Showing posts with label single mom. Show all posts

SI BHAI GUIANIDA TULINO AT ANG MABABAIT NIYANG MGA ANAK
ni Apolinario Villalobos

Nagkakape ako sa paborito kong pastillan this morning, bandang 5:30AM nang may dumating na isang tricycle at nagsibabaan ang mga pasahero na ang nanay ay halatang nag-oopisina at ang tatlong kasama ay mga estudyante, pero ang pinakabunso ay halatang hindi pa pumapasok sa eskwela.

Ang dumating ay sina BHAI GUIANIDA TULINO, mga anak niyang siya BHAI PRINCESS, BHAI QUEEN, DATU HARIPHEN, at ang bunso na si DATU PRINCE. Si Bhai Guianida ay isang teacher sa Datu Saudi (Maguindanao), Si Bhai Princess, 16 years old ay nag-aaral sa SKSU, si Bhai Queen, 14, ay sa SMIT, at si Datu Hariphen, 12 ay sa Tacurong Pilot Elementary School. Ang bunso na si Datu Prince ay hindi pa nag-aaral at isinasama ng kanyang nanay sa school. Parehong consistent top students sa kanilang school sina Bhai Princess at Bhai Queen.

Umaalis ang mag-iina sa kanilang bahay pagkatapos nilang magdasal sa madaling araw, bandang 4:30AM. Pagdating sa pastilan ay pinapakain niya agad ang mga anak at binibigyan ng baon. Tila ritwal na sa kanila ang kanilang ginagawa tuwing umaga, kasama ang pagmamadaling pag-alis ni Bhai Guianida upang humabol sa first trip o second trip man lang ng aircon van na may biyaheng Cotabato City. Pagdating daw sa junction na patungo sa Datu Saudi ay sumasakay na siya sa tricycle papunta sa school nila.

MATINDING OBLIGASYON ANG GINAGAMPANAN NI BHAI GUIANIDA NA ISANG WIDOWER...SINCLE MOM...PERO DINADAAN NIYA ANG LAHAT SA NGITI.

Nang magkita kami sa pastilan ay nagtiwala agad sila sa akin kay pinagbigyan nila ang hiling kong kuhanan sila ng larawan na kailangan ko sa blog na sana ay maka-inspire sa mga single moms at mga estudyante upang maging seryoso sa kanilang pag-aaral.

MABUHAY KA BHAI GUIANIDA AT ANG IYONG MGA ANAK!
CONGRATULATIONS DIN SA PAGKAROON NG MABABAIT AT MATATALINONG MGA ANAK!...AT SA MGA ANAK NAMAN...ANG PAYO KO AY MAHALIN NINYO ANG INYONG NANAY DAHIL MAPALAD KAYO SA PAGKAROON NG ISANG URI NG NANAY NA TULAD NIYA...HANDANG MAGSAKRIPISYO PARA SA INYO!

Ang Mga Alahas na Gawa ni Jenny

Ni Apolinario Villalobos

Napansin ko agad ang puwesto ni Jenny (Jennifer Piana), sa idinaos na Trade Fair sa SM Bacoor dahil namumukod-tangi ang kanyang mga produkto. Ito ay mga alahas na yari sa tanso o copper, semi-precious stones at crystals – mga singsing, bracelet, kuwentas, at hikaw. Maganda at pulido o malinis ang pagkakagawa kaya naakit agad akong magpagawa ayon sa naisip kong disenyo para sa isang bracelet na ginamitan ng “Indian jade eye”. Ito ngayon ay ginagamit ko araw-araw, kahit nasa bahay ako.

Ang tanso ay kinikilala dahil sa health benefits nito, mula pa noong panahong hindi pa pinapanganak si Hesus. Ito ay itinuturing na gamot laban sa rayuma at arthritis. Ang elementong tanso ay bahagi ng ating katawan dahil kasama ito sa mga dumadaloy sa ating dugo, at iba pa tulad ng zinc, silver, manganese, etc. Katulad ng tanso, ang mga batong matitingkad ang disenyo at kulay ay hindi lang pampalamuti sa katawan bilang alahas ang gamit, dahil nagbabalanse din sila ng enerhiya sa ating katawan. Dahil diyan, ang mga nadiskubreng libingan ng mga tao noong unang panahon, lalo na nang mga namumuno sa kanila, tulad ng pharaoh ng Ehipto ay palaging may mga iba’t –ibang uri ng bato tulad ng jade, agate, quartz, opal, onyx, tektite at mga metal na bagay.

Hindi tumatagal ang buhay ng mga mikrobyo sa tanso, kaya noong unang panahon pa rin, ang mga ginagamit na lagayan ng tubig at lutuan, pati ng pagkain ay gawa sa tanso. Dahil dito, marami na ring mga ospital ngayon ang gumagamit ng tansong material na ginawang stainless para hindi mahirap linisin, tulad ng mesa at lababo.

Ayon kay Jenny, dati ay taga-benta lang daw siya ng nagawa nang mga alahas na tanso, subalit dahil curious, nanood din daw siya kung paanong gawin ang mga ito. Bandang huli ay nagdesisyon siyang gumawa ng sarili niyang mga alahas upang ibenta sa mga kaibigan at tuwing may mga trade fairs. Umabot sa 12,000 pesos ang una niyang ipinundar para makabili ng mga gamit sa paggawa, pati na ang mga tansong kawad, mga semi-precious stones at kristal.

Sa awa naman daw ng Diyos ay nakakaraos siya tuwing sumali sa mga trade fair, kahit medyo may kamahalan ang upa sa isang puwestong maliit na sa tantiya ko ay 3feet by 3feet. Nangangarap si Jenny na sana ay magkaroon ng sariling puwesto dahil tuwing walang trade fair ay home-based lang siya at umaasa sa mga order na papasok sa pamamagitan ng facebook. Ito lang ang pinagkikitaan niya bilang isang single mom ng kanyang lalaking anak na pitong taong gulang.

Sa mga oorder ng alahas, makokontak si Jenny sa cellphone number 09064857384. May facebook din siya para sa kanyang mga produkto, i-google search lang ang “faceboo.com/coperasso”.  Pwedeng magpagawa sa kanya ng alahas batay sa sariling design. Pero, sana naman, kung oorder ay damihan na para hindi talo si Jenny kung ide-deliver niya.

Rowena Soliano: Hardworking Single Mom

From the Far Sarangani Province

By Apolinario Villalobos

Regular visitors of Isetan Mall along Recto refer to Rowena Soliano as the “girl in black”, although friends call her “Weng”. She hails from Sarangani Province in southern Mindanao. She’s got an exotic face and always chick in her tight-fitting black outfit, that make her stand out in a crowd of shoppers in the mall while delivering ordered snacks to patronizing employees. She also loves to braid her hair in various ways every day that adds to her being a stunning looker. She has been working with a coffee shop located on the fourth floor of the mall where the videoke area is located.

In 2013, she fell in love with a persistent suitor whom she thought was serious in his intention. Unfortunately, their relationship got sour and realizing that something was seriously wrong with their relationship, she broke up with him despite her being pregnant during the time. She went on with her job at the mall, but went home when she was about to deliver her baby. After a year in Sarangani, she went back to Manila and implored her employer to take her back. She left her baby girl, now almost two years old in the care of her mother, to whom she regularly sends money.

Her job at the coffee shop starts at 10AM when the mall opens until its closure at 9PM. She seldom finds time to sit down, as just when she arrives at their stall after a delivery, another set or more of ordered snacks are waiting to be delivered again.  Despite her hectic schedule, her smile never leaves her face. The only break she gets is when she had to take a late lunch – standing. Another short respite is for a stolen moment for light and late dinner, still taken standing.

She is fortunate to have found a kind employer, a reason enough for her to love her job. It was her first job when she arrived in Manila from Sarangani Province. When I had a lengthy talk with her, I told her about the international resort that Manny Pacquiao is putting up in Sarangani. She told me that she was also told about it by her mother. However, she has apprehensions if she could be given the chance to land a job in such big resort due to her insufficient educational attainment. She told me that she barely finished her high school. She is also aware that there are plenty of four-year course graduates in their province and in the field of tourism, yet.

Weng is the opitome of the struggling youth from the province who try their luck in the bustling city of Manila, some of whom are unfortunate to have ended as prostitutes that ply their trade along Avenida. Some became exotic dancers in discreet beerhouses in Recto, Caloocan, and Cubao. Like their elder contemporaries who brought with them their families and ended living on sidewalks while surviving on recyclable junks collected from garbage dumps, the youth from the provinces of Mindanao are left with no choice but take the risk of uncertainties in Manila, rather than be recruited by the New People’s Army (NPA) and Abu Sayyaf.

Sarangani, the province of Weng,  is already infiltrated with NPA and drug dealers. The tentacles of Abu Sayyaf which is notoriously known for its kidnap-for-ransom activities have also been wriggling around the area for a long time, too. Worst, job opportunities in Sarangani is like the proverbial needle in a haystack. These are available at General Santos City, the nearest urban area, but for hopefuls like Weng, no opportunity is left, considering the thousands of graduates from several colleges and universities around the southern Mindanao area every year.

How can we then blame provincials like Weng for coming to Manila and add up to the already teeming population of the city? Yet, those who have not experienced distressing life in the province just cannot restrain themselves from uttering hurting invectives.   And, practically adding salt to the wound, are the incessant and oft-repeated arrogant declarations of the president about jobs and progress that the country and the Filipinos are enjoying!...and, under his administration, yet!...but the big question is, where are they?

Emma…Single Mom na Mapagpaubaya

At may Malasakit sa Kapwa

(para kay Emma Mendoza-Duragos)

Ni Apolinario Villalobos

Palangiti si Emma at masayahin, hindi dahil kinukubli niya ang mabigat na pasanin bilang single mom, kundi dahil likas na siyang ganyan noon pa man daw na bata siya. Maliban sa aura niyang masaya, maayos din siya sa sarili. Noong na-confine siya sa ospital upang operahan sa matris, animo ay bisita siya sa ospital sa halip na pasyente dahil, bukod sa pakikipag-usap sa ibang pasyente, ay kuntodo make-up din siya at nakabihis pa. Ngayong meron siyang maliit na karinderya, kung mamalengke at humarap sa mga kostumer, ganoon pa rin siya – maayos ang sarili at naka-make-up. Hindi siya tulad ng ibang carinderista na nanlilimahid at amoy suka dahil sa pawis.

Single mom si Emma, pero hindi biyuda. Nagkaroon lang ng kaunting hindi pagkakaunawaan silang mag- asawa. Ganoon pa man, pinilit ni Emmang magpakumbaba sa pagsunod sa probinsiya ng asawa na nakausap naman niya ng maayos. Naiwan sa kalinga ni Emma ang bunsong anak na nasa Grade 7, at sa kabila ng nangyari sa kanila ng kanyang asawa, malapit sa kanya ang mga kamag-anak nito sa kanya. Hindi rin siya nagtanim ng sama ng loob sa asawa, at lalong hindi niya isinara ang pinto ng bahay nila sa pag-uwi nito.

Noong unang mga araw na naiwan siya, wala siyang pinagkitaang permanente hanggang maisipan niyang magbukas ng maliit na karinderya dahil dati na rin naman silang pumasok na mag-asawa sa ganitong negosyo. Sa awa ng Diyos ay tinangkilik ang mga niluluto ni Emma na ang puwesto ay nasa bakuran lang bahay nila.

Malaki ang kailangang kitain ni Emma upang matustusan ang pag-aaral ng anak, pati na ang ibang gastusin sa bahay. Subalit sa kabila nito, ay nagawa pa rin niyang kumalinga ng isang batang babaeng hirap paaralin ng mga magulang. Tumutulong ito sa kanya at tinutulungan din niya sa pag-aaral. Anak din ang turing niya dito. Pinapasa-Diyos niya ang lahat, yan ang sabi niya sa akin nang minsang mag-usap kami habang namumungay pa ang mga mata sa antok. Gumigising siya, kasama ang kapatid na si Baby, bandang alas-tres ng madaling araw upang simulan ang pagluluto dahil alas-sais pa lamang ay dagsa na ang mamimili.

Ni minsan ay hindi ko nakitang nakasimangot ang may lipstick na mga labi ni Emma…palagi siyang nakangiti sa pagharap sa ibang tao. Ang umaapaw na kasiyahan sa puso ay ipinamamahagi niya tuwing may kausap siyang may problema. Ang palagi niyang payo na ginawa na rin niya sa akin ay, huwag pansinin ang problema, dahil magkakaroon din daw ito ng lunas pagdating ng panahon. Subalit hindi ito nangangahulugang magpapabaya na ang isang taong may problema.

Bukod sa kanyang karinderya, abala din si Emma sa mga gawain bilang opisyal ng religious group na Holy Face of Jesus, at bilang Presidente ng sangay sa Barangay Real Dos ng St. Martin de Porres Pastoral Council. Ang mga regular na gawain ng Holy Face ay ang pagdasal ng nobena at rosary, at sa mga pinaglalamayang namayapa.

Ang pinaka-utang na loob ko kay Emma pati sa kanyang kapatid na si Baby ay ang pagsita nila sa akin tuwing ako ay nawawala sa porma, o yung hindi ko alam ay nagtataas na pala ako ng boses kapag naiinis o nagagalit. Ayaw siguro nila akong mamatay agad dahil sa high blood pressure, kaya nahalata kong iniiwasan nila kung minsan na makibahagi ng mga kuwentong alam nilang ikatataas ng presyon ko. Ang nabanggit ay isa sa mga bagay na gusto ng mga kaibigan ni Emma sa kanya…may taos-pusong pagmamalasakit sa mga kaibigan, sa halip na siya ang pagmalasakitan o kaawaan na ayaw niyang mangyari. Buo ang kanyang loob na isa sa mga katangian ng mga taga-Maragondon isang makasaysayang bayan ng Cavite.