Showing posts with label faith. Show all posts

0

The Prayer

Posted on Monday, 26 March 2018


The Prayer…
By Apolinario Villalobos

The prayer should be said with heartfelt sincerity,
not only to ask for favor but also, thank Him with alacrity.

The prayer is a spiritual instrument for communication,
with Him in mind, it should be made with sincere intention.

The prayer need not be said loud as for others to hear,
as it is enough that  we bow our head and say it in whisper.

The prayer may be short oozing with love and humility,
the better for it to be heard and appreciated  by the Almighty.





0

My Sincere Prayer of Gratitude...as a simple blogger

Posted on Monday, 13 November 2017

My Sincere Prayer of Gratitude
…as a simple blogger
By Apolinario Villalobos

Thank you Lord,
…for leading me to people whose good deeds need to be exposed that they may inspire others;
…for giving me the courage to call the attention of fellowmen for their misdeeds;
…for the prayers of those who appreciate what I do, and which provide me with strength;
…for the encouragement of friends who give me inspiration;
…for the vintage laptop that has been helping me a lot;
…for the cellphone with camera that a cousin gave for quick photo shots of my subjects;
…for the strong wi-fi signal in the home of a cousin where I do my blogs;
…for the hi-tech communication system without which, my effort would be futile;
…for the tranquil nights and dawns during which I wake up to jot down prospective blogs;
…for words that come into my mind, and which I could develop into blogs;
…for the fingers that have recovered from carpal tunnel syndrome, so that I could work fast;
…for the effort of a nephew who provided me fast mobility with his motorcycle;
…for a stomach that could withstand pangs of hunger;
…for the lungs that have resisted the onset of respiratory ailments;
…for the nose that have been straining the polluted air;
…for my overall health to keep me going;
…for the strong comments of viewers who affirm my views;
…for the extras that I could spare for others;
…for making me wake up with sprite at dawn to prepare myself for the day;
…for the compassionate viewers who make donations for blogged needy people.

I pray that You continue to keep me and the rest with similar advocacy as mine, in the shadow of your protection at all times.


Amen!


0

Taimtim na Dasal (para sa Eid Il Fitr)

Posted on Saturday, 24 June 2017

Dasal para sa Eid Il Fitr…

Taimtim na Dasal
…bukod-tanging natira nating pag-asa
Ni Apolinario Villalobos

Sa pabago-bagong panahong dulot ay pinsala
sa halip na biyaya…
Sa harap ng kagutumang ating nararanasan -
walang katapusan…
At, sa harap ng mga kinatatakutang krimen -
‘wag munang tapusin ang dasal ng “amen”.

Magdasal pa tayo ng marubdob at taimtim
‘wag maging sakim…
Sa panahong ang patayan ay kalat sa mundo
piliting ‘wag masiphayo…
basta’t  namumutawi ang dasal sa ating bibig -

sa pag-asa, tayo’y nakahilig!

0

Strong Faith in God and the Resilience of the Filipino

Posted on Thursday, 22 June 2017

Strong Faith in God
And the Resilience of the Filipino
By Apolinario Villalobos

In the face of adversities, the Filipino has always been strong, steely- willed and resilient. It is this supple character that makes him adjust to any condition after a catastrophe. His unquestionable faith in God is the vigor that makes him move on and hurdle the rest of hindrances along the way.

No man-made or natural catastrophe can ever make the Filipino turn his back from God. For him, all these are just trials that make his faith stronger. He knows that God will never give him a challenge that he cannot muster. He knows that all these are the proverbial litters of stones and thorns along the way of his journey to the waiting arms of the Lord.

Life is beautiful. But everything in the universe has its end. To prepare himself for this, the Filipino has even shown greater faith in God by becoming more aware of His presence. Religious movements are on the rise. Humble prayers for mercy have grown louder. The Filipino can be likened to Tobit and  Job, Biblical characters whose lives were full of challenges that put their faith to an acid test.

God manifests His consolations in mysterious and unexpected ways. It could be His way of showing His love to the Filipinos as a people. The Philippines is profusely endowed with natural resources. The Filipino has an easy smile and has the habit of taking a scandal lightly and make it worthy of a good laugh, without losing its serious color.

God has chosen a people in the past – the Israelites, as the Bible says….they, who had to roam around the desert for forty years. Today, He must have chosen a new one – the Filipinos who are engulfed in controversies and series of misfortunes…but for how long will the Filipinos be tested by the Him?



0

Holding on to Dear Faith

Posted on Tuesday, 20 June 2017

Holding On to Dear Faith
By Apolinario Villalobos

Tears may fall in anguish
Hearts may break in sorrow
Dignity may be lost in hunger
But always, despite all these -
Something is left of our faith.
Questions may be mumbled
Doubts may raise eyebrows
Whimpers may lessen the pain
Despair may block our sight
But always, faith gives us light!



0

Manalig nang Walang Pag-alinlangan at Huwag Pairalin ang Kayabangan

Posted on Monday, 19 June 2017

Manalig nang Walang Pag-alinlangan
At Huwag Pairalin ang Kayabangan
Ni Apolinario Villalobos

Hindi madali ang basta na lang maniwala sa mga bagay na hindi nakikita. Lalong hindi madaling gawin ito  ng isang tao na ang palagay sa sarili ay “napakatalino” na dahil sa maraming kaalamang nakuha sa mga sa mga libro at mga ibinahagi sa kanya ng mga guro. Subali’t paano na kung may mga katanungang hindi kayang sagutin maski ng agham o siyensiya? Basta na lamang ba itong ipagkibit-balikat at isasantabi?

Hangga’t may bahid ng pag-alinlangan, halimbawa,  ang pananalig ng isang tao sa Pinakamakapangyarihan sa lahat, hindi mamamayani ang takot sa kanyang puso sa paggawa ng masama dahil sa kanyang kaisipan, walang nagbabantay sa kanya, walang manunumbat, at siya lamang ang tanging nakakaalam kung ano ang tama o mali. Mas gugustuhin pa niyang mamayani ang kanyang pananalig sa mga batas ng pamahalaan.

Hindi maikakaila ang tibay ng mga bagay na tinatakan ng mga simbolo at kasulatan na may kinalaman sa Manlilikha. Sa kabila ng kung ilang libong taon na ang lumipas, may mga bahagi pa ring natira upang patunayan na ang mga nakasaad sa Bibliya ay totoo. Dahil sa tuluy-tuloy na pananaliksik, tuloy din ang pagtambad sa mata ng tao ang mga katunayan na noong unang panahon pa man ay nandiyan na Siya at pilit nagpapahiwatig ng di-masukat Niyang kapangyarihan. Maraming mga nadiskubre ang hindi maipaliwanag hanggang ngayon na sa halip na pagtuunan ng pansin, ay mas pinili ng taong laktawan at pagtuunan ng pansin ang paghalughog sa napakalawak na kalangitan gamit ang sarili niyang kaalaman. Nag-aalinlangan ang taong umamin na may Isang napakamakapangyarihan sa lahat na siyang dahilan ng mga hindi maipaliwanag na mga bagay sa sanlibutan at sa kalawakan.

Gusto ng taong mas kilalanin ang kanyang kakayahan at kaalaman kaya kung anu-ano na lang ang kanyang ginagawa tulad ng pagbuhay ng isang patay sa pamamagitan ng pagpapatibok ng puso nito gamit ang isang makina, pagpupunla ng isang buhay gamit ang isang bahagi ng tao na matagal nang namayapa, pagbabago ng mga likas na katangian ng mga tanim at hayop, paggawa ng mga sasakyang nakakarating sa ibang planeta, at iba upang maihalintulad siya sa Diyos.

Subali’t sa kabila ng mga kaalaman ng tao para ipakita na siya man ay maaaring umaktong Diyos, bakit hindi pa rin niya mapigilan ang mga dilubyo na dulot ng  mga mapaminsalang baha, bagyo at lindol? Bakit hindi  niya mapigilan ang pag-alburuto ng mga bulkan sa pagpakawala ng kanilang kinukuyom na lakas na pinaghalong abo, mga bato at apoy? Bakit hindi niya  maawat ang pagtigang ng lupa sa ibang kontinente upang magresulta sa malawakang gutom dahil sa pagkalanta ng mga pananim? Bakit hindi niya mapigilan ang pagsibol ng mga bagong sakit na nagdudulot ng pinsala sa iba’t ibang dako ng mundo? 

Saan hahantong ang kayabangan ng tao? Bakit hindi na lang niya pairalin ang pananalig na walang pag-alinlangan nang sa gayon, kahi’t papaano ay matanggap niya na ang mga nangyayari sa kanyang kapaligiran ay hindi saklaw ng kaalaman niyang may hangganan?

Dahil nananaig ang kayabangan kaysa pananalig, ang tao ay hindi magkakaroon ng takot sa puso , kaya siya ay makakagawa ng masama sa kapwa. At lalong hangga’t  nasa kaisipan niya ang magdiyus-diyosan, ang mundo ay hindi magkakaroon ng katahimikan …dahil hindi lang iisang tao ang may ganitong paniniwala…marami – silang  gustong umangat sa pamamagitan ng pagtapak sa karapatan ng iba…silang mga lango sa kapangyarihang dulot ng pera, kaalaman, at katungkulan!



0

The Prayer

Posted on Thursday, 2 March 2017

The Prayer
By Apolinario Villalobos

First of all, it must be known that there are many forms of prayers or ways by which a prayer can be expressed, such as, silently, loudly, and by sign language. But generally, the prayer can be classified into just three, such as, memorized, read, and extemporaneously expressed straight from the heart.

The Roman Catholic Church has hundreds of prepared or printed prayers with specific intentions, such as, those for the dead, for Christening, for the wedding, for the sick, for job hunting, for wooing a woman, for damning an enemy, etc. One will just have to go to Quiapo to see piles of printed prayer books sold like candies outside the cathedral. These prayers become more effective according to the vendors if candles are being burned while specific prayers are mumbled, till the candle completely melts. Some “faithful” even hire a “praying professional”- a person who prays for a fee. Each candle is distinguished for a particular intention by their color.

The voodooistic practices are being done right under the very nose of the Catholic priests, and while the amplified Mass is going on inside the massive historic structure where the Black Nazarene is enshrined.  If these are wrong, why can’t the Church authorities put a stop to them? Why can’t announcements be made during the Mass so that even those outside the church will hear them? Why can’t this simple act of correcting a wrong right within their community is not being done, while Catholic bishops are against and very vocal about the killing of drug personalities who are criminals?

Many Roman Catholic prayers are outright funny, especially, those which have not been “updated”, having been written during the heyday of fanaticism, particularly during the later part of the Spanish colonization. The prayers are full of outright ignorance as regards to what prayers are supposed to be about. For this, one just has to check the “marathon prayer” or “chant” used during the “pabasa” of the Lenten season. These supposedly solemn prayers are “updated” using hip-hop tunes, to purportedly encourage the youth to participate. Also, for other interesting discoveries, one may check the prayer being chanted by sleepy “faithful” Roman Catholics during the “pasiyam” of the dead brethren in which the “tower of David” is mentioned. Every night it is done for the duration of the nine-day wake. I would like to make it clear that I have nothing against these prayers of the Roman Catholic Church…I am just sharing what I know about them.

For me, the best prayers are those that are extemporaneously said by New Christians as they are obviously coming from their heart….not read from “prayer books”….that is my personal opinion and nobody should question that.



0

Ang Buhay sa Probinsiya at Lunsod

Posted on Monday, 3 October 2016

ANG BUHAY SA PROBINSIYA AT LUNSOD
Ni Apolinario Villalobos

Maski saang bansa ay may mga iskwater o mga kapus-palad na nakatira sa kung saan-saang sulok ng lunsod. Hindi naiiba ang kalagayan ng Pilipinas pagdating sa bagay na yan. Nagkaroon ng kahirapan ang bansa nang magdatingan ang mga mananakop na Kastila at Amerikano dahil sa nangyaring pangangamkam ng mga lupain at panloloko sa mga nagtatrabaho sa mga lupain ng mga mangangamkam. Ang mga nahirapan ay nagsilikasan sa lunsod dahil kung hindi man nawalan ng lupang sinasaka, ang kinita nila sa pagiging “casique” sa mga tubuhan o “kasama” o tagasaka ng mga palayan at maisan ay hindi sapat upang mabuhay ang kanilang pamilya.

Ngayon, sa lunsod lang ng Maynila ay tumindi ang dami ng mga walang sariling lupa at bahay, o maski lupa lang na kapiraso upang matirikan ng barung-barong. Kung hindi man pag-aari ng pamahalaan ang lupang iniiskwatan nila ay pribadong lupain naman kaya kapag sila ay pinalayas, sa bangketa ang bagsak nila. Kung hakutin man sila sa mga relocation sites na itinalaga ng gobyerno, halos impiyerno din ang kanilang kalagayan dahil bukod sa walang pasilidad tulad ng ligtas na kalsada patungo sa sakayan ng bus o jeep, wala ring tubig at kuryente. Ang nangyayari tuloy, ay binibenta ng mga na-relocate and rights sa bahay at lupa na na-award sa kanila, lalo pa at hindi naman libre ito kaya binabayaran nila buwan-buwan.

Ang pagpili ng kalagayan sa pagitan ng probinsiya at lunsod ay parang tinatawag sa Ingles na pagpili, “ between the devil and the deep blue sea”….demonyo at karagatang malalim, na parehong may nakaambang paghihirap at kamatayan. Halimbawa na lang, ay:

·        Totoong pwedeng magtanim ng gulay sa probinsiya, subalit kung ibenta naman sa palengke ay binabarat kaya sa maghapon na pagtitinda, ang kinita ay hindi pa rin sapat para sa pangangailangan ng pamilya….kung makapagbenta, pero paano kung walang nabenta?
·        Masarap pakinggan na sariwa ang gulay sa probinsiya…pero hindi naman pwedeng araw-araw na lang ay talbos ng kamote, kangkong, upo, at iba pa ang kakainin dahil kailangan din ang isda kahit daing o tuyo man lang, kahit ang karne ay isang beses sa loob ng isang taon man lang. Paano ang asin, asukal, kape, bagoong, patis, toyo, mantika at lalo na ang bigas?...paano ang pag-aaral ng mga bata?
·        Sa probinsiya pwede na maski hindi mamasahe sa pagpasok sa eskwela o trabaho kuno. Paano ang mga nakatira sa mga liblib na baryo o barangay, kaya kailangan pang tumawid ng ilang burol o ilog bago makarating sa bayan?
·        Karamihan ng mga probinsiya ay hindi na tahimik dahil napasok na rin sila ng droga na nadagdag sa problema sa NPA at pangingidnap ng Abu Sayyaf na wala nang sinasanto. Kahit mga ka-tribung Tausug sa Jolo, Basilan, at Tawi-tawi ay binibiktima na rin. Dahil diyan, hindi nakapagtataka ang pagdagsa ng mga Badjao at iba pang mga kapatid na Muslim sa mga lunsod dahil ayon sa mga nakausap ko, ginagamit daw sila ng mga kidnapper.
·        Hini nagkakalayo ang presyo ng mga bilihin ng mga prime commodities sa pagitan ng Maynila at mga probinsiya. Ang pagkakaiba ay sa sweldo dahil hindi hamak na mas maliit ang suweldo sa probinsiya samantalang mahal ang mga bilihin.  Samantalang sa Maynila, mataas ang minimum wage, at napapagkasya depende sa diskarte kung mamalengke, lalo na kung pairalin ang pagtitipid o sabihin na nating pangunguripot.

Dahil sa mga nabanggit, pagtatakhan pa ba kung bakit maraming nagtitiyagang tumira sa mga bangketa ng Maynila, na ang mga gamit ay nasa kariton upang kung saan man sila abutin ng gabi dahil sa pamumulot ng mga mapapakinabangan sa mga basurahan, ay doon na rin matutulog? Kahit papaano, sa maghapong pamumulot, may kikitain silang hindi bababa sa isang daang piso at nadadagdagan na lang ng “pagpag” o mga napulot na itinapong tirang pagkain sa basurahan ng mga restaurant,  o mga gulay na napulot sa tambakan ng mga palengke.

Marami akong nakausap na nakatira sa bangketa na nagsabing kahit papaano ay naigagapang nila ang pag-aaral ng mga anak, lalo na ang mga nasa elementarya man lang….bagay na mahirap gawin kung sila ay nakatira sa kabundukan ng probinsiya o liblib na barangay sa tabing dagat.

Ang mga taga-Tondong kaibigan ko at mga anak nila ay gumigising ng madaling araw upang mamulot ng mga itinapong gulay sa tambakan upang ibentang pa-tumpok nang sa ganoon ay may  pambaon ang mga bata sa eskwela. Sa probinsiya lalo na ang mga liblib, walang tambakan ng mga gulay na binibenta sa talipapa o maliit na palengke, dahil karamihan sa mga ito ay halos walang laman.

Kung ang mga nakatira sa mga bangketa ng Maynila ay hirap dahil sa kawalan ng kubeta, ganoon din naman sa probinsiya dahil ang ginagamit ay ang malawak na paligid, yon nga lang ay may matataas na talahib o mga puno na pwedeng kublihan. Sa Maynila naman ay “flying saucer” ang sistema….babalutin at ihahagis sa Pasig river o sa natatanaw na basurahan. Noon, ang mga tarantadong nakatira naman sa tabi ng riles ng tren ay pinapabiyahe pa ang “binalot” hanggang Laguna dahil sa bubong ng tren hinahagis ito, subalit nagawan ng paraan ng PNR…ginawang paumbok o pakurbada kaya hindi na flat ang mga bubong, resulta: ang itatapon sa mga bubong ay ii-slide agad pababa at hindi na madadala ng tren sa Laguna o kung saan pa mang destinasyon.

Ang bentaha ng mga taga-probinsiya ay kung namatayan sila dahil maluwag ang sementeryo at kahit papaano ay pwedeng ilibing agad ang mga labi ng namatay kaya walang problema ang mga walang perang panggastos sa lamay. Sa Maynila, nagkakatarantahan kapag kapus-palad ang namatayan dahil bukod sa mahal ang pagpapalibing ay marami pang mga hinihinging pangangailangan ang gobyerno upang magawa ito. Ang masaklap lang ay ginagawang negosyo ng mga tarantado at walang konsiyensiyang namatayan ang bangkay na pinapaupahan sa mga sindikato upang gamiting dahilan ng kung ilang buwang pagpapasugal! Yong isang kabaong na nakita kong pinasugalan ng tatlong buwan ay nagkaroon na ng tagas (katas ng gamot at naagnas na bangkay) at amoy!


Sa panahon ngayon, ang matatakbuhan na lang ng isang taong may natitira pang pananampalataya sa Diyos ay Siya na lang….at wala nang iba.

0

On Life, Love, Faith, and Death

Posted on Monday, 1 August 2016

On Life, Love, Faith, and Death
By Apolinario Villalobos

Nobody chose to be born. The new life developed in the womb of the woman is the result of her copulation with a man, done either with love or just plain lust. That is why there are so-called “bundle of love or joy” of married couple some of whom sign divorce papers after five years or a little more of companionship, or “unwanted child” of a rape victim. When the fetus is delivered into the world as an infant, its innocence and fragility make it helpless in the hands of the people who take care of it. Lucky are those who are born with the proverbial silver spoon in their mouth, but, woe to those born of impoverished mother whose dry and wrinkled breast cannot provide even a single drop of milk.

There is a very popular counsel from the religious conscience groups which says, “…thank the Lord for the life He gave, and that He alone can also take back…” which implies that He is responsible for all the life on earth. They add that man should do the rest to survive as God also gave him intelligence. If this is so, can man be blamed if he decides to do the easiest-to-do crimes?  If a criminal committed rape and murder resulting to the distress of the victim’s loved ones, why can’t he be penalized justly, instead of being “rehabilitated”  which the God-fearing human rights groups are insisting, when there is no guarantee that he will not repeat such vicious acts and eventually claim more victims? As the choice to commit crimes is man’s decision, God has nothing to do with it, hence, His will is not being violated, so that whatever corporal penalty imposed on the criminal is just appropriate. On the other hand, if man is pre-destined, why work hard, if everybody is destined for his or her place in this world as willed by God?

I have heard stories of people struggling for a better life and even witnessed some of them doing all the best they can to provide decent meals to their families three times a day. The desperate are pushed by circumstances to commit crime. The weak who cannot bear the suffering commit suicide. Along this line, many valedictorians and summa cum laudes are beaten to better and best opportunities by those who have barely earned passing grades in college…proof that “being at the right place, at the right time” really works and not the “God-given intelligence”. In other words, shall we go back again to the presumption that God willed man to live according to His plan?

On the other hand, many disease-ridden patients who are suffering for long are not given the choice to “rest” for good. It is against the law of the land, governments would say. It is against God’s will, the religious groups would say. In the first place, if it is not the choice of man to be born, why not give him the option to end his life if he finds that the world is not for him or if he feels that he is already exhausted or burned out…having done everything even for the sake of others? Most especially, why burden for instance, the family of a dying man with mounting hospital and drug bills just because choosing to die translates to committing a sin? Why wait until the hopelessly sick man has become comatose before a doctor may give consent to the family to unplug the machine that makes his heart beat, as he is already brain-dead?


I would like to make it clear that I am thankful for my life, though I did not choose to be born, and this dissertation is not meant to influence others to leave their religious communities. I know that so many humans have the same confusing questions that I have stated earlier. I am just being loud about them, while they may have chosen to be quiet. What I ask is of them at this juncture, is to do what is universally accepted as good, based especially, on the simple Golden Rule…be they, are atheist or religiously zealot human beings who believe every word uttered by their preacher. Just do good and nothing shall definitely go awry…

0

Living in the Midst of Various Faiths and Ethics

Posted on Sunday, 31 July 2016

LIVING IN THE MIDST OF VARIOUS FAITHS AND ETHICS
By Apolinario Villalobos

Personally, I believe that there can be harmony in diversity for as long as the relationship is founded on tolerance, understanding and compassion. One manifestation of this harmony is the celebration of Christmas even by non-Christians, and I have observed this in the Islamic Center in Quiapo (Manila) where many Muslim homes display Christmas tree during December. When I was in high school, many non-Christians students were proudly sporting the school uniform of our parochial Catholic school.

Tolerance begets respect and understanding. Such attitude is devoid of selfishness and egoism. A feeling of superiority is also not harbored in the heart. With tolerance, members of the community do not pay attention to which church their neighbors go on a Friday, Saturday or Sunday. Respect, though, should be shown to the utmost, especially, on the aspect of diet, so that in a culturally and religiously diversified community, restaurant owners take the pain of gluing on conspicuous space of the wall a notice about their food being “halal”.

A former classmate based in our province intoned during our cellphone conversation about his having a “personal God” which he claims does not drive him away from the faith of his birth. It is just that, by maintaining this kind of belief, he can be more tolerant about others’ faith. It is like saying, “leave me alone with my God and I will leave you with yours”. According to him, what spoils religions and sects is their being “institutionalized” which makes each of them competitive, as they vie for expanded membership. Along that line, it cannot be avoided that religions and sects would be compared with each other, so that prospective members can “choose” which is “better” or “best”…..and that is when trouble develops. An unsolicited advice is for these groups not to be too loud about their faith and just show their best “angle” by being tolerant and being nice to others.

On the other hand, if the government is not too conscious of the issue on separation between the State and the Church, somehow, there will be harmony. It is true that it is provided in the Law of the Land, the Constitution, but why not give a chance to the “unwritten rules” dictated by the heart and common sense?  For instance, as the various religious communities have more viability as regards morality which goes with spirituality, their strength can prop up the effort of the government in building up the welfare of the Filipino youth.

As regards the youth, there are many “homes” administered by the religious groups and most of them are in dire need of financial and material support. Meanwhile, the social workers who work in the government facilities are limited on what they learned from books. If molding of the youth is the issue, there is a need to inject a spiritual element in this effort and the lay social workers cannot do that, but only the religious people. The youth cannot be considered successfully developed if their spiritual foundation which has got to do with morality is weak and crumbling that may eventually result to their becoming disgraceful citizens of the nation.


There was a time when the miserable situation of the young detainees in a local government rehabilitation facility was exposed. Such disclosure was underscored by the misuse of budget as it was found out that the detainees were not fed properly. In this regard, lay administrators do not give a damn if they are found to be irresponsible as they have ways to avoid prosecution of the earthly court. On the other hand, the religious people may think twice before misbehaving as part of their guidance is about suffering in hell if they exploit their fellow creatures!

0

Simpleng Tanong na Ikinahihiyang Itanong ng Iba: May Loud Speaker o Sound System na Kaya Noong Panahon ni Moses?

Posted on Thursday, 5 May 2016

Simpleng Tanong na Ikinahiyang Itanong ng Iba:
May Loud Speaker o Sound System
Na Kaya Noong Panahon ni Moses?
Ni Apolinario Villalobos

Huwag sanang magalit sa akin ang makakabasa ng titulo lang. Hindi ako namimilosopo dahil ang tanong ko ay simple at maaaring kinahihiya lang na itanong ng ibang nagbabasa ng Bibliya dahil baka pag-isipan silang “simple minded”…o bobo. Hindi ko rin kinokontra ang Bibliya dahil isa ito sa pinakapaborito ko, pati Koran, Webster Dictionary, at National Geographic.

Kaya ako nagtatanong nito ay hindi ko maunawaan kung paanong narinig halimbawa si Moses ng libo-libong mga Israelitas na tumakas mula sa Ehipto at naglakbay sa disyerto sa loob ng 40 taon hanggang sa sila ay pumirmi sa “Pinangakong Lupain”. Hinati ang mga Israelita sa 12 na tribu noong nagreklamo si Moses sa tinawag niyang “Lord”. Nahirapan siya sa pamamahala sa kanila dahil sa katigasan ng kanilang ulo na humahantong sa maingay na pagreklamo. Upang mabawasan ang kanyang pasanin ay pinasailalim ang mga tribu sa kani-kanilang “prinsipe”. Subalit ito ay nangyari sa bandang huling yugto na lang ng kanilang paglalakbay sa disyerto. Ganoon pa man, kahit nahati na sila, malaking hindi hamak pa rin ang kanilang mga numerong daan-daang libo. Kung sa grupo ngang wala pang isang libo ang mga miyembro ay hindi na nagkakarinigan, paano na kung daan-daang libong katao pa?

May isinasaad sa Bibliya na gumamit daw sila ng tambuli at bawat tribu ay may kanya-kanyang uri ng tunog nito. May mga tunog ding naghuhudyat ng dapat nilang gawin tulad ng pagtigil sa paglakad, pagtayo at pagbaklas ng tent nila at ng tabernakulo, pagsimula uli ng lakad, etc., pero sapat na kaya ang tunog ng tambuli o trumpeta? Kung walang loud speaker, gumamit kaya sila ng “message relay system”, isang sistema na pagpasa ng mga mensahe mula sa nakarinig na nasa unahan at nagsasabi sa mga nasa likod nila, na pinapasa naman nila sa nasa likuran nila, hanggang makarating sa mga nasa pinakalikurang bahagi?

Kung ginabayan sila ng “pillar of fire” o sa literal na translation ay isang animo’y “nag-aapoy na haligi” kung gabi, at sa araw naman ay ulap na animo ay nagliliwanag….. ang mga ito kaya ang nakatulong upang magkarinigan sila…paano?

Noong nagsalita si Hesus sa isang burol kung saan ay nagkaroon ng milagro na pagkasya ng pagkain para sa mga libo-libong tagasunod niya mula sa iilang piraso ng isda at tinapay, gumamit kaya siya ng mikropono upang marinig ng lahat ang mga sinabi niya? Kung sumigaw man siya sa pagsalita, umalingawngaw kaya ang kanyang boses kahit walang mikropono upang marinig ng lahat?

 Maraming sinasabing milagrong nangyari noong panahon ng Bibliya na pinaniniwalaan ng mga nanalig, subalit ang tila nakaligtaan ay ang aspeto ng komunikasyon, lalo na kung paanong magkarinigan ang mga daan-daang libong tao kung magsalita ang kanilang mga lider at nang panahong namahagi ng kanyang mga salita si Hesus.

Marami pa yatang sikreto sa archive ng Vatican ang hindi pa naipapamahagi sa mga nananampalataya upang hindi masira ang tiwala nila sa mga namumuno, lalo na sa santo papa.

Dapat nating isaalang-alang na hindi kawalan ng tiwala o pananampalataya ang pagtatanong bagkus ito ay nangangahulugan ng interes sa panig ng nagtatanong. Paano mo halimbawang mamahalin ang isang tao kung hindi mo lubusang kilala ang kanyang pagkatao? O di kaya ay, papaano mong masasabing ligtas na kainin ang isang pagkaing hindi pamilyar sa yo kung hindi mo aalamin kung ito ba ay nakaka-allergy, or nakaka-LBM (nakakatae o loose bowel movement), etc?

0

Talagang Mabait ang Diyos...

Posted on Monday, 2 May 2016

Talagang Mabait ang Diyos…
Ni Apolinario Villalobos

Noon ay may nai-blog akong tin-edyer na nagpo-prosti sa Avenida upang makapag-aral, at nang malaman ng kaibigan kong mag-asawang retirado ay inampon nila upang pag-aralin. Katatanggap ko lang ng email mula sa lalaking asawa na foster father ng bata upang ibalita na tuluyang nawala ang lumalaking bukol niya sa colon. Ang prostrate naman niya ay nabawasan ang pamamaga at nakawala na siya sa warning para magkaroon ng cancer kaya hindi na itinuloy ang operasyon na dapat sana ay noong nakaraang buwan. Nawala naman ang panginginig ng kanang kamay ng kanyang misis na inakala nilang dala ng katandaan. Nakakahawak na daw ito ng mga bagay at hindi nahuhulog. Itinuturing nilang ang mga ito ang kapalit sa kabutihang ginawa nilang pag-ampon sa batang prosti.

Ang isa pang mag-asawang nai-blog ko rin at inabandona na ng mga sariling anak kaya hirap sa pagbili ng mga gamot na pang-maintenance ay nagbalita naman na unti-unting bumabalik ang loob ng mga anak nila sa kanila. Tuwing Linggo ay pinapasyalan na sila ng mga anak at apo nila upang mag-bonding sa tanghalian. Masama ang loob ng mga anak nila noon nang mag-ampon ang mag-asawa ng isang batang namumulot ng junk sa kanilang subdivision. Kung bakit daw nag-ampon pa kahit wala nang pera, kaya tinikis sila ng mga anak nila. Masipag ang bata at nakatulong pa sa mag-asawa dahil nagtanim ito ng mga gulay sa mga bakanteng lote upang makapagtinda ng talbos sa Zapote market. Dahil nakitaan ng magandang ugali ang bata ay pinangakuan siya ng tulong ng mga anak ng mag-asawa para sa kanyang pag-aaral. Noon, kahit hirap ang mag-asawa sa pera ay hindi nila pinabayaan ang bata na bandang huli ay nakatulong pa sa kanila dahil nagpatuloy pa rin ito sa pamumulot ng junks at nagtinda rin ng mga gulay mula sa kanyang mga garden.

Ang nabiyayaan naman ng maliit na halaga upang madagdagan ang niluluto niya sa maliit niyang karinderya sa Luneta, si Myrna, ay nag-ampon rin ng batang gala (street child) na pakalat-kalat sa Luneta. Sa pasukan ay magi-enroll ang bata sa isang elementary school sa Paco, sa tulong ng nakilala niyang titser dahil walang birth certificate ang bata. Samantala, pilit pa ring hinahanap ang mga magulang ng bata na hanggang ngayon ay nagsasabing ayaw nang umuwi sa kanila dahil sinasaktan siya palagi ng tatay niyang lasenggo at ng kabit nito. Ang nanay naaman daw niya ay may iba na ring asawa.

Si Imelda naman, ang babaeng “barker” sa Lawton na natagpuan ng mga kamag-anak dahil sa ginawa kong blog, ay nakatulong sa isang istambay sa lugar na yon, na gustong umuwi sa Masbate. Nilapitan ni Imelda ang isang kaibigan na taga-Masbate at pinakiusapang baka pwedeng isabay ang istambay sa pag-uwi at pumayag naman.

Ang mga nabanggit ay ilan lang sa mga patunay na hindi bulag ang Diyos…na Siya ay mabait.



0

Evangelists Should Dwell on Virtues Rather than Supposedly "Weakness and Sins" of Rival Religions

Posted on Sunday, 10 April 2016

Evangelists Should Dwell on Virtues Rather than
Supposedly “Weaknesses and Sins” of Rival Religions
By Apolinario Villalobos

I cannot comprehend how some “evangelists” can have the heart to lambast rival religions or sects by citing their supposedly “weaknesses” and “sins”. With arrogance, these “evangelists” delight in mocking them in front of TV cameras and microphones in radio stations. In the first place, these “evangelists” are in no way, have the right in pointing their dirty and accusing finger at other churches. Who are they to judge, anyway? Proudly, they hold up in the air, their “bible” as the source of their accusations.

Obviously, these unfair and egoistic “evangelists” who translate Bible passages literally have outdated information about it, as it is no longer viewed as “unchanging” and “reliable” due to discovered inconsistencies by no less than authorities of different churches. Despite such findings, however, for the sake of maintaining the staunch belief of the faithful, the Bible is still held in high esteem by the “sane” and “reasonable”, or better, “intelligent” evangelists who emphasize its essence around which revolve virtues taught by Jesus. Their effort is commendable in dwelling on the goodness and relevance of brotherhood, implying that despite differences, many religions worship only One God.

The proud, loud, and blubber-mouthed “evangelists”, on the other hand, are the reasons why animosity developed among religions and their sects. Instead of espousing the virtues such as love, compassion, charity, etc. – all positive, and innately common among the faithful, they insanely and with animated hand gestures, yet, proudly claim that they have successfully “exposed” anomalies in rival religions. These proud “evangelists” obviously failed to realize that ALL religions and their sects have their respective “uniqueness” in manifesting their faith which comes in different ceremonies and rituals. On the other hand, the arrogant “evangelists” claim that only they have the right to salvation, as though, they are God’s chosen people!

I may offend fanatics but for me, it is immaterial whether Jesus is the Son of God or one of the Prophets sent by God, because the focus should be on his teachings, as those of Mohammed, the Buddha, the various Saints, etc., who not only revealed God’s messages, but act out what are uttered by their lips.


0

True Faith Does Not Need a Grandiose House of Worship

Posted on Friday, 1 April 2016

True Faith Does Not Need a Grandiose House of Worship
By Apolinario Villalobos

True faith regardless of leaning is found in one’s heart and not impressed upon a person by ceremonies in a grandiose house of worship. One need not go to an impressive church or cathedral full of antique icons to show that he or she has a strong faith in God.  If God is All Knowing… in other words, Omnipotent, He should be able to hear the faithful who prays even under a tree while resting after toiling his rice field, or out in a field while harvesting vegetables, or out in the open sea, while casting his net.

Instead of spending money for the expansion of an already comfortable house of worship that could accommodate the faithful, these “representatives of God on earth”, should instead build chapels in far-flung villages for an effective effort on spiritual outreach, as this is what God wants in the first place. As implied in the Bible, the shepherd is supposed to be herding the flock which can only be done if he goes to them, and not the other way around, in which the flock goes to the shepherd.

As regards the effort of the “shepherd” in going to the “flock”, this is true in the case of the Eastern Catholic and Orthodox churches. They have simply-built chapels in the midst of the less privileged such as slums and villages. Their house of worship is a simple chapel made of light materials. On the other hand, the “shepherds” of the “other churches” conduct spiritual service in the chapels and multi-purpose halls of subdivisions that are conveniently and comfortably visited in a car. Commendable also is the effort of New Christian evangelists who make do with open spaces, vacant stalls that saw good old days as stores, old garage, etc. which they convert into house of worship.

Along this line, “shepherding of flocks” should result to closeness between the “shepherd” and the “flocks” for better spiritual administration. But how can some of these supposedly “shepherds” develop close affinity with their “flocks” if they are pulled out from their assigned “religious territory” after a certain number of years of “duty” which is akin to a wordly or temporal corporate operation? Is not “shepherding of flocks” supposed to be a spiritual advocacy? How can these “fathers” be able to effectively reach out to their “children” if after a certain number of years, there is a switching of posts? Questions…questions…questions…that can lead one into asking more, but which hypocrites view as signs of faithlessness.

Lack of “shepherds” is not a plausible alibi why it is necessary to centralize the worship in a parish church or cathedral. Why not train volunteer catechists in villages, so that even simple sharing of the Words can be made? On the other hand, while “religious groups” are practically teeming in any parish, they are observed to be occupied only in social bonding and prayer meetings, as well as, attendance of church activities. For any one or two, or several members of these “religious groups” to have even attempted to conduct catechism in a slum or a barrio is a big question.

Again, there is a nagging question as to who among these supposedly “shepherds” or church “heads” are willing to do the task of reaching out to their far-flung “flocks” when they even consider the one day/week rest a necessity since, as they insist, they are only humans who need to rest. But why not come up with a schedule for a 7 days/week “duty”, such that while the “leader” takes a day- off on a certain day, the “assistant”, can take his on another day…thereby, leaving no gap in the their spiritual administration? Why must the two take their day off at the same day?


I was prompted to write this blog after a friend told me that she “loves” to attend a Mass in the Cathedral near their home because the “ambience” is very different…very captivating, and that by just closing her eyes makes her cry!  By the way, this lady friend hired a fourteen-year old girl from their province, and whom she pays one thousand five hundred pesos a month wage. The housegirl serves the family of six – the woman and her husband, and their four children. The woman also “lovingly” calls the housegirl “punyeta” and “tanga”, which I heard when I visited her several times.  One time, the housegirl told me discreetly that she has no day off. So there’s our “faithful” woman who cries a river inside a cathedral because of its ambience…what a faith! 

0

Ang Pagpapalaganap ng Pananalig o Pananampalataya (tungkol ito sa "chain prayer" at iba pa)

Posted on Tuesday, 1 March 2016

Ang Pagpapalaganap ng Pananalig o Pananampalataya
(tungkol ito sa “chain prayer” at iba pa)
Ni Apolinario Villalobos

Maraming paraan ang maaaring gamitin sa pagpalaganap ng pananalig o pananamapalataya sa Diyos. Subali’t magandang gawin ito sa paraang walang karahasan o pamimilit.

Ang isang halimbawa ay ang ginagawa ng ISIS sa Gitnang Silangan na gumagamit ng dahas upang maisakatuparan ang hangad nilang mapalawak ang pamumuno ng “Islamic Caliphate”. Inabuso din nila ang tunay na kahulugan ng “jihad” na ginamit nilang pangbalatkayo sa pulitikal nilang layunin.

Ang iba naman ay gumagamit ng “literal” na kahulugan ng mga sinasabi sa Bibliya upang ipakita na malawak na ang narating sa kababasa ng nasabing libro. Hindi man lang nila naisip na ang Bibliya ay may iba’t-ibang bersiyon na ginagamit ng iba’t- iba ring relihiyon. Ang matindi pa nga ay ang sinadyang pagkaltas ng ibang bahagi ng nasabing libro upang umangkop sa layunin ng mga namumuno ng relihiyon.

May mga taong sumasampa sa mga bus at jeep o di kaya ay nagtitiyagang magsalita sa matataong lugar tulad ng palengke. Ang iba naman ay naghahanap ng makikinig sa kanila kaya umiistambay sa mga mall at liwasan o park tulad ng Luneta. Karamihan sa kanila ay nag-resign sa trabaho upang bigyan ng halaga ang “nararamdaman” daw nilang utos sa kanila ng Diyos, kaya ang resulta….pagtigil ng pag-aaral ng mga anak, at kagutuman ng pamilya. Ang mga nasa palengke naman ay matiyaga din, at kadalasan ay grupo sila – habang ang isa ay nagsasalita o kumakanta sa harap ng mikropono, ang mga kasama naman niya ay nakakalat hanggang sa paligid ng palengke na hindi na abot ng loud speaker, lumalapit sa mga tao habang may hawak na lagayan ng “donation”.

Noong wala pa ang computer, ang tawag sa daluyan ng teknolohiyang hatid ng radyo at telebisyon ay “air wave”. Ngayon naman ay may mas malawak na daluyang kung tawagin ay “cyberspace”. Kung noon ay may “air time” na binabayan ang mga maperang pastor na kung tawagin naman ay “block timer” upang magpalaganap ng mga salita ng Diyos ayon sa kanilang paniniwala, ngayon ang napakasimpleng gagawin lang ng isang tao ay magbukas ng facebook account, at presto!...mayroon na siyang venue, o outlet, o labasan ng kanyang mga saloobin.

Ang “facebook” naman ay para lang sana sa mga larawan ng mga magkaibigan upang maipakita nila ang  aktwal nilang hitsura o mga ginagawa lalo na ng pamilya, na maaring samahan ng maikling bagbati. Subalit dahil nakita ang lawak ng inaabot ng facebook, naisip ng mga may malakas na pananampalataya na magpalaganap ng kanilang paniniwala sa pamamagitan ng paglagay sa “frame” ng mga dasal na ginamit sa “chain” o tanikala upang marami ang marating na kaibigan. Ang nakasama ay ang “babala” o warning na kung hindi ipagpapatuloy ng nakatanggap ay may mangyayaring sakuna o kamalasan sa kanyang buhay. Ang mga may mahinang pundasyon ng pananalig ay natataranta at natatakot dahil kung minsan ang natatanggap nila ay may warning na  “dapat ay sa 50 na kaibigan” ipaabot. Kaya ang mga kawawang nakatanggap na ang kaibigan sa facebook ay wala pa ngang 10 ay  hindi na magkandaugaga sa paghanap ng iba pang tao kahit hindi gaanong kilala upang umabot lang 50 ang kanyang padadalhan! Ang iba ay hindi makatulog dahil dapat daw ay ikalat ang dasal sa loob ng 24 na oras!

Sa isang banda, hindi dapat ipinipilit ang pagyakap sa isang paniniwala na mula’t sapul ay ayaw ng isang tao. Hindi dapat idaan sa “chain prayer” ang pagpapalaganap ng pananalig sa Diyos, kung mismong ang nagpadala ay hindi rin gumagawa ng dapat gawin ayon sa dasal na ikinakalat niya. Paano kung ang pinadalhan ay bistado ang ugaling masama ng nagpadala? Alalahaning hindi nakokontrol ang ganitong uri ng pamamahagi o sharing at hindi maiwasang magkakabistuhan ng ugaling “plastic”. Ang mangyayari niyan, baka libakin pa ang nagpada ng “chain prayer”, ng mga pinadalhan niya dahil sa kanyang pagkukunwari. Yan ang dapat pag-ingatan sa paggamit ng “social media” tulad ng facebook.

At, ang pinakamahalaga….dapat alalahaning, mas malakas ang internet sa “itaas”….iba ang gusto ni Lord na mangyari, ang ipakita sa gawa at kilos ang mga Salita Niya, hindi ipakalat sa facebook na may kasamang pananakot….dahil marami nang taong pagod sa mismong pananakot ng ibang relihiyon na ang gagawa ng masama ay “mahuhulog sa nag-aapoy na impyerno”!


0

Sinisira ng mga Panatiko ang Tunay na Kahulugan ng Pananalig at Pagsasampalataya

Sinisira ng mga Panatiko Ang Tunay na Kahulugan
Ng Pananalig at Pagsasampalataya
Ni Apolinario Villalobos

Kung ang mga taong nagkakaiba ang pananampalataya ay nagpapakatotoo, maiiwasan sana ang kalituhan o kaguluhan sa ibabaw ng mundo, pagdating sa ganitong bagay.

May mga sekta ng relihiyon na pinagpipilitan ng mga kasapi na sila ang tama at ang iba ay mali, kaya sila lang daw ang may karapatang makaligtas pagdating ng araw ng paghukom, kaya pati ang mga namatay nilang kasapi ay babangon muli. Ang  mga namumuno lang naman nila ang nagsasabi niyan sa kanila, na ang batayan ay binagong Bibliya  upang umangkop sa kanilang layunin. Sigurado ba ang mga kasapi ng mga sektang ito na tunay na banal ang mga namumuno sa kanila, kaya karapat-dapat na paniwalaan?

May isang relihiyon naman na pinasama ng isang sekta nito nang gamitin ang kanilang pananampalataya upang makasakop ng mga teritoryo, na dinadaan pa sa walang patumanggang  pagpatay ng mga tao. Pati pandadamay ng mga inosente sa pamamagitan ng paggamit ng mga nagpapatiwakal nilang kasapi ay ginagawa din. Kaylan pa naging maka-Diyos ang pagpatay at pagpatiwakal?

Ang mga panatiko naman ng isang relihiyon ay pasayaw-sayaw pa sa labas ng kanilang simbahan, o di kaya ay “naglalakad” na paluhod patungong altar. Ang masama pa sa mga ginagawang ito, ang mga gumagawa ay binabayaran ng mga tamad na gumawa ng mga nabanggit na penitensiya! Pati ang pagsunog ng mga kandilang hugis tao upang makapaminsala ng kapwa ay ginagawa din nila, sa labas mismo ng mga simbahan.  Kaya marami ang yumaman sa pagbenta ng mga kandilang may sumpa! Mga dasal din mula sa iba’t ibang pampleto ang kanilang inuusal nang wala sa kanilang kalooban, kaya para na silang loro o parrot na nagsasalita nang hindi naiintindihan ang mga sinasabi.


Mabuti na lang at kung may mga panatiko, ay higit na nakararami naman ang mga talagang taos sa puso ang pagsampalataya, ano man ang kinaaaniban nilang relihiyon. Ang mga taong ito na may busilak na damdamin ang nagwawagayway ng mga  sagisag ng iba’t ibang pananampalataya upang patuloy na mamayagpag ang pananalig ng sangkatauhan sa Nag-iisang Makapangyarihan!

0

Harmony in Diversity Breeds Respect and Love...with Mindanao (Philippines) as a typical case

Posted on Sunday, 21 February 2016

Harmony in Diversity Breeds Respect and Love
…with Mindanao (Philippines) as a typical case
By Apolinario Villalobos

In the Bible, the Israelites failed their God when they did not follow His instruction to the letter. Instead of annihilating all members of the pagan tribes whose cities they have overran, in some, they allowed the inhabitants to live side by the side with them. Some Israelites even took their women as wives. There was harmony, somehow, although not pleasing in the eyes of their God.

When the Arab and Chinese traders came to the Sulu Archipelago to ply their wares thousands of years ago, they intermarried with the native women, so today, some Tausugs have Chinese and Arab names and the fused cultures are obviously manifested in their physical features. There was harmony, then, for the sake of commerce, but which developed into respect and love that became the foundation of the Sulu Sultanate.

“Conquest” of kingdoms can also be accomplished through intermarriages, such as what happened in Egypt, the Iberian region and Europe. Despite the differences in culture, harmony was developed and bred respect among their royalties, thus, kingdoms were expanded. Still today, some business tycoons, especially, in Asia, have the habit of merging their wealth through marriage. In time, the human “instruments” for the worldly end, somehow develop love for each other.

In Mindanao, Philippines, particularly the Muslim central and southern portions of the island, the migrants from Luzon and Visayas, and the indigenous Muslims live harmoniously in communities as neighbors. Unfortunately, due to politics instigated by greedy desire of the few, animosities developed. Nevertheless, those who are really advocating peace persist in maintaining their warm neighborly relationship founded on love, respect, and lately, tolerance.

There is a story of a couple in which, the wife is from a royal Muslim family, while the husband is an ordinary hardworking Christian. They underwent three marriages – Islamic, Christian and Civil, with the consent of their parents. Their children were not baptized days or weeks after birth, the Christian way, but when they were old enough to choose which faith they preferred. In time, the couple began to raise Christian and Muslim children, but they do not feel any “difference” at all. Today, each of them observes the chosen faith with utmost sincerity in a home that permeates with love.

Lately, the son of a Muslim couple decided to become a Catholic priest. Instead of ostracizing him, the parents prayed over him to strengthen his chosen faith.


Clearly now, the problem in Mindanao is not the difference in faith as despite the diversity, the Mindanaoans are united by love and respect for each other, founded on harmonious relationship. What is happening in Mindanao are the doings of greedy politicians, but hope is not gone from the heart of Mindanaoans who had been longing for autonomy…with God’s help!

0

Never Put to Test the Faith of a Person

Posted on Monday, 1 February 2016

Never Put to Test the Faith of a Person
By Apolinario Villalobos

Some people have the habit of putting to test the faith of others. They should take extra care as regards this kind of attitude due to the rise of so many groups that used to be part of the Roman Catholic Church, for instance, and whose primary reason for leaving is the realization that the ceremonious Mass is not for them, though their exit does not necessarily mean the erosion of their faith in God.

Not only are some of the Roman Catholic adherents have this kind of attitude but others who belong to other churches and the various congregations that mushroomed around, assuming different names – all in the name of Jesus. For them, those who “deprive” themselves of the “words of God” will not be saved. But then, what can these “holy” words do when they are not put into action or practiced? A fanatic person may eat the whole Bible, page by page every day, but it will not do him any good if he or she cannot even say “Hi!” to a neighbor.


The best test of faith founded on what Jesus really wanted done, is the test of one’s own. If one can honestly sacrifice for others, share with others, and be consistent in doing them, there is no need to look around and see what others are doing. By then, others will instead emulate what he does. That is what I call faith by practice…that everyone should do, instead of testing that of someone else’s. Do not give somebody the opportunity to put you to shame by sarcastically asking, “…how about you?” 

0

Ang Tao Bilang Nilalang ng Diyos

Posted on Wednesday, 13 January 2016

ANG TAO BILANG NILALANG NG DIYOS
Ni Apolinario Villalobos

PAALALA: Ang blog na ito walang layuning magpasimula ng pagtatalo tungkol sa iba’t ibang paniniwala sa Diyos lalo na sa relihiyon at tradisyon, kaya WALANG KARAPATAN ANG IBANG KWESTIYUNIN ITONG MGA PANSARILI KONG PANANAW. Walang karapatang magbigay ng paalala ang mga nagmamaangan-maangang maka-Diyos daw. At, dahil wala akong binabanggit na relihiyon o tradisyon dito, ang pakiusap ko ay huwag ding magbanggit  nito ang sinumang gustong magkomento. Ituturing kong pansariling pananaw ng nagbasa ang komentong sasabihin niya, kahit hindi umaayon sa mga inilahad ko, kaya hindi ko rin dudugtungan ng tanong o komento. At, lalong ayaw kong ipilit sa iba itong mga pananaw ko.

1.      Ang haharap sa Diyos pagdating ng panahong mawala sa mundo ang isang tao ay ang kanyang ispiritu…HINDI ANG KANYANG KATAWANG LUPA. Pagdating ng kanyang kamatayan, HUMIHIWALAY ANG ISPIRITU SA KATAWANG LUPA. Kaya ang mahalagang gawin ng isang tao ay magpakabuti habang buhay pa upang mabawasan man lang ang kanyang mga kasalanan, nang sa ganoon, pagharap niya sa Diyos ay hindi siya mahihiya, at makaakyat siya sa langit kung meron man nito. Ang naiwang katawan na kini-cremate o nilalagay sa kabaong upang ilibing ay wala nang silbi subalit dapat respetuhin. Kahit bendisyunan o basbasan pa ito ay wala ring mangyayari kung ang iniisip ng iba ay makakatulong ang pagbendisyon upang mawala ang mga kasalanan niya, dahil ang katawan ay itinuturing bilang “lupa” na lamang, kaya sa Ingles, ang tawag sa bangkay ay “remains” – natirang bagay.

Sa pagkabulok ng bangkay, ito ay hahalo na sa lupa, hindi aakyat sa langit o magdudusa sa impyerno kung meron man nito. Ang Diyos naman ay maaaring “magtatanong” sa ispiritu kung ano ang pinaggagawa ng katawan niya noong buhay pa ito, at hindi magtatanong kung ang bangkay ba niya ay binendisyunan o binasbasan sa isang katedral, simbahan, kapilya, punerarya, bahay, Multi-purpose Hall, o bangketa kung saan ginawa ang lamay. Hindi magtatanong ang Diyos kung mahal ba o mura o donated ang kanyang kabaong, o di kaya ay diretsong inilibing ang kanyang bangkay, o sinunog ba, o kung marami ang nakipaglamay, o kung sino ang nagbasbas, o kung may videoke ba o nagpasugal nang gawin ang lamay upang makalikom ng pera.

2.      Ang mga ispiritwal na bagay ay may kaugnayan sa Diyos o pananalampalataya kaya hindi dapat ihalintulad sa mga maka-mundong gawain tulad ng pagpapatakbo ng negosyo, gobyerno, o  organisasyon na magiging kadahilanan ng pagkapagod kaya kailangan ang isa o dalawang araw na day off. Hindi rin saklaw ng panahon ang mga ispiritwal na bagay kaya hindi dapat kinokontrol ng oras o araw, hindi tulad ng mga maka-mundong bagay o gawain. Ang pagpapahinga ng Diyos na sinasabi sa Bibliya tungkol sa “creation”, kung saan ay binanggit ang pagpahinga niya sa ika-pitong araw ay isang alamat o legend. Hindi ito dapat gamiting batayan upang magpahinga ng isang araw ang isang bahay-sambahan, sa pamamagitan ng pagsara ng kanilang “opisina” dahil nagagawan naman ng paraan upang maging tuloy-tuloy ang pagsilbi sa mga pangangailangang ispiritwal ng mga kasapi.

Kung ang namumuno sa isang bahay-sambahan ay magpupumilit ng patakaran tungkol sa araw ng pamamahinga at tatanggi sa mga suhestiyon bilang paraan kung may problema, lumalabas na siya ay makasarili o mayabang dahil gusto niyang manaig ang pansariling pamamalakad, kaya sa halip na makahikayat ng mga bagong kasapi ay magtataboy pa siya ng mga dati nang kasama…at ang gawaing nabanggit ay pagsalungat sa kagustuhan ng Diyos.

3.      Hindi nangangahulugang dahil namumuno na ang isang tao sa isang bahay-sambahan, ay marami na siyang alam at ang mga pinamumunuan niya ay wala o maraming hindi alam. Wala siyang karapatang kumilos na animo ay pantas sa larangan ng relihiyon, dahil ang kaibahan lang niya sa iba ay ang “diploma” lang naman mula sa eskwelahan ng pananampalataya kung saan siya kasapi. Sa makabagong panahon ngayon, marami nang paraan kung paanong mapalawak ng isang tao ang kanyang kaalaman sa anumang larangan, kasama na diyan ang tungkol sa Diyos at relihiyon, at hindi niya kailangang magkaroon ng diploma dahil dito.

SA MATA NG DIYOS, LAHAT NG KANYANG NILALANG AY PANTAY-PANTAY AT KUNG MAY MGA NAITALAGA MANG  “MAMUNO” KAYA KAILANGAN NILANG MAG-ARAL PA,  SILA AY HINDI DAPAT MAGYABANG DAHIL ANG MGA PINAG-ARALAN AY DAPAT GAMITIN SA TAMANG PARAAN UPANG MAKAHIKAYAT PA NG MARAMING KASAPI, AT ANG PAMUMUNO AY MAY HANGGANAN ….SA IBABAW NG MUNDO.