Showing posts with label arrogance. Show all posts

Pride and Mistakes

By Apolinario B Villalobos

Nobody is free from committing mistakes, be they petty or enormous.

Nobody shall ever learn how to improve his ways or do away with bad attitude unless there is an admission that a mistake has been committed, hence, the adage “learn from mistakes”.

While some are humble enough to admit their mistakes, the rest are overwhelmed by their pride… they just refuse to do it. The refusal is like a chain that holds them back from moving on.

The mistakes we made are among the steps we took towards our destiny. Refusing then, in admitting our mistakes would simply mean that we are stagnant. The arrogant cannot accept the fact that as a human being, he or she is not perfect.

Pride feeds on adoration of accumulated wealth, dizzying success, or plain appalling attitude. The arrogant filthy rich thinks, his money can buy anything, including power to hide mistakes. The success-intoxicated man thinks that he can do just anything better than anybody else, otherwise he could have not succeeded. And, there’s the simply conceited who sees himself as the only rightful- thinking creation of God, with the rest, wallowing in mistakes.

I think, the best thing to do, is evaluate what we have done and said at the end of each day as we live. It is important to know if we have done anything that could have displeased others, hence, displeased Him, too. That is the reason why He gave us brains….so that we can analyze.

                        

An Encounter with a Quote Enthusiast

By Apolinario Villalobos

I really do not know what to call the guy I met through another friend. He loves to quote other people and I admire his memory for he can even quote historical personages, with their sayings that I must admit are strange to me. We exchanged notes on blog subjects as he is also a blogger in his own right, though constrained by his busy schedule in their company as Operations Director. Practically, our styles do not have even a single similarity. While his blogs are full of “according to”, “as…..says”, or quotation marks, mine are simply stated and based on my own experience. However, we found out that two of our blogs tackled similar subjects.

We are both fond of history and biography. While I take note and absorb the essence of what I have read and tend to forget about the books later because of my short memory, he patiently takes note of statements of personages. While I am my own self in the course of our banter, his obsession shows no end about the personalities as he interjected quoted statements in our conversation which impressed me a lot. His memory is admirable.

He proudly told me about the “Tadhana…the story of the Filipino People”, supposedly written by Ferdinand Marcos. He also told me about the ancient books written by Greek philosophers, reprinted copies of which he found in a famous library in the United States. He even mentioned about Kahlil Gibran, and many more. I was humbled because although, I have read many books, I honestly could not recall their titles and authors, not even the history books that I was required to read as a high school and college student. I practically forgot about them. But, although, I hate Marcos, I have collected 7 books about him, especially, on his exploits as dictator, aside from those about his wife, Imelda. As regards Kahlil, I have two of his books.

I was dazed by the quotations that he impressed on me. All I could contribute was the “Golden Rule”, the author of which I do not even know. In the course of one of our conversations during a party hosted by a common friend, while I meekly told him about my AB course, earned from a then, struggling parochial school “sa isang liblib na bayan (noon, ngayon lunsod na) sa malayong lalawigan ng Cotabato sa Mindanado, at halos nasa paanan na ng Mt. Dagoma”, he bragged about his Master’s Degree earned from a university in the United States.

He slipped when he confirmed the fact that some students really copy/paste paragraphs from research materials in the internet. He admitted that he committed the same when he was finishing his Political Science course in a state university in Manila. His revelation was followed by a hearty guffaw to show that he enjoyed his act of plagiarizing materials from the books which made me shudder. In response to what he told me, I told him that I blogged about plagiarism a year ago, under the title “Plagiarism” a subject which also included plagiarized photographs and paintings. My revelation made him quiet suddenly and left me alone with my mug of coffee.

My encounter with the guy, made me ask questions such as, why some people have to quote others, even on simple subjects such as love, kindness loyalty, life, corruption, etc. when all they need to do is bring out their own experience or look around them for the needed input that can be shared. Why must they go to the extent, for instance, of quoting Mother Theresa or the new pope about compassion, love and charity when they can write about it based on the relationships that prevail among the members of their family or community? I cannot understand why they have to quote famous names when they write about corruption when all they need to do is open their eyes to what are happening around them. And, I cannot understand, too, why they must quote philanthropists when they write about poverty and other deprivations in life, when all they need to do is throw a glance at families living on sidewalks, and whose sustenance come from garbage dumps which is what poverty is all about-plain and simple.

On the other hand, if these “quoters” cannot help it, they should also try to absorb what they quote and put them into practice. I presume that the reason why the quotes caught their attention is that they are relevant, hence, worth remembering. But if they persist on just mumbling them to impress others, they become hollow “amplifier” of others or they are just acting like parrots. They cease to act as intelligent creatures who are supposed to use to the fullest what God gave them, by bringing out what are in their own mind, or better, act them out.

Finally, I am not saying that quoting others is wrong. What I am trying to imply is that, it should be done only when necessary, especially, when one is trying his best to emphasize his point, as quotes, especially, of reputable historical personages can help in the confirmation of ideas being presented. 

Mga Napansin Kong Ugali ng Ilang Kababayang Nakatira sa Ibang Bansa

Ni Apolinario Villalobos

Unang-una, bilib ako sa perception ng mga Pilipinong gumawa agad ng desisyon na lisanin ang Pilipinas at manirahan sa ibang bansa dahil napansin nilang hindi maganda ang pamamalakad sa gobyerno. Totoo naman, dahil sa pag-usad ng panahon ay lalong dumadami ang problema lalo na sa korapsyon. Sa kabila ng kanilang kinalalagyan ngayon, ang ilan sa kanila ay nakakapagpadala pa ng mga impormasyon tungkol sa ginagawa ng mga kababayang NASA AMERIKA AT IBANG BANSA na pilit na nagdidiskaril sa gobyerno ng Pilipinas.

Ang hindi maganda ay ang ginagawa ng ilan na naghahambing ng kinalalagyan nila ngayon sa kalagayan ng mga nasa Pilipinas. Mababasa ang takbo ng kanilang isip sa mga comments nila tulad ng, “ano ba kayo diyan….!”, “mabuti pa kami dito….”, “ano ba yang presidente NINYO….”etc.  Ang mga sinasabi nila ay parang asin na ibinudbod sa sugat na nagpapahirap na sa mga Pilipino dito sa Pilipinas.

Kung magbalikbayan naman ang ilan, unang napapansin agad ay ang trapik na para bang ikinabigla nila, ganoong maski saang lupalop ng mundo ay nakabalandra sa screen ng TV ang mala-impiyernong kalagayan ng trapik sa Manila, Cebu, Davao at unti-unti na ring nangyayari sa iba pang panig ng bansa. Para bang gusto nilang ipaalam na sila ay balikbayan, bagong dating, galing abroad, etc….sosyal nga naman! Kapag nilapitan ng namamalimos, kunwari ay mabibigla at magsasabi ng , “ano ba yan….bakit ayaw asikasuhin ng DSW?!”….NAKU NAMAN, PARA BANG HINDI NILA ALAM ANG KORAPSYON SA PILIPINAS!

Noong sila ay hindi pa nakarating sa ibang bansa kaya lumalanghap DIN ng maruming hangin ng Maynila at iba pang mauunlad kuno na mga lunsod ng Pilipinas, alam na ng mga stateside Pinoy na ito kung anong uri ng bansa meron tayo. Ang nadagdag lang sa landscape ay mga nagtatayugang commercial at condo buildings at pagdami ng mga Intsik na namumuhunan saan mang panig ng bansa…at, pagdagsa ng mga kababayang Badjao sa ilang lunsod. Dahil diyan, huwag na lang sana sila magtaka pa dahil nababalitaan naman sila ng mga kaanak na nasa Pilipinas.

Sa isang banda, bilib ako sa mga Pinoy sa abroad na ang layunin ay kumita lang upang makatulong sa mga mahal sa buhay na naiwan sa Pilipinas. Ang payo ko naman na unsolicited o hindi hiningi, yong mga nakalutang sa ere (air) ng bansang tinitirhan nila, huwag nang magdagdag ng pasakit sa mga naiwan sa Pilipinas sa pamamagitan ng mga binibitiwang unsolicited o hindi hininging arrogant comments, sa halip ay mag-imbita na lang sila ng mga kababayan to join them…join the fun in their new heavenly “home”!

Ang Ayaw Tumulong

Huwag Na Lang Manlibak ng mga Kapus-palad

Ni Apolinario Villalobos

Napilitan akong sumulat uli tungkol sa subject na ito dahil sa narinig kong pag-uusap ng dalawang babae sa dyip. Galing ako noon sa mga nasunugan kong kaibigan sa Tondong nakatira pansamantala sa isang basketball court ng barangay na hindi kalayuan sa pinangyarihan ng sunog. Habang tumatakbo ang dyip galing sa port area papuntang Divisoria, sinabi ng isang babae sa katabi niya na, “mabuti ngang nasunog ang mga bahay sa Parola dahil pinamumugaran lang ng mga drug addict, mga puta at mga bata madudungis”.

Gusto ko mang sumabad, hindi ko na ginawa dahil mukhang mataray ang babaeng nagsalita at siguradong magtatalo lang kami. Mahirap na dahil baka makarating kami sa barangay, mabisto pa kung sino talaga ako dahil kukunin ang pangalan ko. Hindi kasi ako nagpapakilala sa mga taong tinutulungan ko sa Tondo.

Ang pinakamasamang ugali ng tao ay ang paglibak sa kapwa nilang kapus-palad o naghihikahos, na ayaw naman nilang tulungan. Palibhasa daw ay hindi mapapagkatiwalaan, madudungis kaya nakakasira ng tanawin, mga magnanakaw, mga puta, mga adik, mga tamad, mga putik ng lipunan.

Ang dapat gawin ng mga ayaw tumulong sa mga nangangailangan ay tumahimik na lang at magpakasaya sa yaman nila na pinaghirapan nilang kitain. Pero tulad ng sabi ko, dapat ay huwag manlibak ng mga taong kapos na inaakala nilang nakikibahagi sa kanilang yaman.

Walang may gustong maging mahirap. May sinusuwerte kahit hindi masyadong nagsikap at mayroon ding hindi sinuwerte kahit ang ginamit sa pagsisikap ay mismong karangalan at buhay, kaya nagpuputa at nagnanakaw. Ang mga nagpuputa ay nagkakasakit ng AIDS at ang magnanakaw ay napapatay.

Ang nawalan ng ganang magsikap ay siguradong may dahilan kaya huwag silang husgahan agad, tulad ng isang nakausap ko na ilang beses nang nagtrabaho subalit palagi ring biktima ng pagmamaltrato. May mga biktima ring ginawang “tuntungan” ng mga taong gusto lang yumaman…ibig sabihin, ginamit lang sila.

May mga taong sinuwerte sa buhay pero sa halip na lumingon sa kanilang pinanggalingan ay nanlibak pa ng mga kaanak at kaibigan na hindi sinuwerte kaya naghihirap. Kung mapansin naman nilang nagsisikap ay sasabihin pang “trying hard” at pati ang mga simpleng pagsasaya na nakikita sa mga larawang naipo-post sa facebook ay nililibak din sa pagtanong ng, “ganyan ba ang naghihirap?...naka make-up pa at magagandang damit ang suot?” Para sa akin, hindi dahilan ang kahirapan upang magpabaya sa pag-ayos ng sarili dahil marami ngayong magagandang damit sa ukayan at mura lang.

Dapat alalahanin ng mga may kaya sa buhay na nanlilibak, na ang yaman ay hindi nila madadala kung sila ay patay na. Ang mayayamang nanlilibak ay kumakain ng masasarap, hindi tulad ng mahihirap lalo na ang mga sobrang kapos na ang mga kinakain ay galing sa basurahan. Subalit, magkaiba man ang kanilang pagkain, pagdating sa bituka ng kanilang kinain ay parehong nagiging dumi o tae na mabaho! At, tulad ng mga kinakapos sa buhay, kung mamatay ang mayayamang nanlilibak, kakainin din ng uod ang nabubulok nilang bangkay…. pwera na lang kung na-cremate sila!

The Evil in Man

By Apolinario Villalobos

The evil in man makes him salivate at all opportunities for exploitation… just anything in this world.  In this regard, inventions with good intentions are used to sow destruction, such as even helpful drugs, gadgets, etc.

The dynamite is supposed to be used for smashing big boulders into bits, but is being used in illegal fishing and so many other damaging purposes. The cough syrup is supposed to alleviate the respiratory ailment but is used by unscrupulous youth to get “high”. Sedative drugs are downed with beer or liquor to as “downers”. An ingredient in making fertilizer is also being used to make explosive. Nail and screws are used as fillings in home-made bombs. Cellphones are used to send harmful messages by evil-minded selfish ego-trippers and to trigger home-made bombs, the internet or the social media, for that matter, is used by the people with devilish character. Etc.

Despite the very obvious positive impression and intent of anything, the evil in man makes him perceive even the teeny-weeny strain of a negative flaw and expand it into exaggerated proportion with the purpose of ruining the whole. Examples are the well-intended blogs ruined by nonsensical comments, the laws which are circumvented for illegal purpose, etc.

As regards the laws and rules, the evil in man makes him see gainful and selfish opportunities in the flaws or defects. Concern here are the lawmakers themselves and those who are supposed to implement them. Extortion is what the evil in man wants to happen. The evil in man cannot even be suppressed by the gained knowledge from universities, as many of those with devilish mind are bred in such institutions!

Hazing

…an eye-opener 

By Apolinario Villalobos

Now and then, front pages of newspapers scream expositions on deaths that result from hazing. Investigations are conducted. Parents and concerned organizations hold rallies to put an end to the fatal ritual…and most often, they bark at the wrong tree.

There is already a law against it. Some schools ban fraternities. The police is doing its part. Meanwhile, concerned parents and organizations forgot to call the attention of other parents, especially, the students, themselves. The fact is that, most students who join fraternities to have a feeling of security and belongingness, are already of age, and know what they are doing, yet they do it.  They read news about death resulting from hazing, yet, they take the risk by still joining.

With all those mentioned circumstances, why should parents blame the school?...and the police who cannot solve the crime immediately? Some parents blame the world, but themselves and their sons and daughters who upon entering the portal of colleges and universities become ambitious and arrogant. These sons and daughters thought that they can have a share of prominence in the campus by joining fraternities, and have their fingers or knuckles bear the mark of affiliation.

Some parents of hazing victims, on the other hand, insist that they did their part by warning their sons about joining such kind of organization. Really?... It has been found out that parents of some students who died from hazing belong to the fraternity that the departed tried to be part of! Some parents are even known to remind their sons and daughters to see to it that the fraternity that they will join, also has government officials as members, so that the latter can be approached for help in times of need. The price of selfishness is too expensive, indeed!

Some schools are doing the right thing by letting their students sign a release waiver, so that they will not be blamed if the latter would insist on joining a fraternity. The police is not in the position to pass on the blame, in view of the existing law, because it is their duty to solve a crime. Besides, passing on the blame will not solve the problems on hazing that is pestering the campuses. Many cases of hazing that result to the death of neophytes are left unsolved, hence, relegated to the sidelines, with their folders turning yellow and accumulating dust in filing cabinets of courts.

Doubts are floating if hazing can be possibly put to a stop, as officers of the fraternities involved are entrenched in the different nooks and corners of the government, with some even staff of schools, and who just remain silent every time a new case hits the pages of newspapers and aired over TVs and radios. Helplessness and futility of the effort is very evident.

The hazing victims have been given the opportunity to enjoy a much coveted, but expensive education, but they wasted it because of their arrogant social climbing attitude and desire to be part of the elite crowd in the campus. And, most unfortunately, many students who were known to be shy, have learned to smoke and imbibe alcoholic drinks after joining fraternities.

Before viewers who are members of fraternities will misjudge me, I would like to make it clear that I am not referring to all students as being arrogant with social climbing attitudes that push them to join fraternities. Most, especially, I am not contending that all parents are selfish enough as to encourage their children to join fraternities known for their members who are government officials. I know that there are still many students who are sane enough to make use of the hard-earned money of their benefactors – parents, elder brothers or sisters, by focusing their mind to their studies.

A student need not join a fraternity to shine in the school campus. The school is intended for learning and not for negative socializing.

Sighs for Lost Opportunities

Due to Wasted Time and Arrogance

By Apolinario Villalobos

It is always the sigh of regret that one can only heave out of his chest every time he losses an opportunity. Wasted opportunities may result from wasted time as some are just careless in managing their lives. They seem to or deliberately forget that time is a very important element that affects man’s daily life. Many forgot the adage about the hands of time that cannot be moved back. Man is no match to the infinity of time. So many also forgot that nowadays, in order to survive, discipline and resourcefulness are very important factors, and both are affected by time.

Those who slave it out from 8 to 5 every day, lost precious hours deducted from their take home pay every time they report to work late. They always blame the traffic. I cannot understand why they cannot leave home hours before the onset of the traffic which is normally at 7AM.

For those who are looking for jobs, stories are true about intelligent guys who graduated cum laude but oftentimes fail to land a job. These humbugs wonder how other job hunters could ever get a job despite poor scholastic marks for courses earned from unheard of provincial colleges and vocational schools. The cum laudes forgot that the “early birds get the seeds”. Because of pride and overconfidence, they thought that they can always make it because of high marks on their transcript of records with letterheads of prestigious universities. They forgot that nowadays, employers prefer applicants who show interest in the job, and this interest is initially indicated by being the first in the line on the day of interview. Of course, scholastic marks earned from memorizing lessons can help, but job hunting is a different thing. Respect for time and adeptness in reasoning are two most important measures used to know if a person is ready to take responsibilities.

Those who finish high-end courses from universities thought that the job they prefer must fit their course to a “T”. In this regard,  “management course” graduates, expect to be “managers” right away. They do not want to start from the lowest rung as an office staff. As computer engineering graduates, they expect an “engineer” tagged in the position they are applying for. They do not want to start with a job as computer technician or programmer. These losers only have their pride to blame.

As regards the parents who are crying their hearts out because of growing undisciplined children, they should not ask themselves how this could have happened. In the first place, they forgot to implant in the minds of their children the values that should have been the foundation for their developments. They allowed the children to spend precious time with their peers outside their home even during unholy hours. They give their children hard-earned or borrowed money so they can go to internet cafes to play games instead of studying their lessons at home. They give in to the whims of their children for gadgets that are not necessary. These parents had all the opportunities and time to nurture their children properly but wasted them. They equated love with “pampering”!

Children of well-to-do families have more opportunity to prepare for their future. They have money for every thing that they need, especially for education. But they spend more time with barkadas than with their parents, even skipping classes to be with them to play games in internet cafes or hang out in parks and mall. When they grow old, they realize that they have been left behind by friends who have been serious with their studies.

Lawmakers are losing time and opportunity in bringing out relevant issues beneficial to the government and the people, because they waste precious time lambasting each other for the selfish motive of gaining publicity mileage. They pretend to be immaculately clean in person and heroic in their effort as they besmear each other’s image. In the process, they forgot that they are supposed to formulate laws instead of broadcasting intrigues which should be left to the rumor mongering writers and columnists of showbiz magazines and tabloids. Before they know it, no more time is left of sessions that should have been devoted to their basic mission as lawmakers.

Finally, every worship day should have been spent by people who belong to the various religious leanings for the atonement of their wrongdoings. Unfortunately, their effort is thickly coated with insincerity and hypocrisy. Deep in their mind, they believe in God, but deep in their heart, they believe that He is blind and dumb, so that when they come out of their temples of worship, they are back to their old selfish and arrogant characters.  

Pride Closes the Mind

By Apolinario Villalobos

Some people think that accepting the mistake they made is humiliating. They also think that people who give them advice are intruding into their intellectual domain. Worse, these same people who are buoyed by money and intoxicated by success think that they are above the rest of humanity...and, they just cannot imagine themselves looking back or looking down to where they came from. Blame pride, arrogance, conceit.

Self-esteem should be maintained despite material gains. But it should not be tainted with

pride. Moving on is part of life and those who gain by dint of hard work should compose themselves as successes are gained along the way. Studies show that one reason why some successful people refuse to look back or cut off their relationship with former colleagues is their fear that the latter would ask for a share of what they gained. These people not only refuse to look back but they also close their mind.

Those blinded with pride may not only move on, but up – climbing the ladder of society to find a new environment where they can move with ease, thanks to their new glittering trappings and money. Among newfound friends, they open themselves up. But since money is not everything in life and relationship with newfound friends is not deeply rooted, happiness is short-lived. As these people grow old they may realize that late parties, golfing with rich buddies, weekend jaunts to first class resorts, dinners in 5-star hotels, etc. have become boring. They start to long for childhood friends, relatives in barrios and slums. But they are ashamed to make a turnaround and trace back their steps to where they came from. And, since, they cannot bring along their wealth with them when they bid the world goodbye, their death could be lonely.

(I based this blog on the story of a couple who lives in an affluent village in Makati City, Philippines. Between the two, I could surmise that the wife should be blamed for their situation now. The wife is arrogant and obviously has the hand in all their affairs. Both of them came from Davao City where they also earned their bachelor’s degree from a prestigious Catholic educational institution in that city. They met in Manila while she was working as a secretary in a pharmaceutical firm and he was with a travel agency. After getting married, the wife resigned from her job and went into direct selling of beauty products which prospered. The husband also resigned from his job and joined his wife but expanded their line of products. They were blessed with 2 children. It was while they were enjoying the fruit of their hard work that they almost forgot about their families and friends back in Davao city. When at first, they were helping their respective family, later on they stopped, thinking that their families are milking them of their hard-earned money. Actually, the idea came from the wife who also said that those in Davao should also work hard like them (this bit of information was given to me by the husband, confidentially). In time, communication was cut off. Their two children are both in the United States now with their own families. With advancing age, he is 81 and she is 79, they are now full of regrets. I was referred to them by a friend as they want their “success”  story written down into a book. But I suggested to them that for their story to have a happy ending, they should swallow their pride and go back to Davao to mend the broken relationship with their families which they did. But whether they did it with sincerity or not, I can never tell.)  

Ang Panahon ng Graduation

Sa Pilipinas…at pagkalipas nito

Ni Apolinario Villalobos

Ilang buwan na lamang ay magkakaroon na naman ng mga sunud-sunod na graduation – grade school at kolehiyo…ang 4-year high school ay inabot ng kamalasan dahil sa K-12 program. Sa panahong ito, parang sirang plaka na naman ang DECS at CHED sa pagpapaalala sa mga eskwelahan na iwasan ang magastos na graduation. Kasama sa paalala ang pagdaos na lang ng seremonyas sa kanilang sariling auditorium o gym, at kung maiiwasan ang pagpapasuot ng toga ay mas maganda.

Subalit, tulad ng inaasahan, walang nasusunod sa mga paalala, at upang hindi mapahiya ang dalawang ahensiya, sasabihin uli nila ng kung ilang libong beses na, na wala silang “police power” upang magparusa sa mga hindi susunod. Ganyan katindi ang palpak na sistema ng edukasyon sa Pilipinas! Ang nagpatindi pa sa kapalpakang ito ay ang ugali ng mga mayayabang na magulang na kahit walang pera ay pilit mangungutang upang  maibili ang mga anak ng bagong sapatos at damit. Pagkatapos ng seremonyas sa Philippine International Convention Center (PICC) o mamahaling hotel at halos walang katapusang kodakan, lalagapak sila sa katotohanang wala pala silang hapunan pag-uwi ng bahay!

Pagkatapos ng graduation, masuwerte ang mga dati nang may trabaho bilang crew ng mga fastfood chains dahil sigurado na silang may kikitain habang naghihintay ng mas magandang pagkakataon. Ang mga mapoporma naman na kinunsinte ng mga magulang sa pag-akalang mayaman sila, ay naghihintay ng managerial position dahil “management course” kuno ang tinapos nila at sa prestigious pang university kuno!...aba’y kung di ba naman mga gunggong… akala nila dahil may diploma ng “management course” na sila ay ganoon kadaling makakuha ng trabaho!

Yong ibang matatalino kuno dahil sa matataas na gradong nakuha, tamimi naman pala o mahiyain kaya halos magkanda-ihi pagharap sa mag-iinterbyu. Yong ibang sobrang bilib sa sarili kaya walang pakialam sa trapik na susuungin sa paghanap ng maaaplayang trabaho, gigising ng eksakto 7AM para sa interview na 8AM…marami akong kilalang ganyan ang ugali, kaya halos dalawang taon na ay wala pa ring trabaho…dahil hindi lang mayabang kundi tanga pa! Sa libu-libong applicants na dumadagsa sa mga job sites, hindi ulol ang mga interviewer upang hintayin ang mga tangang walang pakialam sa oras.

Yan ang masaklap na katotohan tuwing panahon ng graduation at pagkalipas nito….paulit-ulit dahil walang gustong matuto ng leksiyon, kaya hindi dapat isisi sa gobyerno lang ang paghihirap ng ibang Pilipino kundi pati na rin sa kanila dahil sa kanilang  kayabangan at katangahan.

ANG KAIBIGAN KONG NAHIMASMASAN

AT NAGBAGO NANG MASUPALPAL KO

Ni Apolinario Villalobos

Nagkaroon ako ng isang kaibigan dahil sa pagsusulat ko sa internet. Follower ko siya nang mahigit isang taon na ngayon pero ibang sites ko ang binubuksan, wala kasing facebook dahil “wa klas” (walang class) daw itong site. Mayaman kasi kaya matapobre. Pero nang sabihan ko siyang tatlong grupo ang kakonek ko sa facebook, tulad ng mga kababayan at dating classmates, mga kasama dati sa PAL at mga kaibigan nila, at mga taga-ibang bansa na nakakonekta sa pamamagitan ng email ko, tumahimik siya…yan ang una kong pagsupalpal sa kanya.

Ang pangalawa kong pagsupalpal ay nang murahin niya ang driver niyang mas nakakatanda sa amin, sa harap ko pa. Na-late lang ng ilang minuto ang driver na tumae muna dahil sa naramdamang LBM, nagalit na ang kaibigan ko kahit pa sinabihan ko siyang hindi naman kami nagmamadali. Nakakausap ko ang driver at naidaing niya na hindi lang siya ang madalas bulyawan kundi pati ang misis at mga pamangkin nito. Nagulat ako dahil bukod sa maganda ay mabait pa ang misis na mas bata sa kaibigan ko ng 20 taon. Ang mga pamangkin naman ay masisipag at seryoso sa pag-aaral. Pinagyayabang pa niya na “napulot” lang daw niya sa isang night club noon ang kanyang misis na nagbigay sa kanya ng 4 na magagandang anak, puro babae at matatalino pa.

Nang magkaroon ako ng pagkakataon ay kinausap ko siya nang masinsinan. Malakas ang loob ko dahil madalas siyang komunsulta sa akin tungkol sa mga tauhan niya sa negosyo. Higit sa lahat ay ako rin ang gumawa ng mga kailangang dokumento para makapag-apply siya ng negosyo, mula sa pagkaroon ng pangalan nito hanggang sa incorporation. Diretsahan ko siyang sinabihang baguhin ang ugali niya at pabiro ko pang dinugtungan na huwag niyang gayahin ang pagmumura ko. Medyo kinabahan siya nang sabihan kong may mga nangyayaring mismong mga kadugong inaapi ay pumapapatay sa nang-aapi kapag sila ay napuno na. At dahil uso ang kinapping, sinabihan ko siyang baka “ibenta” siya ng mga taong inaalipusta niya, sa sindikato ng mga kidnapper. Lalo siyang nabahala nang sabihan ko siyang artistahin ang misis niya at sa edad na wala pang 30 taon ay baka layasan siya! Ang kaibigan ko kasi ay halos 50 taon na at ang mukha ay yong sinasabing nanay lang ang makakapagyabang….pero ubod ng yaman naman.

Nang sumunod na punta ko sa kanya dahil sa kanyang pakiusap ay nauna ako sa bahay nila. Naipit siya sa trapik mula sa Makati kung saan ang office niya na ayaw kong puntahan dahil sa trapik kaya sa ancestral house nila ako pumupunta sa Pasay. Ang sumalubong sa akin ay ang driver at pinagyabang ang bagong Seiko diver’s watch na ibinigay sa kanya ng kaibigan ko. Habang nagkakape ako, ang misis naman ay nagkuwento na maglilibot daw ang buong pamilya sa ASEAN countries bago magbagong taon at uuwi kalagitnaan na ng Enero…kasama ang dalawang pamangkin niya. Maiiwan ang driver at pamilya nito upang may bantay sa bahay pero pwede nilang gamitin ang van sa pamamasyal. Desisyon daw ng mister niya ang lahat.

Nang dumating ang kaibigan ko, halos naubos ko na ang pangalawang mug ng kape. Nagmadali itong nagbihis ng damit pangkalye- puruntong shorts, ukay na t-shirt na bigay ko noon, walang relos at singsing at naka-tsinelas. Samahan ko daw siya sa gumagawa ng mg kariton sa Bambang at Baseco. Sumakay kami sa LRT-Libertad, bumaba sa Recto at nag-commute na papunta sa dalawang destinasyon. Mula sa Bambang ay pumunta pa kami sa F. Torres, malapit sa Arranque, at dahil hindi pa kami nakapananghali, kumain kami sa puwesto ng lola ni “Pango” ang nai-blog ko noon kaya nakilala din niya. Isinama ko siya sa Lawton kung saan kami nagpahinga ng mga kasama ko (“gang of four”), at nagpilit pang pumunta kami sa Luneta upang hanapin ang manikurista na nai-blog ko rin na nakita namin sa tambayan ng mga seaman at may inaasikasong kostumer.

Habang nag-aabang kami ng jeep na masasakyan papunta sa Libertad, Pasay, nagpasalamat siya sa mg “pamasko” ko sa kanya. Nagturo lang ako sa itaas bilang sagot at nag-high five kami, sabay tawa, pero napansin kong nagpahid siya ng mga mata. Alam kong mababasa niya ito dahil ipinaalam ko sa kanya upang maging inspirasyon siya ng ibang matapobre na hindi pa nagbabago.

(Ang salitang “matapobre” ay hango sa salitang Kastila. Ang “mata” ay death at ang “pobre” ay poor, kaya para sa akin ang taong matapobre ay pumapatay ng mahihirap, sa pamamagitan ng pag-apak ng kanilang pagkatao.)

Respect Should Prevail over Arrogance

When Presenting Views in the Internet

By Apolinario Villalobos

Definitely and obviously, differing views create rifts and even violent reaction among internet users on different issues. Commentors on blogs are themselves, considered as bloggers. Those who post extensive write-ups on issues, who consider themselves full time bloggers are just “view initiators”. Ill-feeling even among friends results when commenting friends criticize the blogger as a person which for them is the reason why he came up with certain blogs. On the other hand, the criticism of some commentors, though, directed to the issue, are ill-founded and tainted with more selfishness, rather than with consideration of the majority. An example is the issue on the corrupted educational system that encourages the use of workbook-formatted “text books”. Some commentors who can afford the sky-high cost of books that should be purchased every start of the school term, have no kind words for bloggers who criticize the government agency for continuously allowing such practice to happen.

Another is the issue on the killing of drug lords and pushers. Just because the rich feel safe inside their homes in exclusive subdivisions and because they do not go out often to earn their keeps and if ever, in chauffeured expensive cars, they criticize the killing which for them is against the right to live, instead, of appreciating the result which is the eradication of the criminals who kill the innocents who have the same right. Those who are exposed, however, to these criminals because they live in thickly populated communities and slums, feel otherwise, so that they are thankful that the criminals  are eliminated before they can go on spreading terror. IN THIS REGARD, ALL OF THEM, DESPITE THEIR DIFFERING VIEWS ON THE ISSUE, SHOULD BE RESPECTED FOR THEIR OPINION FOR AS LONG AS THEY DO NOT EXCHANGE ACCUSATIONS, AS BY ALL INDICATIONS,  IT IS CLEAR THAT WHAT IS GOOD FOR SOMEBODY MAY BE BAD FOR ANOTHER.

Views that may enhance the blog of the initiator should be presented “based” on his presentation, hence, should come out as not necessarily criticisms. If this happens, it would encourage others to come out with their own without fear of being lambasted. A heated uncalled for heated exchange can be avoided if commentors will only respect the blogger and fellow commentors. Telling the blogger and other commentors that they are wrong because their views are different, is tantamount to showing the arrogance of those who do such, because their act is a clear manifestation of their “felt superiority”. The view of the latter can be better appreciated if they are humble enough to just simply present them and if they need clarification on certain aspects they should say so.

The internet, particularly, facebook should not create ill-feelings among friends with differing views for which subject personalities such as politicians do not give a damn. Personally, I like Duterte because of his effort to eradicate or at least minimize the drug problem in the country, aside from his inspiring phenomenal soar to power despite his humble beginnings. But I do not like his brashness, especially jokes on women which are better shared during drinking sprees. So viewers could see that I am not 100% for Duterte as I only like him for the good aspects of his person.  I also have nothing against the Catholic Church, but only to her erring priests and nuns. I have the right to present my observation as I feel for those who are concerned and affected. This attitude also goes for my view of other churches and religious communities, because, first and foremost, my being a Free Thinker makes it so. I am for ALL for as long as they are good and not selfish.

If I had been selfish, I would not be blogging, risking my security in the process, due to the sensitive issues that I am tackling. I would just also be enjoying my life and what is left of Nature which is my other passion, while not giving a damn if families are affected by the drug problem and the Catholic flock who are fooled by SOME of the priests to whom they give utmost  respect because they view them as “representatives” of God on earth. 

Ang mga Pagkakaiba-iba ng Kaisipan ng mga Tao

Ay Hindi Dapat Gawing Batayan ng Pagtatalo

Ni Apolinario Villalobos

Sa pagrerespetuhan ng mga ideya, hindi dapat sabihin ng isang tao na mali ang sinasabi ng iba batay sa kanyang iniisip, maliban na lang kung ang tinutumbok nito ay pamiminsala ng hindi dapat pinsalain o sirain. At, kung nasa kalagayang may mga nakikinig, nagmamasid o nagbabasa, tulad ng debate o balitaktakan sa publiko, at mga pino-post sa facebook, dapat ay magkanya-kanya sa paglahad ng mga ideya upang mapagpilian kung alin ang papanigan.

Ang antas ng dunong ng mga tao ay magkakaiba, kaya nagkakaroon din ng kaibahan sa paniniwala depende sa kinalakhang tahanan o kumunidad, at lalong higit, sa kultura ng bansa. Dahil diyan, kung ano ang tama, halimbawa, kay Juan na lumaki sa iskwater ay maaaring hindi katanggap-tanggap kay Richard na lumaki sa isang marangyang tahanan sa high-end na subdivision, kaya magpatayan man sila ay talagang walang pagkakaunawaang matatamo. Ang isa pang halimbawa ay, kung ano ang tama sa mga taga-Africa ay maaaring mali sa mga taga-Asya kaya magkaubusan man ng lahi, hindi rin malalaman kung sino ang tama o mali.

Ang mga halimbawa ay pagputol ng ari ng isang lalaking nanggahasa sa isang bansa sa Gitnang Silangan, na para sa mga Kristiyanong bansa ay mali. Sa ibang bansa sa Silangan ay napapalampas ng pamahalaan ang paghitit ng opium, subalit napakamali naman sa nakararaming bansa. Ganoon din ang paghitit ng marijuana na napakaluwag naman sa ibang bansa sa Yuropa (Europe), kaya naglipana pati mga party drugs na kumalat hanggang sa Pilipinas.

Pang-unawa sa isa’t isa, sa kabila ng mga pagkakaiba ang kailangan upang magkaroon ng kapayapaan. At, kung ang pang-unawa ay sasamahan pa ng pagbibigayan ay lalong matiwasay sana ang buhay sa mundo.

ANG MAYABANG NA PARI

Ni Apolinario Villalobos

Sa isang bayan ay may isang paring mayabang. Ang tingin sa sarili ay napakatalino dahil galing siya sa mahirap at nagsikap sa buhay kaya nagtagumpay kuno. Sa halip na maging mapagkumbaba bilang pari, hinayaang pumasok sa ulo ang hangin ng kayabangan kaya halos lumutang sa ere ang hangal. Dahil sa sobrang pagkabilib sa sarili, akala niya lahat ng sinasabi at ginagawa niya ay tama. Sa mga ganyang uri ng mga pari galit ang santo papa!

Ang simbahang sinimulang ipaayos ng dalawang pari na nauna sa kanya ay kinukuwento niyang kung hindi dahil sa kanya ay hindi maipapaayos. Nabistong hindi pala niya kabisado ang geographical scope ng hinawakan niyang parukya kaya nagkakandalito kung alin ang may talagang kapilya at alin ang may multi-purpose hall na pinagdadausan ng misa. Dahil diyan, pati ang mga bagay na hindi niya saklaw, ay pilit pinakikialaman, kahit nakakapag-trespassing na siya sa mga karapatan ng mga homeowners’ associations na may-ari ng multi-purpose halls. Akala niya, dahil nagdadaos ng misa sa multi-purpose halls, ang mga ito ay “branch” na ng simbahan niya, kaya gustong kamkamin ang mga gamit na naipundar ng mga nasabing association.

Ang paring ito, sa sobrang kayabangan ay hindi naaagad-agad na matawag kung may mga emergency tulad ng pagbendesyon sa naghihingalo, kesyo pagod o natutulog. Pati ang mga Mother Butler na may sariling grupo at labas dapat sa kanyang hurisdiksiyon ay pinakialaman kaya pinagtatanggal, ganoong hindi naman niya sinusuwelduhan, at ang serbisyo ng mga babaeng tinutukoy ay para sa simbahan at hindi para sa kanya bilang pari. Hindi niya inunawa na ang itatagal niya sa parukya ay anim na taon lang kaya ang mga pang-matagalang bagay tulad ng may kinalaman sa Mother Butler ay labas sa kanyang “kapangyarihan” kaya hindi niya dapat pinakikialaman.

Ang paring ito ay iniwan na ng mga umaalalay sa kanya – mga convent staff, maliban sa secretary at isang kamag-anak. Ayon sa kuwento, hindi daw matiis ng mga dating tauhan ang kayabangan niya kesyo graduate daw siya sa isang high-end university kaya siguro ang tingin niya sa iba ay yagit. Ang nakalimutan ng paring ito ay maraming graduate sa exclusive na mga kolehiyo at high-end universities na nang magtrabaho sa gobyerno o maging opisyal  ay naging korap!

Nakausap ko ang mga kaibigan kong dating nagsisimba sa simbahang Katoliko na hawak ng paring ito pero ngayon ay sa misa sa isang mall na lang dumadalo o di kaya ay sa katedral na hindi kalayuan. Yong iba ay nagtitiyaga sa panonood ng misa sa TV kung Linggo kaya hindi na lumalabas ng bahay. Pinayuhan ko sila na huwag magalit sa pari dahil magkakaroon lang sila ng kasalanan….hayaan nang ang bagong santo papa ang magkondena sa kayabangan nito!...at iwasan din upang hindi mag-kurus ang kanilang landas at baka pandiliman pa sila ng paningin!

On Being a “True” Filipino

…are we all, really?

By Apolinario Villalobos

First, there is a question on our culture which many “proudly” declare to be influenced by many others – Hispanic, American, Japanese, Chinese, Malay, etc. But if we go deeper into the Philippine history, the “Filipinos” referred to during the Spanish regime were the full-blood Spaniards who were settled in Manila as part of their colonization process. The natives whom the Spaniards found living on the islands were either called “Moros” or “Indios”. These natives lived in scattered communities under clannish system throughout the archipelago, including settlements along Pasig River.  What Spanish name many Filipinos use today were “dictated” as required for conversion into Christianity of our pagan ancestors who had only one name, some of which are, “Habagat”, “Maliksi”, “Malakas”, Mahinhin”, “Alindog”, etc.

Along with the Spaniards, natives from their other colonized nations were also brought in, such as Mexicans and mercenary Sepoys from India. These natives were also generally referred to as “Indios”. In Pampanga, there is a town called “New Mexico” because the Mexicans settled in that area when the Spaniards left to give way to the Americans, while the Sepoys chose to settle in Rizal province,  reason why many families in that area have strong Indian features.  On the other hand, Chinese were called by the Spaniards, as “Sangley”. It was only during the later part of the colonization that “mestizos” and “mestizas” were called Filipinos, and much later on, the “cultured natives” were included in the reference. But those living in the mountains and forested villages were still called as “Indios”.

When finally, “Filipino” as a racial reference has been given to all citizens of the archipelago by virtue of legislation, instead of taking the opportunity in flaunting to the whole world our distinct culture, early Filipinos tried their best to act, speak, and eat like Spaniards or Americans. Instead of taking pride in our “barong Tagalog” and “kimona”, they preferred European and American garbs. That is how the “amerikana” which is referred to the coat has been developed, as well as, the “mestiza dress” a gown with butterfly sleeves which is common in other countries colonized by the Spaniards. In full contrast, peoples of other Asian countries have become easily distinguishable because of their national costumes that they proudly wear during special occasions at home or abroad.

The colonial mentality has practically seeped into the system of Filipinos, so that there is now a prevailing general preference of foods assimilated from other cultures. Among these are the “pansit”, spaghetti, menudo, adobo, kare-kare, kaldereta, arroz a la valenciana, fruit salad, sandwich, etc. It is no wonder then, that while foods of other Asian countries such as Malaysia, Thailand, Indonesia, China and Japan became popular in other countries, those of the Philippines are not. As an example, right in Manila, one can savor in trendy restaurants, the Thai rice which is actually flavored with “bagoong”, the Japanese rice which is sprinkled with vinegar, “kiampong” a Chinese fried rice flavored with whatever broth is boiling, the “Java rice” flavored with the “luyang dilaw”…..all expensive fares. But, nothing is being done to introduce our own fried rice, because, obviously, we are ashamed to let other people know that we eat “recycled” cold rice or leftover rice or overnight rice! The obnoxious pride among some of us dictates that whatever food left on the table after dinner should go to the cats and the dogs or worse, the garbage. As a consolation, the lowly “sinangag”, Filipino fried rice which many families abhor, can be partaken at carinderias whose one way of surviving stiff competition is by recycling leftover foods.

Filipinos just love sandwiches such as those bought at American and Italian joints. Parents take pride in how their children easily recognize even from a distance, the golden arc of a popular brand of American sandwich and spaghetti. What is funny is that, we do not even have a local name for the sandwich. Many so-called “cultured” Filipinos laugh at the idea of the pansit as filling of two slices of bread or inserted in the pan de sal. But they delight in eating American sandwiches filled with pasta or spaghetti. These same “cultured” Filipinos are laughing at the idea of a sandwich filled with “paksiw dilis” or “tortang talong”,  but they spend enormous amount of money for a sandwich in expensive restaurants with a filling of pickled herring (relative of “tamban” and “tunsoy”).

They also laugh at the idea of pan de sal eaten with grated fresh coconut, but they eat with gusto a sandwich filled with mayonnaise and spinach! They smirk at the idea of bread eaten with ripe mango or papaya, but they proudly eat open half-sandwiches or crackers topped with thinly sliced radish, strawberry, kiwi, celery stalk, sweet onion, etc. served at cocktail parties in high-end restaurants and homes in exclusive subdivisions. They are also ashamed of our own “bagoong” and “patis”, but the fact is that Thailand is proud of her own, which practically made their dishes very distinctly “Thai” and world class. On the other hand, “cultured” Filipinos would rather let their friends know that they partake only of Western, as well as, “exotic” Asian foods….from any Asian country for that matter, but Philippines!

The problem with some of us, especially, the “cultured”, is that they are ashamed of their own. They even try to sound American in pronouncing the letter “R”, as they speak in dialect, which unfortunately, even teachers do…so how can we expect rectifications when those who are supposed to be “molders” – the teachers, themselves are guilty of doing what are wrong? It is no wonder, therefore that the young generation, especially, those who are in their learning stage of development are not “molded” properly. It is a shame that many years from now, our country which is already known in the world,  as one with the most corrupt government system (just check the internet), shall also be known as one whose people are with diluted culture, hopelessly murky with repugnant pride of some….the so-called  “cultured”.

I love my country and proud as a Filipino…unfortunately, blogging is the only way I can do to open the eyes of ALL who claim to be Filipino!

Huwag Magpa-Impress

sa Pamamagitan ng Facebook

Ni Apolinario Villalobos

Malimit nakakabasa tayo ng mga balita tungkol sa mga tin-edyer na babaeng ginahasa. Ang matindi, bukod sa pinagnakawan na ay pinatay pa pagkatapos makipagkita o makipag-eyeball sa bagong kaibigan na sa facebook lang nakilala. Makikita ang larawan ng mga tin-edyer na maganda at sa pananamit ay halatang galing sa may sinasabing pamilya. Ang iba ay nakasuot pa ng uniporme ng kanilang eskwelahan. Sa ganitong mga pagkakataon, kalimitan ay ang kapusukan ng mga kabataan ang masisisi, at dahil ang gusto ay “adventure”, hindi nila pinapaalam sa mga  magulang ang kanilang mga ginagawa. Magtataka na lang ang mga magulang sa hindi pag-uwi ng kanilang anak ng kung ilang araw na at ang masakit ay makikita na lang nila ang larawan ng kanilang ginahasang anak sa diyaryo.

May mga tin-edyer at ilang nasa tamang gulang na ring mga babae ang sobrang bilib sa kanilang “kagandahan” kaya kung anu-anong selfie posing ang nilalagay sa facebook nila, dahil feeling cute nga sila, kaya inaasahang maraming magla-like at ang iba ay magpapadala pa ng “friend request”. Ang hindi nila naunawaan ay nagpapahiwatig ang mga nilalagay nilang larawan ng motibo na “game” sila dahil ang dating nila sa mga larawan ay animo nang-aakit. Ang masakit ay ang mga mga “comments” ng mga friends nila na “nice try”, o di kaya ay “take it easy”, etc., kaya sa bandang huli ay sama lang ng loob ang nakukuha nila hanggang kung minsan ay nagreresulta pa sa away. 

Kung para sa mga nabanggit, ang mga “naughty” na posing nila ay katuwaan lang at para sana sa mga kaibigan, iba naman ang pagkakabasa ng ibang browsers na hindi “friends” at  may masamang layunin na pagsa- “shopping” ng mga mabibiktima. Karamihan ng mga kriminal na ito ay mga lalaking masasabing mapoporma dahil kita naman sa mga larawan nila sa facebook. Malimit nilang gawin ang pagbukas ng kung ilang facebook account at nilalagyan ng mga larawan nilang iba-iba ang ayos ng mukha at pananamit upang hindi agad makilala sa biglang tingin. At, kapag may makitang mabibiktima ay saka magri-request ng friend, na susundan na ng ligawan kahit hindi pa personal na nagkita.

Ang iba namang gustong magyabang ng kanilang karangyaan upang inggitin ang mga kaibigan ay nagpo-post ng mga larawan ng kanilang bahay mula sa gate, garden, swimming pool kung meron, loob ng kanilang bahay, alagang mga hayop, pati collection nila ng mga alahas, damit, sapatos, bag, at iba pang mga gamit. Tanggap kasi ang katotohanan, batay sa mga survey, na marami ang nagpi-facebook upang magyabang o mang-inngit lang, at ang iba naman ay upang makaganti sa mga dating nang-api sa kanila noong sila ay mahirap pa at sa maliit na kuwarto lang nakatira.

Kung magbabakasyon naman ang mga nabanggit na nagyayabang ay kontodo post pa ng airline ticket at passport para masabing nagsasabi sila ng totoo. Sinasabi din nila kung gaano sila katagal mawawala, dahil para sa kanila, mas mahabang bakasyon, mas malaking gastos, kaya mas lalong nakakabilib ang yaman nila. Dahil sa ugaling yan, may lumalabas na mga balita tungkol sa mga bahay na nalimas ang laman nang ang buong pamilya ay nagbakasyon!

Pero kung minsan, ang kayabangan ng ilang gumagawa ng masama ang nagkakanulo sa kanila dahil sa mga post nila sa facebook. Ang isang pangyayari ay nang i-post ng isang babaeng taga-Norte ang daliring may singsing at brasong may pulseras. Ninakaw pala niya yon sa kanyang dating amo na kanyang nilayasan agad makalipas ang ilang buwan. Dahil alam ng amo na may facebook ang dating kasambahay, ang ginawa niya ay minanmanan ang facebook nito hanggang sa nai-post nga ang ninakaw na mga alahas kaya nagkaroon na siya ng batayan upang habulin ito sa probinsiya nila upang mahuli.

Ang dalawang magkaibigan namang “riding in tandem” ang istilo sa panghoholdap ay nahuli din dahil sa post nila sa facebook. Sa kuwento ng ninakawang bagong uwing seafarer, naglilinis daw siya sa labas ng kanilang gate nang dumating ang dalawang nakasakay sa motorsiklo, walang takip sa mukha ang isa at palihim na tinutukan siya ng baril habang itinutulak papasok sa bahay nila. Minamanmanan na pala ang seafarer ng kung ilang araw dahil halos araw-araw itong nagpapainom ng mga kaibigan sa bakuran nila. May kontak pala ang mga kawatang “riding in tandem” sa lugar ng biktima at nabistong may pera dahil sa halos araw-araw na pagpapainom ng mga kaibigan. Natangay ang seaman’s book ng seafarer, mga dolyar na pang-deposito sana sa bangko, bagong palit na peso, mga alahas, mga cellphone pati ng sa kasambahay nila, at dalawang laptop na isinilid sa backpack na ninakaw din.

Kaswal lang na lumabas ng gate ang dalawang magnanakaw at sa malakas na boses ay nagpaalam pa kunwari upang marinig ng mga kapitbahay. Ang mga tao naman sa bahay na pinagnakawan ay nakagapos at may mga takip sa bibig. Makalipas ang ilang araw, sa kaba-browse ng biktimang seafarer sa facebook upang maghanap ng kaibigan, may napansin siyang larawan sa isang facebook at nang busisiin niya ay napansin niyang kamukha ito ng holdaper na walang takip sa mukha. Nakita rin ng biktima ang diver’s watch niya na suot naman ng isa. Nagyayabang ang nag-post sa pagsabing nasa isang  beach resort sila sa Zambales at nagsi-celebrate. Agad  humingi ng tulong sa pulis ang biktima at hinanap ang beach resort sa Zambales na binanggit ng mga kawatan sa facebook. Ang masakit ay “ facebook friend” pa pala ng biktima ang “pointer” o “contact” ng dalawang kawatan, at nakatira ilang kanto lang mula sa kanilang bahay, kaya pati ito ay hinuli rin.

Mag-ingat sa Paggamit ng Salitang English

Bilang Pang-uri (Adjective) ng Ugali

Ni Apolinario Villalobos

Sa kakakulit minsan ng isa kong kaibigan tungkol sa  ginagawa ko sa Tondo at Divisoria at kung bakit ako nakikipagkaibigan sa mga taong nakatira sa bangketa at kariton, pati sa mga namumulot ng basura, sinabihan ko siya ng mga detalya. Dahil hindi siya halos makapaniwala na pwede palang gawin ang mga binanggit ko, sinabi niyang  “weird” daw ako. Nabigla ako dahil edukado pa naman siya at dapat ay alam niya ang ibig sabihin ng “weird” na isang salitang negatibo – hindi maganda ang dating. Nagpaliwanag uli ako ng buong matiwasay at sinabihan ko siya na ang makipagkaibigan upang makatulong sa kapwa ay hindi pagpapakita ng pagiging “weird”. Ipinilit kong “normal” ang ugaling ito,  dahil isa ito sa mga inaasahang ginagawa ng isang tao sa kanyang kapwa. Dagdag ko pa, ang hindi “normal” ay ang pagbabalewala sa kapwa….kaya  ito ang ugaling “weird”.

Inaasahan ang tao na dapat ay may ugaling “maka-tao”…ito ang normal na ugali.  Ang wala nitong ugali ay siyempre, “maka-hayop”…at ito ang ugaling “weird”.  Para sa akin, ang mga  “weird” ay yaong maramot, mapang-api, gahaman, kurakot, at lalong-lalo na – mapagkunwari…dahil lihis sila sa mga inaasahang ugali ng tao. Ngayon, dapat bang pagtakhan o ituring na mali ang ginagawa ng isang taong gustong tumulong sa kanyang kapwa?

Mag-ingat sa paggamit ng mga salitang English dahil maski mga guro ng wikang ito ay umaaming marami pa rin silang dapat matutunan. Kahit ang mga nagkaroon ng Masters at Doctorate ay nagbabayad pa ng “editor” para ma-check kung tama ang mga sinulat nila sa wikang English. Iwasan dapat ang magkunwari, lalo na ang mga nagpapaka-Amerikano na sa kagustuhang magpa-impress na bihasa sila sa Ingles ay nagwe-wers wers ng “accent” at mayroon pang “you know…”. Pero kung pakikinggan ang mga sinasabi nila marami din namang mali dahil kahit nga mga simpleng verbs ay hindi nila nako-conjugate nang maayos. Ang hindi pa maganda sa ugali ng mga taong tinutukoy, kahit kinakausap na sila sa wikang Filipino, tuloy pa rin ang pagsalita nila gamit ang kanilang sariling Ingles-imburnal!

Samantala, ang kaibigan kong tumawag sa akin na “weird”, ay sinabihan kong sana ay gumamit na lang siya ng salitang Tagalog na “bukod-tangi”, halimbawa, sa halip na “weird”. Paliwanag ko sa kanya, kung hindi kayang gawin ng iba ang mga ginagawa ko, ibig sabihin ay “namumukod-tangi” ako sa paggawa ng mga ito. At, dahil prangka ako, diretsahang sinabi ko na sa birthday niya ay bibigyan ko siya ng dictionary na English-Filipino....isang bukod-tanging regalo para sa taong may Master’s Degree, pero ang thesis ay ako ang nag-edit.

Sigurado kong kapag nabasa ito ng kaibigan ko ay mababawasan na naman ang mga “friends” ko….kuno. Pero di baleng nawawala ang mga tinatamaan ng bato mula sa langit, basta quality friends naman ang natitira…..hindi yong may ugaling “puwera gabẳ”!

Notes:

Ang Matinding Kagutuman

Ni Apolinario Villalobos

Ang mga taong hindi nakakaranas ng matinding gutom ay nagkikibit-balikat lamang kung makarinig ng balitang may pinatay o namatay dahil sa gutom. Ang mga taong hindi nakadanas nito ay yong nadanasan lamang ay hindi nabuo ang tatlong beses na pagkain sa isang araw o hindi nakapag-miryenda, o di kaya ay hindi nakatikim ng tsitserya, o hindi nakainom ng isang boteng soft drink sa buong maghapon.

Hindi nadanasan ng mga taong nabanggit kung paanong humilab ang tiyan dahil sa hindi pagkain sa loob ng dalawang araw o mahigit pa, o di kaya ay kung malamnan man ng masabing “pagkain” ay isang pirasong nilagang kamote o saging sa maghapon lamang, kaya upang makalimutan ang gutom ay idinadaan na lang sa pagtulog ng maaga. Subalit kalimitan ay mahirap ding gawin ito dahil talagang lumalatay sa kalamnan ang paghilab ng bitukang walang laman. Hindi nila nadanasang kumain ng talbos ng mga halamang gubat na hindi pa sigurado kung nakalalason o hindi. At lalong hindi nila nadanasang kumain ng mga itinapong pagkaing diretsong isinusubo mula sa basurahan!

Para sa iba, negative daw itong mga sinasabi ko. Bakit daw hindi masasaya at hindi depressing na mga blog ang gawin ko. Lalo pa at sinasabi din nila na wala naman daw silang magagawa sa mga taong nagugutom. Sana ay unawain ng mga nagsasabing negative at depressing daw ang ganitong uri ng blog, na lahat tayo, nagugutom man o hindi ay bahagi ng iisang lipunan. Hindi ba Pilipino ang mga nagugutom? Hayop na ba ang dapat ituring sa kanila dahil kumakain ng mga galing sa basura?

Kailangang pamukhaan ang mga nakakaluwag sa buhay ng mga nangyayaring kagutuaman sa paligid upang malaman nila na ang isang kutsarang kaning itinitira sa pinggan ay mali…na ang pagtapon ng tutong na kaning hindi naman panis ay mali….na ang pagtapon ng hindi naman bulok pero nalalanta lang na gulay ay mali…na ang pagi-spoil sa mga anak nila na pinalalamon nila ng junk foods sa almusal, tanghalian, at hapunan ay mali…na ang pagbibigay sa nagmamaktol ng anak na gustong mag-Jolibee araw-araw ay mali….na ang pagbibigay sa kagustuhan ng anak na gawing tubig ang softdrink ay mali…etc. Ang mga iyan ang layunin ko, hindi upang sila ay sabihang tumulong sa mga nagugutom.

Walang sinumang taong gustong magutom. Maliban na lang siguro sa mga may gustong maging santo kaya madalas mag-ayuno o mag-fasting. Ang mga nagugutom sa probinsiya ay nasadlak sa kagutuman dahil sa minanang kahirapan na nagsimula nang ang kanilang mga ninuno at magulang ay niloko ng mga mangangamkam ng lupa, at mga asyendero. Kaya ang iba ay lumuwas sa mga siyudad upang maghanap ng trabahong matino, kung saan ay niloko pa rin ng mga illegal recruiter at mga amo nila, at ang iba ay pinagmalupitan pa tulad ng pambubugbog at panggagahasa kaya pinili na lang nilang tumira sa bangketa at mga iskwater.

Ang mga nabanggit ang malinaw na katotohanan kaya kung maaari lang, yong mga nagbubulag-bulagan at makasarili ay tumigil na sa paghusga sa mga nagugutom sa pagsabing kasalanan nila dahil hindi sila nagsikap. Totoo na upang kumita ay kailangang magsikap, pero malinaw din ang katotohanan na ang iba ay yumaman dahil sa panloloko ng kapwa at pagnakaw sa kaban ng bayan!

Dasal ng Mga Kuntentong   Tao

Ni   Apolinario   Villalobos

Lord, salamat sa lahat na ibinigay mong biyaya.

Ok na sa amin kung araw-araw,  ulam namin ay  tuyo

Naawa nga kami sa  ibang walang laman ang kaldero.

Ok na sa amin  kahit ang sinasaing ay NFA rice

Naawa nga kami  sa ibang araw-araw,  pagkai’y “memo-rice”.

Ok na sa amin ang sardinas, ginisa sa maraming miswa’t sibuyas

Naawa nga kami sa ibang araw-araw, gutom ang dinaranas.

Ok na sa amin, dinurog na kaning tutong na pinalambot

Naawa nga kami sa iba, sa sobrang gutom, noo’y napapakunot.

Ok na sa amin, pamatid -uhaw na tubig kahit walang yelo

Naawa nga kami sa ibang walang mainom,   nakatingin sa inudoro.

Ok na sa amin,  manipis na banig sa malamig na semento

Naawa nga kami sa  ibang animo’y  basang  sisiw sa ulan at bagyo.

Ok na sa amin,  celfon na luma kaya’t memory card ay wala

Naawa nga kami sa iba, maski lumang PLDT fone, di pa nakakita.

Ok na sa amin,  sapatos walang sintas, napulot sa tambakan

Naawa nga kami sa ibang walang saplot sa paa, kaya epot, naaapakan.

 Ok na sa amin damit na pinaglumaan, kahit ba galing pa sa ukayan

Naawa nga kami sa iba, suot na t-shirt ay gulanit, animo galing sa digmaan.

Ok na sa amin maglakad paminsan-minsan, sa dyip walang pamasahe

Naawa nga kami sa iba, araw-araw na lang,  nagha-hiking sa kalye.

Ok na sa amin maski walang tv,  radio na lang, basta makarinig ng balita

Naawa nga kami sa iba,  sa kawalan nakangiti, dahil walang silbi ang mga tenga.

 Ok na sa  aming makinood ng nakadispley na tv sa mall at mga tindahan  nito

Naawa nga kami sa iba, pakapa-kapa kung kumilos, walang maaninag sa mundo.

Ok na sa amin,  kulang ang bakod sa  bunganga, maraming nalagas na ngipin

Naawa nga kami sa iba, may kanser sa lalamunan, hindi makakain.

Ok na sa amin asawang bungangera, animo machine gun, boses sa umaga

Naawa  nga kami sa iba,  asawa’y walang alam iluto, nilagang itlog,sunog  pa.

Ok na sa amin,  asawang lasenggo ay sugarol pa, kung minsan may chicks  pa

Naawa nga kami sa iba, inuuwian lamang upang deposituhan ng semelya.

Lord, salamat uli sa  mga biyayang bigay  Mo

At sa  paminsan-minsang  pitik upang kami ay magising

Sa katotohanang, para sa Iyo kami ay pantay-pantay

Kaya walang dahilan para mag-astang aso’t pusang nag-aaway!

Yong ibang blessings, okey lang na sa iba Mo ibigay, Lord…

Amen!

Magkapareho ang Pananaw ni Pacquiao at Binay

Pagdating sa Katiwalian…nakakabahalang isipin!

Ni Apolinario Villalobos

Umaayon si Pacquiao sa pananaw ni Binay na walang katotohanan ang mga ibinebentang sa kanyang katiwalian hangga’t hindi napapatunayan. Papaanong mapatunayan ni Binay na wala siyang kasalanan kung hindi naman siya umaatend ng mga hearing? Paano niyang mapatunayan na hindi galing sa nakaw ang yaman nila kung palaging idinadahilan niya ang “immunity” ng kanyang posisyon upang hindi siya mapuwersang dumalo sa mga hearing?

Nakakabahala ang ganitong pananaw dahil nagpapahiwatig ito na walang kasalanan ang isang nagnakaw kahit may mga ebidensiya pero hindi napatunayan sa husgado dahil sa galing ng kanyang abogado. Ang ganitong pananaw ay nagsasalamin ng hindi mapapagkatiwalaan sistema ng hustisya na pinapagalaw ng mga abogadong “matatalino” at ang serbisyo ay mayayaman lang ang may kakayahang umupa. Dahil diyan, maraming mga inosenteng mahirap na walang pambayad ng magaling na abogado ang  nabubulok sa bilangguan.

Palaging may karugtong na “Diyos” at pa-English pang deklarasyon ng kanyang “faith” kuno tuwing magsalita si Pacquiao upang ipabatid na siya ay maka-Diyos, kaya tingin niya sa kanyang sarili ay isang mabuting tao. Nakakapanindig- balahibo ang ginagawa niyang pagmamalaki….kahindik-hindik, at isang karumal-dumal na kayabangan! Hindi dahil dasal siya nang dasal o di kaya ay panay ang pagbasa ng Bibliya ay mabuting tao na siya. Paano ang mga walang Bibliya dahil walang pambili? Sila ba, tulad ng mga bakla at tomboy, ay mas masahol din sa hayop dahil walang na-memorize na salita ng Diyos tulad niya? 

Paano naging mabuti ang isang tao na nagsasabing inosente siya hangga’t hindi napapatunayan sa korte ang mga kasalanan niya, kahit sa kaibuturan ng kanyang diwa ay alam niyang may kasalanan talaga siya? Ang ganitong pananaw ay nagpapahiwatig ng karumal-dumal na kawalan ng konsiyensiya ng isang tao dahil kahit alam niyang may kasalanan siya pero kaya niyang kumuha ng isang matalino at magaling na mga abogado ay siguradong absuwelto siya.

Kung mananalo si Binay bilang presidente at si Pacquiao ay senador, hindi na mawawalan ng pangungurakot sa gobyerno dahil ang kasalanang ito ay kailangang patunayan PA sa korte, ayon sa kanilang pananaw. Hindi man sila ang gumawa ay gagawin ng iba dahil kaya nilang umupa ng magaling na abogado kahit mahal ang serbisyo. Yan ang sagot sa tanong kung kaylan pa may napatunayang nangurakot na malalaking opisyal sa matataas na puwesto ng gobyerno. Samantala ang mga kaso man lang ng mga kinurakot na pork barrel sa ilalim ng kasalukuyang administrasyon ay wala pa ring linaw hanggang ngayon.

Nakakatakot isipin na nabubuhay tayo ngayon sa panahong naglipana ang mga taong walang konsiyensiya. Silang tingin sa sarili ay maka-Diyos at hindi asal-hayop dahil panay ang basa ng Bibliya, pagdasal, at pag-attend ng prayer meetings, kaya mga “Kristiyano” kuno…ganoong ang nasa isip pala ay inosente sila sa mga kasalanang ginawa dahil hindi napatunayan sa korte! 

Ang Bumatikos sa Maling Ginawa ay Hindi

Pagiging Abnormal

Ni Apolinario Villalobos

Hindi abnormal ang mga taong bumabatikos kay Pacquiao. Kung hindi normal ang pagbatikos kay Pacquiao dahil kinumpara niya sa hayop at mas masahol pa nga daw ang ginagawa ng mga bakla at tomboy, ibig sabihin ba ay abnormal ang decision ng NIKE na sipain siya?...abnormal ba ang mga sinasabi ngayon ng mga respetadong international at local sports analysts na mali ang ginawa niya na malinaw na isang “discrimination”? Abnormal ba ang ginagawa ng mga brodkaster at mga bloggers na tumatawag ng kanyang pansin dahil sa “karumal-dumal” at hindi “makatao” niyang ginawa? Para na rin niyang sinabi na dahil “straight” kuno siya, sigurado nang ligtas siya pagdating ng araw ng paghukom. Paanong mangyayari yon ganoong hindi siya naniniwalang NAKIKITA NG DIYOS ANG LAHAT, dahil tulad ni Binay, naniniwala din siyang HANGGA’T HINDI NAPAPATUNAYAN NG KORTE (NG TAO) ANG KASALANAN NG ISANG TAO, ITO AY  INOSENTE!....YAN ANG NAKAKAPANINDIG-BALAHIBONG PANANAW DAHIL HINDI NIYA INISIP NA ALAM NG DIYOS ANG LAHAT NG NANGYAYARI SA MUNDO!

Ang batayan niya sa kanyang mga sinasabi ay ang Bibliya at sa isang bahagi pa niyan ay nandoon ang mga batas PARA SA MGA ISRAELITA LANG NA IBINIGAY NG DIYOS NILA SA KANILA LANG. Nandoon ang mga batas na ginagamit ngayon ng ISIS. Nagbabasa ako ng Bibliya at namimik-ap ng mga ideya na maaari kong magamit, pero hindi ako panatiko at literal na nagpapatupad ng LAHAT  ng nababasa ko. Para sa akin ay tama lang na tandaan for information,  kung ano ang mga nabasa pero ang ipatupad ang mga hindi na applicable o angkop sa kasalukuyang panahon ay ang dapat ituring na ABNORMAL.

Halimbawa ng abnormal na pagpaniwala sa lahat ng sinasabi sa Bibliya ay ang sinabing, huwag mag-alala dahil Diyos na ang bahala sa iyo….na isang malaking kamalian. Dapat tayo ay magsikap pa rin, dahil kung hindi dapat mag-alala ang tao, magiging tamad na siya at aasa na lang sa biyaya. Sa Gitnang Silangan, may mga nagpapairal pa ng batas ng Bibliya na kailangang batuhin hanggang mamatay ang isang nagtaksil sa asawa, putulan ng ari ang isang nanggahasa, putulan ng kamay ang isang nagnakaw, etc.  Marami pang ganyang sinasabi sa Bibliya na literal na pinaniniwalaan ng mga “panatiko”. Sa Pilipinas ay maraming ganyang uri ng panatiko! Kaya mag -ingat tayo sa mga taong utak-ipis na mga ito! Ang masama lang ay baka makarating sila sa Kongreso at Senado….gagawa ng mga batas na “karumal-dumal”.

Walang kwestiyong magaling sa boksing si Pacquiao, subalit minsan na ring nakalog ang utak dahil sa sobrang self-confidence. Itong sobrang self-confidence na dinagdagan pa ng mga sulsol na gusto lang siyang lokohin ang humihila kay Pacquiao pababa.

Napatunayan na sa napakaraming pagkakataon ang pagiging bulag sa katotohanan ng mga taong nalasing sa tagumpay at karangalan kaya nag-akalang si SUPERMAN sila. Taliwas yan sa inakala kong okey si Pacquiao noon na padasal-dasal pa hawak ang rosaryong bigay ng nanay niya bago sumabak sa suntukan sa ibabaw ng ring. Bandang huli, nawala ang rosaryo, pumasok sa pulitika at nagpalit ng religion. Ano ang nangyari?....ang unti-unti niyang pagbagsak!

Ngayon, umabot sa sukdulan ang pagbago ng ugali ni Pacquiao dahil akala niya ay isa rin siyang “huwes” ng Diyos na dapat humusga sa ibang taong masahol pa daw sa hayop ang ginagawa! Ang ginagawa ni Pacquiao na paghuwes-huwesan ay panggagaya sa mga tunay na huwes noong panahon ng Bibliya, silang mga itinalaga ng Diyos dahil wala pang namumunong hari sa mga Israelita.

Upang makakita ng mga naghuhuwes-huwesan, pumunta lang sa tapat ng Quiapo church ngayong Holy Week at maraming makikita doon. Noong nakaraang taon, ang mga nakita ko ay mga may mahabang balbas at pilit na magmukhang si Hesus, may isa pang nakaupo sa “trono” , nakasuot ng puting damit upang magmukhang “diyos ama” at napapaligiran ng mga “disipulo” na ang isa ay umaarteng nagta-trance, pero nang sigawan ko ay “nagising”!

Marami na akong ginawang blog para kay Pacquiao, kasama na ang isang tula. Kahit nagsisimula pa lang siya sa boksing ay marami na siyang inaning tagumpay sa Pilipinas. Subalit sa kalaunan, nagmistula siyang gumuhong bantayog sa aking pananaw….ginagawa rin pala niya ang mga ginagawa ng mga nalalasing sa tagumpay.