Showing posts with label cyberspace. Show all posts

ANG PEYSBUK (FACEBOOK)

Ni Apolinario Villalobos

Nagsimula sa “friendster” ang ugnayan

Ilang dekada na ang nakaraan

Kinagat din naman at naging tanyag

Subalit hindi nagtagal, may iba nang “tumawag”.

Tawag ng ibang nabuong application ito

Madaling gamitin ng mga tao

Sa sandaling gamit, many ay nagulat

Sa buong mundo ay spectacular ang pagkalat.

Facebook sa English, Peysbuk sa Pinoy

Puno ng photos at mga “hoy”

Ito yong sinasabi, mga shoutout kuno

At, may mga messages din na puno ng siphayo.

Maraming tao, sa Peysbuk ay nai-ugnay

Relatives sa tunay na buhay

May mga magkakaibigang di nagkita

At sa Peysbuk, halos hindi sila makapaniwala!

Mayroon nagkikindatan, nagmumurahan

Iba’y naglalabas ng kalooban

Matagal na kanilang kinuyom sa puso

At nang mailabas, naging makulay ang mundo!

Sa Peysbuk ay maraming nagkikita, matindi!

Nagka-impresan sa mga ngiti

Na nakita sa kanilang posted na photos

At sa aybolan nila, makita sana ay di  “etchos”!

Mayroon pa ring nari-reyp dahil sa Peysbuk

Kung bakit kasi napakamapusok

Nakita lang photo na pogi, akala’y siya na

Ang nakipagkonek, gumamit ng photo ng iba!

Kaya sa Peysbuk dapat lahat tayo’y mag-ingat

Pag-isipang mabuti ang nararapat

Ang fb request, huwag i-okey nang basta

Dahil ang pagsisisi ay nangyayari kapag huli na!

The Neglected Advantage of “Internet” And the

“Infinite” Promise of Improved Cyber Services in the Philippines

By Apolinario Villalobos

In the Philippines, it is obvious that the IT (information technology) is generally limited to the use of cellphone and facebook. The national government keeps on promising about the modernization of the “internet system” for the Philippines to be at par with other Asian countries with fast and cheap cost of cyber service providers, but the pronouncements have remained a promise because of greed and corruption. There is news about the entry of a “third party” but when will the Filipinos feel its presence?  As with commodities and other services, especially, the basic ones such as rice, tobacco, electricity and water, the field of information technology has also gone into the basket of greed called “monopoly” encouraged by the seemingly innate corrupt character of many government officials.

The Philippines, despite her being a “third world country”, is already technologically equipped, even how meager these equipment may be. But due to corruption, in some LGUs, while documents show that computer units have been purchased, they are nowhere to be found. Worse, if ever some Barangays are lucky to have been provided with them, they become “typewriters” ONLY due to the absence of signal, hence, not fully utilized.

Another issue is on the lack of proper orientation of the concerned on how the “internet” can be fully utilized for the benefit of the LGUs and interested parties. The “internet” is the system that keeps the cyberspace alive. The world has practically become dependent on it for just anything from show business gossips to sensitive and supposedly confidential securityswinformation of nations. Travelers browse through its travel pages for information about places, food, hotels, etc. Students download information from it for their projects and thesis. 

The “internet” is the world’s archival system of information… the web of information highways connecting peoples and nations. This glaring fact has been neglected by many Philippine LGUs as again, their computers have become “typewriters”…not connected to the cyber world, part of which is their “head office” or their Municipal or City Hall . Many  LGus are already contented for having an  “internal archive” in their offices, as instead of hard copies of memos, reports, being printed and filed in the filing cabinet, all that the clerk does is push the “save” on the keyboard  and the work is done!

Another oversight is on the lack of important information on the LGU’s total scope of coverage, especially, historical data. For instance, although, all the barangays are listed in the internet site of their town or city, many of them do not have a site of their own. And worse, although listed, there are no historical data…just current statistics on the area, population and list of officials without accompanying photos of these personalities. How can those be informative?  The LGUs are supposed to have “information offices”, but the question is..are they conducting researches to collect information  right from the field to establish an historical archive?

My suggestion is for these information offices to gather first-hand information by taking photos of anything interesting in their community, conduct interview of old folks for historical information, etc.,  and upload these for archiving in their computers ready for downloading or quick access of visiting researchers and tourists.

The towns and cities should have their own archive for each barangay, and the information shared with the sites of the latter which are technologically ill-equipped.  Information should not be limited to visuals or photos of fiestas and social gatherings, oath taking, etc., as well as, mere statistics which are required of them in the first place, but also extensively written dissertations….essays, studies, gathered proposals, etc. It is not duplication of job, but “enhancement” to what the other offices are doing. This effort shall indicate COOPERATION which many LGUs lack as this expectation is oftentimes overshadowed by COMPETITION among offices which from all angles can be viewed as very unhealthy and viciously unproductive to the detriment of the LGU as a whole.

 

ANG INFORMATION TECHNOLOGY SA PILIPINAS

Ni Apolinario Villalobos

Unang-una, nakakatawa ang sinabi ng isang survey agency na kasama sa limang bansa ang Pilipinas na may pinakamabilis na kakayahan sa pag-upload at pag-down load. Nahihibang na yata itong survey agency dahil sa pagkonekta nga lang sa server ay inaabot na ng siyam-siyam kahit ilang kilometro lang ang layo sa cell site ng user. Sa kabagalan sa pagkonek sa internet, by the time na naging successful, halos ubos na ang load ng user na gumagamit lang ng nilolodan na broadband at wifi. Sa likod namin ay may tower ng Globe pero kapag nasa loob ng bahay ay hirap nang makipag-usap kapag Globe sim card ang gamit dahil kung hindi garalgal ang boses ay nawawala pa ilang saglit lang pagkatapos makakonekta….at kung hindi dalawa ay iisang guhit lang na signal ang nakarehistro sa cellphone at nawawala pa! Ibig sabihin palpak ang malapit tower!

Lumabas ang survey na binanggit sa panahong nilalakad ang pagpasok ng isa pang server na siguradong papatay sa serbisyo ng Globe at Smart. Ang masaklap pa ay binigyan ng National Telecom ang mga kasalukuyang server ng isang taon na sobrang napakahabang palugit, upang patunayan na talagang may kakayahan sila, kaya hindi na kailangan ang isa pang server. Kung ilang taon nang kinakalampag ang Globe at Smart dahil sa palpak nilang serbisyo at mahal na singil, bakit ngayon lang sila nagkakandaugaga sa pag-ayos ng kanilang serbisyo? Sa isang banda, ang isyu dito ay ang kapasidad at kakayahan ng kanilang mga gamit upang sabay na maserbisyuhan ang mga customer nila, pero lumilitaw na wala talagang kakayahan dahil pagdating ng “peak hour” kung hindi man mga drop calls ang nadadanasan, ang mga internet users ay nadi-disconnect na. Para bang gusto nilang sabihin na, “O, yong kaninang madaling araw pa gumagamit ng internet, pagbigyan naman ang mga bagong kokonekta ngayong tanghali”.

Sa isyu naman ng mga CCTV, may mga kamerang nakakabit sa mga poste subalit, itim naman ang lumalabas sa monitor ng barangay….sira! Kaya kung may mga kasong nangyari sa isang lugar at kailangan ang footages ng insidente, ang pinapakiusapan na lang ng mga pulis ay mga may-ari ng private CCTV.

Gusto ng gobyernong magkaroon ng national ID system, ganoong epektibong electronic connection nga lang ng mga ahensiya sa isa’t isa ay WALA. Ang NBI ay hindi sistematiko ang filing system sa kanilang opisina kaya simpleng “same name” na kaso ay hindi nila maresolba on- the-spot….pababalikin pa ang aplikante ng clearance pagkalipas ng ilang araw. Kaylan lang ay nabistong kahit ang pinakabagong Philippine passport na pinagyabang nilang tinawag na “E-passport” ay hindi rin ligtas sa katiwalian dahil sa pagkasabat sa mga Indonesian na may hawak ng mga ito. Ang sistema ng Department of Tourism, Commissison on Election, at Department of Foreign Affairs ay minsan nang na-hack. Ang SSS at COMELEC at iba pang ahensiya ay hindi nakakapag-isyu ng matinong ID at ang pag-isyu ay inaabot ng siyam-siyam, national ID system pa kaya? Palpak ang sistema ng SSS na pinagpipilitang ipadala by courier ang ID sa halip na hayaang ma-pick up ng miyembro….at NAPARAKAMING PAGKAKATAON na ang nagpatunay na hindi sila talagang nadi-deliver ng maayos dahil ang mga aplikante ay nakatira sa ilalim ng tulay at squatters’ are na walang postal address….subait hindi pa rin ito isinasaalang-alang o kinokonsidera ng SSS.

Ang national ID system ay obvious na pang-mayaman o para sa mga mamamayang nagtatrabaho sa mga opisina, kaya paano na ang NAPAKALAKING BAHAGI ng populasyon na nakatira sa mga probinsiya, liblib na barangay, at mga squatters’ area?

Dapat ay ipursige ang paglagay ng maliit CCTV sa katawan ng pulis at kanilang sasakyan upang ang galaw nila ay namo-monitor upang masigurong wala silang ginagawang kapalpakan. Ayaw ito ng PNP dahil “bulky” raw o dagdag-pabigat lang sa iba pang kasama na sa uniporme nila. Nakita ko ang fully- uniformed police at ni wala ngang batuta kundi short sidearm kaya paanong pabigat ang isang maliit na kamera na sinlaki lang ng tansan?

Ngayon dahil may mga operasyon Tokhang, kung walang taga-media ay walang nari-record sa mga ginagawa ng mga pulis. Problema pa rin ang mga checkpoint na panlaban sa terorismo kuno, ganoong ang ginagawa lang naman ay “tingin”. May super-vision ba ang mga pulis upang masigurong walang mga pambasabog sa trunk o compartment o ilalim ng mga upuan? Magsuot-disente lang ang mga nasa kotse na animo ay mga diplomat, siguradong sasaluduhan pa sila ng mga nagti-checkpoint. Ang mga terorista ay hindi mukhang nanlilimahid na may balbas at disente ang kanilang kasuutan, mga magaganda at pogi, dahil alangan namang gagamit sila ng mga tauhang mukhang butangero at isang tingin lang ay hindi na pagkakatiwalaan. Kung may mga kamera ang mga pulis sa kanilang katawan siguradong hindi na magrereklamo ang mga tumitigil sa checkpoint dahil alam nilang namo-monitor sa headquarters ang kanilang mga kilos kahit pa mag-request silang buksan ang trunk o glove compartment man lang…dahil maiiwasan ang hinalang may itatanim. 

Maraming paraan ngayon ang mga may utak-kriminal upang makakuha ng impormasyon tungkol sa kanilang kapwa, lalo na kapag ang balak ay pagnakawan sila. Kahit nga naitapong ATM receipt na itinapon sa basurahan o iniiwan ng mga burarang may-ari ng bank account ay kayang gamitin upang ma-hack ang impormasyon. May mga umiikot sa mga subdivision at mga lugar na maraming bahay na nagnanakaw ng mga nakaipit na mga resibo o sulat sa gate. May mga matitiyagang gumagamit ng computer upang ma-hack ang email ng iba dahil sa pagbabakasakaling may makuhang email na naglalaman ng remittance o imporamasyon ng passport at bank account number, pati mga address sa ibang bansa na dapat ay confidential.

May katapat ang information technology, at yan ang taong may utak-kriminal!....pero hindi ko sinasabi na dahil diyan ay hindi na magpapaanod sa daloy nito ang Pilipinas. Sa ganang akin, huwag magpadalus-dalos ang Pilipinas para lang masabing high-tech na siya, ganoong malaking bahagi ng populasyon ay halos hindi makakain ng maayos sa loob ng isang araw!

Huwag Magpa-Impress

sa Pamamagitan ng Facebook

Ni Apolinario Villalobos

Malimit nakakabasa tayo ng mga balita tungkol sa mga tin-edyer na babaeng ginahasa. Ang matindi, bukod sa pinagnakawan na ay pinatay pa pagkatapos makipagkita o makipag-eyeball sa bagong kaibigan na sa facebook lang nakilala. Makikita ang larawan ng mga tin-edyer na maganda at sa pananamit ay halatang galing sa may sinasabing pamilya. Ang iba ay nakasuot pa ng uniporme ng kanilang eskwelahan. Sa ganitong mga pagkakataon, kalimitan ay ang kapusukan ng mga kabataan ang masisisi, at dahil ang gusto ay “adventure”, hindi nila pinapaalam sa mga  magulang ang kanilang mga ginagawa. Magtataka na lang ang mga magulang sa hindi pag-uwi ng kanilang anak ng kung ilang araw na at ang masakit ay makikita na lang nila ang larawan ng kanilang ginahasang anak sa diyaryo.

May mga tin-edyer at ilang nasa tamang gulang na ring mga babae ang sobrang bilib sa kanilang “kagandahan” kaya kung anu-anong selfie posing ang nilalagay sa facebook nila, dahil feeling cute nga sila, kaya inaasahang maraming magla-like at ang iba ay magpapadala pa ng “friend request”. Ang hindi nila naunawaan ay nagpapahiwatig ang mga nilalagay nilang larawan ng motibo na “game” sila dahil ang dating nila sa mga larawan ay animo nang-aakit. Ang masakit ay ang mga mga “comments” ng mga friends nila na “nice try”, o di kaya ay “take it easy”, etc., kaya sa bandang huli ay sama lang ng loob ang nakukuha nila hanggang kung minsan ay nagreresulta pa sa away. 

Kung para sa mga nabanggit, ang mga “naughty” na posing nila ay katuwaan lang at para sana sa mga kaibigan, iba naman ang pagkakabasa ng ibang browsers na hindi “friends” at  may masamang layunin na pagsa- “shopping” ng mga mabibiktima. Karamihan ng mga kriminal na ito ay mga lalaking masasabing mapoporma dahil kita naman sa mga larawan nila sa facebook. Malimit nilang gawin ang pagbukas ng kung ilang facebook account at nilalagyan ng mga larawan nilang iba-iba ang ayos ng mukha at pananamit upang hindi agad makilala sa biglang tingin. At, kapag may makitang mabibiktima ay saka magri-request ng friend, na susundan na ng ligawan kahit hindi pa personal na nagkita.

Ang iba namang gustong magyabang ng kanilang karangyaan upang inggitin ang mga kaibigan ay nagpo-post ng mga larawan ng kanilang bahay mula sa gate, garden, swimming pool kung meron, loob ng kanilang bahay, alagang mga hayop, pati collection nila ng mga alahas, damit, sapatos, bag, at iba pang mga gamit. Tanggap kasi ang katotohanan, batay sa mga survey, na marami ang nagpi-facebook upang magyabang o mang-inngit lang, at ang iba naman ay upang makaganti sa mga dating nang-api sa kanila noong sila ay mahirap pa at sa maliit na kuwarto lang nakatira.

Kung magbabakasyon naman ang mga nabanggit na nagyayabang ay kontodo post pa ng airline ticket at passport para masabing nagsasabi sila ng totoo. Sinasabi din nila kung gaano sila katagal mawawala, dahil para sa kanila, mas mahabang bakasyon, mas malaking gastos, kaya mas lalong nakakabilib ang yaman nila. Dahil sa ugaling yan, may lumalabas na mga balita tungkol sa mga bahay na nalimas ang laman nang ang buong pamilya ay nagbakasyon!

Pero kung minsan, ang kayabangan ng ilang gumagawa ng masama ang nagkakanulo sa kanila dahil sa mga post nila sa facebook. Ang isang pangyayari ay nang i-post ng isang babaeng taga-Norte ang daliring may singsing at brasong may pulseras. Ninakaw pala niya yon sa kanyang dating amo na kanyang nilayasan agad makalipas ang ilang buwan. Dahil alam ng amo na may facebook ang dating kasambahay, ang ginawa niya ay minanmanan ang facebook nito hanggang sa nai-post nga ang ninakaw na mga alahas kaya nagkaroon na siya ng batayan upang habulin ito sa probinsiya nila upang mahuli.

Ang dalawang magkaibigan namang “riding in tandem” ang istilo sa panghoholdap ay nahuli din dahil sa post nila sa facebook. Sa kuwento ng ninakawang bagong uwing seafarer, naglilinis daw siya sa labas ng kanilang gate nang dumating ang dalawang nakasakay sa motorsiklo, walang takip sa mukha ang isa at palihim na tinutukan siya ng baril habang itinutulak papasok sa bahay nila. Minamanmanan na pala ang seafarer ng kung ilang araw dahil halos araw-araw itong nagpapainom ng mga kaibigan sa bakuran nila. May kontak pala ang mga kawatang “riding in tandem” sa lugar ng biktima at nabistong may pera dahil sa halos araw-araw na pagpapainom ng mga kaibigan. Natangay ang seaman’s book ng seafarer, mga dolyar na pang-deposito sana sa bangko, bagong palit na peso, mga alahas, mga cellphone pati ng sa kasambahay nila, at dalawang laptop na isinilid sa backpack na ninakaw din.

Kaswal lang na lumabas ng gate ang dalawang magnanakaw at sa malakas na boses ay nagpaalam pa kunwari upang marinig ng mga kapitbahay. Ang mga tao naman sa bahay na pinagnakawan ay nakagapos at may mga takip sa bibig. Makalipas ang ilang araw, sa kaba-browse ng biktimang seafarer sa facebook upang maghanap ng kaibigan, may napansin siyang larawan sa isang facebook at nang busisiin niya ay napansin niyang kamukha ito ng holdaper na walang takip sa mukha. Nakita rin ng biktima ang diver’s watch niya na suot naman ng isa. Nagyayabang ang nag-post sa pagsabing nasa isang  beach resort sila sa Zambales at nagsi-celebrate. Agad  humingi ng tulong sa pulis ang biktima at hinanap ang beach resort sa Zambales na binanggit ng mga kawatan sa facebook. Ang masakit ay “ facebook friend” pa pala ng biktima ang “pointer” o “contact” ng dalawang kawatan, at nakatira ilang kanto lang mula sa kanilang bahay, kaya pati ito ay hinuli rin.

The Convenience and Curse of the Hi-Tech Social Media

By Apolinario Villalobos

Hackers can pick up personal information from ATM receipt and airline boarding pass. There is a gadget today that can be used to scan them for personal information of the identification owner. The best thing to do then is shred into pieces the used airline boarding pass and ATM receipt. Do not throw used boarding pass ATM receipt in trash cans or just anywhere in their intact form.

Restrain yourself from posting revealing personal information in your facebook to impress viewers. Do not use this social media as a diary. The most no-no is posting the interior of your lavishly furnished homes, again, to impress friends. Some even go to the extent of posting jewelries as if telling viewers to eat their heart out in envy, while others announce to the world that they will be out-of-town to enjoy weeks-long vacation.

Hackers can pick up passwords and usernames in free wi-fi sites, so that it is advised that upon reaching home, the passwords that were used in free wi-fi sites should be changed immediately. Some hackers frequent free wi-fi areas such as malls, airports, parks, hotel lobbies, and others to fish for easily hacked passwords.

Delete the history in the computer used in internet cafes. Hackers can retrace the route taken by browsers who forgot to delete the sites and pages that they opened and explored. The sites opened by the browser can betray his or her personality that hackers can use in invading his or her privacy. This should also be done when using personal computers such as laptop or desktop as they might be used by “friends” with unpleasant intention.

It is sad to note that the high-technology that brought about comfort and unquestionably helpful social media also brought with it a curse of destruction to the careless. The best protection that we can give ourselves is a reminder not to be too trusting.

Ang Pagpapalaganap ng Pananalig o Pananampalataya

(tungkol ito sa “chain prayer” at iba pa)

Ni Apolinario Villalobos

Maraming paraan ang maaaring gamitin sa pagpalaganap ng pananalig o pananamapalataya sa Diyos. Subali’t magandang gawin ito sa paraang walang karahasan o pamimilit.

Ang isang halimbawa ay ang ginagawa ng ISIS sa Gitnang Silangan na gumagamit ng dahas upang maisakatuparan ang hangad nilang mapalawak ang pamumuno ng “Islamic Caliphate”. Inabuso din nila ang tunay na kahulugan ng “jihad” na ginamit nilang pangbalatkayo sa pulitikal nilang layunin.

Ang iba naman ay gumagamit ng “literal” na kahulugan ng mga sinasabi sa Bibliya upang ipakita na malawak na ang narating sa kababasa ng nasabing libro. Hindi man lang nila naisip na ang Bibliya ay may iba’t-ibang bersiyon na ginagamit ng iba’t- iba ring relihiyon. Ang matindi pa nga ay ang sinadyang pagkaltas ng ibang bahagi ng nasabing libro upang umangkop sa layunin ng mga namumuno ng relihiyon.

May mga taong sumasampa sa mga bus at jeep o di kaya ay nagtitiyagang magsalita sa matataong lugar tulad ng palengke. Ang iba naman ay naghahanap ng makikinig sa kanila kaya umiistambay sa mga mall at liwasan o park tulad ng Luneta. Karamihan sa kanila ay nag-resign sa trabaho upang bigyan ng halaga ang “nararamdaman” daw nilang utos sa kanila ng Diyos, kaya ang resulta….pagtigil ng pag-aaral ng mga anak, at kagutuman ng pamilya. Ang mga nasa palengke naman ay matiyaga din, at kadalasan ay grupo sila – habang ang isa ay nagsasalita o kumakanta sa harap ng mikropono, ang mga kasama naman niya ay nakakalat hanggang sa paligid ng palengke na hindi na abot ng loud speaker, lumalapit sa mga tao habang may hawak na lagayan ng “donation”.

Noong wala pa ang computer, ang tawag sa daluyan ng teknolohiyang hatid ng radyo at telebisyon ay “air wave”. Ngayon naman ay may mas malawak na daluyang kung tawagin ay “cyberspace”. Kung noon ay may “air time” na binabayan ang mga maperang pastor na kung tawagin naman ay “block timer” upang magpalaganap ng mga salita ng Diyos ayon sa kanilang paniniwala, ngayon ang napakasimpleng gagawin lang ng isang tao ay magbukas ng facebook account, at presto!...mayroon na siyang venue, o outlet, o labasan ng kanyang mga saloobin.

Ang “facebook” naman ay para lang sana sa mga larawan ng mga magkaibigan upang maipakita nila ang  aktwal nilang hitsura o mga ginagawa lalo na ng pamilya, na maaring samahan ng maikling bagbati. Subalit dahil nakita ang lawak ng inaabot ng facebook, naisip ng mga may malakas na pananampalataya na magpalaganap ng kanilang paniniwala sa pamamagitan ng paglagay sa “frame” ng mga dasal na ginamit sa “chain” o tanikala upang marami ang marating na kaibigan. Ang nakasama ay ang “babala” o warning na kung hindi ipagpapatuloy ng nakatanggap ay may mangyayaring sakuna o kamalasan sa kanyang buhay. Ang mga may mahinang pundasyon ng pananalig ay natataranta at natatakot dahil kung minsan ang natatanggap nila ay may warning na  “dapat ay sa 50 na kaibigan” ipaabot. Kaya ang mga kawawang nakatanggap na ang kaibigan sa facebook ay wala pa ngang 10 ay  hindi na magkandaugaga sa paghanap ng iba pang tao kahit hindi gaanong kilala upang umabot lang 50 ang kanyang padadalhan! Ang iba ay hindi makatulog dahil dapat daw ay ikalat ang dasal sa loob ng 24 na oras!

Sa isang banda, hindi dapat ipinipilit ang pagyakap sa isang paniniwala na mula’t sapul ay ayaw ng isang tao. Hindi dapat idaan sa “chain prayer” ang pagpapalaganap ng pananalig sa Diyos, kung mismong ang nagpadala ay hindi rin gumagawa ng dapat gawin ayon sa dasal na ikinakalat niya. Paano kung ang pinadalhan ay bistado ang ugaling masama ng nagpadala? Alalahaning hindi nakokontrol ang ganitong uri ng pamamahagi o sharing at hindi maiwasang magkakabistuhan ng ugaling “plastic”. Ang mangyayari niyan, baka libakin pa ang nagpada ng “chain prayer”, ng mga pinadalhan niya dahil sa kanyang pagkukunwari. Yan ang dapat pag-ingatan sa paggamit ng “social media” tulad ng facebook.

At, ang pinakamahalaga….dapat alalahaning, mas malakas ang internet sa “itaas”….iba ang gusto ni Lord na mangyari, ang ipakita sa gawa at kilos ang mga Salita Niya, hindi ipakalat sa facebook na may kasamang pananakot….dahil marami nang taong pagod sa mismong pananakot ng ibang relihiyon na ang gagawa ng masama ay “mahuhulog sa nag-aapoy na impyerno”!

The Serious Netizens

…who are they?

By Apolinario Villalobos

Civilization has given us the high technology, thanks to the geniuses who toiled many 24/7 days of their life in order to develop bundles of convenience and comfort. And, the cyberspace is the centerfold of such effort. Today, not only texts and designs can be printed but some approved medicines, as well. Actual operations on patients in operating rooms thousands of miles away can be made via visual instructions. Interplanetary explorations are today made with ease, unlike before when taking an accurate photo of the moon’s cratered surface was a complex thing to do.

The emergence of high-technology has also developed a new generation of humanity – the “netizens”. These are the patient people who made the quick spread of knowledge possible. When before, one has to run to the library to check on something or pore over pages of encyclopedia at home, today, all that one need to do is tap the keys of his laptop, desk computer or smart phone, anywhere, anytime.

One can “travel” to other places by just browsing through the posts of travel bloggers, or check the posts of foodie bloggers to have an idea on what those in African continent and Mediterranean islands eat most of the time, or be updated on how to improve his health by going over the pages of posts on health and medicine.

The serious netizens are those who share what they know because they want to help humanity. They are also those who are hungry for the information that are archived in the webs of the cyberspace. They do not abuse the technology by bashing others through the facebook or post blogs that can foment misunderstanding, as well as, incite trouble.

The serious netizens are the unselfish ones who cause the viral spread of information about people, animal and places in distress. They offer help in any form – counsel, money or prayers to helpless strangers whose face they saw only on posted blogs. They are the new citizens of the world whose effort in helping others knows no boundary, and whose heart’s warmth penetrates even the deepest corners of any jungle all over the world.

You, who are viewing this, belong to this new generation! Congratulations!

The Mental Exercise in the Cyberspace

also Benefits the Body as a Whole

By Apolinario Villalobos

The developers of blog sites such as blogspot, wordpress,Tumbler, facebook, etc., must have known the fact that all men have related ideas but some just beat the rest in posting them, hence, the buttons for the “like” and “comment”. If the viewer of a blog for instance, conforms to it because he has the same idea, he clicks the “like”, and if he feels like bringing out his own, he clicks the “comment” and proceeds to enhance the blog. That is the reason why posted or blogged materials are called “shares”.

Bloggers tickle the mind of viewers so that they will let go of what they harbor deep within the recesses of their brain. This makes the bloggers as initiators of discussions in forums of various blog sites. Some viewers may not even be aware about their ideas until they have come across blogs related to theirs. The only problem in this healthy exercise, are the “bashers” who muddle the discussion by interjecting unnecessary and irritating remarks. These are the viewers who try to join the intellectual intercourse, but could not honestly accept their limitation that gives them a feeling of inadequacy. What the “bashers” should do is absorb, instead, what are shared by bloggers and viewers to enhance their bit of knowledge on what are being discussed.  This opportunity should be seized by the “bashers” to enhance what teeny weeny bit of information they may have in their brain.

A simple vintage photo about happy school days posted on the facebook is enough to agitate the memory of the viewer while identifying those giving their best pose, which means that he is “exercising” his brain. A simple quote about the Virgin Mary or Jesus or the Pope or Mother Theresa, is enough to make a viewer think of something that can be correlated to it – another mental exercise. And, a long dissertation on politics, history, or science can provoke a viewer to think deeper for a better analysis of what is being shared – still another exercise, though, a heavy one.

The internet has given us a cheap opportunity to keep us mentally fit and healthy. All we need to do is just browse through the sites, absorb what we need, and share what we got. The brain is just like the body that needs an exercise, otherwise, if left idle, it will just be wasted and turn into a worthless gray matter that crams the head.

What is nice about the various cyberspace forums is the opportunity to execute what are being shared. Some viewers have learned how to cook through internet browsing. Still others somehow learned of their country’s history though shared trivia. Viewers whose farthest venture away from home is not more than fifty kilometers have learned about Africa through posted photos and travelogues. On my part, I must admit that through the cyberspace, I was able to pick up information about the traditional medicinal herbs that I need to improve my health. In other words, the mental intercourse in the cyberspace also benefits not only the mind, but the whole physical being of the viewer, as well.

Finally, the “addicts” of the games such as “candy crush”, solitaire, etc., as well as, facebook, need not be bashful about them, because they also provide some kind of mental exercise in another form. They are the mental equivalent of the “twirking” and zumba physical exercises that the body needs for toning. So the next time you tell your friends about the point you have earned in the nerve-wrecking and mentally taxing “candy crush”, be proud of it. You should also be proud and feel emotionally-boosted, after you have successfully located your childhood friends and classmates through facebook…so, now you can look forward to a grand and jovial reunion!