Showing posts with label poetry. Show all posts

0

LAMBAYONG (tula)

Posted on Saturday, 19 May 2018


LAMBAYONG
Ni Apolinario Villalobos

Sa tunog pa lang ng pangalan kung banggitin
Exotic na ang dating, mahiwaga pa kung isipin
Sinaunang bayan na saksi sa isang kasaysayan
Ng malawak na emperyo sa ka-Mindanawan.

Napapaligiran ng malawak, matabang lupain
At noon ay mga gubat, maaliwalas sa paningin
Sagana sa mga hayop, sa kalawaka’y mga ibon
Subalit nawala dahil sa pagbago ng panahon.

Nagkanlong ng mga dumayo mula sa Visayas
Na ang pagsisikap ay nag-iwan ng mga bakas
Nagsimula sa pusod ng minahal na Lambayong
Hanggang sa New Passi, barangay ng Tacurong.

Mula sa Midsayap tumagos sa kanya ay daan
Tungo sa Makar, pantalang malalim ng GenSan
Nang sa bayan ng Tacurong ito’y tumagos naman
Naging highway na ito at ipinangalan kay Alunan.

Nadugtong siya sa Buluan sa  bahagi ng Silangan
Tumagos sa Kipolot ang matalahib na mga daan
Umabot sa Sambolawan na  ngayon ay Quirino
Sentro ng masaganang kalakalan o mga negosyo.

Biniyayaan siya ng mga bukal ng matamis na tubig
Nagpapawi ng uhaw at sa kapaligiran ay nagdilig
Kaya’t masaganang ani ay hindi mapapasubalian
Mula sa mga nagluluntiang palayan sa kapaligiran.

Hindi lang mula sa kalikasan ang kanyang yaman
Pati na rin sa masisipag, mababait na mamamayan…
Lambayong, tungo sa kaunlara’y umaarangkada
Sa bilis ng pagsulong tila wala nang hahadlang pa!







0

I LOVE YOU TACURONG! (poem in English, Tagalog, Hiligaynon and Cebuano)

Posted on Wednesday, 9 May 2018


I LOVE YOU TACURONG!
Ni Apolinario Villalobos

Maskin ano pa ang ihambal nila
Indi gid nila ako mapasala kon sin-o ako
Kay diri sa Tacurong ako ginbata
Nga ginapadayaw ko gid sa iban nga tawo.

Nawala man ako ng ilang dekada
Lumingon pa rin ako sa mga nakaraan –
Mga araw na tigib ng saya’t ligaya
Talagang ‘di makakalimutan kaylan man.

I will not be what I am today
As I trace my roots to beloved Tacurong
For which more progress I pray
And praises that I could shout in a song!

Daghan pud ko ug gipangandoy
Bisan ug sa kalsada sige pud ko ug dulâ
Nangandoy ug maayong kinabuhi
Maningkamot, di gyud mangayo’g kalu-oy!

Ang pagsisikap ko ay nagbunga
Kaya sa maliit na paraan ay ibinabalik ko
Mga biyaya na aking natamasa
Pagtanaw ng utang loob na noo’y ipinangako!

Here I am, my beloved Tacurong
Indi ta gid tana pag-ikahuya maskin san-o
Dahil kung hindi sa iyong pagkanlong
Basi’g wâ gyu’y nahitabo sa akong pagkatawo!

I LOVE YOU TACURONG!



0

Depressed...

Posted on Tuesday, 1 May 2018


Depressed…
By Raichi

I work hard to be free,
but still no one seems to appreciate me;
 I know I’m okay, but i still feel awful.
I have peers and friends
many of them, I know they love you (me) ,
but it doesn’t feel like they do.
I’m doing something to make me feel better
but i just don’t know how to.
Man, I’m smiling,
but i wake up every day
with this weird feeling
stacking up problems
that are so unnecessary,
but i hope someday
 I’ll wake up happy and merry…
I know this struggle’s gonna last
and i want to end it… fast.


1

Ang Lilim (tula para sa Lenten Season)

Posted on Saturday, 10 March 2018


Tula para sa Lenten Season…


Ang Lilim (Shade)
Ni Apolinario Villalobos

Ang lilim ay nagdudulot ng ginhawa
Sa katawang nanlata dahil sa init ng araw
Kasiyahang may ngiti ang sa labi ay namumutawi
Lalo na kung makakakita nito sa kainitan ng tanghali.

Sa ibabaw ng mundo ay marami nito –
Iba’t ibang lilim na na ating nadadanasan
Lalo na ang lilim ng tahana’t ating mga magulang
Mga lilim na sa buhay ay nagagamit na sanggalang.

Ngunit ang pinakamalawak na lilim
Na sa sangkatauhan ay nagbibigay-lakas
Ay sampalataya sa Panginoon na hindi matitinag
At sa tagal ng panahon ay lalo pa ring tumatatag!

PRAISE THE LORD!



0

PILIPINAS (tula)

Posted on Saturday, 17 February 2018







Pilipinas
By Apolinario B Villalobos


Mga luntiang islang magkakahiwalay
Mga katutubong iba-ibang pananalita
Iyan ang Pilipinas, watak-watak sa paningin
Subali’t iisa ang adhikain, iisa ang damdamin.

Halos gutayin ng pabago-bagong panahon
Kasama na diyan ang mga pag-uga ng lindol
Nguni’t buong tapang na iniinda ng mga Pilipino
Animo’y kawayan, sumasaliw sa hagupit ng bagyo.

Mula sa Batanes, hanggang Tawi-tawi
Mga katutubo’y nagbubuklod- iisang lipi
May isang kulay, matingkad, hinog sa panahon
Nagkaisa-  magkaiba man ang damit, salita at relihiyon.

Mayabong na sining at mayamang kultura
Taas-noong maipamamalaki, saan mang bansa
Hindi nagpapahuli, lumalaban, hindi nagpapaiwan
Sa ano mang uri ng patas na paligsahan o tunggalian.

Inang Pilipinas, mahal nating bayan
Huwag nating hayaang siya’y tapak-tapakan
Huwag hayaang mayurakan, iniingatang dangal -
Nang kung sino - Pilipino man o banyagang hangal!

Mga Pilipino tayo, kailangang magbuklod
Nang sa unos ng buhay matatag, ating pagsugod
Walang kinikiling na pag-imbot sa puso ng bawa’t isa
Nag-uunawaan, nagkakaisa - sa buong mundo, ating ipakita.

Mapalad tayo sa pagkakaroon nitong bansa
Na kung wariin, mahirap pag-ugnayin at mapag-isa
Subali’t ito ang itinadhana sa atin ng Poong Maykapal
Kaya’t buong puso nating arugain ng masidhing pagmamahal.

(This poem is dedicated to those who exerted effort to maintain peace, unity and understanding in Mindanao –to preserve the sanctity of our heritage as one nation and one people, despite a diversity in religion.)


0

Ang Minimithing Pagbabago (Tula para kay Rodrigo Duterte at Sambayanang Pilipino)

Posted on Thursday, 14 December 2017

ALAY KAY RODRIDGO DUTERTE AT SAMBAYANANG PILIPINO


ANG MINIMITHING PAGBABAGO
ni Apolinario Villalobos

Kay daling sambitin, katagang “pagbabago”
Marami ding kahulugan ang tukoy nito:
Ugali na maaari pang pasasamain
O kabutihan na lalo pang paiigtingin;
Di kaya’y pagbago ng tinatahak na landas
Na maaaring patungo sa magandang bukas
O di kaya ay tungo sa maahas na palanas!

Makakamit lang ang minimithing pagbabago
Kung may pakikipagtulungan ang mga tao
Dahil sila rin ang dahilan ng mga pagsisikap
Upang makamit ang matagal nang pangarap;
Kaliwa’t kanang batikos ay hindi inaalintana
Dahil nasimulan nang isulong ang isang panata
At paninindigan sa ngalan ng napariwarang bansa!

MABUHAY ANG SAMBAYANANG PILIPINO AT SI DUTERTE!








0

Pilipinas

Posted on Wednesday, 15 November 2017

This poem is dedicated to those who are exerting effort to maintain peace, unity, and understanding among the Filipino people, as well as, the sanctity of their heritage as one nation, despite diversities in religion and culture and in the face of the current adversities.

Pilipinas
By Apolinario B Villalobos


Mga luntiang islang magkakahiwalay
Mga katutubong iba-ibang pananalita
Iyan ang Pilipinas, watak-watak sa paningin
Subali’t iisa ang adhikain, iisa ang damdamin.

Halos gutayin ng pabago-bagong panahon
Kasama na diyan ang mga pag-uga ng lindol
Nguni’t buong tapang na iniinda ng mga Pilipino
Animo’y kawayan, sumasaliw sa hagupit ng bagyo.

Mula sa Batanes, hanggang Tawi-tawi
Mga katutubo’y nagbubuklod- iisang lipi
May isang kulay, matingkad, hinog sa panahon
Nagkaisa-  magkaiba man ang damit, salita at relihiyon.

Mayabong na sining at mayamang kultura
Taas-noong maipamamalaki, saan mang bansa
Hindi nagpapahuli, lumalaban, hindi nagpapaiwan
Sa ano mang uri ng patas na paligsahan o tunggalian.

Inang Pilipinas, mahal nating bayan
Huwag nating hayaang siya’y tapak-tapakan
Huwag hayaang mayurakan, iniingatang dangal -
Nang kung sino - Pilipino man o banyagang hangal!

Mga Pilipino tayo, kailangang magbuklod
Nang sa unos ng buhay matatag, ating pagsugod
Walang kinikiling na pag-imbot sa puso ng bawa’t isa
Nag-uunawaan, nagkakaisa - sa buong mundo, ating ipakita.

Mapalad tayo sa pagkakaroon nitong bansa
Na kung wariin, mahirap pag-ugnayin at mapag-isa
Subali’t ito ang itinadhana sa atin ng Poong Maykapal
Kaya’t buong puso nating arugain ng masidhing pagmamahal.
















0

Kabuluhan ng Buhay (para kay Teddy Lapuz)

Posted on Tuesday, 14 November 2017

Kabuluhan ng Buhay
(…para kay Teddy Lapuz)
Ni Apolinario B. Villalobos

Nang tayo ay ginawa ng Diyos
Mula sa lupang kanyang hinubog
Sa palad nati’y ginuhit ang kapalaran –
Nakatalagang tuparin, mula sa sinapupunan.

Landas ng buhay, ating tinatahak
Batbat ng pagsubok, Kanyang itinadhana
Dahil  Kanyang layunin at gustong makita
Kung bawa’t  isa, karapat-dapat sa Kanyang biyaya.

Bawa’t buhay ay may kabuluhan
May landas na tinatahak at sinusundan
Habang binabagtas, nakatuon tayo sa layunin –
Layuning bigay Niya, kailangang nating tuparin.

Lahat tayong nilalang, dapat sumunod
Ano mang sa atin, itinadhana dito sa mundo
Iyan ang kabuluhan ng buhay, guhit sa ating palad -
Na buong mapagpakumbaba, dapat nating matupad.

Kasiyahan ang dapat nating madama
Kung bago natin marating ang dulo ng landas
Marami tayong nagawa, kabutihan sa ating kapwa -
Kaya sa mga pagkakataon, magpasalamat tayo sa Kanya.

Tayo’y dapat maging handa sa paglisan -
Sa mundong ginagalawan, sa ano mang panahon
Kung narating na natin ang dulo, landas ng ating buhay
Malugod na harapin, lalo’t sa mundo’y nagkaroon ng saysay.



0

Yes, I Can!

Posted on Monday, 13 November 2017

Yes, I Can!
…dedicated to Persons with Disability (PWDs )
By Apolinario B Villalobos

I may be lacking a foot or both
That will make it hard for me to stand,

I may be lacking an arm or both
That will make it hard for me to touch,

I may be lacking an eye or both
That will make it hard for me to clearly see,

I may not have a voice nor hear
That will make it hard for me to feel the crowd,

But God gave me a spirit, strong and bold
That can make me soar to heights – up there
It can bring me where I want – everywhere
It is my spirit that makes me say to anyone:
“That, as God made you, so am I,
  and, what you can do,
  Verily, I can do, too!
   Proudly, to every one

   I say, yes, I can…..!”






0

Love of the Mother

Posted on Saturday, 4 November 2017

Love of the Mother
By Apolinario B Villalobos

When it comes to giving love -
Nothing can beat the one
Who nurtured us within her
And for months endured our weight
A burden that she carried -
Until with hard drawn effort
Brought us forth into this world.

While in her womb
We partake of the air she breathes
We partake of the food she eats
We partake of the emotions she feels
Her blood makes our heart beat
And careful that we float with ease
She moves with well-guarded steps.

Our heart that beats is her mark in us
Greater than anything, we owe it to her –
She who cries when we succumb to sickness
And dry her breast for precious milk…
Our life, we owe to our dear mother
She, we should love more than any other.




0

The Shoe Repairman

The Shoe Repairman
By Apolinario Villalobos

Bent by years of hard toil
And pushed by his desire to live on
He breathes the fume-laden air
Endures the searing heat of the sun
Till dusk as his work is done.

He greets the morning sun
From where he sits every morning
Bringing forth the spool of thread
And the needle to start another day
Till dusk to be with his family.


He is……..,72 years old.



0

See with Our Heart, Feel with Our Kindness

Posted on Sunday, 29 October 2017

See with Our Heart,
Feel with Our Kindness
By Apolinario Villalobos

Our eyes perceive the world
That’s all that they can do; 
But there’s more beneath
The surface of everything
That only the heart can see –
If strengthened with fidelity.

Touching the lives of others
Some do with false charity
They, who think, food is enough
They, who think, money is fine
But given devoid of kindness
All effort becomes worthless.

Look around with our heart
Touch others with kindness
Those are what we should do
To realize our purposes in life –
Live and share, love sincerely
And thank the Lord as we pray!


0

Rosalinda

Posted on Friday, 27 October 2017

Rosalinda
(para kay Rosalinda Tambuyogan)
Ni Apolinario Villalobos

Inosenteng ngiti, sa labi ay namumutawi
Kahit sa kaunting kasiyahan na sa kanya’y dadampi
Sinapit niya’y higit pa sa maralitang kalagayan
Dahil hanggang lumaki, magulang ay di nasilayan.

Nagtiis sa piling ng sa kanya ay kumupkop
Nagpilit na siya ay mairaos sa kabila ng pagdarahop
Walang magawa pa, sa halip ay magpasalamat
Inunawa na lamang kahit sa maraming bagay ay salat.

Dahil gustong matupad ang mga pangarap
Siya ay hindi nag-aatubili sa masigasig na pagsisikap
Naglalakad sa ilalim ng matinding init ng araw
Wala mang laman ang sikmura niya, kahit kaning bahaw.

Ilang Rosalinda kaya ang meron sa mundo?
May mga pangarap na sana’y makaahon sa siphayo?
Sana ang katulad nila ay bigyan naman ng pansin
At, pang-unawa sa halip na walang awang libakin at kutyain!





Dampi – touch
Nasilayan- seen
Pagdarahop- difficulty, hardship
Salat- wanting
Hindi nag-atubili- did not hesitate
Kaning bahaw-leftover cold rice
Siphayo- distress

Kutyain-ridicule

0

TONDO

Posted on Wednesday, 11 October 2017

TONDO
Ni Apolinario Villalobos

Tambakan daw ng mga patapon
Pugad ng mga kapuspalad
Hangganan ng pangarap –
Ng mga taong
Madilim ang hinaharap.

Marami na ang sumumpa
Na sa Tondo’y hindi babalik
Nguni’t iba ang tawag
At hila ng ugat
Pilit nagpapaliwanag.

Tondo, oh, bakit ba?
Naturingan ka
Na pugad ng dalamhati
Pinagkaitan ng saya
Ng ngiti at ng ganda.

Ang lahat ay may pagbabago
Kung may araw, mayroon ding gabi.
Kung may lamig, mayroon ding init
Tulad ng Tondo
Gumaganda, dati’y pangit.

Ngayon, iba na siya
Unti-unting nagbabago
Nasisinagan ng pag-asa
Na ang dulot
Ay bagong buhay

At may ligaya!

0

Ano Ba Talaga ang Pag-ibig?

Posted on Tuesday, 10 October 2017

Ano Ba Talaga Ang Pag-ibig?
Ni: Apolinario B Villalobos

Mula pa noong panahong nauna
Ang pag-ibig ay sinisimbolo na ni kupido
Isang  anghel na laging hawak ay pana
Nakaumang sa magsing-irog
At handang magpakawala ng palaso
Na siyang tutusok sa mga puso
Magpapatibok sa mga ito ng mabilis
Hudyat na nabaon na ang pag-ibig
At handang bigkasin ng kanilang bibig.

Marami na ang namatay dahil sa pag-ibig
Marami na rin ang nasiraan ng bait
Marami  rin ang napariwara
Kaya sa murang gulang ay nagsama
Nagpadami ng supling sa mundong ibabaw
Naging  palamunin at sa kalye’y pakalat-kalat
Walang direksyon ang buhay nguni’t
Kung umasta sila akala mo’y sikat -
Mga katawang nanlilimahid sa gulanit na damit.

Masarap ang umibig kung isip ang mananaig
At hindi damdamin na malayo sa utak
Na siyang dahilan ng masakit ng pagbagsak
Kapag natauhan sa bulag na dikta ng damadamin
Na kung umiral ay animo ulap sa kalawakan -
Natatangay ng hangin at hininigop ng init
Patungo sa mga palanas na tigang -
Na naghihintay ng kahi’t ambon ay mabiyayaan
O di kay’y ng hamog sa magdamag, kinabukasan.

Di dapat umasa ng kung anu-ano na dala ng pag-ibig
Dapat hintaying kusang ialay ng taong nakakadama nito
Dahil pagkasiphayo lamang ang idudulot sa umaasa
Kung hindi dumating ang minimithi
Na nakikimkim ng damdaming kimi;
Dapat ding likas na maipakita sa mga kilos
Ang marubdob na nadarama ng isang umiibig
Huwag hintaying hingan ng kanyang irog
Ng mga bagay na sa harap niya ay dapat idulog.

Banal ang tunay na pag-ibig
Ito ay hindi libog na sa isang saglit
Kakawala sa katawang nag-iinit;
Kaakibat nito’y pagtatanging di nagdududa
At turingang may respeto sa isa’t isa,
Ang  bawa’t tibok ng puso para sa iniirog
Dapat ay laging dumadaan  sa utak
Nang sa gayon, lahat ng naipapakita sa kilos
At nasasambit ng bibig ay napag-iisipan ng lubos.

Ito pa:
Para sa magsing-irog, mapapatunayan nilang sila ay para sa isa’t isa kung sa kabila ng mga nakakawindang na pagsubok na dumating sa kanilang buhay ay sila pa rin ....sa kabila ng pagbuhos ng di basta-bastang pagsubok kaya marami silang ginawang trial and error hanggang na-perfect din nila at last ang isang paraan kung paanong timplahin ang kanilang samahan na tama lang sa tamis…..HINDI NAKAKASAWA!



0

Hagdan Tungo sa Pangarap

Posted on Friday, 6 October 2017

Hagdan Tungo sa Pangarap
Ni Apolinario Villalobos

Pangarap -
Pangarap na hinahabi
Hinahabi at sana ay mangyari
Mangyari at matupad na mga inaasam
Inaasam at tinatanaw nang may agam-agam
Agam-agam na nagbibigay din ng mga alalahanin
Alalahaning baka hindi mapagtagumpayang mga mithiin
Mga mithiin ito na nagbibigay ng lakas at sa atin ay nagtutulak

Nagtutulak sa ating likuran at lakas na sa harap pa rin ay humahatak!

0

I am a Filipino, proud...yet, suffer, too

Posted on Tuesday, 26 September 2017

I am a Filipino, proud
            …yet suffer, too
By Apolinario B Villalobos

“Let us not lose hope…”
This I have to say first
For if I won’t, but instead
Put that line at the end
I will be stirring your anger
That I will just regret later.

When foreign people
Set foot on our sacred shore
Our ancestors welcomed them -
Not just with smile
But warm embrace
Showed them kindness
Showed them love -
The way of Filipinos
As the whole world know.

The Chinese brought pots and silk
Gave names to our islands and islets,
The Japanese brought their skill
And goods of steel,
Spain sent forth Christianity
Tainted with gracious civility,
The Americans brought more-
More than what we could muster
And  all of these-
Supposed to enrich our culture
But instead, defiled our identity
Stained much of it with sheer gravity!

I hear Filipinos speak English with a twang
But should not be, when they speak our language –
Filipino, the rich language of every Juan.

I see Filipinos enjoy foreign food, every bit of it
But should not be, when they push aside
Our own sinigang and pinakbet.

I hear Filipinos sing foreign songs so soulfully
It’s just nice, but not when they despise
Our own that should be sung with dignity.

Deep inside, I suffer as I see and hear them
I know that just like me, others out there
Are gritting their teeth but can’t do anything;
Proud as a Filipino, yes I am
But so many things are left undone –
Things that our heroes in the past have begun
They who put color
To the vivid pages of our history;
Things that should have been done
By our heroes of today
But who died just when a new light
Started to shine on our democracy.

Leaders, policy makers, lawmakers…
Are they…really?
They who warble promises
And steal the people’s money?
Paid with lofty sum from the coffer
Where money for those who suffer
Should have come
But only the few – these warblers
Enjoyed no end, they who are supposed
To be brimming with wisdom!

After the father, comes the wife
Then the daughter, and the son
Not contented, the cousins and in-laws
All in the family, to power they strut
With a taunt in their face that says:
“What are we in power for,
And you with money has none
Eat your heart out, here we come!”

Rain that used to bless the earth
Filipinos now desist
Especially those who live
Along the river banks of the cities
For with it comes the flood
A curse that only the Bible says
Shall wipe out sinners
From the face of the earth;
But why…the floods?
Simple: the money for saving projects
The conscienceless -
Unscrupulously pocketed!

Innocent lengths of asphalted roads
That for long defied the trash of nature
Helplessly wrecked by greedy contractors
So that low-grade fresh overlay can be spread
Later giving up to rain’s patters
And treading of cars, trucks, and all…

Even the precious school books are not spared
By purported educators blinded with greed
Seeing to it that new ones, yearly will be printed
Exam questions, at the end of every chapter
Are cleverly printed!
So then, closing school years would also see
These books so dear, become useless -
Thrown to the garbage, not to be used
By aspiring younger brood of the family.

I am pained by the sight
Of plates at restaurants
and food stations of the malls -
Half –finished food left with pride
By those who seem to say
“I am rich, I can squander money”
And who never thought
That out there in the dumps
Some brethrens try to salvage morsels -
Precious food that could be stuffed
Into their guts so they can live
Better than nothing, or they’re dead.

I said in the beginning of this:
Let us not lose hope…
But wish for the best
If we strive together
And do what is right
Then new life for us

Will be in sight!

0

Ang Buhay sa Lansangan

Posted on Saturday, 23 September 2017

Ang Buhay sa Lansangan
Ni Apolinario Villalobos

Kung pagmasdan silang pinagkaitan ng rangya
Di maiwasang may maramdaman tayong awa
Nakapaa at nagtutulak ng kariton kung minsan
Basang sisiw naman sila, kapag inabutan ng ulan.

Abala palagi sa pangangalakal o sa  pamamasura
Wala sa isip nila ang sumilong upang magpahinga
Habol ay makarami ng mga mapupulot  at maiipon
Hindi alintana pagbabadya ng masamang panahon.

Sa mga nadadampot na styrophor galing sa Jollibee
Bigay ay saya dahil may matitikmang tirang ispageti
Kahit iilang hibla lamang na may kulapol pang ketsap
Sa maingat na pagsubo, dama’y  abot-langit na sarap.

Gula-gulanit ang suot na kamiseta at nanggigitata pa
Ang damit, kung hindi masikip ay maluwag sa kanila
Kung pantalon naman, walang zipper, at butas –butas
Subali’t hindi alintana, may maisuot lang, kahi’t kupas.

Kapos sa mga ginhawa na dulot ay  materyal na pera
Puso namang may nakakasilaw na busilak ay meron sila
Walang hiling kundi matiwasay na umaga sa paggising -
Kahi’t mahapdi ang tiyan dahil sa gutom, di dumadaing.

May mga bagay, dapat nating mapulot sa mga ugali nila
Pampitik sa atin upang gumising at magbubukas ng mata
Gaya ng hindi maging sakim at mapag-imbot sa kapwa
Bagkus, maghintay at magpasalamat sa bigay na biyaya!