Showing posts with label calamity. Show all posts

0

Ang Mundo, Tao, at Diyos

Posted on Monday, 10 October 2016

ANG MUNDO, TAO, AT DIYOS
Ni Apolinario Villalobos

Babala:  Ang blog na ito ay para lamang sa mga naniniwalang may Diyos…

Ang mga bagay sa ating paligid, pati na ang tao, at ang maayos na pamumuhay ng lahat ang patunay na may Diyos….yan ang paniniwala ko na hindi pwedeng kontrahin ng iba. Hindi naging “aksidente” o basta na lang nagkaroon ng mga bagay, may buhay man o wala sa kalawakang ginagawalan ng mundo, na ginagalawan naman ng tao. Hindi aksidente ang pagkaroon ng kabuluhan ang lahat ng bagay na umangkop sa pangangailangan ng mga hayop, halaman, at taong nagkaroon ng mga ito.

Halimbawa sa tao: ang buhok sa ulo ay pangharang sa init ng araw; ang kilay ay pangharang sa tutulong pawis upang hindi dumiretso sa mata; ang ilong ay para sa paghinga at ang mga balahibo sa loob nito ay pangharang sa dumi upang hindi pumasok habang humihinga ang tao; ang labi ay pangtakip ng bunganga upang hindi pasukin ng langaw o lamok at iba pang kulisap; ang ngipin ay pang-nguya ng kakainin; ang palaypay ng tenga ay pang-ipon ng tunog upang dumiretso sa butas, kaya para itong “bulsa”; ang mga kamay ay panghawak at panuntok, samantalang ang mga paa ay panglakad naman at pangsipa; ang buhok sa kili-kili ay proteksyon upang hindi magkaroon ng friction at magdikit ang balat ng braso at tagiliran sa bahaging yon, etc.

Ang iba’t ibang lahi at uri ng mga hayop at halaman ay may kanya-kanyang magkakaparehong katangian, at hindi pwedeng sabihing nagkataon lang ang pagkakapareho nila. Kung sasabihing “nagkataon” lang, pwedeng may ipapanganak na Amerikano ang isang nanay na Pilipino (pwera dito ang “albino” na naging puti lang ang balat)…o di kaya ay maaaring magkaanak ang elepante ng tigre.

Noong panahon ni Noah, nagkaroon ng malawakang baha na ayon sa Bibliya ay paraan upang mawala ang masasamang lahi sa mundo. Ang hindi lang naitala sa Bibliya ay ang iba pang mga kalamidad na tumama sa mundo upang mabawasan ang dami ng mga may buhay, at tuloy ay magkaroon ng balanse ang dami ng may buhay at pagkaing makukuha o available nang panahong yon. Kung nagawa ng Diyos na magpabaha, ay kaya rin niyang gumamit ng iba pang paraan upang mamintina ang kaayusan at balanse sa mundo.

Sa palagay ko, kaya binigyan ng Diyos ng “free will” ang tao, ay upang ito na ang gumawa ng paraan sa pagkontrol ng balanse sa mundo, nang lingid sa kanyang kaalaman. Dahil sa “free will”, ang tao ay nagkaroon ng ugaling pagkagahaman, kriminal, kabaitan, pagiging maka-Diyos, at iba pa. Dinagdag sa “free will” ang dunong o karunungan dahil ito ang ginamit ng tao upang gumawa ng mga kagamitang pamuksa sa kapwa-tao sa pamamagitan ng digmaan, terorismo at iba pa, na ang resulta ay paghihirap at kagutuman. Ang mga patayang nangyayari sa mundo ay nakatulong upang mabawasan ang dami ng tao, dahil kung hindi nagkaroon ng mga digmaan at kung asahan lang ang mga kalamidad, noon pa lang ay maaaring umapaw na ang sangkatauhan sa mundo!

Lahat ng tao at hayop, pati mga halaman ay may mga sakit na nananalaytay sa kanilang mga ugat (tao at hayop) at hibla (halaman). Ang dunong na ibinigay sa tao ang siyang gumagawa ng paraan kung paanong mapigilan ang “paglabas” ng mga sakit, sa pamamagitan ng pag-imbento ng mga gamot at ibang kaalaman tulad ng pag-opera. Subalit dahil sa kapabayaan ng tao, hindi niya nakontrol ang sarili upang magpakasasa sa pagkain at bisyo. Dahil diyan naglabasan ang mga sakit na ulcer, kanser, diabetes, high blood, high cholesterol, etc. Hindi nagamit ng maayos ang “free will” kaya naghihirap ngayon ang sangkatauhan dahil sa iba’t ibang sakit….masarap kasing humitit ng sigarilyo at marijuana, suminghot ng cocaine at shabu, lumaklak nang walang patumangga ng alak, lumamon ng maski pagkaing sinabi nang bawal, pagpuyat, etc.

Ang mga kalamidad tulad ng bagyo at baha ay resulta ng pagkagahaman ng tao na sumira sa kalikasan, kaya hindi dapat isisi sa Diyos kung bakit madalas na nagkakaroon ng mga ito.  Samantala, ang pagsisisi naman ng tao ay palaging nasa huli na….


0

Ang Ulan

Posted on Friday, 4 March 2016

Ang Ulan
Ni Apolinario Villalobos

Biyayang bigay ay ginhawa sa nanunuyong lalamunan
At nagpapalambot ng nagkandabiyak nang kabukiran
Pagbagsak nito sa kalupaan mula sa nalusaw na ulap
Dulot ay ginhawa’t pag-asa sa mga taong nangangarap.

Sa bawa’t patak ng ulan, may mga namumuong buhay
Nagkakaugat, sa lupa’y kumakapit at ayaw humiwalay
Sa pag-usbong ng mga ito’y luntiang paligid, dulot nila
Na sa iba pang nilalang sa mundo ang dulot ay ginhawa.

Subali’t kung minsan, kanyang pagdating ay may kasama
Hindi lang iisa, kundi dalawang masaklap na mga sakuna
Dilubyo kung ituring dahil may umiihip, malakas na hangin
At kung minsa’y baha na sa pag-agos, lahat kayang dalhin.

Ginagamit din kaya ito ng Diyos upang ang tao’y gisingin?
Mula sa kanyang kayabangan at sagad- butong pagkasakim?
Nararapat lang yata dahil kung wariin ay tila nakalimot siya
Sa Isang dapat ay pasalamatan…Diyos na naglalang sa kanya.   



0

Ang Pagmamalasakit ay Hindi lang Dapat Para sa Tao

Posted on Thursday, 22 October 2015

Ang Pagmamalasakit
ay Hindi Lang Dapat Para sa Tao
Ni Apolinario Villalobos

Ang sabi ni Francis, ang santo papa ng mga Katoliko, dapat magmalasakit ang tao sa kanyang kapwa….maging compassionate. Sa opinion ko naman, hindi lang sa kanyang kapwa dapat magmalasakit ang isang tao. Lahat ng nilalang ng Diyos na may buhay, kahit nga ang mga walang buhay tulad ng kalupaan, kabundukan, karagatan, at mga ilog ay dapat pagmalasikatan. Kung ang may buhay ang pag-uusapan, dapat kasama ang mga halaman at mga hayop na malaking bahagi na ng buhay ng tao. Samantala, ang mga hayop na sinasabing nananakit o mababangis ay hindi papalag kung hindi sila pinapakialaman ng tao.

May mga taong mahilig mag-alaga ng mga “laruang” hayop o pet, lalo na yong may lahi,  hindi lang upang makaaliw sa kanila kundi upang maging palamuti din sa bahay. At, dahil mamahalin, ginagamit din silang palatandaan ng karangyaan ng isang tao. Nagagamit na rin sila ngayon bilang therapies o pampagaling ng sakit, lalo na ang mga psychological. Sa mga taong talagang taos sa puso ang pag-alaga, okey ito. Ang hindi tama ay ang ginagawa ng mga taong nanggagaya lamang dahil sa inggit sa ibang meron ng mga ito. Bibili sila ng mga nabanggit, subalit dahil likas na walang hilig talaga, ay napapabayaan kaya nagkakasakit hanggang mamatay.

Ang kapalaran ng mga halamang pampalamuti ay hindi nalalayo sa nabanggit na mga hayop na binili ng mga naiinggit sa kapitbahay, kaya napabayaan hanggang mamatay. May mga tao kasing dahil naiinggit sa malagong halamanan ng kapitbahay ay nagtatanim din ng mga ito sa bakuran upang mapantayan o malampasan pa ang nakikita sa kapitbahay. Subalit dahil wala rin talagang hilig sa tanim kundi naiinggit lang, ni hindi nila pinapansin ang mga halamang nagkakandalanta dahil hindi nila nadidiligan.

Ang mga kahayupan sa gubat at kalawakan ay ginagamit na target ng mga mangangaso, pampalipas ng oras lang nila, kaya maraming endangered species ang nawala na talaga. Bandang huli ay nagtuturuan ang mga NGO at pamahalaan kung saan nagkaroon ng diperensiya sa pagpapatupad ng alituntunin.

Ang ibang mga nature lovers kuno, tulad ng mga scuba divers, snorkelers, trekkers at mountaineers ay nagmamalaking mahal nila ang kalikasan. Subalit kung umakyat ng bundok ay nag-iiwan ng basura nila sa camping sites. Hindi man lang nila naisip na magbaon ng trash bags upang lagyan ng basura upang mahakot pagbaba nila, kaya maraming kabundukan sa Pilipinas, na ang mga trails ay maraming candy at biscuit wrappers, aluminum cans ng softdrinks, upos ng sigarilyo, satchet ng instant noodle, sanitary napkin at toilet paper. Ilang taon na ang nakalipas, ang Mt. Everest ay isinara ng kung ilang linggo upang malinisan ang mga trails at camping sites sa kapatagan hanggang sa tuktok na tinambakan ng mga empty oxygen canisters, mga bote, at iba pang klase ng basura.

Ang mga dalampasigan o beaches, tulad ng mga kabundukan ay nasasalaula din ng mga burarang nature lovers kuno at mga negosyante. Ang isang halimbawa ay isla ng Boracay na puno ng mga naglalakihang resorts at hotels na ang septic tanks ay tumatagas sa dagat kaya tinutubuan na ng mga lumot ang ilang dalampasigan, tanda ng pagkakaroon ng mikrobyo sa tubig-dagat. Hindi sapat ang sinasabing paghakot ng basura at sinipsip na dumi mula sa septic tanks at dinadala sa Caticlan, na ginagawa ng gobyernong lokal, dahil hindi naman perpektong nakakalinis ang mga ganitong mga paraan.

Ang mga bundok ay kinakalbo ng mga illegal loggers na ang iba ay mga gahamang opisyal ng gobyerno at ang iba naman ay dummy ng mga foreign financiers. Animo ay minamasaker nila ang mga kabundukan. Kaya tuwing tag-ulan, ang rumaragasang tubig mula sa kabundukan na nagdudulot ng baha sa kapatagan ay kulay brown o pula, na ibig sabihin, mga lupa silang hindi na napoproteksiyunan ng mga ugat ng mga kahoy o mga damo man lang. May mga yumamang iilan, subalit ang nagdusa ay libo-libong mahirap na mamamayan, at ang masakit pa, ay mga dayo ang yumaman!

Ang mga bigtime na mangingisda ay gumagamit ng makabagong mga instrumento na kumakayod sa sahig ng karagatan, kaya lahat ng madaanan ay tangay – mga korales na kung ilang milyong taon na ang gulang, mga maliliit na isda, at mga inahing isda na dapat ay mangingitlog pa lang.  Ang ilan pa ay gumagamit ng lason at dinamita, at itong mga tao ang may gana pang magtaka kung bakit nauubos ang mga isda malapit sa dalampisagan kaya wala na silang mahuli!

Ang tao pa rin, sa kagustuhang umasenso agad ay gumagamit ng makabagong teknolohiya para sa mga pagawaan. Gagamit ng langis upang magpaandar ng mga makina, at ang latak ay tinatapon sa ilog na dumadaloy hanggang sa dagat o lawa. Ganoon din ang mga nagmimina na ang latak ng kemikal na ginagamit sa paglinis ng namimina ay iniimbak sa mga reservoir subalit ang katatagan ay hindi mapagkatiwalaan, kaya pagdating ng panahon ay tumatagas rin kaya sinisipsip ng lupa na ang resulta ay pagkalason ng mga nakapaligid na bukal. Kung ipampaligo ang tubig mula sa mga ito, sakit sa balat ang dulot, lalo na kung gamitin sa pagluto na ang dulot ay tiyak namang kamatayan. Sa isang banda, ang usok mula sa mga pagawaan ay pumupunit sa kalawakan na dapat ay humahadlang sa tindi ng init ng araw na tumatama sa mundo.


Pagkagahaman at kawalan ng pagmamalasakit ang dahilan ng lahat ng mga nabanggit, at kakambal na yata ng tao. Walang mangyayari sa panandaliang pagsasantu-santohan upang makapagpakita ng pagmamalasakit dahil sinabi ng santo papa. Kailangan nating maging consistent o tuluy-tuloy sa pagpapakita ng malasakit. Paanong maisasakatuparan ito kung ang maayos na pagtapon nga lang ng basura mula sa bahay ay hindi nagagawa kaya naaanod sa mga ilog, dagat, at estero? Kaylan tayo magbabago? 

0

Mga Dapat Ipagpasalamat ng mga Pilipino

Posted on Wednesday, 14 October 2015

Mga Dapat Ipagpasalamat ng mga Pilipino
Ni Apolinario Villalobos

Kahit malaki ang problema ng mga Pilipino dahil sa mga nangyayaring  korapsyon sa gobyerno pero iniimbistigahan pa, marami pa rin namang dapat ipagpasalamat, tulad ng mga sumusunod:

  1. Buhay pa naman tayo, ayon kay Pnoy Aquino, yon nga lang kumakalam ang tiyan dahil sa hindi pagkain ng tama sa oras…kapos kasi sa perang pambili man lang ng NFA rice o bagoong. Nakatikim na kaya si Pnoy ng kahit isang kutsarang sinaing na NFA rice?

  1. May mga siksikang bus na masasakyan tuwing pumalya ang MRT at LRT, dahil hindi naman nakamamatay ang trapik, ayon naman kay Jun Abaya na dating kalihim ng DOTC na ngayon ay may lakas ng loob na tumakbo bilang senador kaya gusto niyang iboto siya ng mga taong galit sa kanya. Subukan kaya niyang pumila sa MRT o di kaya ay maglakad sa riles papunta sa terminal kung biglang tumigil ang tren?

  1. Ang gobyerno natin ay sobrang “maluwag”, kaya aakalain mong walang pinapatupad na batas. Pero kung meron man, marami silang butas na sinadyang gawin upang maisakatuparan ng mga korap na mambabatas ang masama nilang layuning tumagal sa puwesto. Dahil dito, hindi nila ipinasa ang  “Anti- political Dynasty” Bill, hindi rin nagbigay ng karapatan sa mga mamamahayag na umusisa sa mga problema sa gobyerno kaya hindi ipinasa ang “Freedom of Information Bill”, at napakamarami pang iba.

  1. May mga nagtitiwala pa rin sa Pilipinas na mga bangko, salamat sa mga maling report tungkol sa progreso daw ng bansa, kaya tuloy pa rin ang pangungutang ng gobyerno upang may maipambili raw ng buffer stock ng NFA rice, yon nga lang ay kinukumisyunan ng mga sagad-butong kurakot na mga opisyal, o di kaya ay magamit sa pagpapatupad ng mga infra-structure projects, yon nga lang ay pinagkikitaan din ng mga nagkukutsabahang kontraktor at ahensiyang may pakana ng mga ito….at kung anu-ano pang mga dahilang paggagamitan ng inutang na dahil sa sobrang laki, hindi na kayang bayaran kahit ng mga apo natin sa talampakan.

  1. Hindi binabaha ang Maynila, yon nga lang ay kung tag-init lang kung kaylan ay marami ang nagkakaputukan ng kili-kili dahil sa kakapusan ng tubig pampaligo, kaya nagmamahalan ang tawas at deodorant. Kung tag-ulan naman, at sasabayan pa ng pag-ihi ng ang mga asong kalye, pusa, at dagang estero, lubog naman ang buong siyudad!

  1. Nakakausad pa rin naman ang bumper to bumper na mga sasakyan sa mga main roads ng Maynila, sabi naman yan ni Tolentino ng MMDA na kinarma dahil sa regalo niyang mga dancer na nagkikisay sa stage ng isang bertdey party.  Nakakausad nga ang trapik, dumadami naman ang nagkakaroon ng varicose sa tuhod dahil sa panggigigil nila sa pag-apak ng preno at selenyador, bukod pa rito ang pagkakaroon nila ng high blood pressure dahil sa sobrang inis, at sakit sa bato dahil sa pagpigil ng ihi, sa loob ng kung minsan ay apat o limang oras, bago maka-dyengel sa isang pader o poste. Yong iba pa ay natutong kumausap sa sarili upang malibang…na nakababahala naman, lalo pa at mahal ang professional fee ng psychiatrist.

  1. Lumalabas na napaka-edukado ng mga Pilipino dahil sa libo-libong nakakapagtapos sa kolehiyo at unibersidad, isang nakaka-proud na phenomenon, yon nga lang istambay ang nangyayari sa karamihan dahil walang mahagilap na trabaho, kaya nganga sila pagkatapos ng masayang graduation na may selebrasyon pang kainan sa mamahaling restoran, o halos walang tigil na inuman sa bahay.

Marami pa sana akong babanggiting dahilan, na magpapakitang wala tayong dapat ikabahala sa ilalim ng administrasyon ng sobrang bait na pangulo na gustong magpatawag ng “Pnoy”…pero huwag na lang, upang may matira naman para sa pagmumuni-muni ng mga mambabasa, lalo na kung sila ay nagpapalabas ng sama ng loob sa isang maliit na kuwartong may upuan sa gitna. Mahalaga ang mental exercise na ito. Ganyan ako ka-considerate.


0

Earthquake Occurrences in the Philippines

Posted on Tuesday, 13 October 2015

Earthquake Occurences in the Philippines
By Apolinario Villalobos

The Philippines is within the Pacific seismic belt and “ring of fire”. This fact made the archipelago a literally explosive nation in Asia.

In 1937, Manila was rocked by a severe earthquake that destroyed many buildings in the commercial district. In August 2, 1968, another earthquake occurred violently that an apartment building collapsed, killing hundreds of people.

In June 3, 1868, a violent earthquake caused destruction to the Manila Cathedral and hundreds of buildings and homes. The Visayas and Mindanao islands were rocked by a series of destructive earthquakes in April 1, 1955, ranging from Intensity 3 to Intensity 8, and consequently, hundreds of lives were lost in areas around Lake Lanao.

The most destructive earthquake so far, that had the most disastrous aftermath, struck Mindanao in August 17, 1976 with an intensity that marked the gauge at 8. The earthquake caused a massive tidal wave that left 90,000 people homeless, 3,000 dead, and 3,000 missing. Millions of properties were destroyed.


To date, Manila is so much concerned about the biggest occurrence of an earthquake, “The Big One” which based on historical facts the “cycle” indicates that it can occur anytime. Regular earthquake drills are being conducted in public places such as malls and government buildings, as well as, schools and offices. Warnings have already been sounded off to those who are residing right above the fault line. The Phivolcs has also printed guidelines and a map that indicate the coverage and extent of the fault line. 

0

Philippines: The "Miracle" Country

Posted on Tuesday, 29 July 2014



Philippines: The “Miracle” Country
By Apolinario Villalobos

  • It is a “miracle” how the Filipinos could survive the onslaught of natural and man-made tragedies.
  • It is a “miracle” how the survivors of calamities could keep the anguish to themselves and just cry out their woes while bidding goodbye to loved ones buried in common graves after natural calamities resulting to hundreds of deaths.
  • It is a “miracle” how survivors of calamities could have lived on foodstuff recovered from the muddy ruins of groceries, rotting rice from NFA warehouses, crunchy coconut meat patiently scraped from hardy shells salvaged from roadsides, and roots of yams from the denuded hills, instead of living with even a bit of decency on the goods donated by concerned countrymen and benefactors from other countries, and which are “still” in the “care” of government agencies….waiting to be “stolen”.
  • It is a “miracle” how victims of tragedies could survive the sweltering months in tents while waiting for the promised temporary shelters built at a sickening slow pace…due to red tapes as government agencies admit…so they know, but what have they done?
  • It is a “miracle” how some survivors of calamities could walk around, soaked to the bone by rain in tattered shirts despite sacks of donated clothes in the “safety” of government warehouses….waiting to be “stolen”?
  • It is a “miracle” how survivors of calamities could live on despite hunger and exposed wounds which are left untreated due to the lack of medicine, while pronouncements are made by government health care agencies about the country’s sufficiency in hospital beds, medicines, services, etc….. did they not hear about barangays “sharing” the services of rural health care providers?
  • It is a “miracle” how big families could survive on the limited two kilos of NFA rice per purchase, despite boastful announcement from government agencies that markets are “flooded” with such prime commodity as a deterrent to the exorbitantly-priced commercial rice….where are the precious grains that are supposed to be sold in sufficient quantities to Filipinos so that they need not go back and forth to the market and spend precious centavos for fare?
  • It is a “miracle” why nothing is heard about the cases filed against hoarders…were cases filed just for show?
  • It is a “miracle” how a government official could survive the shame of being a nothing-doing, yet, arrogantly announcing consistently during the last four years that there will be no power shortage, until he realized lately, that he has been wrong, and now desperately asks Congress for an “emergency power” for the President, to finally solve the problem….it is a “miracle” how this energy “wonder boy” is still around, instead of giving chance to others.
  • It is a “miracle” how some people could still believe assurances from the government about the influx of investors despite the glaring fact on power shortage which is an important factor in business operation…….the government is hoping for “miracles” to happen when the investors use generator sets for their operation….tourists to wake up in the middle of the night and grope their way to the toilet…tourists getting stuck in the middle of a zip line due to sudden a blackout…tourists “enjoying” their candle light dinner, with sweat trickling down their face and neck.
  • It is a “miracle” how some Filipinos believe the report about thousands of kilometers of highways and farm to market roads when for even some promised short-span bridges, only posts are evident.
  • It is a “miracle” how the leader could easily rant the “miracle” projects “funded” by lawmakers with money “miraculously” taken from the government coffer, and forgot that these were involved in  the ghost Napoles NGOs, hence, some are non-existent…did the government go into the tedious filing of cases against the three lawmakers and their cohorts, just for show?
  •  It is a “miracle” how village teachers could survive despite limitations on instruction materials, allowance, wage… survive teaching under leaking roofs and rooms with see-thru walls….survive arduous treks to their schools beyond hills and mountains…survive the threats on their lives, without the benefit of even a single centavo of “hazard pay”, while government officials, lawmakers and their families hie-off to vacation lands on weekends to unwind.
  • It is a “miracle” how the hardworking Bureau of Internal Revenue could have ever thought of slapping sidewalk vendors, small-time vegetable and fish vendors, lundrywomen, beauty parlor workers, jeepney and taxi drivers with taxes…their pittance “income” at the end of the day, not even enough to buy half a kilo of rice!
  • It is a “miracle” how parents of young Filipinos trying their best to learn the ABCs could still afford the high-priced textbooks converted into workbooks.
  • It is a “miracle” how the Department of Education can take note of the “excellently miraculous” statistics on enrollees at every start of the school year, and forget to take note of the decline of these statistics as the school year approaches its end, to indicate that the impoverished children quit school because of malnutrition and poverty…yet, the officials do not exert an effort to lift even their pinky finger to remedy the situation.
  • It is a “miracle” how “intelligent” ass-lickers could believe the “miracle economy” of the Philippines and clapped their hands as if they were toy monkeys that run on dry-cell batteries, in admiration of the guy who boastfully mentioned it during a very special occasion, complete with his broken and emotion-filled voice.
  • It is a “miracle” how the country can survive the shameful raids on drug laboratories by government agencies with their consistent failures in bagging the Chinese drug lords who own them…and the confiscated drugs becoming unaccounted later on.
  • It is a “miracle” how the country has still retained its name despite the foreign takeover of its economy…its people slaving it out for these foreign investors as sales clerks, messengers, factory workers, drivers, houseboys and housemaids, on short-term contracts.
  • It is “miracle” how this third-world agricultural country could still survive despite the lack of support from the government to improve farming technology…and, instead, rely on importation of basic commodities such as rice from neighboring agricultural countries whose agricultural scientists and technicians got trained at the International Rice Research Institute (IRRI) in Laguna, Philippines!
  • It is a “miracle” how the rice farmers of the country still survive despite the deadly stranglehold of their necks by loan sharks/ rice traders who buy palay from them at ridiculously low prices and sell its milled form to the consumers at excessive prices.
  • It is a “miracle” how some Filipinos can still patiently listen to hollow reports on the “miracle economy” of the country!

Indeed, the Philippines is a “miracle” country. The leader says so as he reads the statistics on a piece of paper – report from his trusted few who rant “miraculous” accomplishments that bloom out of nothing! But in fairness to the government’s effort to “enlighten” the Filipinos, perhaps, yes, perhaps, some of the “miracles” can be true…but then, only some….those which were already part of past reports…and get reported again and again.