Showing posts with label Roxas Boulevard. Show all posts

Ang Maynila

Ni Apolinario Villalobos

Masayang mahirap ang buhay sa Maynila lalo na para sa mga ordinaryong mamamayan.  Ang unang-unang pagdurusa ay dulot ng mala-impiyernong trapik. Ang mga lansangan ay umaapaw sa mga sasakyan. Lalong malala ang kalagayan ng trapik tuwing panahon ng tag-ulan dahil sa mga baradong drainage o mga imburnal at mga hinukay na kalye na ire-repair kuno subalit iniwang nakatiwangwang ng mga dispalinghadong kontraktor na hindi naman pinapansin ng mga walanghiyang in-charge na ahensiya ng gobyerno. Ang mga kawawang estudyanteng nahuhulog sa mga imburnal kung may baha ay ni hindi nakakapagreklamo dahil hindi rin sila binibigyang-pansin.

Walang disiplina ang karamihan ng mga drayber kaya hindi maiwasang magkapatayan dahil lang sa tinatawag na “road rage” o init ng ulo sa kalye….wala kasing gustong magpalamang. Dahil sa matinding trapik, mas mahaba pa ang oras na ginugugol sa biyahe papunta sa pinapasukan at pauwi ng bahay, kaysa sa pagtigil sa mismong pinapasukan at sa bahay. Maraming magulang ang umaalis sa bahay nang madaling araw habang tulog PA ang mga anak, at nakakauwi sa bahay ng halos hatinggabi na kung kaylan ay tulog NA ang mga ito kaya nagkikita lang sila kung weekend.

Sa Maynila, hindi napapansin ang ganda ng buwan kung ito ay nasa kanyang kabilugan dahil sa dami ng mga streetlights, neon lights, dancing fountains, kumukutitap at patay-sinding signboards at billboards. Wala ring nakikitang mga alitaptap sa mga puno, naririnig na kuliglig (cicadas) at kokak ng mga palaka. Ang paglubog ng araw ay nakikita at kinamamanghaan pa rin sa natitirang bahagi ng Roxas Boulevard mula sa breakwater ng Mall of Asia at mula sa Philippine Navy hanggang sa US Embassy. Subalit baka dumating ang panahon na pati ang mga bahaging nabanggint ay mare-reclaim na rin upang patayuan ng mga nagtataasang gusali tulad ng ginawa sa Baclaran at Pasay.

Maraming manloloko sa Maynila. Ito ang mga animo ay linta na nabubuhay sa dugo ng mga niloloko nilang nagsisikap upang makaraos sa araw-araw na pamumuhay. Hindi lang mga bagong salta sa Maynila ang biktima ng mga ungas na ito kundi pati na rin ang mga matagal nang nakatira sa lunsod pero hindi hindi pa rin nagkakaroon ng leksiyon. Samantala, ang ibang ungas na manloloko ay regular na nagbabago ng strategy upang makalusot.

Kung magpakasipag lang at magsikap habang nakatira sa Maynila, walang mamamatay sa gutom sa Maynila…nakakatiis lang dahil sa pagpipilit na pagkasyahin ang maliit na kinikita. Marami rin ang nakakaraos sa pagkain ng “pagpag” (tira-tirang pagkaing napulot sa basurahan, nilinis at niluto uli). Dahil diyan, kahit ang mga nakatira sa bangketa at marunong dumiskarte tulad ng pamululot ng mga mapapakinabangan sa basura ay nakakaraos pa rin. Marami ring mga nagwo-working student sa Maynila sa pamamagitan ng pagpasok sa mga burger joints, restaurants, malls, at iba pa. Ang iba namang gustong kumita agad ng pera ay nagpuputa o nagpoprosti sa Avenida. Marami akong nakausap na nagtatrabaho sa Ayala business district na dating mga “escort ladies” at “escort boys” habang nag-aaral hanggang makatapos sa kolehiyo.

Ang Maynila ay malaking lunsod na maraming oportunidad o pagkakataon para sa masisipag. Okey ditong mag-aral dahil sa dami ng mga unibersidad at kolehiyo. Ang matindi lang ay ang ugali ng mga iskolar ng bayan na dito nag-aaral at naghihintay ng pagkakataong makasama sa mga rally ng mga komokontra kay Duterte. Marami ring nagbabakasakaling dito sila makakatisod ng partner na mayamang matandang malapit nang mamatay. Subalit marami rin akong nakausap na may kakambal yatang kamalasan na na-stranded sa Maynila at sumusumpang hindi na babalik dito kapag nakaipon ng perang pamasahe pauwi sa kanilang bayan. 

Si Gerry…nagpipilit mabago ang buhay

sa kabila ng kakapusan

Ni Apolinario Villalobos

Nakita ko siyang nagkukumpuni ng payong sa ilalim ng tikatik o ambon na unti-unting namumuong ulan sa Roxas boulevard. Ako naman ay taranta sa paghabol sa nagbebenta ng trapal na pambigay sa mga vendor na wala man lang payong. Nang dumaan uli ako ay tinitiklop na niya ang payong na naayos na at naisipan kong bilhin dalhin kailangan ko rin, at para naman sa kanya ay upang magkaroon siya ng kita. Kahit halatang hindi pa siya nag-aalmusal ay tinanggihan niya ang alok ko na ibili siya ng sandwich, kaya pareho na lang kaming nagkape.

Habang nagkakape kami ay nakita ko kung paano niyang ipunin ang mga tirang sinulid at iba pang gamit na nakakalat at ipinasok sa maliit niyang bag. Hindi nawawala ang ngiti sa kanyang mukha habang nakikipag-usap sa akin kaya napanatag ang loob ko dahil nang una ko siyang makita ay medyo nabahala ako dahil sa ayos niyang may mahabang buhok na nakapungos, manipis na bigote at ilang tattoo sa nakalantad na bahagi ng kanyang katawan.

Siya ang nagsimula ng usapan tungkol kay Duterte at ang paglaban nito sa droga. Hindi siya nahiyang magtapat na minsan din siyang gumamit ng droga at kung minsan ay naaakit pa rin subalit pinipigilan niya ang kanyang sarili. May tatlo siyang anak sa Bulacan na inuuwian niya tuwing weekend upang hatiran ng pera at makakayang pasalubong. Dahil mahina ang kita sa Bulacan, sa Maynila niya naisipang maglibot upang magkumpuni ng mga payong. Ang tinutulugan niya noon ay Luneta subalit nang ipagbawal na, nakakita siya ng puwesto sa kahabaan ng Roxas boulevard kung saan siya nagsisiksik upang makaiwas sa mga gumagalang may masamang balak.

Bandang huli ay inamin din niya na kahit maliit siya ay kaya daw niyang makipagsabayan ng patayan kung kinakailangan para sa kanyang kaligtasan. Habang nagkukuwento ay hindi ko siya nakitaan ng kawalan ng pag-asa. Sanayan lang naman daw ang pagharap at pagsuong sa kahirapan. Ang sinabi niya ay kapareho ng aking pananaw na inamin ko sa kanya kaya tuwang-tuwa siyang nakipag-high five sa akin. Nagsisikap naman daw siya upang makakita ng mas maayos na trabaho, lalo pa at naging salesman na rin daw siya noon. Sa ngayon daw ay dobleng ipon ang ginagawa niya upang makabili din siya ng mga sariling gamit lalo na mga damit. Ayaw daw niyang nangangamoy kung sakaling siya ay may aaplayan.

Isinabay ko na siya sa sinakyan kong jeep papuntang Maynila dahil pupunta din daw siya sa Luneta upang bumili ng trapal na pambenta. Pandagdag daw ang ibinayad ko sa payong sa pambili niya ng trapal. Inabutan ko siya ng pera ni “Perla” na laan sa mga taong tulad niya at upang tanggapin ay sinabi kong “pampasuwerte” ito. Bumaba siya sa bukana ng Luneta papunta sa rebulto ni Lapu-lapu, ako naman ay nagpatuloy sa biyahe papuntang Divisoria. Sa ibang araw magkikit pa kami dahil marami pa raw siyang “ibubunyag” tungkol sa buhay-kalye.

Anna…ang eleganteng food vendor sa Roxas Boulevard

Ni Apolinario Villalobos

Masasabi kong elegante si Anna dahil sa sinasabi sa Ingles na “regal bearing” niya habang nagtitinda ng kape, kendi, at mumurahing sandwich sa isang bahagi ng Roxas Boulevard. Lalo akong nagulat nang walang pangingimi niyang sabihin na ang inabot niya ay Grade One. Hindi na siya nakapagpatuloy ng pag-aaral dahil tumulong siya sa kanyang mga magulang. Isa siyang Tausug, taga-Jolo at ang asawa naman niya ay isang Samal na nagtatrabaho bilang part-time security guard, ibig sabihin, ay “on standby” para magrelyibo o pumalit sa umabsent o aabsent na guwardiya. Lumalabas ang likas na talino ni Anna sa mga sinasabi niya habang nag-usap kami.

Una ko siyang napansin nang lumapit siya sa ilang bikers na nagpapahinga at omorder sa kanya ng sigarilyo. Lalong napaaliwalas ng hindi nawawalang ngiti ang likas niyang ganda na pilit lumulutang kahit pinapawisan siya. Kapansin-pansin ang maraming bikers na nagpapahinga at may isang umamin na matagal na nilang suki si Anna sa kabila ng kakaunti nitong paninda dahil mabait daw. Ikinuwento ni Anna na ang ginagamit niyang maliit na kariton ay regalo sa kanya ng isa niyang suking biker.

Dahil ang pinag-usapan namin ay tungkol sa buhay-buhay, ini-share niya na sa kabila ng maliit nilang kita, ay napapag-aral pa nilang mag-asa ang dalawa nilang anak…isa sa college at isa sa high school, samantalang ang panganay nila ay may sarili nang pamilya. Nakatulong ng malaki ang mura nilang upa sa bahay kasama ang kuryente at tubig, sa halagang Php2,500, dahil mabait daw ang may-ari. Sa San Andres Bukid sila nakatira na mararating sa loob ng ilang oras na lakaran mula sa Roxas Boulevard. Hindi din daw maiiwasang magalaw niya ang bahagi ng puhunan niya upang magamit kung may emergency, subalit kahit kaunti lang ang paninda ay pinipilit niyang pumunta sa Roxas Boulevard upang magtinda tulad nang Linggong yon nang mag-usap kami.

Sa mga Muslim Filipino, ang mga Tausug, tulad ng mga Maranao ay kilala bilang mangangalakal. Sila yong mga dumadayo sa iba’t ibang bahagi ng Pilipinas na karamihan ay nagtitinda sa palengke at bangketa kahit kakaunti ang kalakal. Mapapansin din na kahit sa iisang bilao lang nakalatag ang mga paninda, ang nagtitinda ay maayos ang bihis. Sa murang edad sila ay sinasanay na sa ganitong uri ng pagkikitaan kaya may mapapansing mga tin-edyer pa lang ay may mga sarili nang puwesto. Matiyaga sila kahit ang kinikita sa maghapon ay barya-barya. Ayon na rin kay Anna, ang gusto nila ay kumita ng maayos upang magkaroon ng tahimik na pamumuhay, dahil ayaw nila ng gulo kaya sila pumunta sa Maynila.

Ang Bamboo Xylophone Band

sa Roxas Boulevard

ni Apolinario Villalobos

Sa paglalakad sa Roxas Boulevard ay natawag ang aking pansin sa mga nagkukumpulang tao at may narinig akong tugtog mula sa isang instrument. Bigla kong naalala ang inusyuso kong bamboo xylophones na tinugtog sa iniistambayan ng mga seafarers sa TM Kalaw. Noon ko pa gustong makausap ang may-ari ng bamboo band tungkol sa grupo nila. Nang umagang yon ay nagkaroon ako ng pagkakataong makausap ang may-ari mismo ng banda na si Doy Tamparong at ang maganda niyang anak na si Anne. Habang tinutugtog ni Doy ang isang xylophone, ang isang paa naman niya ay ginagamit naman sa tambol. Si Anne naman ang tumutugtog ng isang xylophone. Marami na raw siyang naturuang tumugtog ng xylophone at ang pinakahuli daw ay ang kanyang anak na si Anne na palagi niyang kasama ngayon.

Taga-Pandacan sina Doy Tamparong at matagal na raw silang tumutugtog. Ilang pista na rin ang kanilang tinugtugan at ang nag-imbita pa ang mga opisyal. Inuupahan din daw sila upang tumugtog sa mga birthday party. Kung tumugtog sila sa mga public areas ay naglalagay sila ng garapon sa harap upang lagyan ng mga donasyon mula sa mga nasisiyahang usyuso.

Makokontak ng mga interesadong umupa ng kanilang grupo si Anne sa cellphone niya: 09056886681.

Baclaran Creek: Ugly Stain on the Philippines’

Tourism Image

by Apolinario Villalobos

Nothing can be one hundred percent clean, sanitized, germ-free, well-kept, etc., to show a pleasant image. But in exerting an effort for such end-result, consistency should be exercised, as failure to do so could be tantamount to being negligent.

Among the ugliest manifestation of the Philippine government’s negligence and inconsistency is the creek at Baclaran which is fringing the northern edge of the purported “business-tourism showcase” of Metro Manila - the cornucopia of condominium buildings, malls, office buildings and the supposedly biggest casino in Asia. Practically, the creek that serves as the catch basin-cum-open drainage of Pasay and Paraἧaque that flows out to the Manila Bay, shows it all. How can the Department of Tourism proudly declare that Manila is a clean city with the obnoxious filth floating on the stagnant creek in all its obnoxious glory greeting the arriving tourists from the airport on their way to their hotels along Roxas Boulevard? Is this progress as what the Philippine president always mumbles? How can such a short strip of open drainage not be cleaned on a daily basis, just like what street sweepers do to the entire extent of the Roxas Boulevard?

It has been observed that every time a government agency’s attention is called for not doing its job well, it cries out such old lines, as “lack of budget” and “lack of personnel”. But why can’t they include such requirements every time they submit their proposed budget? In the meantime, as regards the issue on the maintenance of the city waterways, national and local agencies throw blames at each other, trying to outdo each other in keeping their hands clean of irresponsibility and negligence!

During the APEC conference which caused the “temporary” bankruptcy of commercial establishments in Pasay and Paraἧaque, as well as, local airlines and lowly vendors by the millions of pesos, the creek was almost “immaculately” clean with all the floating scum scooped up and thrown somewhere else. But as soon as the delegates have left, the poor creek is back to its old self again – gagged with the city denizens’ filth and refuse.

Viewing the Baclaran creek is like viewing the rest of the waterways around Metro Manila, including Pasig River, as they are all equally the same filthy picture of neglect, irresponsibility and inconsistency of government concern! One should see the nearby creek at Pasay where the Pumping Station is located, with an “island” that practically developed out of silt, garbage and clumps of water lily! Some days, the short length of artificial creek is skimmed with filth to make it look clean, but most days, it is neglected.

In view of all the above-mentioned, why can’t the national and local government agencies concerned co-operate and do the following?

The costly effort of the national government in putting on a pleasant “face” for Manila every time there is an international event, as what happened during the APEC conference, may elicit sympathy and grudgingly executed cooperation, but there should be consistency in it….otherwise, it would just be like sweeping the house, only when visitors are expected, or worse, sweeping the dirt to a corner to hide them.

Cooperation between the government authorities and the citizens is necessary. However, as there is a clear indication that the concerned citizens, such as vendors and pedestrians, lack discipline, the government should take necessary steps in imposing measures to ensure their cooperation, albeit by coercion, so that whatever sanitation projects may have been initiated can be consistently maintained, for the benefit of all.

If littering on the ground can be prohibited with appropriate penalty, why can’t the same be done for the sake of the waterways? If ever local government units have passed such measures why can’t they be imposed authoritatively and consistently?