Showing posts with label Manila City. Show all posts

Living with the Traffic

and Frustrating Etceteras in Manila

By Apolinario Villalobos

THE SUGGESTED SOLUTION IS THE STRICT CONTROL OF REGISTRATION OF NEW CARS, AS WELL AS, POLICIES THAT WOULD DETER THEIR ACQUISITION, ONE OF WHICH IS HIGHER TAX. ANOTHER OPTION IS THE STRICT IMPLEMENTATION OF “NO GARAGE, NO CAR” POLICY, ESPECIALLY, FOR THE RESIDENTIAL AREAS IN THE CITY WHERE PARKING EATS UP GREAT PORTIONS OF THE ROADS AND EVEN SIDEWALKS. ROAD PARKING IS UNFAIR FOR TAX PAYERS WHO COMMUTE BECAUSE THEY ARE MADE TO WALK ON THE STREET, THEREBY, PUTTING THEIR LIFE AT RISK OF BEING RAN OVER.

THE SUGGESTED SOLUTION IS FOR THE RESIDENTS TO COOPERATE BY ALERTING THE OMBUDSMAN ABOUT THE IRRESPONSIBILITIES OF NON-PERFORMING BARANGAY OFFICIALS SO THAT THEY CAN BE APPROPRIATELY PENALIZED.

THE SUGGESTED SOLUTION IS TO PENALIZE THE PARENTS OF ERRING MINORS. WHILE APPREHENDED MINORS SHALL BE DETAINED IN FACILITIES APPROPRIATE FOR THEIR AGE, THE PARENTS SHOULD BE DETAINED IN REGULAR JAILS, AS IF THEY, THEMSELVES, ARE THE OFFENDERS. PARENTS SHOULD NOT ONLY BE LECTURED ON THE FAULTS OF THEIR CHILDREN BUT THEY SHOULD BE MADE TO FEEL THE PAIN OF THE LAW.

THE SUGGESTED SOLUTION IS FOR THE OUTRIGHT DISMISSAL OF THE LTFRB AND LTO PERSONNEL AND OFFICIALS WHO ARE FOUND TO HAVE MADE NEGLIGENCE PART OF THEIR ROUTINE. STILL, THE OPERATORS OF ILLEGAL CONVEYANCES MUST ALSO BE PENALIZED, TOGETHER WITH THEIR ERRING DRIVERS.

THERE ARE STILL MANY ETCETERAS THAT BUG THE CITY LIFE FOR WHICH THE NEW PRESIDENT WOULD REALLY NEED A STEELY RESOLVE AND IRON-CLAD DISPOSITION. THE QUESTION IS…WILL THE CONGRESS AND THE SENATE SHOW THEIR UTMOST COOPERATION BY GIVING HIM THE NEEDED “EMERGENCY POWER”?

Imelda Torres: Ang Babaeng “Barker” o Taga-tawag

sa Liwasang Bonifacio (Lawton Plaza)

Ni Apolinario Villalobos

Ang “barker” ay taga-tawag ng mga pasahero at taga-sigaw ng destinasyon ng sasakyang pampubliko tulad ng bus, jeepney o van. Siya rin ang namamahala sa maayos na pag-upo ng mga pasahero. Kung minsan, ang tawag sa kanya ay  “dispatcher”, subalit iba sa talagang “dispatcher” sa istasyon ng bus na konektado sa kumpanya. Kung nakapila ang mga jeep o van na itinatawag ng “barker”, siya rin ang taga-kolekta ng pamasahe at kapag inabot na niya sa driver ang nalikom na pera, ay saka pa lang siya aabutan ng bayad sa kanyang serbisyo. Ang bayad naman sa “barker” ay hindi pare-pareho, depende sa dami ng pumipilang sasakyan at lugar ng pilahan. Mayroong inaabutan ng Php20.00 at ang pinakamalaki ay Php30.00.

Ang mga nakapila sa Liwasang Bonifacio ay mga aircon van na biyaheng Sucat (Paraἧaque) at Alabang (Muntinglupa). Ang pilahang ito ay hawak ni Imelda Torres, 65 na taong gulang. Taong 1972 pa lamang ay nagtatawag na siya dito….panahon ng Martial Law sa ilalim ni Ferdinand Marcos. Nang panahong yon, ang sabi niya, napakaganda ng Manila Metropolitan Theater na tanaw lamang kung saan kami nakaupo. Ngayon, ang paligid nito ay mapanghi dahil ginawang ihian at ang mga dingding na natuklapan na ng pintura ay sinalaula ng mga istambay sa pamamagitan ng pag-spray paint ng pangalan ng gang nila.

Ligtas daw noon ang pamamasyal sa paligid ng liwasan dahil palaging may umaaligid na mga pulis kahit sa gabi. Kahit abutin siya ng dis-oras ng gabi sa pagtatawag, hindi siya natatakot sa paglakad pauwi sa tinitirhan niya sa kalapit lang na Intramuros. Ang kinikita niya ang ikinabuhay niya sa apat niyang anak noong maliliit pa sila. Ngayon, ang isa ay nasa Japan na. Ang iba pa niyang mga anak ay may mga sarili nang pamilya.

Pinakamalinis na kita ni Aling Imelda ay Php200 isang araw. Napapagkasya niya ang halagang ito sa kanyang mga pangangailangan sa araw-araw. Hindi na siya nagluluto dahil mag-isa lang naman siya at sa maghapon ay nasa liwasan siya, kung saan ay maraming karinderya na mura lang ang panindang mga pagkain. Ang tanging luho niya sa katawan ay ang minsanang manicure at pedicure, at ilang alahas na pilak sa mga daliri at braso.

Sa gulang niyang 65, wala nang mahihiling pa si Aling Imelda na kailangang gastusan ng malaking halaga. Masaya siya dahil ang mga anak at apo niya ay nakakakain sa tamang oras, hindi nga lang maluho ang mga pagkain. Ang kalaban lang niya ay ang paminsan-minsang dumadapong sakit tulad ng sipon at lagnat. Ganoon pa man, kahit halos namamalat na siya dahil sa biglang pagkakaroon ng lagnat o sipon ay hindi pa rin siya tumitigil sa pagtawag, tulad nang umagang nag-usap kami. Sayang din nga naman ang kikitain niya kung palalampasin niya.

Mabuti na lang at pumayag siyang kunan ko ng litrato, pero tinapat ko siya na igagawa ko siya ng kuwento at ilalagay ko sa internet. Natawa siya nang sabihin kong baka mabasa ng anak niya sa Japan ang isusulat ko tungkol sa kanya.

Nang iwanan ko siya upang ituloy ang paglakad papunta sa Avenida (Sta. Cruz), narinig ko uli ang boses niya na tumatawag ng mga pasahero. Habang naglalakad ako, naalala ko ang nanay namin na nagtatawag ng mga mamimili upang lumapit sa mga inilatag niyang ukay-ukay tuwing araw ng tiyangge sa bayan namin, noong maliit pa ako….

Pampitik lang ang Torre de Manila

…marami pang dapat punahin at alalahanin sa Maynila

Ni Apolinario Villalobos

Ang isyu ng Torre de Manila ay isang ehemplo ng kawalang pakialam ng mga taong hindi gumagawa ng mga responsibilidad nila. Ipinapakita nila ang ugaling “reactive” o pag-aksyon lamang kung may nangyari nang pinsala, sa halip na umaksyon habang maaga pa upang maiwasan ang mga problema, na kung tawagin naman ay “preventive”.

Ang National Historical Institute ay ilang metro lang ang layo mula sa ginagawang Torre de Manila. Nasa tabi lamang ito ng National Library of the Philippines. Ang National Commission on Culture and the Arts ay nasa Intramuros lang na hindi kalayuan mula dito. Ang Manila City Hall ay ganoon din. Bulag ba ang mga taong inaasahan umaksiyon noon pa mang umabot na sa kwestiyonableng taas ang gusali kaya hindi pa man tapos ay nakita na ang epekto nito sa rebulto ni Rizal, kaya tinawag na “photo bummer”? Bingi ba sila upang hindi marinig ang mga nag-iingay nang mga taong nababahala? Hindi ba sila marunong magbasa upang hindi maintindihan ang mga balita sa mga diyaryo ang tungkol dito? Kung sasabihin nilang nakagapos ang mga kamay nila dahil sa mahihinang batas na nagpo-protekta sa mga bantayog o shrines, bakit hindi sila nagpanukala ng mga ito noon pa man?

Ngayon ay nagtuturuan sila kung sino ang may kasalanan. Napag-alaman din na miyembro pala ng Knights of Rizal ang mga “matitinik” na taga-Maynila tulad ng dating mayor na si Alfredo Lim at mismong nakaupong mayor na si Erap Estrada. Marami ang nagtataka kung bakit wala silang kibo. Ngayon pa lang ay may mga lumulutang na kuwento tungkol sa pagkasangkot ng ilang kagawad ng konseho ng Maynila, at kung sa anong bagay ay hindi na kailangang sabihin pa.

Dahil sa isyu ng Torre de Manila, naungkat tuloy ang mga kwestiyon din sa pagpa-privatize ng mga palengke, na siyempre ay bentahan ng mga public facilities na ito sa mga pribadong grupo. Bakit kailangang i-privatize ganoong pinagkikitaan din naman ng local government, at nasisiguro pa ang kapakanan ng mga nagtitinda dahil napapanatili ang upang kaya nila, kaya wala silang dahilan upang magtaas ng mga presyo? Kung ang maayos na pagmintina ang hinahabol, hindi ba ito kayang gawin ng City Hall?  

Noon, nagkaroon ng pagtatangka ang Manila City Halol na ilabas sa Maynila ang Manila Zoo at gawing basketball stadium ang mababakante nitong espasyo. Mabuti na lang at naagapang hindi matuloy dahil marami ang nagreklamo. Hindi malayong ang tangka ay mauulit dahil nagkakaroon na ng lakas ng loob ang mga taong nagpupursige nito. Marami na kasi ang mga naipalusot na iba pang proyekto na kung tawagin sa Ingles ay “precedent”.

Ang hindi ginagawa ng gobyernong lokal sa tulong ng MMDA ay ang paglinis ng mga maliliit na ilog at estero na ngayon ay namumuwalan ng basura at water lily. Hihintayin na naman nilang magkabahaan bago magkumahog sa pagkilos. At, kasunod ng pagkukumahog ay, tulad ng inaasahan pa rin…ang pagturuan at pagsisi na naman sa mga kawawang residente na burara daw kaya kung saan saan lang nagtatapon ng basura, ganoong hindi naman hinahakot ang basurang maayos nilang tinatapos sa mga nakatalagang lugar.

The Shabby Scenes from the Airport Terminals

and the Derelict Intramuros and Liwasang Bonifacio

By Apolinario Villalobos

The problem with the Department of Tourism is that, while it promotes touristic destinations in the countryside, it forgot Manila which is supposed to be the gateway. The agency is proud of the oceanic theme park at the back of the Luneta grandstand and also the “dancing fountain”. But those can be found anywhere as they have become ordinary fixtures of parks, with some provinces even having more picturesque and enticing dancing fountains. The tourism people seem blind to the shabby scenes from the airport terminals that surely catch the eyes of incoming tourists on their way to their hotels along Roxas Boulevard and Makati Business Center.

From the Terminal 1 and 2 for instance, what catch the eyes are big bill boards and ramshackle shanties of barangay Pildera. The patroness of air voyage looks forlorn with the neglected shrubs at the base of its pedestal. Trees that line the street are untrimmed. Pieces of garbage dot the ground with wilting grass due to neglect. From Terminal 3, the same monotonous view greets the visitors as they drive down Andrews Avenue toward Baclaran and Tramo. From terminal 4, the short distance to Airport Road of Baclaran is worst, especially, as one exits towards Roxas Boulevard, with both sides of the street lined with run-down beerhouses.

The clusters of modern edifices that are filling the reclaimed Manila bay are being developed by owners of the business establishments, themselves who are mostly foreigners. In this regard, the Department of Tourism has no right to claim the credit for the fast transition of the once grassy reclaimed land.

Intramuros at the northwest terminus of Roxas Boulevard is supposed to be the historical showcase of the city, together with Liwasang Bonifacio or Lawton Plaza. Unfortunately, both are awful disappointments. What makes Intramuros interesting a bit, are just the presence of Manila Cathedral, San Agustin Church, and some of its streets lined with old houses that are not even refurbished to improve their antiquated facades. What worsen the disappointing landmark are the filthy skeletons of neglected government buildings and stinking nooks of the once formidable walls and their imposing bastions.

Liwasang Bonifacio’s conspicuous landmarks are the Post Office Building and the fountain behind the statue of Andres Bonifacio. But the grounds are always littered with refuse. The public toilet is perpetually closed and has become the abode of vagrants. The police precinct under the flyover lacks decency in appearance, though, fairly clean. The vacant lots have become dumping grounds for practically everything. The once glorified Metropolitan Theater because of its exquisite beauty is now an eyesore. Entrances and exits to the underpasses are lorded over by vagrants and rugby-sniffing street urchins. Ironically, the Manila City Hall, is just several meters away!

Several years ago, a foreign student blogged the dirty public toilets that stink due to the absence of water, with cracked and grimy tiles, lack of tissue paper, doors without lock, and lack of lighting fixtures. Instead of being thankful, the government reacted negatively, threatening the poor student with deportation unless he apologized publicly which he did, when all he wanted was just to call the attention of the negligent government agencies, particularly the Department of Tourism and concerned local government units.

And now, the Department of Tourism (DOT) is located in a busy section of Makati, and housed in a building – far from the people that it is supposed to assist. Its location can be accessed with much difficulty due to heavy traffic along the way. The agency should have made use of common sense in relocating itself within the “tourist belt” to serve its purpose with propriety. If the DOT is renting and how much, I dare not say more…