Showing posts with label PV5. Show all posts

0

Dapat Kilalanin ang Kaibahan ng "Full time Chapel" sa "Multi-purpose Hall"

Posted on Monday, 29 August 2016

DAPAT KILALANIN ANG KAIBAHAN NG “FULL TIME CHAPEL”
SA “MULTI-PURPOSE HALL”
Ni Apolinario Villalobos

Ang kapilya o full time chapel ay isang maliit na simbahan, at ang Multi-purpose Hall ay isang gusali kung saan ay idinadaos ang iba’t ibang activities ng isang komunidad tulad ng purok, barangay o subdivision. Kasama sa idinadaos sa Multi-purpose Hall ay misa,  pagtitipon ng mga religious groups o sekta, birthday party, wedding reception, lamay para sa patay, graduation at malakihang miting at kung hindi maiwasan ay evacuation center. Professional ang turing sa mga activities na nabanggit, lalo pa at ang mga nagpapadaos ay nagbabayad ng upa maliban kung ito ay gagamiting evacuation center sa panahon ng kalamidad. Pwedeng lagyan ng altar ang Multi-purpose Hall subalit may pantakip o tabing upang hindi mahantad kung may iba pang pagtitipong idinadaos.

Ang full time chapel naman ay para lang sana sa misa subalit ginagamit din para sa lamay ng patay, miting, lalo na bilang evacuation center at walang bayad ang paggamit basta sasagutin ng nagpapadaos ang gastos sa kuryente.

Kung pinagpipilitan ng komunidad ang tawag na “Multi-purpose Hall” sa building nila, sa halip na “chapel”, ito ay dapat respetuhin lalo pa kung ito ay nakasaad sa “By-Laws”. Dahil diyan, hindi dapat ito pakialaman ng parish church dahil lang sa idinadaos na misa isang beses sa loob ng isang linggo. Ang mga bagay na naipon ng komunidad para sa “Multi-purpose Hall” ay hindi dapat pakialaman ng parish church dahil ang mga ito ay donasyon ng mga miyembro ng komunidad upang komportable sila kung dumalo, halimbawa, sa misa. Ang mga donasyon ay inaasahan ng nagbigay na nasa pangangalaga ng komunidad na may-ari ng Multi-purpose Hall, at hindi parish church. Hindi rin pwedeng sabihin ng parish church na ang iba sa mga gamit ay nabili mula sa kabuuhang kita, este, “love offering” kuno tuwing may misa, dahil ang bahagi o “share” ng parish church ay nakamkam, eheste, nakuha na nito,  batay sa pinag-usapang hatian ng pera. Kung ano man ang gagawin ng komunidad sa share nila ay walang pakialam ang parish church dahil hindi rin ito nakikialam sa kung ano ang gagawin ng pari sa kita nila. Maliban pa yan sa laman ng sobre na binibigay ng mga dumadalo sa misa, pagpasok nila….at para lang talaga sa pari.

Hind dapat idahilan ang misa upang makamkam ng parish church ang mga pag-aari ng komunidad na nakalagak sa Multi-purpose Hall sa ngalan ng Diyos o Hesus (na naman!). Kung ipagpipilitan yan ng pari ay para niyang ibinabalik ang mga pangyayari noong panahon ng mga Kastila kung kaylan ay naglipana ang mga prayle na mangangamkam ng mga lupain at pera ng mga Indio (mga ninuno natin)!

Dapat mag-ingat ang mga homeowners’ association o barangay na ang Multi-purpose Hall na pinagdadausan ng misa tungkol sa bagay na ito. Hindi sila dapat magbigay ng listahan ng mga gamit na nasa kanilang pangangalaga para sa Multi-purpose Hall na hinihingi ng galamay ng parish church. Kapag nahawakan na kasi ng parish church ang inventory o listahan ng mga gamit, magagamit itong pruweba o patunay ng pagmamay-ari. Kung magkaroon ng hindi pagkakaunawaan dahil lang sa bagay na ito, at nagbanta ang pari na ititigil ang misa sa komunidad dahil sa hindi pagpayag ng mga miyembro sa kagustuhan niya (pari), ang unsolicited suggestion ko ay tanggapin ang banta na itigil ang misa. Pwede namang magkaroon ng kaugnayan sa Diyos sa pamamagitan ng iba pang religious undertaking tulad ng Rosaryo at Novena. At, pwede namang dumalo ng misa sa kung saang malapit na meron nito. Kung araw ng Linggo, meron ring TV broadcast ng misa kaya hindi na kailangan pang lumabas ng bahay, kaya walang silang problema. Ang mahalaga ay nabunutan ng tinik ang komunidad!


Yong mga Katolikong talagang dismayado sa ugali ng parish priest nila, humiwalay ng may buong pagpakumbaba at walang anumang kiyaw-kiyaw, sumali sa El Shaddai o alin mang new Christian communities, Protestant Church, Orthodox, Islam, o di kaya ay diretsong sumamba sa Diyos. Huwag siraan ang nilisang simbahan…alalahanin ang kasabihang, “buntot mo, hila mo”. At, hindi kabawasan sa pananampalataya sa Diyos ang pagsuway sa isang tiwaling pari na nakakasira lang sa imahe ng simbahang Katoliko….kaya galit din ang santo papa sa uri ng mga paring na paulit-ulit niyang binabalaan! At, higit sa lahat, dapat huwag pansinin ang mga paring nagiging dahilan ng hindi pagkakaunawaan at pagkakahati-hati ng mga miyembro ng isang komunidad dahil lang sa pinapairal niyang makasriling patakaran!!!

0

JC "Toto" Tiaga-Mariano: Young Athlete with a Big Dream...and a staunch believer in Jesus

Posted on Wednesday, 9 March 2016

JC  “Toto” Tiaga-Mariano: Young Athlete with A Big Dream
…and a staunch believer in Jesus
By Apolinario Villalobos

At seventeen, JC Mariano, one of the star athletes of Lyceum (General Trias) in Cavite has a big dream – to become an engineer in the field of Information Technology. During the NCAA Season 90 he garnered 3 bronze medals, and for the latest Season 91, he earned 1 silver and 2 bronze medals all in the track and field events. And, for such feat, he profusely thanks his coach, Marc Basuan. Aside from his running prowess, he also dribbles and shoots basketball ball with learned precision. He is a member of the team composed of the youth of Barangay Real Dos of Bacoor City.

The afternoon I found my way to the snacks counter of his mother, Arlyn Tiaga who hails from Aklan, “Toto” as JC is fondly called by his family, just arrived from a basketball practice. I was lucky as he came home early that afternoon, and got surprised by the unannounced visit. I found out that he makes it a point to go home early to lend a hand to his mother whose small business is their bread and butter. His mother confided that the snacks counter that she has been tending for more than ten years now is the only source of their financial support. Summer days bring a little more than enough money, as the most popular is “halo-halo” - fruit tidbits in milk and shaved ice, a cooling snack.

JC who is a full athletic scholar of Lyceum (General Trias) is in Grade 10. Unlike the other youth of his age, he has no vice and prefers to stay home when there is no practice in their school on the track or basketball at the court of the Perpetual Village 5. He is a “New Christian’ by heart and in action. He confided that Jesus has always been part of his life – his guiding Light. He is serious in his studies that not even the tempting pleasure of bumming around with his buddies could distract him. Without even saying it, his statements imply his big dream which is to lavish his mother with comfort soonest as he starts earning. Her mother from whom he and his brother learned the virtue of discipline has been raising them singlehandedly.

During our short talk, JC recalled that he had his first running experience when he was in Grade 6 at the Imus Pilot Elementary School. A teacher who noticed his promising athletic talent assisted him to undergo a tryout for an athletic scholarship when he was about to enter his second year high school at Lyceum (General Trias).  That tryout was impressive because a school representative visited him at home to advice that he passed it and that he was to report for enrollment and training right away. That hard-earned scholarship was the start of his interesting journey as a struggling young student with a big dream. On his third year, Marc Basuan who also has a son on athletic scholarship made him part of the school team for which he served as the official coach.

Before we parted, JC confided that, “all the recognition that I have received, I owe to my family and coach, and of course to Jesus…”, who is obviously guiding him while trudging along the road that leads to success. He added,” I will definitely share with others what I have learned from my mentors…that will be the time for passing on the blessing…”  The same thought was also expressed by his basketball coach, Ian Paredes-Atrero, who is likewise, a true “New Christian” by heart and action. As a young man, JC, plays hard and gives his best, but aims high for his future and beloved family….all in the name of Jesus!





0

Bernard Fetalvero-de la Cruz at Ian Paredes-Atrero...naghuhubog ng mga kabataan ng Real Dos (Bacoor City)

Posted on Tuesday, 1 March 2016

Bernard Fetalvero- de la Cruz at Ian Paredes -Atrero
...naghuhubog ng mga kabataan ng Real Dos (Bacoor City)
Ni Apolinario Villalobos

Kabataan pa lang niya ay nakitaan na si Bernard de la Cruz, 26 taong gulang ngayon, ng pagkahilig sa basketball, kaya hindi nakapagtataka ng naglaro siya sa koponan ng SFACS high school at sa college naman ay naging varsity player ng kanilang paaralan, ang Emilio Aguinaldo College. Nasa lahi nila ang pagiging basketbolista dahil ang kanyang tatay ay naging PBA player. Mapalad si Bernard dahil noong kabataan niya ay hindi pa uso ang computer at internet cafĂ© kaya ang panahon niya ay nagugol sa paglaro ng basketball. Malaki ang pasasalamat niya kay Wilson “Bong” de Jesus sa paghubog sa kanya pati na ang iba pa niyang kababata sa paglaro ng basketball. Hindi naging maramot si Bong sa pagbahagi ng mga nalalaman niya sa larong ito, kaya maraming natutuhan si Bernard at ang iba pang mga kabataan. Natanim sa pagkatao ni Bernard ang disiplina kaya madali niyang natutunan ang iba’t ibang teknik sa paglaro tulad ng pag-“grind”.

Ngayon, maliban sa pag-alaga ng nanay niyang na-stroke, full time din siyang Church worker na nagtitiyaga sa pagtuturo ng pag-unawa sa Bibliya sa mga kabataan ng barangay. Ayon sa kanya,
“…masaya na ako na gumagaling ang mga kabataan sa paglaro ng basketball at nalalayo sila sa masamang bisyo…nagiging responsible at disiplinado. At, naisi-share ko din yung faith ko kay Jesus Christ sa kanila….si Ian ang team mate ko na super solid brother ko in this life and the next ay nandiyan din na palagi kong katuwang.” Malaking bagay din ang pagiging magka-tandem nila ni Ian. Naging matatag ang spiritual foundation nito dahil sa naibabahagi niyang mga ispiritwal na bagay, lalo na ang pananalig sa Diyos.  Dahil sa tiwala nila sa isa’t isa, nabuo nila ang team ng mga kabataan ng Real Dos. Dagdag pa niya, “ang main goal talaga namin ni Ian sa pagtuturo ng basketball is to honor God, and to share our faith with the youth…guide them to become better persons on and off the court…kaya, lahat ng ginagawa namin is to honor God dahil sa paniniwala kong all glory belongs to Jesus, at lahat ng ginagawa namin ay in His name.”

Tulad ni Bernard, si Ian Atrero, na ngayon ay 25 taong gulang na, ay unang natutong maglaro ng basketball sa Perpetual Village 5 noong kabataan niya. Malaking bagay sa kanya ang mga natutunan niya dahil napasama siya sa Adamson Junior Falcons sa loob ng dalawang taon – 1969 at 1970. Napasama din siya sa coaching staff para sa “Camp and Play Basketball”  na pinangunahan noon ni Coach Dayong Mendoza, na coach din niya noong siya ay nasa high school. Si Mendoza ang naging inspirasyon ni Ian sa adbokasiyang paghubog ng mga kabataan ng Real Dos. Dahil sa inspirasyong nabigay ni coach Mendoza sa kanya, sumidhi ang pagpursige niya na lalong matuto sa larong ito.

Naging MVP siya ng BPO Classics, major league ng mga BPO companies. Nakamit niya ang karangalan sa murang gulang, kaya nasabi niyang, “… pag gusto mo ang isang bagay, magagawan mo ng paraan upang makamitt ito…minsan kasi choice lang lahat yan…kung choice mong mag-excel, eh, di sipagan mo…kung gusto mong maging tamad, eh, di choice mo pa rin yon”. Dagdag pa niya, “the choices we make today will determine our future…in personal matters, and in sports…I am a simple kid lang before na mahilig maglaro ng basketball sa village court kahit tanghaling tapat…nangarap at nagsipag para makasama din sa isang varsity team na natupad naman…nagpapasalamat ako sa mga taong nagturo sa akin noong bata pa ako…una, dahil wala silang bayad at ang goal nila ay may matutunan ako at mga kababata ko, kasama ang pag-enhance ng skills na meron na kami…at, ang isa pang masasabi ko ay natuto ako dahil sa pagtitiyaga at pagsisipag ko na rin...naniniwala ako na kaya kong makipag-compete sa iba…I am not born talented but I am born with determination to work hard coupled with determination.” Nagtatrabaho si Ian ngayon bilang Learning and Development Analyst or e-Learning Developer, ngunit, ang talagang balak niya noon ay maging propesor.

Dahil magkasama na mula noong bata pa sila, nag-usap sina Bernard at Ian tungkol sa kaya nilang gawin upang makatulong sa mga kabataan ng barangay Real Dos, at tulad ng inaasahan, sumentro ang usapan sa basketball na pareho nilang hilig. Ang unang pangarap ni Ian na maging propesor ay magagamit sa “pagturo” na animo ay titser, ng mga kabataan sa larangan ng basketball, na tatapatan naman ng pagiging maka-Diyos ni Bernard isang full-time Church worker ngayon, upang ang matutunan ng mga kabataan ay hindi “magaspang” na uri ng paglaro.

Nagtugma ang kanilang mga adhikain dahil para sa kanila, napapanahon na ang pagpasa ng mga natutunan nila…kung baga ay, “it’s payback time”, ayon na rin sa kanila. Hindi nila pwedeng bayaran ang mga nagturo sa kanila noon, kaya ang utang na loob ay ipapasa na lang nila sa iba. Naantig ang damdamin nila habang  pinapanood noon ang mga kabataan na nagpipilit na matutong mag-shoot ng bola at kumilos ayon sa hinihingi ng larong nabanggit. Walang technicalities at systematic organization. Umiral siguro ang mental telepathy sa pagitan nilang dalawa kaya sandal lang ay nakabuo agad sila ng mga plano. Inuna nila ang “inspirational stage” kaya nag-share sila ng mga karanasan nila sa mga kabataan upang matanim sa kanilang isipan na ang laro ay hindi lang pag-shoot o pagpasa ng bola. Ibinahagi nila ang dinanas nilang hirap at sarap upang matuto. Sumunod ay ang paggawa ng iskedyul – tuwing Sabado habang may pasukan sa eskwela, pero babaguhin pagdating ng bakasyon.

Sa ngayon, lahat ng gastos ay hinuhugot nina Bernard at Ian sa kani-kanilang bulsa, kasama na ang para sa paminsan-minsang snacks na kapalit ng magandang performance ng mga tinuturuan nila sa pag-practice. Hindi kasubuan ang turing nina Bernard at Ian sa pinasok nilang adhikain kaya handa sila sa mga bagay na may kinalaman sa kanilang sinimulan, tulad ng mga pinangarap na cones, bola, uniporme at iba pa. Hindi madaling sabihing pag-iipunan nila ang mga ito, na nakatanim sa kanilang isipan dahil sa laki ng halagang kakailanganin. Subalit tulad ng sinabi ni Ian sa unang bahagi nitong sanaysay, “kung gugustuhin ay talagang magagawan ng paraan”.

Naniniwala ako sa  “milagro” dahil isa ito sa mga ginagamit ng Diyos na paraan upang makapagbukas ng isipan ng tao upang siya magbago. At ang “milagro” ay nangyayari nang hindi inaasahan kung minsan, kahit hindi hinihingi ang isang bagay. Malay natin….may matanggap na “grasya” sina Bernard at Ian, ang dalawang taga-hubog ng kabataan ng Real Dos, na pondo upang magamit sa pagbili ng mga pangunahing pangangailangan, at susundan pa ng magagamit naman sa pagbili ng iba pa? Manalig lang sa kapangyarihan ng Diyos, wika nga ni Bernard!...at magsikap din, wika naman ni Ian!

Sa pamamagitan nitong isinulat ko, nanawagan ako sa mga may gintong puso at gustong tumulong sa adhikain nina Bernard at Ian.