Showing posts with label forgiveness. Show all posts

0

Ang Pagkakamali ay Hindi Maibabaon sa Limot

Posted on Monday, 4 April 2016

Ang Pagkakamali ay Hindi
Maibabaon sa Limot
Ni Apolinario Villalobos

Kalokohang sabihin na naibabaon sa limot ang isang pagkakamali. Maaaring hindi na ito banggitin at ang mga taong naapektuhan ay hindi na lang kikibo. Kung baga sa isang nabasag na baso, nabuo uli ito subalit may lamat pa rin.  Ang kabutihang nagagawa ng isang pagkakamali ay nagagamit na itong batayan sa mga gagawing pagkilos upang hindi na maulit ang mga pangyayari…kaya malaking tulong sa mga nakakaalam ng pagkakamali kahit pa sabihing naging eskandalo ito.

Kung tanggap naman ng taong nagkamali ang ginawa niya dapat ay hindi sumama ang kanyang loob kung ito ay maungkat o mabanggit sa mga sitwasyong nangangailangan ng pagbanggit, lalo na kung gagamitin itong leksyon para sa iba. Kapag ganito ang mangyayari, nakatulong pa ang taong nagkamali upang mapaalalahanan ang iba, at hindi nangangahulugang binanggit upang laitin siya.

Lahat ng tao ay nagkakamali kahit pa ang mga sinasabing mga “tauhan” ng Diyos sa mundo tulad ng mga pari, pastor, Obispo, pati santo papa, mga di-hamak na mga taong tituladong nagtapos sa mga kilalang universidada, mga president ng kumpanya, etc……ordinaryong mamamayan pa kaya? Nagkakaiba lang ang uri ng nagagawang pagkakamali ng bawat tao, at ang antas o bigat ng ginawa na batay naman sa katayuan nila sa lipunan.

Hindi dapat libakin ang taong nagkamali, halimbawa, na nagmura dahil si Hesus mismo ay nagmura nang walang mapitas na bunga sa isang puno noong panahong nagugutom siya.  Ayon sa alamat ng “creation” sa Bibliya, ilang beses ding nagkamali ang Diyos sa paggawa Niya ng tao, bago Niya nagawa ang uri na talagang gusto niya. At, hindi pa rin dapat libakin, halimbawa, ang mga babaeng nagkaanak sa pagkadalaga kaya naging “single mom”, dahil tanggap na ang ganyan sa kasalukuyang panahon. Sa panahon ngayon, marami na ring mga dahilan ng pagkakamali ang katanggap-tanggap sa iba’t ibang lipunan, subalit hindi pa rin nangangahulugang kinukunsinti ang kanilang ginawa.

Ang taong hindi marunong tumanggap ng pagkakamali ay ipokrito, tulad ng mga naglipanang mga pulitiko at mga opisyal ng gobyerno na kahit hantad na ang mga ginawang pagkakamali ay todo pa rin sa pagkakaila. Ito ang mga taong nag-aakalang sila lang ang may utak sa ulo dahil ang turing nila sa iba lalo na ang mga biktima nila ay mga mangmang o bobo….pag-aakalang napakamaling pagkakamali dahil nagbunga ng matinding nakawan sa kaban ng bayan at kagutuman sa panig ng taong bayan! Maitatala ang mga nakakasukang pagkakamaling yan sa mga pahina ng kasaysayan ng Pilipinas kaya hindi makakalimutan ng kahit kahuli-hulihang Pilipinong mabubuhay sa mundo!



0

Ang Pagpapaubaya at Pagpapakumbaba

Posted on Wednesday, 23 March 2016

Sana ay pairalin ang mga sumusunod ngayong Banal na Linggo at iba pang araw…


Ang Pagpapaubaya at Pagpapakumbaba
Ni Apolinario Villalobos

Ang pinakamahirap gawin ng isang tao lalo na ang may masyadong bilib sa sarili ay ang magpaubaya at magpakumbaba. Hindi matanggap ng isang taong masyado ang pagkabilib sa sarili ang basta na lang yumuko sa ugali o kagustuhan ng iba, lalo na kung pareho sila ng ugali. Sa ganitong pagkakataon, ang panalo sana ay ang taong magpapaubaya at magpapakumbaba, dahil lalabas na mas malawak ang kanyang pananaw. Ang girian na nangyari dahil lamang sa tinatawag na pride o pagkabilib sa mga sarili nila ay walang katapusan, hangga’t walang yumuko. Sa mata ng ibang tao, lalo na ng Diyos,  ang gagawa nito ay nakakabilib. Sa pagkatanggal ng galit sa kanyang dibdib, para na rin siyang natanggalan ng tinik at bigat sa kanyang balikat, dahil nawala ang inaalala niyang hidwaan na para sa kanya ay tapos na. Kadalasan, ang hindi yumuko ay nakokonsiyensiya pa!

May mga pagkakataong ang girian ay sa pagitan ng mag-asawa. Dahil sa tradisyong hindi dapat sinasaktan ang babae, ang dapat na magpaubaya ay ang asawang lalaki. Umiwas na lang hanggang lumamig ang ulo ng asawa niya. Kung sa pagitan ng magulang at anak, dapat lawakan pa ng magulang ang pang-unawa at pagpasensiya. Dapat niyang isipin na kung maaga niyang dinisiplina ang anak, hindi ito magkakaroon ng ugaling barumbado. Dapat aminin ng magulang ang kapabayaang ito na pagsisihan man niya ay huli na. Ang ganyang kaisipan ang dapat magpakalma sa kanya – isang kaisipang may pagsisisi. Hindi naman bulag ang Diyos para hindi makita ang ginagawa niya – yan na lang ang konsuwelo niya.

Walang masama sa pagiging mapagpaubaya basta ang pinagbigyan nito ay hindi naman abusado. May iba kasing tao, lalo na mga magulang, na maipakita lang ang kanilang poder o kapangyarihan, ay hindi pinagbibigyan ang hiling ng anak kahit nasa ayos naman. Palagi lang sana nilang paalalahanan ang anak na bilang mga magulang, hindi sila nagkulang, upang pagdating ng panahon hindi sila masumbatan o makonsiyensiya sa pag-isip na nagkamali sila sa pagpalaki ng kanilang anak.


Madaling sabihin subali’t mahirap gawin…yan ang siguradong reaksiyon sa sinulat na ito. Subali’t sa ibabaw ng mundo, wala namang imposibleng gawin. Dapat lang alalahanin na kung ipipilit gawin ang isang bagay, may paraan palagi. Ang balakid lang dito ay ang “pride” o masyadong pagkabilib sa sarili.