Showing posts with label slums. Show all posts

Nilapastangan ng PCSO Chairman ang Tiwala ni Duterte

…dahil sa walang katuturang Christmas Party

Ni Apolinario Villalobos

Bulag yata at hindi nakikinig sa mga balitang paghihirap ng mga Pilipino at sa mga sinasabi ni Duterte ang Chairman ng PCSO. Kahangalan ang ginawang paggastos ng 14.3 million pesos para lang mapasaya ang ilang empleyado ng ahensiya. Ikinatwiran pang mas mababa daw ang gastos kaysa mga nakaraang ginastos…ANONG PAKIALAMAN NG KASALUKUYANG ADMINISTRASYON NI DUTERTE SA NAKARAAN? …GALIT NGA ITO SA MGA KAPALPAKANG GINAWA NG MGA NAKARAANG ADMINISTRASYON!

BANTAD ANG BAGONG CHAIRMAN NG PCSO…WALANG PAKIRAMDAM DAHIL SA GINAGAWA NIYANG BATAYAN NG KANYANG MGA DESISYON ANG MGA GINAWA NG MGA NAKARAANG PAMUNUAN NG AHENSIYA,  AT ANG ISANG HALIMBAWA AY ANG NAKAKAHIYANG CHRISTMAS PARTY NILA NA OKEY LANG DAW DAHIL “NAKAMURA” SILA!....ANG MGA TAONG GANYANG MAY PAG-IISIP ANG NAGBIBIGAY  NG DUMI SA ADMINISTRASYON NI DUTERTE. ANG DAPAT LANG IHAMBING NG PCSO SA MGA NAKARAAN AY ANG KINITA NITO UPANG MALAMAN KUNG RELEVANT PA ANG AHENSIYA O HINDI NA.

Ang PCSO ay kinukunan ng gobyerno ng mga contingency funds kaya hindi dapat ituring na excess o labis ang mga kinikita sakali mang humigit sa kinita ng nakaraang taon. Mas malaki ang kinikita, mas pabor sa pamahalaan at sambayanang Pilipino na maraming pangangailangan, KAYA HINDI DAPAT PAGNASAHAN maski sino mang opisyal ng goyerno. Dapat ay iniipon ang mga sinasabi nilang “excess” sa budget.

Ginagawang dahilan ng PCSO chairman ang kagustuhan ng mga kawani  ng “cultural show”…bakit hindi siya kumuha ng mga grupo ng kabataang taga- Payatas o mahihirap na eskwelahan upang mag-perform….o di kaya ay mga batang Badjao upang magsayaw sa saliw ng tambol nilang yari sa lata at kantang Tausug?....nakatulong pa ang ahensiya. Isa pa, hindi naman siya pulitiko upang “manligaw” sa mga empleyado upang magustuhan nila. Siya ay presidential appointee at ang dapat niyang gawin ay magtrabaho nang maayos dahil ang kanyang pagtagal sa puwesto ay “at the pleasure of the president”….at, hindi dahil ayaw siya ng mga empleyado…maliban na lang kung i-sabotahe siya na madalas gawin ng mga tarantadong empleyadong protektado ng civil service eligibility pero wala namang binatbat…mga inutil at magaling ang sumipsip.

Ang malinaw ay inabuso ng Chairman ng PCSO ang tiwala ng presidente na todo-todo nga ang pagtitipid…KAYA ANG DAPAT SA KANYA AY SIBAKIN DIN TULAD NG GINAWA SA IBA PA. WALA SIYANG KARAPATANG HUMAWAK NG AHENSIYA NA SIMULA’T SAPOL AY TADTAD NA NG INTRIGA DAHIL SA MGA KUWESTIYONABLENG MGA PROYEKTO.

HINDI PRIVATE CORPORATION ANG PCSO ….YAN ANG DAPAT TANDAAN NG MGA NAMUMUNO SA AHENSIYA, LALO NA ANG PAPALIT SA SANA AY MASIBAK NA SA PUWESTO.

TONDO

Ni Apolinario Villalobos

Tambakan daw ng mga patapon

Pugad ng mga kapuspalad

Hangganan ng pangarap –

Ng mga taong

Madilim ang hinaharap.

Marami na ang sumumpa

Na sa Tondo’y hindi babalik

Nguni’t iba ang tawag

At hila ng ugat

Pilit nagpapaliwanag.

Tondo, oh, bakit ba?

Naturingan ka

Na pugad ng dalamhati

Pinagkaitan ng saya

Ng ngiti at ng ganda.

Ang lahat ay may pagbabago

Kung may araw, mayroon ding gabi.

Kung may lamig, mayroon ding init

Tulad ng Tondo

Gumaganda, dati’y pangit.

Ngayon, iba na siya

Unti-unting nagbabago

Nasisinagan ng pag-asa

Na ang dulot

Ay bagong buhay

At may ligaya!

Ang Ayaw Tumulong

Huwag Na Lang Manlibak ng mga Kapus-palad

Ni Apolinario Villalobos

Napilitan akong sumulat uli tungkol sa subject na ito dahil sa narinig kong pag-uusap ng dalawang babae sa dyip. Galing ako noon sa mga nasunugan kong kaibigan sa Tondong nakatira pansamantala sa isang basketball court ng barangay na hindi kalayuan sa pinangyarihan ng sunog. Habang tumatakbo ang dyip galing sa port area papuntang Divisoria, sinabi ng isang babae sa katabi niya na, “mabuti ngang nasunog ang mga bahay sa Parola dahil pinamumugaran lang ng mga drug addict, mga puta at mga bata madudungis”.

Gusto ko mang sumabad, hindi ko na ginawa dahil mukhang mataray ang babaeng nagsalita at siguradong magtatalo lang kami. Mahirap na dahil baka makarating kami sa barangay, mabisto pa kung sino talaga ako dahil kukunin ang pangalan ko. Hindi kasi ako nagpapakilala sa mga taong tinutulungan ko sa Tondo.

Ang pinakamasamang ugali ng tao ay ang paglibak sa kapwa nilang kapus-palad o naghihikahos, na ayaw naman nilang tulungan. Palibhasa daw ay hindi mapapagkatiwalaan, madudungis kaya nakakasira ng tanawin, mga magnanakaw, mga puta, mga adik, mga tamad, mga putik ng lipunan.

Ang dapat gawin ng mga ayaw tumulong sa mga nangangailangan ay tumahimik na lang at magpakasaya sa yaman nila na pinaghirapan nilang kitain. Pero tulad ng sabi ko, dapat ay huwag manlibak ng mga taong kapos na inaakala nilang nakikibahagi sa kanilang yaman.

Walang may gustong maging mahirap. May sinusuwerte kahit hindi masyadong nagsikap at mayroon ding hindi sinuwerte kahit ang ginamit sa pagsisikap ay mismong karangalan at buhay, kaya nagpuputa at nagnanakaw. Ang mga nagpuputa ay nagkakasakit ng AIDS at ang magnanakaw ay napapatay.

Ang nawalan ng ganang magsikap ay siguradong may dahilan kaya huwag silang husgahan agad, tulad ng isang nakausap ko na ilang beses nang nagtrabaho subalit palagi ring biktima ng pagmamaltrato. May mga biktima ring ginawang “tuntungan” ng mga taong gusto lang yumaman…ibig sabihin, ginamit lang sila.

May mga taong sinuwerte sa buhay pero sa halip na lumingon sa kanilang pinanggalingan ay nanlibak pa ng mga kaanak at kaibigan na hindi sinuwerte kaya naghihirap. Kung mapansin naman nilang nagsisikap ay sasabihin pang “trying hard” at pati ang mga simpleng pagsasaya na nakikita sa mga larawang naipo-post sa facebook ay nililibak din sa pagtanong ng, “ganyan ba ang naghihirap?...naka make-up pa at magagandang damit ang suot?” Para sa akin, hindi dahilan ang kahirapan upang magpabaya sa pag-ayos ng sarili dahil marami ngayong magagandang damit sa ukayan at mura lang.

Dapat alalahanin ng mga may kaya sa buhay na nanlilibak, na ang yaman ay hindi nila madadala kung sila ay patay na. Ang mayayamang nanlilibak ay kumakain ng masasarap, hindi tulad ng mahihirap lalo na ang mga sobrang kapos na ang mga kinakain ay galing sa basurahan. Subalit, magkaiba man ang kanilang pagkain, pagdating sa bituka ng kanilang kinain ay parehong nagiging dumi o tae na mabaho! At, tulad ng mga kinakapos sa buhay, kung mamatay ang mayayamang nanlilibak, kakainin din ng uod ang nabubulok nilang bangkay…. pwera na lang kung na-cremate sila!

Ang Pag-abuso sa mga salitang “ Karapatang Pangtao” (Human Rights)

By Apolinario Villalobos

Maraming Pilipino ang nagmamagaling at nagmamarunong tungkol sa “human rights” ganoong sila mismo ay hindi nagrerespeto nito. Sila ang mga ipokritong human rights advocates….mga walang hiyang mapagkunwari. Akala nila ang tinatawag na “human rights” ay hanggang sa karapatang mabuhay lamang. Ang hindi nila alam dahil sa kanilang katangahan, pati ang pambabarat kapag bumili ng isang bagay mula sa isang mahirap na tindera ay may kaakibat nang “human rights”. Ang isang may kaya sa buhay ay hindi na dapat tumatawad kapag bumili sa mga nagtitinda sa bangketa halimbawa, o di kaya ay mga nagtitinda na ang ginagamit ay kariton na nag-iikot sa mga subdivision. NAPAKARAMI kong alam na ganyan ang ugali, mga nakatira pa sa mga mararangyang subdivision pero kung baratin ang nagtitinda na maghapong nagtutulak ng kariton ay ganoon na lang. Tinatakot pa ang iba na kung hindi sila pagbibigyan ay irereklamo sila (mga nagtitinda) sa barangay upang hindi na papasukin. MGA WALA SILANG KONSIYENSIYA DAHIL KAKARAMPOT NA KIKITAIN SANA NG MALILIIT NA NAGTITINDA AY TILA NINANAKAW PA NILA!

Maraming saklaw o concern ang “human rights” at ang simpleng paalala tungkol sa mga ito ay, “nagtatapos ang karapatan ng isang tao, kapag lumampas siya sa kanyang hangganan at tumapak sa karapatan ng iba”….sa Ingles, “one’s rights end where the rights of others begin”. Para sa akin, ang isang magnanakaw na naaktuhan sa loob ng bahay kaya napatay ng may-ari ng bahay ay walang karapatang mabuhay….o di kaya ang isang drug pusher na sumira sa buhay ng maraming kabataan at gumawa pa ng ibang krimen tulad ng panggagahasa ay walang karapatang mabuhay. At, ang mga yudiputang mga kriminal na ito, kapag nahuli ay may lakas pa ng loob na humingi ng tulong sa Public Attorney’s Office (PAO), na ang mga abogado ay sinusuwelduhan ng taong bayan…all for the sake of “due process” na bukam-bibig naman ng mga ipokritong mga human rights advocates!

Ang hirap kasi sa iba, kapag nahuling nag-shoplift halimbawa sa grocery, ang idadahilan ay mga anak na nagugutom….ang tanong ko diyan ay kung bakit nag-anak sila ng marami ganoong hindi naman pala niya kayang buhayin….nagpakalibog sila at pagkatapos ay walang pakialam kung ang anak nila ay lumalaking nanlilimahid. Marami akong na-check na ganyan ang istilo ng pamumuhay at na-shock ako nang malaman ko na may mga mag-asawang ang “hanapbuhay” ay panloloko sa kapwa o swindling at pagnanakaw. At, habang lumalaki ang mga anak ay ginagamit  rin nila sa masama nilang gawain.

Ang mga nang-iiskwat ay abusado rin pagdating sa “human rights”. Alam nilang hindi kanila ang lupang iniiskwatan, subalit hindi sila naghahanda para sa susunod na gagawin kapag pinaalis na sila, at sa halip ay nagsisigaw ng “mayaman lang ba ang may karapatang mabuhay?” kapag pinaalis na. May mga bahay sa squatter’s area na aircon at kumpleto sa iba pang mga gamit tulad ng flat tv, 2-door ref, mga sala set at kamang mamahalin. Ibig sabihin, kaya ng ilang iskwater na mag-ipon ng perang pambili ng kahit 50sqm. na lupa sa mga bahagi ng Bulacan, Cavite, at Laguna. Ang pinakamasama pa ay ang pagiging “professional squatter” ng ilan. Nang-iiskwat sila kahit saan pwedeng iskwatan, patatayuan ng maliit na barung-barong at pauupahan. Ang isang uri pa ng pagiging professional squatter ay pagtanggap halimbawa ng offer ng gobyerno na mailipat sila sa relocation site. Pagkalipas ng ilang taon ay babalik sa lunsod at mang-iiskwat uli, samantalang ang bahay sa relocation site ay pauupahan.

Hindi ako anti-poor. Galit ako sa mga taong umaabuso ng “human rights” at mga puitikong gumagamit sa kanila. Galit din ako sa mga mapagkunwaring human rights advocate kuno, regular pang nagsisimba kung saan mang sambahan nila pero ang simpleng karapatan ng kanilang kasambahay ay hindi marespeto dahil palagi nilang minumura….at kung mamili sa mga sidewalk vendors ay daig pa ang timawa kung tumawad!

Paalala lang sa mga taong mahilig pumapel….bago magsisigaw ng human rights ng mga iskwater, drug pusher, magnanakaw, at iba pang kriminal ay mag-isip muna ng ilang daang beses para hindi magmukhang tanga! Alam ng mga kapitbahay ninyo ang ugali ninyo kaya siguradong pinagtatawanan kayo kapag nakabasa ng mga mapagkunwaring comments ninyo sa facebook tungkol sa bagay na ito.

AT, HIGIT SA LAHAT, ALAM NG NASA ITAAS KUNG ANO ANG MGA KATARANTADUHANG GINAGAWA NINYO AT PILIT NINYONG PINAGTATAKPAN NG PALUHUD-LUHOD SA SIMBAHAN, PAKOMUNYON-KUMONYON, PADASAL-DASAL NG ROSARYO, AT PASIGAW-SIGAW NG HUMAN RIGHTS NG MGA KAWATAN AT DRUG PUSHER DAHIL PARA SA INYO AY TAO DIN SILA AT MAY KARAPATANG MABUHAY…ISANG ADBOKASIYA NG BULAG, BINGI AT KAPALMUKS!...IBIG SABIHIN, WALANG KONSIYENSIYA!

On Being Directly Exposed to Various Facets of Life

By Apolinario Villalobos

One can learn by browsing through the pages of books and at the present time, by viewing documentaries on TV channels. The knowledge gained out of those is “secondary”, unlike when one experiences first- hand occurrences in life which then, makes him or her some sort of “authority”. Among these instances are those that involve being in the midst of a depressed area, befriending hoodlums and other shady characters, travelling to interesting and unlikely destinations, eating extraordinary foods, going through grueling experience, etc.

In the same manner, sensitive posts such as those in the DILG, DSW, CHR, and many others should be occupied by people who have gained first-hand experience so that they can come up with ideas and decisions, based on “experience”….as much as possible. Unfortunately, various appointments in the government posts are based on “referrals” of friends, associates, or out of gratitude. Later, these appointees, as expected, are proved to be inadequate in carrying their job, and worse, are corrupt!

On the other hand, some may say that a doctor need not be sick of any malady to be able to prescribe a medicine. But then, prescribed medicines are not sure balls to cure as patients are asked to return after a certain period of time to check if what have been prescribed were effective. This situation is in contrast to the shared testimony of patients themselves, who got cured by certain herbs…but which medical “authorities” prohibit.  That is why despite the testimonies of those who have been relieved by herbal medicines, for instance, that go with an advertisement, what follows is a harsh precaution from the DOH that the “medication” has not been proved as effective!....so, why allow the inclusion of the testimonies, if that is the case?...or why allow the ad to be played at all, as it will just create confusion? Relative to this was the practice in the earliest civilized nations, such as those mentioned in the Bible. The practice involved exposure of the sick to the public to attract the attention of passers -by, hoping that among them, one or several who had similar disease and got cured would stop by to give advice.

Today, in the Philippines, some people who have not even stepped on the ground of a depressed area have the temerity to speak about poverty and life in slums despite the limitation of their “exposure” to TV screens and news gleaned from pages of newspapers. They are the detractors of Duterte in his drive against illegal drugs. All they know are just the words “death” and “extra-judicial killings” without even going any further as to the “who” and “why”. They read and view news that the killed guys are from depressed areas or slums. They never get to the depth of the story, especially, on what the drug-hooked criminals have done and could still do if left to roam the streets peddling drugs from their police protectors and evil suppliers, to their equally impoverished neighbors.

These detractors will never understand the situation that resulted from the negligence of the past presidents, because they, who speak about the EJK, only go as far as the air-conditioned malls and drive around the city in their airconditioned car. The furthest that they may have gone to are the touristic destinations where they spent their expensive jaunts. They have not even tried eating in sidewalk carinderias or have taken coffee in makeshift open-air “cafeterias” along side streets of slums.

WHAT I CANNOT UNDERSTAND IS THAT DESPITE THE FACT THAT MAJORITY OF THE POPULATION BENEFITS FROM THE DRIVE OF DUTERTE AGAINST DRUGS, THIS MINORITY MUDDLE HIS EFFORT INSTEAD OF JUST OBSERVING FROM THE SIDELINES AND GIVE HIM A CHANCE….THEN JUDGE HIM AT THE END OF HIS TERM. UNDERSTANDABLY, THEY HAVE THE RIGHT TO SAY ANYTHING, BUT THEY ARE NOT HELPING THE DEMOCRATIC EFFORT OF THE PRESIDENT FOR THE MAJORITY WHO, LIKE THEM HAS ALSO THE RIGHT TO BE PROTECTED BY THE SO-CALLED DEMOCRACY…ESPECIALLY, AGAINST THE CRIMINALS!

Isang Suhestiyon Upang Mabawasan o Tuluyang Mawala

Ang mga Basura, at Kikita pa ang mga Mahihirap

Ni Apolinario Villalobos

Lubusang mabibigyan ng magandang kahulugan ang kasabihang “may pera sa basura”, kung bibilhin ng pamahalaan ang basura. Kapag magkaroon ng ganitong programa ang pamahalaan, siguradong wala nang makikitang maski plastic ng ice candy sa paligid dahil magkakanya-kanya ng ipon ang mga tao, lalo na ang mga bata.

Ito ang suggested na paraan:

Sa laki ng pondong ibinibigay sa DSW, dapat may bahagi nitong nakalaan sa mga proyektong nakikita ang resulta o yong tinatawag na tangible. Marami ang nagdududa sa DSW kung ang pondo na binibigay dito ay nagagamit ng maayos sa kabila ng magandang layunin nitong makatulong sa mahihirap na pamilyang may mga batang pinag-aaral. Dapat lang na ma-involve ang ahensiyang ito dahil ang programa ay tungkol sa pagpapaunlad ng buhay ng mga taong mahirap.  Ito na ang pagkakataon upang makapagpakita ng katapatan ang DSW sa pagpapatupad ng kanilang tungkulin.

Kung ang basura ay bibilhin, siguradong pag-aagawa na ito ng mga tao. Magkakanya-kanya na rin sila ng paglibot sa kanilang komunidad upang makaipon ng basura. Maliban sa kalinisan na layunin ng programa, sigurado na ring kikita ang mga mahihirap.