Showing posts with label humanity. Show all posts

MAY ISANG MANDARAYA

….TEACHER PA!

Ni Apolinario Villalobos

Ano pa nga ba at sa panahon ngayon

May mga pandarayang nangyayari

Sa lahat na halos ng pagkakataon;

Malakas ang loob ng mga gumagawa

Mukha’y makapal at matatapang pa

Pati ang konsiyensiya’y di alintana.

Paano kaya kung teacher ang gagawa?

Katulad ng nangyari sa isang bayan

Na maunlad, tahimik at mapayapa;

Nagpatimpalak, ginanap upang matuwa

Mga estudyante sa isang eskwelahan

At ang mga hurado ay mga maestra.

Nguni’t ng masaklap ay nakalusot pala

Ang isang hurado ng contest na ito

Dahil ang isang kasali ay nephew niya!

Itong teacher itinuloy pa ang  paghusga

Ganoong pinag-uusapan na ang isyu

Na kapalmuks siya at walang hiya talaga!

Dahil sa pangyayari, ano pang tiwala

Ang maipapakita sa mga teacher natin

Na dapat sana ay pagmamalasakitan?

Paano pa silang sundin ng mga kabataan

Kung katarantaduha’y ipinapakita nila

Kaya’t sila’y nililibak, sa halip na tularan?

ANG RESULTA….NANALO ANG PAMANGKIN NIYA!

Ang mga Pagkakaiba-iba ng Kaisipan ng mga Tao

Ay Hindi Dapat Gawing Batayan ng Pagtatalo

Ni Apolinario Villalobos

Sa pagrerespetuhan ng mga ideya, hindi dapat sabihin ng isang tao na mali ang sinasabi ng iba batay sa kanyang iniisip, maliban na lang kung ang tinutumbok nito ay pamiminsala ng hindi dapat pinsalain o sirain. At, kung nasa kalagayang may mga nakikinig, nagmamasid o nagbabasa, tulad ng debate o balitaktakan sa publiko, at mga pino-post sa facebook, dapat ay magkanya-kanya sa paglahad ng mga ideya upang mapagpilian kung alin ang papanigan.

Ang antas ng dunong ng mga tao ay magkakaiba, kaya nagkakaroon din ng kaibahan sa paniniwala depende sa kinalakhang tahanan o kumunidad, at lalong higit, sa kultura ng bansa. Dahil diyan, kung ano ang tama, halimbawa, kay Juan na lumaki sa iskwater ay maaaring hindi katanggap-tanggap kay Richard na lumaki sa isang marangyang tahanan sa high-end na subdivision, kaya magpatayan man sila ay talagang walang pagkakaunawaang matatamo. Ang isa pang halimbawa ay, kung ano ang tama sa mga taga-Africa ay maaaring mali sa mga taga-Asya kaya magkaubusan man ng lahi, hindi rin malalaman kung sino ang tama o mali.

Ang mga halimbawa ay pagputol ng ari ng isang lalaking nanggahasa sa isang bansa sa Gitnang Silangan, na para sa mga Kristiyanong bansa ay mali. Sa ibang bansa sa Silangan ay napapalampas ng pamahalaan ang paghitit ng opium, subalit napakamali naman sa nakararaming bansa. Ganoon din ang paghitit ng marijuana na napakaluwag naman sa ibang bansa sa Yuropa (Europe), kaya naglipana pati mga party drugs na kumalat hanggang sa Pilipinas.

Pang-unawa sa isa’t isa, sa kabila ng mga pagkakaiba ang kailangan upang magkaroon ng kapayapaan. At, kung ang pang-unawa ay sasamahan pa ng pagbibigayan ay lalong matiwasay sana ang buhay sa mundo.

ANG BUHAY AT ANG KARAPATANG MABUHAY

Ni Apolinario Villalobos

Sa ibabaw ng mundo lahat ng nilalang ay may karapatang mabuhay, subalit hindi lahat ng kabuluhan nila ay naangkop sa pangangailangan ng iba.  May kanya-kanya din silang talino at lakas upang magamit sa pagtanggol ng sarili. Ang prolema lang ay ang mga taong sadyang gahaman o makasarili, kaya hindi nila isinasaalang-alang ang karapatan ng iba. 

Ang mga makasariling tao ay nanggaling sa mga pamilya na bahagi ng lipunan. Sa isang pamilya, hindi maiwasang magkaroon ng sutil o “black sheep”. Marami sila kapag naipon na, at ang dami ay depende rin sa laki ng lipunan na kinabibilangan ng mga pamilya. Sila ay mga problema na kung hindi masawata ay aalagwa o lalabas sa tahanan at mamiminsala na rin sa kabuuhan ng lipunan, kaya madadamay ang ibang miyembro. Ang katalinuhan ng tao ay nagdikta sa kanya upang gumawa ng mga kaparaanan upang mabigyan ng pagkakataon ang mga sutil sa lipunan- isang pagbabakasakaling sila ay magbago dahil sila ay may karapatan din sa buhay. At, ito ang ginagawa ng pamahalaan.

Samantala, ang karapatan ng isang tao sa isang bagay ay may hangganan at dapat na ginagamit sa mga makabuluhang bagay na nakakatulong sa lipunan sa halip na makapanira. Kung ipipilit na gamitin ng isang tao ang karapatang yan upang makapaminsala ng buhay ng kanyang kapwa o makapanira sa lipunan, lalabas na sinaklawan niya ang karapatan ng ibang taong may karapatang mabuhay ng matiwasay. Sa madaling sabi, ang karapatan ng isang tao ay nagwawakas sa hangganan kung saan ay nagsisimula ang karapatan ng iba.

Ang simpleng nakikitaan ng kalagayan tungkol sa usaping ito ay ang taniman ng gulay, kung saan ay may tumubong mga damo. At dahil damo, itinuturing silang salot na magdudulot ng pinsala sa mga itinanim na gulay. At dahil sila ay salot….dapat silang puksain upang hindi na makapanira pa...at ang katumbas nila sa lipunan ng tao ay mga kriminal!

ANG MUNDO, TAO, AT DIYOS

Ni Apolinario Villalobos

Babala:  Ang blog na ito ay para lamang sa mga naniniwalang may Diyos…

Ang mga bagay sa ating paligid, pati na ang tao, at ang maayos na pamumuhay ng lahat ang patunay na may Diyos….yan ang paniniwala ko na hindi pwedeng kontrahin ng iba. Hindi naging “aksidente” o basta na lang nagkaroon ng mga bagay, may buhay man o wala sa kalawakang ginagawalan ng mundo, na ginagalawan naman ng tao. Hindi aksidente ang pagkaroon ng kabuluhan ang lahat ng bagay na umangkop sa pangangailangan ng mga hayop, halaman, at taong nagkaroon ng mga ito.

Halimbawa sa tao: ang buhok sa ulo ay pangharang sa init ng araw; ang kilay ay pangharang sa tutulong pawis upang hindi dumiretso sa mata; ang ilong ay para sa paghinga at ang mga balahibo sa loob nito ay pangharang sa dumi upang hindi pumasok habang humihinga ang tao; ang labi ay pangtakip ng bunganga upang hindi pasukin ng langaw o lamok at iba pang kulisap; ang ngipin ay pang-nguya ng kakainin; ang palaypay ng tenga ay pang-ipon ng tunog upang dumiretso sa butas, kaya para itong “bulsa”; ang mga kamay ay panghawak at panuntok, samantalang ang mga paa ay panglakad naman at pangsipa; ang buhok sa kili-kili ay proteksyon upang hindi magkaroon ng friction at magdikit ang balat ng braso at tagiliran sa bahaging yon, etc.

Ang iba’t ibang lahi at uri ng mga hayop at halaman ay may kanya-kanyang magkakaparehong katangian, at hindi pwedeng sabihing nagkataon lang ang pagkakapareho nila. Kung sasabihing “nagkataon” lang, pwedeng may ipapanganak na Amerikano ang isang nanay na Pilipino (pwera dito ang “albino” na naging puti lang ang balat)…o di kaya ay maaaring magkaanak ang elepante ng tigre.

Noong panahon ni Noah, nagkaroon ng malawakang baha na ayon sa Bibliya ay paraan upang mawala ang masasamang lahi sa mundo. Ang hindi lang naitala sa Bibliya ay ang iba pang mga kalamidad na tumama sa mundo upang mabawasan ang dami ng mga may buhay, at tuloy ay magkaroon ng balanse ang dami ng may buhay at pagkaing makukuha o available nang panahong yon. Kung nagawa ng Diyos na magpabaha, ay kaya rin niyang gumamit ng iba pang paraan upang mamintina ang kaayusan at balanse sa mundo.

Sa palagay ko, kaya binigyan ng Diyos ng “free will” ang tao, ay upang ito na ang gumawa ng paraan sa pagkontrol ng balanse sa mundo, nang lingid sa kanyang kaalaman. Dahil sa “free will”, ang tao ay nagkaroon ng ugaling pagkagahaman, kriminal, kabaitan, pagiging maka-Diyos, at iba pa. Dinagdag sa “free will” ang dunong o karunungan dahil ito ang ginamit ng tao upang gumawa ng mga kagamitang pamuksa sa kapwa-tao sa pamamagitan ng digmaan, terorismo at iba pa, na ang resulta ay paghihirap at kagutuman. Ang mga patayang nangyayari sa mundo ay nakatulong upang mabawasan ang dami ng tao, dahil kung hindi nagkaroon ng mga digmaan at kung asahan lang ang mga kalamidad, noon pa lang ay maaaring umapaw na ang sangkatauhan sa mundo!

Lahat ng tao at hayop, pati mga halaman ay may mga sakit na nananalaytay sa kanilang mga ugat (tao at hayop) at hibla (halaman). Ang dunong na ibinigay sa tao ang siyang gumagawa ng paraan kung paanong mapigilan ang “paglabas” ng mga sakit, sa pamamagitan ng pag-imbento ng mga gamot at ibang kaalaman tulad ng pag-opera. Subalit dahil sa kapabayaan ng tao, hindi niya nakontrol ang sarili upang magpakasasa sa pagkain at bisyo. Dahil diyan naglabasan ang mga sakit na ulcer, kanser, diabetes, high blood, high cholesterol, etc. Hindi nagamit ng maayos ang “free will” kaya naghihirap ngayon ang sangkatauhan dahil sa iba’t ibang sakit….masarap kasing humitit ng sigarilyo at marijuana, suminghot ng cocaine at shabu, lumaklak nang walang patumangga ng alak, lumamon ng maski pagkaing sinabi nang bawal, pagpuyat, etc.

Ang mga kalamidad tulad ng bagyo at baha ay resulta ng pagkagahaman ng tao na sumira sa kalikasan, kaya hindi dapat isisi sa Diyos kung bakit madalas na nagkakaroon ng mga ito.  Samantala, ang pagsisisi naman ng tao ay palaging nasa huli na….

THE APPALLING HYPOCRISY THAT CLOAKS HUMANKIND

By Apolinario Villalobos

When China initiated a bold expansion of her maritime territory that practically encroached into other nations’ own, the United Nations looked the other way…the United States did not give a damn, not even Russia, Great Britain. When realization about the imminent danger to the international community was finally perceived, affected nations reacted, the United States issued warnings, but with crossed fingers behind her. The Philippines has been left with her lonely struggle to assert her rights. Big nations of the world became noisy and issued their own warnings. Despite those, China went ahead and today, is almost finished with her grand design for the West Philippine Sea. The world has been entertained by a collective hypocritical concern for a struggling nation, the Philippines who buoyantly thinks, she will succeed in her lone quixotic effort!

Despite the fact that the internet is flooded with information about the corruption of leaders of big nations, no other leader of other nations ever attempted to call their attention because it would be unbecoming and undiplomatic. So while corrupt leaders suck the life out of their suffering constituents, other leaders look on because to lift a finger is unethical, especially, if the nations concerned are almost their equal. But when leaders of third-world nations become controversial in their leadership style, their counterparts from giant nations croak their “concern”.

As a president or as a prime minister or as whatevergoddamnpositionyougot, one MUST always be “good mannered, kindly, apologetic, Godly, etc.”. To utter one brash word, a president becomes unfit to the office to which he is elected. How sure can the whole world be that leaders of other nations, big or small, don’t ever mumble the equivalent of “Shit”, “God damn you”, “To hell with you”, and othershits in their language when they are within the confines of their office and confronted with a head-breaking situation? If the goodmannereds say it is okey so long as the public does not hear them….is that not a shitty hypocrisy?

Looking back to the time of Jesus, when Herod sentenced him to die on the cross, the latter washed his hands…a blatant show of hypocrisy. Still looking back at the earlier chapters of the Old Testament, the god of the Israelites told them to kill those who would block their way to the Promised Land… is there no hypocrisy in such instruction as humans are supposed to lover each other? If their god was a powerful one, why didn’t he just strike the pagans with enlightening lightning to jolt them into a compassionate state to make them share their land with the Israelites whom he made to roam the desert for forty years?

Splinters of the Mosaic/Sinaic faith fight to death for the sake of their supposedly right teaching but act differently which led even Jesus to brand them all as hypocrites. Today, it is still happening within the so many established churches resulting to the sprouting of various new and enlightened Christian communities to which dissenting members found solace as they could no longer stand the obnoxious air of hypocrisy within the walls of their former cathedrals and chapels.

Plagiarism is a common word that has become as common as the expression, “shit”. Writers of politicians plagiarize essays to be transformed into remarkable speeches for their bosses. Students of reputable universities and colleges copy/paste uploads of authors- known and unknown… word for word, chapter for chapter, from the internet to be submitted as thesis which their professors accept trustfully. Identification cards, personal documents, land titles, etc. are forged. Enterprising people come up with fake food, fake brands of commodities, and many others. Laws are passed against them, but how many are slapped with appropriate penalties? We hate these acts, yet, the attitude is one of hypocritical and selfishness….looking the other way while hoping that they do not get worse or affect us. While the pretense prevails, the commission of such malevolent acts venture beyond control and gets worst!

At this juncture, I dare say, humanity dwells on hypocrisy….so each of us should stop asking why we are living in such a “cruel world”!

THE STEREOTYPING OF PEOPLE

BASED ON “FIRST IMPRESSION”

By Apolinario Villalobos

People have varied attitude and character, with the negative ones most often surfacing when they react to harrowing experience in the hands of others. Some people are just not patient enough to stand the ordeal of being ridiculed and downtrodden….as they have no saintly character. When they show unsavory reaction such as flaring up and to a point, cuss, they are marked as “bad”.  What is forgotten is the word, “provocation”. Simply put, had these hyper and “Type A” people, been not provoked, the flaring up or cussing, may have been avoided.

People who know about their being a “Type A”, take extra care not to be provoked as even their physician gives them such order. But for how long can their patience hold their senses together in a situation where they are confronted with inconsiderate people that make their blood pressure dangerously zoom up if they will not release the tension in the form of anger? There are also people who become momentarily blinded with anger resulting to a violent act on their part, or worst, their death due to heart attack! The “take it easy” from compassionate friends is easier said than done.

Some people try their best to generate a good “first impression” from others by showing their good side and many of them are expert in this farce. Some of them are the “saintly” church-going regulars who assume their true character upon reaching home. And, some still, who can act out this travesty in the best hypocritical way are the “kind” politicians who do all possible to land a post in the government as they go around kissing sweaty checks, embracing tobacco-reeking old folks, and shaking grimy hands when they campaign prior to election…but show their true color as they assume their office. In this regard, people would not just believe when allegations about their involvement in drug cases and ghost projects are exposed!

Ang Kasuwapangan (Greed)

Ni Apolinario Villalobos

Ang kasuwapangan ng tao ay umiral na bago pa man ang panahon ng Bibliya. Ang kasuwapangan ng mga tao noon ay nagbunsod sa kanila upang mangamkam ng lupain ng iba na umabot sa mga digmaan sa pagitan ng mga lahi. Pati ang pamimirata (piracy) ay umiral din sa mga bahagi ng Mediterranean, Africa, at  Europe. Ang ganitong uri ng kasuwapangan ay umiiral pa rin ngayon kaya mayroong kaguluhang nagaganap sa West Philippine Sea o South China Sea, pati na kidnap-for-ransom na hindi lang din nangyayari sa Mindanao kundi pati sa ibang bahagi ng Africa at South America.

Marami pang uri ng kasuwapangan ang umiiral sa mundo tulad ng mga sumusunod:

Hindi nawawala ang kasuwapangan sa buhay ng tao, subalit nagkakaiba sa tindi, antas o “degree”. Pati ako na nagsusulat nito ay umaaming may kasuwapangan din – sa gulay, prutas, tuyo, bagoong, panahon sa pamamasyal at pagsusulat, etc.  Mabuti na ito kaysa naman sa kasuwapangan sa salapi na idinadaan pa ng iba sa dasal kay Lord….isang napakarumal-dumal na pagnanasa!

The Spirited Anna…with sightless left eye

and dimming right one

by Apolinario Villalobos

I thought the woman whose name I learned was Anna,  and who was sitting on the pushcart was just too trusting by not counting the money that I gave her for the items that I chose from among her “buraot” items, until she told me that her right eye can barely see while her left eye was totally useless. Her sight had been defective since she was a girl. While growing up, she was desperate and a loner because of her deficiency until she met her husband who took good care of her.

Anna and her husband had been selling junk items for more than five years. They would spread their items on a piece of tarpaulin as early as six in the morning along the old railroad track now covered with pavement as early as six in the morning, just when the vegetable wholesalers are packing up. An hour later they would transfer to the corner of the Sto. Cristo St. where I found her. With their four children in tow, her husband would leave her to clean their other “buraot” items in the railroad track.

She smilingly told me that she and her husband have been setting aside money for their children from the meager daily earnings. Just like most of the hardworking scavengers of Divisoria, they live on the pushcart…or rather, beside their pushcart that are heaped with their junks at the end of the day. Their children are aged nine, seven, four and three years. Just before noon, she told me that they, already with lunch bought from a makeshift sidewalk eatery, would join her.

Our amiable conversation was cut short by a sudden and steady drizzle. I had to help Anna gather her items on their pushcart and cover them with two pieces of tarp that I brought with me, intended to be given to the vendors like her. We stayed on the covered sidewalk, and it was at this time that Anna got worried for her husband and children.  Not long afterward, a guy carrying two children, and two girls huffily came running and joined us.

As the pushcart was securely covered, I invited Anna and her family to the Jollibee outlet a few steps away. The eldest girl jumped and gleefully shouted when she heard the name. When we entered, other customers threw us inquisitive stares as the husband of Anna and the kids were dripping wet. It was their first time to enter the establishment and even taste its cheapest Yummy sandwich, but for such a happy occasion, I ordered the regular burger and spaghetti for each of them. While they were enjoying their sandwich, spaghetti, and Coke, they strike a picture of a happy family…of contentment, a far cry from many families that are virtually swimming in affluence, yet, not satisfied a bit. As a practice, I did not take their picture while enjoying their Jollibee meal, for I do not want the photo opportunity to come out as one done in exchange for something. So as not to instigate Anna and her husband to ask questions about me, I stopped asking more questions about their life….that way, I was happy not to be asked for my name, though, before we parted ways, I told them that the snacks were courtesy of a certain “Perla”. I was resolved, however, to see them again.

ANG TAO BILANG NILALANG NG DIYOS

Ni Apolinario Villalobos

PAALALA: Ang blog na ito walang layuning magpasimula ng pagtatalo tungkol sa iba’t ibang paniniwala sa Diyos lalo na sa relihiyon at tradisyon, kaya WALANG KARAPATAN ANG IBANG KWESTIYUNIN ITONG MGA PANSARILI KONG PANANAW. Walang karapatang magbigay ng paalala ang mga nagmamaangan-maangang maka-Diyos daw. At, dahil wala akong binabanggit na relihiyon o tradisyon dito, ang pakiusap ko ay huwag ding magbanggit  nito ang sinumang gustong magkomento. Ituturing kong pansariling pananaw ng nagbasa ang komentong sasabihin niya, kahit hindi umaayon sa mga inilahad ko, kaya hindi ko rin dudugtungan ng tanong o komento. At, lalong ayaw kong ipilit sa iba itong mga pananaw ko.

SA MATA NG DIYOS, LAHAT NG KANYANG NILALANG AY PANTAY-PANTAY AT KUNG MAY MGA NAITALAGA MANG  “MAMUNO” KAYA KAILANGAN NILANG MAG-ARAL PA,  SILA AY HINDI DAPAT MAGYABANG DAHIL ANG MGA PINAG-ARALAN AY DAPAT GAMITIN SA TAMANG PARAAN UPANG MAKAHIKAYAT PA NG MARAMING KASAPI, AT ANG PAMUMUNO AY MAY HANGGANAN ….SA IBABAW NG MUNDO.

Ang Mag-asawang Survivor ng Kahirapan at Sakit

…sina Emmy at Tony Sagenes

Ni Apolinario Villalobos

Junk shop ang pinagkikitaan ngayon ng mag-asawa. Nagsimula sa kakarampot na puhunan, nagsikap dahil sa harap ng mga problema tulad ng matagal na sakit ni Tony Sagenes sa bagᾁ at sakit naman ni Emmy na cancer nagsimula sa isang bukol sa kanyang dibdib na naging sanhi ng kanilang pagkatanggal. Mga survivor sila ng kahirapan at sakit…na kanilang nalusutan. Masaya sila tuwing umaga sa kanilang paggising upang makipaglaro sa kanilang dalawang apo na sina Abby at Richanne, mga anak ni Meanne ang panganay nila, kay Richard Borras.

Tuwing umaga habang naglilinis ng kanilang paligid ang mag-asawa, ang dalawang apo naman ay nakamasid. Pagkatapos nilang maglinis, mataman na nilang  aasikasuhin ang dalawang apo, ibibilad sa init ng araw at Ibibili nila ng lugaw sa isang malapit na karinderya.

Ang maliit nilang bahay ay nagsimula sa isang kuwadradong yari sa inipong hollow blocks, yero at mga plywood. Ang mga bintana ay walang takip na butas kundi kurtinang bigay ng mga kaibigan. Mahilig magtinda si Emmy kaya ang maliit na tindahan ay nakatulong sa kanila noong dalawa pa lang ang anak nila, sina Meanne at Michelle. Si Tony naman ay namasada ng tricycle at dahil sa loob lang ng subdivision ang pinapasadahan ay maliit ang kita. Nadagdagan ang problema nila nang dumating ang ikatlong anak na si Ian, at lalong nadagdagan pa nang dumating ang bunso na si Nene.

Lahat ay ginawa ng mag-asawa upang kumita. Si Emmy ay tumanggap ng labada mula sa mga kapitbahay, Kung talagang kapos ay nilalakasan nila ang loob sa pag-utang kay “Mommy” na katabi nila pero binabayaran agad dahil ang sabi nila ay hindi sila nakakatulog nang maayos sa pag-alala kung may utang sila. Iniingatan din nila ang reputasyon ng pamilyang Sagenes dahil ang tatay ni Tony ay kauna-unahang Barangay Chairman ng Real Dos, si Ka Pedro.

Bandang huli ay gumawa ng marahas na desisyon si Tony – ang magnegosyo at dahil hindi naman nakatapos ng pag-aaral, ang naisip niya ay mamili ng mga junk mula sa mga kapitbahay. Maliit ang kanyang puhunan subalit kapag may mga abiso siyang natatanggap tungkol sa mga dadalhing malaking bulto ng junk mula sa mga kapitbahay na may planong maglinis ng bahay, nilalakasan niya ang loob sa pag-utang upang magamit na puhunan. Binabayaran naman agad niya upang hindi siya mapatawan ng malaking interes. Ang ginamit niyang imbakan ay likurang bahagi ng kanilang lote – masikip subalit nagagawan niya ng paraan upang magkasya ang mga kalakal hanggang ang mga ito ay pik-apin ng suki niyang buyer.

Ilang taon lang ang lumipas, ang lupain nilang naisangla ay nabawi ni Tony, at kinapapalooban na ngayon ng junk shop. Markado na ang mga hangganan ng lupa kung hahatiin na ito sa apat niyang mga anak. Pinatayuan na nina Meanne at asawang Richard ang kanilang bahagi  ng maliit na computer shop, at ilang linggo na lang, matatapos na rin ang second floor na titirhan nilang mag-anak.

Sa piling nila si Danica, anak ng namayapang bunsong kapatid ni Tony, at pinapaaral nilang mag-asawa. Si Meanne ay secretary ng Barangay nila. Ang sumunod sa kanya, si Michelle ay nagtatrabaho naman sa isang malaking supermarket at siya na rin ang namumuhunan sa maliit na sari-sari store na sinimulan ng kanyang nanay. Ang nag-iisang nilang anak na lalaki, si Ian, ay nagsisilbing “utility man” ng pamily – tumutulong sa lahat ng pangangailangan, habang ang bunsong si Nene ay nag-aaral pa.

Kung hindi nagtiyaga si Tony nang siya sumailalim sa mahabang gamutan upang gumaling sa sakit niya sa bagᾁ malamang ay isa na siyang “teseko” (taong ang katawan ay halos buto at balat dahil sa sakit na TB), o di kaya ay namamahinga na siya ngayon. Si Emmy naman na Batangueἧa ay malakas ang loob at matapang sa kabila ng mga panibagong dinaramdam na maya’t mayang kirot dahil sa paghina ng kanyang mga buto, na ang ibang bahagi ay tinubuan pa ng mga bukol.

At lalong, kung hindi malakas ang loob nila sa pagharap sa mga pagsubok sa buhay nila, malamang ay nakanganga sila ngayon. Subalit dahil ayaw nilang umasa sa mga tulong, literal na nagdildil sila ng asin upang makaraos sa kahirapan noong nagsimula pa lamang sila bilang mag-asawa. Kung ang Eat Bulaga ay may magandang pormula upang magtagumpay ang “Aldub”, ang mag-asawang Emmy at Tony naman ay mayroong sariling paraan upang makaraos mula sa kahirapan – tiyaga at pagsisikap at hindi umasa sa utang upang gawing pangmatagalang puhunan.

Ang Lason sa Pagkain ng Tao at iba pang

Nagkokontrol sa pagdami niya sa Mundo

ni Apolinario Villalobos

Nang minsang mamalengke ako nang maaga, nadaanan ko ang mga sariwang isda na nasa banyera at balde – galunggong, dalagang bukid, isdang lapad, belong-belong, karpa, tilapia at dilis. Ang iba sa kanila ay frozen, subalit ang nakatawag sa aking pansin ay ang kulay ng tubig na pinagbababaran nila. Tulad ng sa galunggong na kulay dark blue, at sa dalagang bukid na kulay pula. Nakita ko naman ang isang tindera na may pulbong inilagay sa balde na binababaran ng belong-belong at karpa. Nang tanungin ko ang tinderang may-ari ng mga isda, ang sagot niya ay kulay daw talaga yon ng mga isda. Hindi na ako nakipagtalo pa dahil ayaw kong masira ang araw ko. Alam ko naman talagang may ginagawa ang mga tindera at tinderong ito sa mga binebentang mga isda upang magmukhang sariwa at matigas sa buong maghapon.

Napabalita noon pa man na gumagamit pa nga raw sila ng formalin o yong gamot na ginagamit sa bangkay ng tao upang hindi ito maagnas agad. Pati tuyộ ay hindi pinalampas dahil ginamitan din ng formalin upang maging makintab at magmukhang malinis ang kaliskis. Mabibisto lang na may formalin dahil, kapag pinirito na ay may amoy at sumasabog ang laman. May nagsabi sa akin, na dyubos (pangkulay ng sapatos) naman daw ang ginagamit upang mapanatili ang sariwang kulay ng mga isda, kaya iba’t iba ang kulay depende sa natural na kulay ng isda.

Kamakailan lang napabalitang dahil sa katusuhan ng ibang nag-aalaga ng mga baboy, hinahaluan daw nila ang pagkain ng mga nito ng gamot ng tao para sa asthma upang hindi kumapal ang taba nila at magandang tingnan ang karne sa kabuuan nito. Ang masama lang, kapag nakain ng tao ang karne ng baboy na ginamitan ng gamot, hindi na siya tatablan nito sa panahong kailangan na niyang uminom dahil sa sakit na asthma.

Ang mga gulay ay “ini-embalsamo” na rin ng mga nagtitinda. Ang langka na panggulay, talong, kalabasa, kamatis, patola, at sitaw ay binababad na rin nila sa isang klase ng gamot na magpapasariwa sa mga ito nang kung ilang araw, kaya ang talong na tinapyasan ng bulok na bahagi kaya na-expose ang laman at langkang nahiwa o tinadtad na ay hindi nangingitim, ganoon din ang kalabasang nahiwa na at binabalot sa plastic bag kasama ng iba pang gulay na pang-pinakbet; ang kamatis ay hindi lalambot agad; ang patola ay hindi mangungulubot sa loob ng ilang araw, pati na ang sitaw. Natuklasan ko itong masamang gawain nang minsang magluto ako ng langka na mapait ang lasa at kahit mahigit isang oras na ay hindi pa rin lumalambot, ganoon din ang talong na kahit nadurog na ang ibang gulay na kasama sa tagal ng pagkakagisa, ito ay matigas at amoy sariwa pa rin. Ang sabi ng ilang nakausap ko, tawas daw ang ginagamit na “gamot” para sa gulay.

Noon, napabalitang walang pakundangan ang pag-spray sa mga NFA rice na iniimbak sa mga bodega, ng gamot na panlaban sa bukbok, bigas kuto, at iba pang kulisap na sumisira dito. Subalit, ang masamang epekto naman ay napupunta sa tao – masama na ang lasa, may amoy pa. Kawawa naman ang mga mahihirap na Pilipino dahil nakakakain nga maski paano ng murang bigas, may lason naman pala! Bandang huli, dahil sa pagkabulgar nitong hindi magandang gawain, ay siniguro na yata ng ahensiyang responsable na ang bigas ay talagang ligtas na makakain ng mga Pilipino. Subalit hindi man NFA ang bigas, kahit ang mga pangkaraniwang lokal na klase ay hindi rin ligtas dahil upang masiguro na hindi sila mapeste, ini-espreyhan din sila ng insecticide, kaya hindi maaaring wala silang nasipsip upang mapasama sa mga butil.

Ang mga gulay bukid na itinuturing na ligaw at nabubuhay sa palayan at tabi ng pilapil tulad ng kangkong, lupộ, at apat-apat, na masustansiya sana ay halos hindi na rin ligtas kainin dahil sa mga fertilizer na inii-spray sa mga palay na humahalo sa tubig kaya nasisipsip ng nabanggit na mga gulay. Pati ang kuhol at tulya na nakukuha sa linangan at gilid ng mga kanal ng arigasyon o patubig ay may mga deposito na ring lason sa kanilang laman.

Ang mga prutas tulad ng saging at mangga ay inii-espreyhan na rin, kaya kahit pa sabihing binabalatan muna sila bago kainin, hindi maaaring walang nasipsip na insecticide na humalo sa laman. Ang saging na pinapadala sa ibang bansa ay binababad sa isang klase ng kemikal upang maantala ang paghinog nito. Pati ang mga itinuturing na prutas-gubat tulad ng durian at mangosteen ay tinatanim na sa mga orchard at inii-espreyhan na rin. Ang tubo na pinagmumulan ng asukal ay kailangan din ispreyhan habang lumalaki upang siguradong hindi mapeste o di kaya ay ginagamitan ng abuno upang tumamis ang katas, kaya ito ay may bahid na rin ng lason.

Ang mga halamang gamot ay may bahid na rin ng lason na galing sa hangin dahil sa dumi nito. Kaya maski pa sabihing gamot sila at organic ang sistema ng pag-alaga sa mga green house, may posibilidad pa rin na may lason sila.

Ang ibig kong ipabatid sa isinulat kong ito ay: nagsi-self liquidate o pinapatay ng tao ang sarili, gamit ang mga ginawa o inembento niya. Iyan ang halaga o katumbas ng pag-unlad. Sa madaling salita, sariling karunungan ng tao ang pumapatay sa kanya. Hindi man idaan sa pagkain ang paliwanag, ibig kong sabihin, mismong mga gamit na magpoprotekto sana sa kanya na inimbento niya, tulad ng baril, itak, at bandang huli, granada at mga bomba, ang pumapatay din sa kanya.

Idagdag pa rito ang kasakiman na umaabot sa pag-abuso sa kalikasan tulad ng walang patumanggang pagto-troso at pagmimina na nagiging sanhi ng baha at pagkasira ng normal na takbo ng panahon. Dito lumalabas ang katalinuhan ng Diyos…dahil sa mga ganitong pangyayari, nakokontrol ang “pag-apaw” ng tao sa mundo!

Truth Cannot be Forced on Others

By Apolinario Villalobos

Yes, truth cannot be forced on others. What is true for one guy is not necessarily true for the other who does not think the same way as the former. And, this is how trouble develops among the peoples of the world who precisely do not think in the same way. When one firmly holds on to his principles and beliefs, differences are developed, and they create gaps in the relationship with others who think otherwise.

One sensitive area that easily breeds differences is religion. In this arena of differing beliefs, some groups even go to the extent of killing to assert their religion. One particular group, the Islamic, even makes use of a traditional belief, such as jihad, to purportedly save souls. In the past, those who constitute the leadership of the Catholic Church even resort to torture to force the truth into the minds of the supposedly unbelievers.

Another area is ideology in which the major players are communists and adherents of democracy. Pages of history in many countries that became victim to this struggle show gruesome results of the efforts exerted by both parties. This struggle continues until today, although got mellowed by co-operation for the sake of progress hinged on interdependent economies of the world.

Truth can only become what it should be if the targeted recipient will open his mind as a gesture of acceptance. Unfortunately, it does not always happen. While others can go to the extent of killing to force the truth he believes in, the latter on the other hand, would rather die than have his own truth be overruled by the one being forced into him.

The world practically floats on all kinds of “truths” as each earthling believes he is right. HOWEVER, this general belief does not give the “true and righteous” result, as shown by pockets of war that pockmark the earth. At the end, I can then say, that TRUTH IS NOT ALWAYS RIGHT!...that’s as far as I am concerned.

Ang Taong Ikinahihiya ang Sarili

…ay ikinahihiya ang Diyos!

Ni Apolinario Villalobos

Tayo ay nilikha ng Diyos kaya dapat nating ipagmalaki ang ating sarili ano man ang katayuan natin sa buhay at lipunan. Kung sa palagay natin ay mayroon pa tayong dapat pagsumikapan upang mapabuti ang ating buhay, gawin ito ng maayos na walang bahid ng kasamaan. Hindi tayo dapat mainggit sa pinagsikapan ng iba. At higit sa lahat, hindi dapat ikahiya ang kahirapan dahil para na rin nating ikinahihiya ang Diyos na siyang naglalang sa atin.

Ang kahirapan ay dapat na magbigay ng inspirasyon upang magpakasigasig pa tayo nang sa ganoon ay maabot natin ang ating mga pangarap sa buhay. Huwag nating ihambing ang ating sarili sa ibang nakaririwasa sa buhay dahil kapag mahina ang ating kalooban ay baka masisi pa natin ang Diyos kung “bakit niya tayo pinabayaan”.

Iwasan dapat ang paggamit ng mga  ekspresyon na, “mabuti ka pa o mabuti pa siya o sila” dahil paghahambing ito ng ating sarili sa iba. Nagpapahiwatig din ito ng sama ng loob sa ibang mas nakakaangat ang buhay kaysa atin. Dapat matuwa tayo para sa ating kapwa kung umangat man ang katayuan nila sa buhay, dahil kabawasan sila sa mga dapat tulungan.

Lahat ng tao ay pantay-pantay sa mata ng Diyos, kaya sa ating pagsilang, lahat tayo ay nakahubad. Yong mga isinilang sa tahanang nakaririwasa ay nakikinabang lamang sa pinagsikapan ng kanilang magulang at pinalad, kaya hindi ito dapat ipagmalaki. Yong mga isinilang sa tahanang dahop, ay dapat magsikap upang sa kanilang pag-angat ay taas noo silang makapagmalaki.

Noon ay may isa akong kaibigan na natiyempuhan kong bumibili ng NFA rice sa palengke. Nang matanaw niya ako ay lumipat sa katabing puwesto at ang binili ay commercial rice na mahigit kuwarenta pesos ang halaga kada kilo. Ayaw niyang masabing kumakain ang pamilya niya ng NFA rice, na siya kong binili nang araw na yon. Ang kaibigan kong ito ay madalas umutang sa akin dahil palaging nauubos ang sweldo sa goodtime. Ikinahiya niya ang kanyang kakapusan, pero hindi siya nahihiyang umutang dahil sa kapalpakan niya sa pagbadyet ng kanyang kita!