Showing posts with label Cavite. Show all posts

Si Rex at ang Kanyang Pamilya

ni Apolinario Villalobos

Nagkurus ang landas namin ni Rex (ayaw niyang ipabanggit ang apelyido niya) sa 7-11 store, tapat ng Robinson’s-Imus. Nagkakape ako noon habang hinihintay ko ang pagbukas ng mall kung saan naroon ang store ng computers na may magaling na technician na naging suki ko na, si Allen. Nang umagang yon, ang suot na pantalon at polo shirt ni Rex ay halatang hindi na-plantsa pero hindi naman gusot talaga, at ang sapatos na suot ay mumurahing rubberized na itim pero naka- medyas naman siya.

Napansin kong nakatingin siya sa kape ko kaya inalok ko siya, at nang tumanggi ay tumayo  pa rin ako upang ibili siya. Sa halip na inumin agad ang kape, medyo nahihiya pang nagtanong kung pwede daw akong magpasa sa kanya ng load dahil iti-text daw niya ang supervisor ng inaaplayan niyang grocery, bilang merchandiser. Papasahan ko na sana pero nalaman kong Globe ang gamit niya at ako naman ay Smart kaya hindi puwede. Binigyan ko na lang siya ng sampung pisong pang-load. Bago umalis upang magpa-load ay saka pa lang siya nagpakilala at iniwan din ang belt bag.

Nang makabalik pagkatapos magpa-load ay nag-text agad sa supervisor ng inaaplayan niya para i-confirm na darating siya.  Ipinagtapat niya na naglakad lang daw siya mula sa kubo nila sa isang bukid na malapit sa isang kilalang subdivision. Wala daw talaga siyang pera dahil ang kinita niya sa pagbenta ng ilang taling kangkong at talbos ng kamote sa palengke ng Imus, madaling araw pa lang ay ibinili niya ng dalawang kilong bigas at apat na pirasong tuyo para may makain ang dalawa niyang kapatid bago pumasok sa eskwela….siya ay hindi na nag-almusal para may matirang kanin at ulam sa nanay niyang maysakit. Ang natirang barya ay ibinigay niya sa kanyang nanay para maipon at maipambili ng gamot. Bago daw umalis ay naglaga na rin siya ng talbos ng kamote para pandagdag sa inihaw na tuyo – almusal ng kanyang nanay. Sa nabili niyang apat na tuyo, bale tig-isa sila at ang share niya ay kakainin niya sa tanghalian.

Ang pambayad sana sa pagpa-repair ng laptop ko ay ibinigay ko na lang sa kanya at sinabihan ko siyang kapag natanggap sa trabaho ay ipagpatuloy niya ang ginagawa niyang pag-alaga sa mga kapatid at maysakit na nanay. Sa patuloy na pagkuwento niya, maliit pa lang daw sila ay iniwan na sila ng tatay nila, kaya kung saan-saan daw sila tumira, pati sa bangketa ng Baclaran hanggang makarating sila sa Imus kung saan ay  nakakita sila ng matalahib na bukid. Nagpaalam daw sila sa may-ari ng lupa bago naglinis ng lalagyan nila ng tulugan – actually, tarpaulin na nagsilbing bubong. Mga karton na palagi nilang dala ang higaan nila.

Nakaipon ng mga kahoy ang dalawa niyang kapatid na namumulot ng junks kung walang pasok kaya unti-unti nilang nabuo ang kubo. Noon ay tumambay daw siya sa Imus market upang magkargador at magtawag ng pasahero sa termina ng jeep. Pinayagan silang magtanim ng gulay sa paligid at ang tubig na pandilig ay galing sa poso (deep well pump) ng may-ari ng lupa. Nang magkaroon ng pagkakataon ay nag-aral siya ng Refrigetation sa TESDA. Ang TESDA certificate ang ginamit niya bilang patunay ng tinamong educational attainment sa pag-apply ng trabaho bilang merchandiser. Kahit matanggap bilang merchandiser, magtitinda pa rin daw siya ng kangkong at talbos ng kamote sa madaling araw. Kung palarin, baka madadagdagan ang paninda niya ng kalabasa dahil ilang buwan na lang ay malalaki na ang bunga. Nag-usap na daw sila ng mga kapatid niya kung paano silang makatulong sa pag-ani ng mga talbos tuwing hapon na ibebenta naman niya sa madaling araw. Ang dalawa niyang kapatid ay sa isang public school na nasa tabi ng LTO-Imus, nag-aaral…naglalakad sila sa pagpasok at pag-uwi. Si Rex ay 23 years old, sinundan siya ng 9 na taong gulang na kapatid na lalaki at ang bunsong babae ay 7 years old naman…ang nanay naman nila ay 52 years old. Nangako akong papasyalan ko sila dahil alam ko naman ang binanggit niyang bukid.

Kung ang KARAMIHAN MAN LANG SANA ng mga kabataang Pilipino ay tulad nina Rex at mga kapatid niya, SANA AY WALANG GAANONG PROBLEMA ang ating bansa….

POL SAULOG AT MAGNO PADUA

…mga bukod-tanging kaibigan sa Cavite

Ni Apolinario Villalobos

Nakilala ko si Manong Pol nang tumira ako sa isang subdivision sa Cavite. Sa simula ay simpleng batian lang ang aming ginagawa tuwing kakain ako o uminom ng beer sa kanyang “native style” na restaurant sa labas ng aming subdivision. Mahilig siyang magluto ng mga pagkaing Kabitenyo subalit hindi niya ako inaalok ng mga ito dahil nalaman niyang vegetarian ako. Nakilala ko rin ang kanyang mga anak at asawa na naging malapit sa akin. Hindi ko binigyang pansin ang tikas ng kanyang personalidad sa simula sa kabila ng artistahin niyang mukha. Nagulat na lamang ako nang malaman ko sa ibang kaibigan niya na lumalabas pala siya sa pelikula ni Ramon Revilla kasama ang isa pang kaibigan ko sa lugar ding yon na si Ding Santos.

Hindi palasalita si Manong Pol kaya karamihan ng mga kuwento tungkol sa kanyang buhay ay sa kanyang mga kumpare ko nalaman. Napansin niya ang pagiging galante ko noon sa inuman kaya pinayuhan niya akong maghinay-hinay sa paggastos sa alak at piliing mabuti ang mga taong gustong makipagkaibigan sa akin. May laman ang kanyang sinabi at napatunayan ko makalipas ang maraming taon. Nagsilbi siyang “kuya” ko sa lugar namin, at ang samahan namin ang nakatulong upang respetuhin din ako ng mga nagrerespeto sa kanya.

Maaga ako noong pumasok sa opisina na nasa Roxas Boulevard, sakop ng Ermita. Madaling araw pa lang ay nasa highway na ako at nag-aabang ng masasakyag dyip. Madalas akong madaanan nina Manong Pol at ng kanyang asawa na araw-araw namang pumupunta sa Maynila kaya nai-aangkas nila ako sa kotse nilang Mustang, isang collectible na edition. Ibinababa nila ako sa mismong harapan ng S&L Building kung saan ako nag-oopisina.

Bukod sa restaurant sa labasan namin, may tindahan pa rin sina Manong Pol sa kanilang bahay na katabi ng subdivision namin, kung saan ako umuutang ng kaha-kahang beer na nilalatag ko sa mga kaibigan tuwing mag-inuman kami. Nagtapat siya minsan na ako lang ang pinagbubuksan niya ng tindahan kahit alanganing oras tuwing ako ay tatawag upang umutang ng beer. Sinabi din ito sa akin ng mga kumpare niya na hindi niya pinagbibigyan kahit sa tagal na ng kanilang samahan.

Nang panahong yon, kailangan kong makisama sa mga taong nakatira sa paligid ng subdivision namin dahil sa katungkulan ko bilang presidente ng homeowners’ association. Sa pagkakataong ito ko nakilala din si Magno Padua, na nirerespeto sa lugar namin. Bukod sa kanya ay nakilala ko rin ang kanyang mga kapatid na sina Tomas, Budjo, Emo, Tura at  Millie. Namayapa na sina Tomas, Emo, at Millie. Noong buhay pa ang nanay nina Magno, ipinaghahanda niya ako ng hiniwa nang malalaki na patola na niluluto niya sa  bawang. Ang ulam ay masarap sa kabila ng payak na pagkaluto sa bawang, lalo na ang sabaw na manamis-namis pa.. Masipag magtanim ang magkakaptid ng gulay na binibenta din nila sa palengke ng Zapote kaya sagana ako sa gulay tuwing pupunta ako sa kanila.

Dahil ako ay dayo sa lugar na tinirhan ko malaking bagay ang nagawa ng pakipagkaibigan ko sa mga nabanggit. Kung anong respetong ipinakita sa kanila ay ipinakita at pinadanas din sa akin ng mga naging kaibigan kong nakakakilala sa kanila. Marami rin akong natutunan sa kanila lalo na sa pakikisama sa ibang tao, higit sa lahat ay ang pagpapairal ng ugali sa paraang walang kayabangan. Napansin ko na sa mga kasayahan, kalimitan ay nasa tabi lamang sila at hindi nagbabangka o nagpapasimula ng kuwentuhan. Kung uminom man ng alak ay yong tipong, pang-sosyal, hindi laklak.

Parehong biyudo sina Manong Pol at Magno, magkasing-edad sa gulang na mahigit sitenta pero matitikas pa rin. Nagkikita kami ni Manong Pol kung siya ay masumpungan ko sa tinitirhan ng kanyang anak, dahil nakatira na siya ngayon sa isa pang bayan ng Cavite mula noong mamatay ang asawa niya. Si Magno naman ay pinapasyalan ko tuwing may panahon ako dahil hindi kalayuan ang tinitirhan niya mula sa amin.

Ang mga tinukoy ko ay halimbawa ng mga taong hindi ko makakalimutan dahil sa maganda nilang asal kahit hindi nakatuntong ng kolehiyo. Lutang na lutang ang bukod-tangi nilang pagkatao kahit sa umpukan dahil sa ugali nilang higit pa sa ilang nakatapos sa malalaking unibersidad...kaya dapat tularan.

ANG BASKETBALL TOURNAMENT

NG JPLS TODA (BARANGGAY REAL 2, BACOOR CITY)

Ni Apolinario Villalobos

Ang Justinville/Perpetual/Luzville/Silver Homes Tricycle Operators and Drivers Association (JPLS TODA) ay nagsikap na magdaos ng simpleng basketball tournament sa abot ng makakaya nito. Hindi sila gaanong nangalap ng mga donasyon, maliban na lang sa mga tropeo. Ang kaunting pagkain at mineral water ay gastos ng mga miyembro at opisyal. Ang bayad naman sa professional na mga referee ay may malaking discount. Nakatulong din ng malaki ang basketball court ng Silver Homes 1 na walang bubong at libreng nagamit. Nagtiis man sa init ng araw ay enjoy pa rin ang mga team na naglaro sa elimination rounds dahil idinaos  sa hapon kung kaylan matumal ang biyahe. Ang championship game lang ang idinaos sa gabi ng Sabado, December 12 upang malaman kung alin sa natirang tatlong team na “White”, “Green”, at “Blue” ang magiging champion. Inabot din ng apat na Sabado at Linggong palaro o mahigit isang buwan, bago umabot sa araw ng championship na paglalabanan ng nasabing tatlong team.

Nakakamangha ang pagkamasigasig ng mga organizers at mga miyembro dahil sa kabila ng halos walang pahinga nilang biyahe na kung minsan ay inaabot ng gabi ay pinilit nilang maidaos ang tournament.  At, sa kabila pa rin ito ng pinagkasyang budget. Pagpapakita nila ito ng kanilang tapat na pakikipagtulungan sa programa ng lokal na pamahalaang lunsod ng Bacoor na sa ngayon ay nasa pamamahala ni mayor Lani Mercardo-Revilla. Ang nasabing programa ay idinaan sa Barangay Real 2 na nasa pamamahala naman ni Kapitan BJ Aganus. Sagot din ng samahan ang tournament sa panawagan ng bagong presidente, Rodrigo Duterte na gamitin ang libreng panahon sa mga bagay na makabuluhan sa halip na sa droga.

Tulad ng mga drayber ng jeep at bus, silang mga traysikel naman ang minamaneho ay hindi rin ligtas sa mga hinalang gumagamit ng shabu dahil sa paniwalang nakakatulong ito upang makatagal daw sila sa puyatan. Totoo man o hindi, ang mahalaga ay pinapatunayan ng asosasyon na wala ni isa mang adik sa kanila o talamak ang pagkagumon sa nasabing bisyo. Wala ni isa mang kasong may nawalan ng katinuan mula sa kanilang hanay dahil sa droga, tulad ng mga nababalitaang nangyayari sa ibang lugar.

Ang mga opisyal ng JPLS TODA ay sina, Danny Sagenes (Presidente); Freddie Casil (Bise-Presidente); Davis Sagenes (Kalihim); Rolly Guevarra (Ingat-yaman). Si Danny Sagenes ay nakaka-siyam nang taon bilang presidente dahil nakitaan siya ng sigasig na ang hangad ay maisulong ang kasiyahan at kapakanan ng mga miyembro. Bukod sa tournament, nagdadaos din ang samahan ng Christmas party kung kaya ng budget mula sa buwanang ambag ng mga miyembro dahil sa mga bibilhing pagkain at regalong ipapa-raffle. At, dahil maganda ang kanilang layunin, kalimitan ay may mga homeowners na nagkukusang magbigay ng donasyon. Hindi rin nawawala ang donasyon mula sa barangay at pamahalaang lunsod ng Bacoor.

Ang mga ginagawa ng samahan ay ikinatutuwa naman ng mga homeowners ng barangay Real 2 na panatag ang nararamdaman…taliwas sa mga nangyayari sa ibang barangay kung saan ay atubili ang mga umuuwi ng dis-oras ng gabi at sumasakay sa traysikel. 

ANG KING DAVID BASKETBALL CLINIC (KDVC)

NG IMUS CITY…at, si Pastor Ariel Hernandez

Ni Apolinario Villalobos

Ang King David Basketball Clinic (KDVC) ay matatagpuan sa Camella Homes na nasa Barangay Bayang Luma 3 sa Imus City. Naging tanyag ang KDVC dahil sa mga basketball clinic o pagsanay sa mga kabataan mula pa noong 2006. Subalit ang pagtatag ng pundasyon nito ay ginawa ni Pastor Ariel Hernandez nang magsimulang manirahan ang kanyang pamilya sa subdivision noong 1989. Nagsimula namang mabuo ang covered basketball court noong kapanahunan nina Barangay Chairmen, Boy Santiagel at Tonying Tagle at sa tulong pa rin ni Emmanuel Maliksi na noon ay Vice-Mayor pa lang ng Imus City. Ngayon, ay lalo pang naging aktibo ang proyekto sa ilalim ng kasalukuyang presidente ng Camella Homeowners’ Association na si Obet Arambulo. Si Emmanuel Maliksi naman na mayor na ngayon Imus City ay patuloy pa ring tumutulong.

Ayon kay Pastor Ariel, ang orihinal na pangalang “King David Basketball Camp” ay binuo ng mga unang miyembro na sina Jerson Canaynay at James Ryan Enriquez. Ito agad ang pumasok sa kanilang isip dahil, ang pinakapundasyon ng nasabing grupo ay ang pananampalataya sa Diyos. Ayon sa Bibliya, si David na anak ni Solomon ay naging hari sa batang gulang at sa kapanahunan niya nabuo ang Templo ng Herusalem. Symbolic ang pangalang ito dahil ang pakay ng Basketbll Clinic ay mailayo sa bisyo ang mga kabataan ng Imus City, at ang adhikaing yan ay nakasandal naman kay Pastor Ariel na isa sa mga ministro ng Word for the World. Sumabay ang pormal na pagbuo ng KDVC sa masidhing pagnanais ni Pastor Ariel na mabago ang kanyang buhay noon. Nagsimula ang pagsisikap niya sa pamamagitan ng regular na Bible study sa maliit na garahe ng kanilang bahay, hanggang humantong sa pag-aral niya upang maging ganap na pastor sa tulong ni Pastor Eli Famorcan ng Word for the World Christian Fellowship (Imus). Sa pagsisikap niya ay hindi rin siya pinabayaan ng asawang si Precy na laging sumusuporta sa kanya.

Nakatulong ng malaki ang basketbol sa pagmi-ministro ni Pastor Ariel dahil ito ang larong madaling makaakit ng kabataan. Nang makilala siya, marami ang nahikayat na sumali sa kanilang basketball clinic na pinasigla ni mayor Emmanuel Maliksi. Nakakatuwang malaman na ang ibang nagsasanay ay naggagaling pa sa malalayong bayan ng Cavite at pati na sa Mandaluyong na nasa Maynila. Nasaksihan ko ang pagdatingan ng mga kabataang ang gulang ay pang-Midget class hanggang Junior class ng basketbol nang umagang pasyalan ko si Pastor Ariel. Mataman din niyang inoobserbahan ang mga manlalaro upang matandaan ang mga may potential na maging sports scholar ng mga eskwelahang nilapitan na niya.

Nagulat ako nang malaman kong marami pala ang nagbo-volunteer na mag-coach sa kanilang clinic, at ang isa ay Amerikanong darating sa susunod na taon. Ang iba naman ay mga naging kilalang coach at basketbolista ng mga koponang nasyonal. Ang malaking tulong ay naipapaabot naman ni Joe Lipa, Consultant ng Mahindra-Kia, dahil ito ang nagsisilbing tulay upang makahanap si Pastor Ariel ng mga eskwelahang mapapasukan ng mga sinanay nila upang magkaroon ng scholarship. Ang regular namang nagko-coach ay sina Jun Hernandez former Varsitarian ng Letran at Adamson na dumarating sa basketball court nang wala pang ala-siyete ng umaga. Kapag maaga namang dumating si Arlord Marcial na ama ng isang nagsasanay ay malugod din siyang nagboboluntaryo sa pagko-coach upang makatulong ni Jun Hernandez. Maliban sa mga lalaki ay marami ring mga babaeng sinasanay ang KDVC.

Ang basketball clinic ng KDVC ay lalong naging tanyag dahil sa regular sa tulong ni Imus City Mayor Emmanuel Maliksi, isang pagpapakita ng seryosong pag-akay sa mga kabataan tungo sa Tamang Landas. Tuwing makatapos ng training session, nagkakaroon ng maikling pep talk si Pastor Ariel upang paalalahanan ang mga manlalaro tungkol sa pag-iwas sa mga bisyo. Natutukuran ang KDVC ng ispiritwal na katatagan dahil sa pinapairal na pagdasal pagkatapos ng pep talk. Nalaman kong bawal ang pagmumura at paggamit ng mga abubot sa katawan tulad ng hikaw. Sa pep talk ay may mga paalala rin tungkol sa iskedyul ng Bible Study.

 Nabanggit rin ni Pastor Ariel na maraming naakay pabalik sa Tamang Landas ang KDVC…mga kabataang, mismong mga magulang ang nagdadala sa kanya. Ang iba sa mga napabago niya ay matagumpay sa napili nilang propesyon bilang manager, at iba ay mga propesyonal sa ibang bansa. Nadadarama rin sa grupo nila ang pagtutulungan dahil ilang beses na silang nag-ambag ng tulong para sa mga nangangailangang miyembro. Maluwag din ang kamay niya sa paghugot ng pambili man lang ng pagkain ng ilan sa kanila, o mabigyan ng pamasahe….mga kakapusang hindi naging hadlang sa mga kabataang matuto ng maayos na paglaro ng basketbol.

Ang pangarap ni Pastor Ariel ay maging isang uri ng Sports Foundation ang KDVC na ang mga adhikaing pilit na pinamamahagi sa pamamagitan ng basketball clinic ay “Empower, Lead, Motivate”. Ang mga adhikaing nabanggit ay ibinahagi ni Mayor Emmanuel Maliksi na wala ring patid ang pagtulong sa abot ng kahit personal niyang kakayahan.

May mga kuwento si Pastor Ariel na nagpapatunay na pinupunan ng Diyos ang kakulangan sa ano mang pagsisikap ng tao ayon sa kasabihang, “nasa Diyos ang awa, pero nasa tao ang gawa”. Maraming pagkakataong basta na lang daw dumarating ang biyaya sa kanyang buhay upang maipagpatuloy ang adbokasiyang ispiritwal at pakikibahagi ng kaalaman sa basketbol upang maiwas ang mga kabataan sa bisyo. Dumadating ang mga biyaya sa panahong halos lahat ay ginawa na niya subalit may kakapusan pa rin. Dahil diyan, napakarami niyang dapat ipagpasalamat sa Diyos lalo pa at ang pagsikap niya noong marating at matahak ang Tamang Landas ay natupad at nakakaakay pa siya ng iba.

SI NANAY NENE…NAGING SINGLE MOM DAHIL INABANDONA NG IRESPONSABLENG ASAWA…ITINAGUYOD ANG MGA ANAK SA PAGTINDA NG TUYO AT DAING SA LOOB NG MAHIGIT 30 TAON…MINALAS NA ANG PANGANAY NA ANAK AY NAGING ADIK KAYA BUMAGSAK SA KANYANG KALINGA ANG PAGPAPALAKI SA MGA APO….SIYA AY 79 TAON NA NGAYON. ANG PUWESTO NIYA AY NASA ILALIM NG HAGDAN NG PEDESTRIAN OVERPASS SA HARAP NG SM CITY (BACOOR CITY).

SIYA AY TAGA –SALINAS, ISANG BAYANG NASA TABING DAGAT SA CAVITE, AT TANYAG SA MGA PRODUKTONG TUYO AT DAING. SA KABILA NG KANYANG EDAD, HINDI PUMAPALYA SI NANAY NENE SA PAGLATAG NG KANYANG MGA PANINDA SA ILALIM NG HAGDA…KAHIT MAY ULAN. GUMAGAWA NA RIN SIYA NGAYON NG PAPAYANG ATSARA UPANG MAIDAGDAG SA KANYANG MGA PANINDA.

ILAN PA KAYANG “NANAY NENE” ANG NASA ATING PALIGID?…HINDI TUMITIKLOP ANG MGA TUHOD SA HARAP NG MGA PAGSUBOK SA BUHAY…AT HIGIT SA LAHAT, AY NAGHIRAP DAHIL SA EPEKTO NG DROGA?

ANGEL…THE YOUNG FEMALE COBBLER

OF BARANGAY REAL DOS, BACOOR CITY (CAVITE)

By Apolinario Villalobos

When I passed by the small “hole on the wall” shoe repair shop on my way to the bus stop, I took notice of a girl who was busy repairing shoes. I got curious so I stopped for a while for a short chat. She was pretty and with all sincerity replied to my queries. I found out that she is living in with the younger brother of the owner of the shop who also works at Quickie, a well-known, bags and shoes repair outfit. She is Angel, just turned twenty, and from a district in Leyte, near Tacloban City. Her live in partner is Junel who works full time in a store in Molino, but earns extra cash at the shoe repair shop on his days off.

Angel admitted that in her earnest to learn the trade, she had to go to the shop in time for a close observation at how the intricate manual sewing is done by Junel or his brother. She goes to the shop as early as eight in the morning when Junel’s elder brother, Noy opens it before reporting to work. Noy who is barely past his thirty years is also living in with an equally hardworking young woman, as a crew of a pizza outlet. Tuesdays are Noy’s days off, so both he and Angel man the shop, while on weekends, Junel takes the place of Noy. On days that both Noy and Junel are in their regular job, Angel has the shop all her own.

What struck me is the seriousness of Angel in facing the challenges of living with a young husband, and without a stable financial support that would prop them up. She has no qualms in doing a man’s job to earn honestly for their future. She could have worked in a bar where easy money is, or aspire for an entertainer’s job in Japan because of her good looks. On the contrary she preferred mending shoes and does not mind the glue messing up her candle-slim fingers.

ANG INTER-MODAL TERMINAL

Ni Apolinario Villalobos

Sa pagkakaunawa ko kapag sinabing “mode of transportation” ang ibig sabihin ay “uri ng sasakyan” ….maaaring jeep, bus, trak, tren, traysikad, tricycle, kotse, taksi, o aircon public van. Kaya kapag sinabing “inter-modal”, ito ay may kinalaman sa iba’t ibang uri ng sasakyan na nagpapasahan at nagsasaluhan ng mga pasahero.  At, ang “inter-modal” terminal kung para sa kapakanan ng mga pasahero, dapat ito ay kinapapalooban ng mga paradahan ng mga sasakyan na pagpipilian ng mga pasahero upang sakyan patungo sa kanilang destinasyon pagbaba sa bus o ano pa mang uri ng sasakyan galing sa probinsiya.

Halimbawa, kung ako ay galing sa Cavite, pagdating ko sa inter-modal terminal, dapat ay mayroon akong malilipatang sasakyan papunta sa Ayala, Cubao Baclaran, o Quiapo. Ibig sabihin ay hindi ko na kailangang maglakad ng ilang daang metro upang makarating sa hagdanan ng  overpass o skywalk para tumawid sa kabilang panig ng kalsada, maglakad uli ng ilang daang metro upang makarating sa jeepney stop o bus stop para sumakay na naman papunta sa Ayala, Cubao, Baclaran, o Quiapo. Kung ayaw kong gawin yon ay mapipilitan akong sumakay sa taksing nakapila sa loob ng “inter-modal” terminal, pero para aking hirap sa pera ay malaking epekto sa budget. Paano kung kasagsagan ng ulan?....kapag tanghali na tirik ang araw kaya nakakapaso ang init?

Ang sitwasyong nabanggit ang dapat na isaalang-alang ng mga taong itinalaga ng bagong presidente upang masolusyunan ang trapiko sa Metro Manila, hindi ang paghukay ng mga kalsada upang gumawa ng subway na magiging underground river lang tuwing panahon ng baha o di kaya ay maglagay ng mga “hanging stations” para sa cable cars na magdudulot lang ng kapahamakan sa mga pasahero dahil sa inaasahang mababang uri ng maintenance na nararanasan na tulad ng sa MRT at airport terminals!

Ang dapat planuhin ng mga taong itinalaga ni presidente Duterte ay mga infra-structure na angkop sa kalagayan ng Pilipinas at kultura ng Pilipino….HUWAG MANGGAYA SA IBANG BANSA.

ANG MAYABANG NA PARI

Ni Apolinario Villalobos

Sa isang bayan ay may isang paring mayabang. Ang tingin sa sarili ay napakatalino dahil galing siya sa mahirap at nagsikap sa buhay kaya nagtagumpay kuno. Sa halip na maging mapagkumbaba bilang pari, hinayaang pumasok sa ulo ang hangin ng kayabangan kaya halos lumutang sa ere ang hangal. Dahil sa sobrang pagkabilib sa sarili, akala niya lahat ng sinasabi at ginagawa niya ay tama. Sa mga ganyang uri ng mga pari galit ang santo papa!

Ang simbahang sinimulang ipaayos ng dalawang pari na nauna sa kanya ay kinukuwento niyang kung hindi dahil sa kanya ay hindi maipapaayos. Nabistong hindi pala niya kabisado ang geographical scope ng hinawakan niyang parukya kaya nagkakandalito kung alin ang may talagang kapilya at alin ang may multi-purpose hall na pinagdadausan ng misa. Dahil diyan, pati ang mga bagay na hindi niya saklaw, ay pilit pinakikialaman, kahit nakakapag-trespassing na siya sa mga karapatan ng mga homeowners’ associations na may-ari ng multi-purpose halls. Akala niya, dahil nagdadaos ng misa sa multi-purpose halls, ang mga ito ay “branch” na ng simbahan niya, kaya gustong kamkamin ang mga gamit na naipundar ng mga nasabing association.

Ang paring ito, sa sobrang kayabangan ay hindi naaagad-agad na matawag kung may mga emergency tulad ng pagbendesyon sa naghihingalo, kesyo pagod o natutulog. Pati ang mga Mother Butler na may sariling grupo at labas dapat sa kanyang hurisdiksiyon ay pinakialaman kaya pinagtatanggal, ganoong hindi naman niya sinusuwelduhan, at ang serbisyo ng mga babaeng tinutukoy ay para sa simbahan at hindi para sa kanya bilang pari. Hindi niya inunawa na ang itatagal niya sa parukya ay anim na taon lang kaya ang mga pang-matagalang bagay tulad ng may kinalaman sa Mother Butler ay labas sa kanyang “kapangyarihan” kaya hindi niya dapat pinakikialaman.

Ang paring ito ay iniwan na ng mga umaalalay sa kanya – mga convent staff, maliban sa secretary at isang kamag-anak. Ayon sa kuwento, hindi daw matiis ng mga dating tauhan ang kayabangan niya kesyo graduate daw siya sa isang high-end university kaya siguro ang tingin niya sa iba ay yagit. Ang nakalimutan ng paring ito ay maraming graduate sa exclusive na mga kolehiyo at high-end universities na nang magtrabaho sa gobyerno o maging opisyal  ay naging korap!

Nakausap ko ang mga kaibigan kong dating nagsisimba sa simbahang Katoliko na hawak ng paring ito pero ngayon ay sa misa sa isang mall na lang dumadalo o di kaya ay sa katedral na hindi kalayuan. Yong iba ay nagtitiyaga sa panonood ng misa sa TV kung Linggo kaya hindi na lumalabas ng bahay. Pinayuhan ko sila na huwag magalit sa pari dahil magkakaroon lang sila ng kasalanan….hayaan nang ang bagong santo papa ang magkondena sa kayabangan nito!...at iwasan din upang hindi mag-kurus ang kanilang landas at baka pandiliman pa sila ng paningin!

Tina and Grace of BPI-Imus Market Branch

By Apolinario Villalobos

The smiling ladies of the Bank of the Philippine Islands-Imus Market Branch continue to impress me, the latest being, Tina (Cristina Biongko) and Grace Haguring. Both diminutive Tina and Grace can also make a first-time client of the bank, at ease. But, in addition to their arresting smile, both exude the sales qualities that competitive entities like the BPI look for in their staff. Tina did not tire of convincing me to open an account.

Before Tina and Grace attended to me, they patiently went about the routine counter preliminaries with a steady smile on their face which made us, who were waiting for our number to be called, comfortable. Monday and Friday are the most pressure-filled days of operation of entities such as banks due to the stacked- up pended transactions during the weekend and the earnest to finish transactions before the Friday ends. The morning I went to transact with the bank was a Monday, and despite the first-day-of-the-week jitters, I was attended to by Tina and Grace without a single hitch, making me step out of the bank after a short time….again.

Bank of the Philippine Islands holds the record as the oldest banking institution in the country, although, the Monte de Piedad had a share of the banking function only during the later part of the Spanish regime. The bank is also reputed to be conservative which proved to be a plus to its operation, as being such, the institution treads only with utmost caution in all its ventures. Lately, however, it has joined the bandwagon towards modernization of its facilities for the comfort and convenience of its clients which brought to the fore of their operation the paperless transaction machines where the clients punch their requirements instead of filling up small sheets of forms.

And, in the face of the rigid competition in the banking industry, BPI is fortunate for the services of its two dynamic smiling ladies, Tina and Grace.

Ang Mga Alahas na Gawa ni Jenny

Ni Apolinario Villalobos

Napansin ko agad ang puwesto ni Jenny (Jennifer Piana), sa idinaos na Trade Fair sa SM Bacoor dahil namumukod-tangi ang kanyang mga produkto. Ito ay mga alahas na yari sa tanso o copper, semi-precious stones at crystals – mga singsing, bracelet, kuwentas, at hikaw. Maganda at pulido o malinis ang pagkakagawa kaya naakit agad akong magpagawa ayon sa naisip kong disenyo para sa isang bracelet na ginamitan ng “Indian jade eye”. Ito ngayon ay ginagamit ko araw-araw, kahit nasa bahay ako.

Ang tanso ay kinikilala dahil sa health benefits nito, mula pa noong panahong hindi pa pinapanganak si Hesus. Ito ay itinuturing na gamot laban sa rayuma at arthritis. Ang elementong tanso ay bahagi ng ating katawan dahil kasama ito sa mga dumadaloy sa ating dugo, at iba pa tulad ng zinc, silver, manganese, etc. Katulad ng tanso, ang mga batong matitingkad ang disenyo at kulay ay hindi lang pampalamuti sa katawan bilang alahas ang gamit, dahil nagbabalanse din sila ng enerhiya sa ating katawan. Dahil diyan, ang mga nadiskubreng libingan ng mga tao noong unang panahon, lalo na nang mga namumuno sa kanila, tulad ng pharaoh ng Ehipto ay palaging may mga iba’t –ibang uri ng bato tulad ng jade, agate, quartz, opal, onyx, tektite at mga metal na bagay.

Hindi tumatagal ang buhay ng mga mikrobyo sa tanso, kaya noong unang panahon pa rin, ang mga ginagamit na lagayan ng tubig at lutuan, pati ng pagkain ay gawa sa tanso. Dahil dito, marami na ring mga ospital ngayon ang gumagamit ng tansong material na ginawang stainless para hindi mahirap linisin, tulad ng mesa at lababo.

Ayon kay Jenny, dati ay taga-benta lang daw siya ng nagawa nang mga alahas na tanso, subalit dahil curious, nanood din daw siya kung paanong gawin ang mga ito. Bandang huli ay nagdesisyon siyang gumawa ng sarili niyang mga alahas upang ibenta sa mga kaibigan at tuwing may mga trade fairs. Umabot sa 12,000 pesos ang una niyang ipinundar para makabili ng mga gamit sa paggawa, pati na ang mga tansong kawad, mga semi-precious stones at kristal.

Sa awa naman daw ng Diyos ay nakakaraos siya tuwing sumali sa mga trade fair, kahit medyo may kamahalan ang upa sa isang puwestong maliit na sa tantiya ko ay 3feet by 3feet. Nangangarap si Jenny na sana ay magkaroon ng sariling puwesto dahil tuwing walang trade fair ay home-based lang siya at umaasa sa mga order na papasok sa pamamagitan ng facebook. Ito lang ang pinagkikitaan niya bilang isang single mom ng kanyang lalaking anak na pitong taong gulang.

Sa mga oorder ng alahas, makokontak si Jenny sa cellphone number 09064857384. May facebook din siya para sa kanyang mga produkto, i-google search lang ang “faceboo.com/coperasso”.  Pwedeng magpagawa sa kanya ng alahas batay sa sariling design. Pero, sana naman, kung oorder ay damihan na para hindi talo si Jenny kung ide-deliver niya.

ASIA UNITED BANK...A DYNAMIC PLUS

OF THE ECONOMIC FOUNDATION OF BACOOR CITY

By Apolinario Villalobos

A community’s growth is always determined by the economic institutions that are found within its periphery, and foremost among them are the banks, the presence of which implies that it is booming. And, because competition is expected among these institutions, one which has got the most high-tech facility coupled with satisfying service would surely have the clout. In this regard, worth mentioning is the Asia United Bank in Bacoor City, a newcomer in the banking arena that has gained a significant share of the local market since its establishment in 2012. The bank is prominently located at the city’s crossroads, the rotunda from which emanate the southern road that leads to Imus/Batangas, the westbound road that leads to Cavite City, and the southbound one that leads to Las Piἧas and Manila.

Asia United Bank has a reputation of having established the first paperless transaction in the country with the “virtual teller kiosk” in the midst of its system that practically shrinks the time element in the client’s transaction with the bank. The on-line transaction which many clients dread due to the proliferation of hacking is made secure by the bank with its 3-level security password system. Its one-of-a-kind “Bizkit” allow clients to choose which offerings are appropriate for their needs. It has many current products that the Field Sales Officer of the Bank or the OIC/Branch Manager can discuss...all one needs to do is just request for their visit. As can be gleaned from the bank’s “resume”, it is some kind of a “total Filipino bank”.

I had my own encounter with the bank when I decided to let them take care of my meagre savings, a turnover from another bank which they took over. I was totally impressed with the service and such impression has been maintained until today, especially, because of the new and amiable Bacoor branch manager, Ms. Nanette Salvador Quincena. She further cemented my trust in the bank when I observed how her team in the branch – all young, would move with seemingly orchestrated professionalism. During a casual chat with her, she expressed, “...at AUB, we are exhausting all means to tap the local market as we are trying to reach out to the working level of the populace that needs our assistance”...an impressive statement! As my habit, because of the good impression, I decided to write something about this “young and dynamic” bank to express my appreciation.

It is admirable to know that the courage of people behind this institution is an offshoot from pooled brilliant business ideas that started with a biscuit company...the Republic Biscuit Company (REBISCO). So, that’s another success story that can make one recall Lucio Tan’s whose bold diversification emanated from a bank, but still earlier, supposedly, a buy and sell venture. Add to that the story of Henry Sy whose giant business empire grew out of a simple shoes store in Sta. Cruz, Manila. 

Ika-9 ng Mayo Eleksiyon 2016

…at tulong ng BJ Volunteer Team ng Real Dos (Bacoor City)

Ni Apolinario Villalobos

Tulad ng dati inagahan ko ang pagpunta sa presinto ng botohan para sa barangay Real Dos sa Real Elementary School, upang magmasid. Di tulad ng nakaraang mga eleksiyon na may mga upuan sa labas ng mga kuwarto, nitojg nakaraang eleksiyon ay wala ni isa mang magamit ang mga botante lalo na ang mga senior citizens. Nang magkomento ako, tiyempong may dumaang titser at nagsabing, “hindi pa ho inilalabas”. Subalit sa oras na yon, mag-aalas otso na imposible nang maglabas pa sila ng mga upuan dahil nagdadatingan na ang mga botante. Upang ma-check kung naglabas ng mga upuan, bumalik ako bandang alas-diyes…wala pa rin. Inunawa ko na lang ang mga titser na talagang hindi magkandaugaga sa pag-asikaso sa mga botante.

Ang masaklap ay iisang listahan lang ang inilagay sa labas ng bawat kuwarto bilang batayan ng mga botante kung saang cluster sila nakatalaga. In fairness sa mga titser, may ginawa silang numbering system pero hindi rin nasunod dahil sa biglang pagdagsa ng mga botante kaya kawawa ang volunteer na na-assign sa listahan dahil sa sabay-sabay na mga tanong.

Mainit sa labas ng mga presinto dahil walang tolda at marami na rin ang nairita dahil hindi makita ang pangalan nila sa listahan. Sa puntong ito, kumilos na ang mga volunteers ng Barangay Real Dos sa pamumuno ng kapitan, si BJ Aganus. Sa labas ng eswelahan na malayo sa mga presinto alinsunod sa batas ng COMELEC, nagtayo ng tolda sa bakuran ng mga Guerrero na nagpaunlak sa paggamit pati ng kuryente para sa laptop.

Ang mga taga-Real Dos na nalilito ay ginabayan papunta sa tolda ng Real Dos upang i-double check ang “kinaroroonan” ng kanilang pangalan sa listahan na binigay ng COMELEC. Dahil sa nangyari, hindi na nila kailangang makipagtulakan pa sa labas ng mga voting precinct ang mga botante upang malaman kung saan sila assigned. Ito ang official list na pinamahagi sa mga barangay kung saan ay nakalagay ang pangalan ng mga botante at kanilang presinto. Dahil sa ginawa nina Kapitan BJ, napabilis ang pagboto ng mga taga-Real Dos. Hindi na nila kailangan pang tumayo sa ilalim ng init ng araw habag naghihintay ng pagkakataong matanong ang COMELEC volunteer kung saang presinto nakalista ang kanilang pangalan.

Dahil sa ginawa nina Kapitan BJ, nabawasan ang pagkainis ng mga botante. Nagpaliwanag din ang kapitan tungkol sa inasahang dami ng mga botante na dapat ay nagpa-bio sa COMELEC pero hindi nila ginawa kaya ang inasahang numero ay hindi inabot. Dahil sa ginawa niya ay kumalma ang mga botante na kahit papaano ay naunawaan ang mga pangyayari. Nabawasan din ang galit nila sa COMELEC.

Ang Tagumpay

(para sa Batch 1973-74, Real Elementary School

Bacoor City, Cavite)

Ni Apolinario Villalobos

Kung siya ba ay naging pinuno ng isang bayan?

…nagtapos sa isang kilalang unibersidad

   ng pinakamataas na kurso?

…nakapag-asawa at nagkaroon ng mga anak

   na naging bahagi ng isang malaking pamilya?

…o di kaya’y naging presidente ng isang kumpanya

   kaya sa marangyang buhay ay nagpakasawa?

Ang tagumpay ay higit pa sa salapi…

Higit pa sa isang mataas na kurso…

Higit pa sa isang prestihiyosong trabaho…

Higit pa sa isang malaking pamilyang nabuo.

Ang tagumpay ay minimithi ng ating puso

Na sa ating nakamit, tayo ay naging kuntento

Dahil lubusang nagamit, biyayang bigay ng Panginoon

At Kanyang susukatin pagdating ng takdang panahon.

Pamamahagi rin ito ng biyaya sa mga kapus-palad

Na mula sa kanila ay hindi natin inaasahan ang bayad

Isa rin itong hindi maipaliwanag na nararamdamam

Kapag sa simpleng payo tayo ay mayroong napasaya

Lalo na kung tayo’y nasa tabi’t umaagapay sa kanya.

Ang tagumpay ay kasiyahang hindi nasusukat

Lalo pa’t sa panahong ang araw, sa ati’y di na sisikat

Kung kayla’y walang dapat tangisan at pagsisisihan pa

Sa pagdilim ng ating paningin at paghugot ng huling hininga!

Fernando Sagenes: Walang Hadlang

Ang Kagustuhan Niyang Madagdagan ang Kaalaman

Ni Apolinario Villalobos

Bago ko nakilala si Fernan ay nakilala ko muna ang kanyang tatay. Ang unang nakatawag sa akin ng pansin nang makilala ko ito, ay ang pagiging tahimik niya. Kilala ang tatay niya sa palayaw na “Adring”, may kaliitan subalit matindi ang pagrespeto sa kanya. Noong iisa pa lang ang barangay Real at nasasakop pa ng Imus, isa ang tatay niya sa mga konsehal. Ngayon, hiwalay na ang barangay namin na naging barangay Real Dos na itinalaga sa teritoryo ng Bacoor, samantalang ang orihinal na Real ay naging Real Uno at sakop pa rin ng Imus.

Sa kanilang magkakapatid, pansinin si Fernan dahil sa kanyang salamin kahit noong tin-edyer pa lang siya. Ang impresson tuloy sa kanya ay mukhang may itinatagong talino, at napatunayan kong meron nga nang mabisto kong mahilig palang magbasa. Palagi itong may dalang babasahin, magasin man o maliit na libro na binubuklat niya habang naghihintay ng pasahero sa pilahan ng mga traysikel. Ang pinagkikitaan niya ay pagta-traysikel kahit noong wala pa siyang asawa. Minsan ay nakatuwaan kong tingnan kung ano ang binabasa niya nang maging pasahero niya ako, at nalaman kong lumang kopya pala ng Reader’s Digest.

High School graduate si Fernan, subalit pinipilit niyang “habulin” ang mga dapat sana ay natutunan pa niya kung siya ay umabot sa kolehiyo, na hindi nangyari. Sa simpleng paraan na pagbabasa hangga’t may pagkakataon at kung ano man ang mahagilap niya ay pinipilit niyang madugtungan ang naputol niyang pagpupunyagi sa larangan ng kaalaman. Natutuwa siya kapag nakakahiram ng mga aklat lalo na ang mga tungkol sa mga talambuhay, relihiyon at pulitka.

Dahil sa kaalaman ni Fernan, siya ay nahirang noon ng barangay bilang Executive Officer nang panahong ang Barangay Chairman ay si Vill Alcantara, at ngayon sa ilalim naman ng bagong Chairman na is BJ Aganus, siya ay nahirang namang Kagawad. Mapagmahal si Fernan sa asawa niyang si Myrna at anak na si Abby na ngayon ay 7 taong gulang at tulad niya ay mahilig ding magbasa.

Noon ay natawag niya ang pansin ni Mayor Strike Revilla at Congresswoman Lani Mercado nang lakarin niya ang 8 kilometrong layo mula sa sentro ng Tagaytay hanggang Talisay na nasa dalampasigan na ng lawa ng Taal upang dumalo sa isang mahalagang seminar.  Nanggaling pa siya sa Alfonso kung saan ay may trabaho siya. Dahil madalang ang mga sasakyan, nagdesisyon siyang lakarin ang 8 kilometrong kalsada na puno pa ng mga nakahambalang ng mga nabuwal na puno dahil katatapos lang noon ng bagyo.

Nang dumating siya sa pinagdausan ng seminar ay halos nanlilimahid siya sa pagkadikit ng damit sa katawan dahil sa pagtagaktak ng pawis. Ganoon pa man ay lakas-loob siyang pumasok kaya nakaagaw siya ng pansin ng iba pang dumalo sa seminar. Nang tinawag siya sa harap ng mismong mayor ng Bacoor na Strike Revilla upang pagpaliwanagin kung bakit siya na-late sa pagdating, sinabi niya ang totoo kaya buong pagmamalaki siyang pinuri ng mayor sa harap ng iba. Nandoon din ang Congresswoman ng distrito na si Lani Mercado-Revilla na pumuri din sa kanya. Binanggit din ni Fernan na hindi niya naisip na umupa ng sasakyang maghahatid sa kanya kahit hindi niya kabisado ang Talisay, dahil ang laman ng bulsa niya ay Php200 lang. At hindi rin siya nakapag-abiso na mali-late dahil wala siyang cellphone. Sa tuwa ni Mayor Strike Revilla ay ibinigay nito sa kanya ang isa niyang cellphone at dumukot pa ito ng sa bulsa ng sariling pera upang ipandagdag sa Php200 niya.

Ipinakita ni Fernan ang pagiging seryoso niya bilang kagawad ng Real Dos kaya kahit anong mangyari ay pinilit niyang matunton ang pinagdausan ng seminar sa Talisay. Alam niya na mahalaga ang makakalap niyang kaalaman na inaasahang ipamamahagi niya sa mga kasama niyang mga opisyal ng barangay.

Samantala, ang cellphone na N89 (Nokia) na bigay ni Mayor Strike Revilla ay pinagtitiyagaang ginagamit ni Fernan sa pagbukas ng internet. Maliliit ang mga titik na lumalabas dahil maliit lang din ang screen nito, kaya halos idikit na niya ang kanyang mukha sa screen. Ganoon pa man, dahil sa cellphone ay nadagdagan ang pagkakataong madagdagan ang mga kaalaman ni Fernan tungkol sa mga pangyayari sa iba’t ibang panig ng mundo at iba pang mga bagay na may kinalaman sa buhay ng tao.

Bacoor City Drainage (Ilog) Hinahayaang Tubuan ng

Mga Punong Kahoy!

Ni Apolinario Villalobos

Ang maliit na sapa o ilog na ito na daanan ng tubig mula sa Dasmariἧas City ay hinahayaang tubuan ng punong kahoy sa gitna pa mismo, at may ilang lumalaki na sa mga gilid. Nakapagtatakang hindi ito napapansin ng mga taga-Barangay Panapaan 6 ganoong malapit lang ito sa Andrea Village 2 at katabi ng malaking tindahan ng isang kilalang brand ng foam at mattress, and Uratex. At ang nakakabahala pa ay lumulusot na ang mga sanga sa mismong screen na nakatakip sa ilog na nasa gilid ng highway. Tumatawid ang ilog na ito sa ilalim ng Aguinaldo highway na sa kaunting ulan ay bumabaha na dahil ang mga daluyan ng tubig na naiipunan ng basurang naging latak at putik ay bumabaw. Ngayong tag-araw, mapapansin ang paglitaw ng mababaw na lupang pinakasahig ng ilog na tinubuan na rin ng mga damo!

Ang uri ng kahoy na tumutubo sa ilog na nabanggit ay punong-gubat kaya lumalaking di-hamak at nagbabantang bumasag sa narip-rap na gilid. Malamang din na hindi tatagal ay aalsahin na rin ng puno ang nakatakip na screen. Ang pinakamatinding pangamba ay ang pagiging sagabal nito dahil sa mismong gitna ng ilog ito tumubo. Ang hindi maintindihan ay kung bakit hindi ito nire-report ng mga street sweeper sa kinauukulan ganoong tuwing umaga silang nagwawalis sa bahaging ito ng highway na malapit na rin sa SM Bacoor.

Ito ang isa sa maliwanag pa sa sikat ng araw na kapabayaan ng mga kinauukulan sa kapakanan ng bayan. Hindi nila “inuugat” o tinitingnan ang mga “talagang dahilan” ng mga problema. Tulad na lang ng mga punong tumutubo sa gitna ng ilog kaya humaharang sa mabilis na pagdaloy ng tubig…nagiging sagabal sila kaya ang mga basura ay naiipon at nagiging bara, dahilan ng mabilis na pagbaha sa mga nasa mababaw na bahagi tulad ng Malumot, Justinville, Luzville, Silver Homes 1 and 2, at Perpetual Village 5 at 7…pati na sa private na sementeryo ng mga Revilla.

Saka na lang ba aaksiyon kung tag-ulan na naman? Hindi dahilan ang eleksiyon 2016 upang hindi maaksiyunan ang ganitong problema dahil ang mga sinisuwelduhang empleyado na dapat ay nagtatrabaho ng maayos ay hindi naman nangangampanya. At lalong hindi pwedeng idahilan ang DENR na nagbabawal sa pagputol ng mga puno dahil ang mga nabanggit na tumububong puno ay nagbabadya ng perhuwisyo. Magkapalitan man ng mga opisyal na binoboto, sila ay nandiyan pa rin at inaasahang magtrabaho ng maayos upang masulit ang sinusweldo sa kanila.

Huwag itong isisi sa mayor dahil may mga taong nasa ilalim niya na inaasahang mag-asikaso nitong problema.

JC  “Toto” Tiaga-Mariano: Young Athlete with A Big Dream

…and a staunch believer in Jesus

By Apolinario Villalobos

At seventeen, JC Mariano, one of the star athletes of Lyceum (General Trias) in Cavite has a big dream – to become an engineer in the field of Information Technology. During the NCAA Season 90 he garnered 3 bronze medals, and for the latest Season 91, he earned 1 silver and 2 bronze medals all in the track and field events. And, for such feat, he profusely thanks his coach, Marc Basuan. Aside from his running prowess, he also dribbles and shoots basketball ball with learned precision. He is a member of the team composed of the youth of Barangay Real Dos of Bacoor City.

The afternoon I found my way to the snacks counter of his mother, Arlyn Tiaga who hails from Aklan, “Toto” as JC is fondly called by his family, just arrived from a basketball practice. I was lucky as he came home early that afternoon, and got surprised by the unannounced visit. I found out that he makes it a point to go home early to lend a hand to his mother whose small business is their bread and butter. His mother confided that the snacks counter that she has been tending for more than ten years now is the only source of their financial support. Summer days bring a little more than enough money, as the most popular is “halo-halo” - fruit tidbits in milk and shaved ice, a cooling snack.

JC who is a full athletic scholar of Lyceum (General Trias) is in Grade 10. Unlike the other youth of his age, he has no vice and prefers to stay home when there is no practice in their school on the track or basketball at the court of the Perpetual Village 5. He is a “New Christian’ by heart and in action. He confided that Jesus has always been part of his life – his guiding Light. He is serious in his studies that not even the tempting pleasure of bumming around with his buddies could distract him. Without even saying it, his statements imply his big dream which is to lavish his mother with comfort soonest as he starts earning. Her mother from whom he and his brother learned the virtue of discipline has been raising them singlehandedly.

During our short talk, JC recalled that he had his first running experience when he was in Grade 6 at the Imus Pilot Elementary School. A teacher who noticed his promising athletic talent assisted him to undergo a tryout for an athletic scholarship when he was about to enter his second year high school at Lyceum (General Trias).  That tryout was impressive because a school representative visited him at home to advice that he passed it and that he was to report for enrollment and training right away. That hard-earned scholarship was the start of his interesting journey as a struggling young student with a big dream. On his third year, Marc Basuan who also has a son on athletic scholarship made him part of the school team for which he served as the official coach.

Before we parted, JC confided that, “all the recognition that I have received, I owe to my family and coach, and of course to Jesus…”, who is obviously guiding him while trudging along the road that leads to success. He added,” I will definitely share with others what I have learned from my mentors…that will be the time for passing on the blessing…”  The same thought was also expressed by his basketball coach, Ian Paredes-Atrero, who is likewise, a true “New Christian” by heart and action. As a young man, JC, plays hard and gives his best, but aims high for his future and beloved family….all in the name of Jesus!