Showing posts with label flood. Show all posts

Ang Baha at Kapalpakan ng Gobyerno

Ni Apolinario Villalobos

Ang nararanasang baha tuwing tag-ulan ay nangyayari sa buong kapuluan ng Pilipinas. Ang isa sa mga dahilan nito ay ang kalumaan ng mga drainage – maliit at puno na ng latak o sediments….yan ang sitwasyon ng Manila at mga lumang lunsod tulad ng Bacoor City, Imus City, Cainta, Taytay, Makati, at marami pang iba. Subalit maraming mga bagong barangay, bayan at lunsod ang binabaha dahil sa KAWALAN NG DRAINAGE SYSTEM.

Sa mapa at blueprint na batayan ng mga proposal sa pag-approve ng status ng local units upang maging barangay, bayan o lunsod, walang naka-indicate na drainage system. Ang nakalagay lang ay mga “zones”.  Dapat ay kasama sa blueprint ng barangay, bayan at lunsod ang sketch ng  DRAINAGE SYSTEM NA GAWA NA, HINDI DROWING LANG. Kung wala nito, dapat ay hindi aprubahan ng Kongreso ang pino-propose na status. Dahil sa kapalpakan na yan, maraming lunsod na palaging lubog sa baha, at kung magpagawa man ay wala pang effective na direction kung saan dadalhin ang waste water. Ang kapalpakan na yan ay hindi dapat isisi sa kasalukuyang nakaupong mga namumuno dahil minana lang nila ang problema.

Dapat ay gayahin ang sistema ng mga subdivision developers batay sa requirement ng mga ahensiyang may kinalaman sa housing program.  Bago sila makapagbenta ng mga lote, ang subdivision ay dapat kumpleto sa mga facilities tulad ng drainage system, electric posts, plaza, multi-purpose hall, basketball court at ang iba ay mayroon pa ngang chapel.

Kung magpo-propose naman sana ng isang sitio na gagawing barangay, dapat ay kasama ang territorial blueprint na nagpapakita ng mga kanal, manhole, at direksiyon na patutunguhan ng tubig – kung sa ilog man o sa lawa.  

Kapag ipinanukalang gawing lunsod ang isang bayan at inaasahan ang pagdagsa ng mga investors na magtatayo ng restaurants, malls, hotels, at condo buildings, dapat ay mahigpit na ipatupad ang pagkakaroon nila ng malaking septic tank na siyang magsasala (strain) muna ng maruming tubig bago ito padaluyin sa drainage system.

Sa simpleng salita…KAPABAYAAN ANG DAHILAN NG MGA BAHA, NA LALO PANG PINATINDI NG MGA NAKATIWANGWANG NA MGA PROYEKTO, NA KARAMIHAN AY BASTA NA LANG INIWAN NG MGA CONTRACTORS DAHIL SA KAKULANGAN NG BUDGET.

Ang Tubig at Hangin

Ni Apolinario Villalobos

Ang tubig at hangin -

Bahagi ng buhay kung sila ay ituring.

Sa tubig ng sinapupunan nakalutang

Ang binhi ng buhay na sumisibol pa lamang

Na sa mundong lalabasa’y walang kamuwang-muwang.

Gaya ng tubig, ang hangi’y buhay din,

Nagpapatibok sa puso, nagpapapintig;

Ang sibol, nakapikit man, ito ay nakakarinig

Na animo  ay naghahanda na, paglabas niya sa daigdig.

Hangin ang unang malalanghap niya

Sa takdang panahong siya’y isinilang na,

At, sa kaguluhan ng mundo

Imumulat ang mga mata -

Kasabay ng malakas niyang pag-uha.

Sa tigang na lupa, ang tubig ay buhay

Ito’y ulang bumabagsak mula sa kalawakan

Subali’t kapag lumabis na’t hindi mapigilan

Nagiging baha, pumipinsala sa sangkatauhan

Ganoon din ang hangin na dulot ay ginhawa

Basta ang ihip, huwag lang magbago ng timpla.

Baha at bagyo

Dulot ng tubig at hangin sa mundo

Hindi masawata

Kaya dulot ay matinding pinsala

Subali’t sana, kahit papaano’y maiibsan

Kung napangalagaan natin ang kalikasan -

Na ating inalipusta nang walang pakundangan! 

Ang Walang Katapusang Pagbungkal

Ng Kalsada sa Kalakhang Maynila

At mga Karatig-Lunsod

Ni Apolinario Villalobos

Nanggagalaiti sa galit ang mga nakatira sa Maynila at karatig-lunsod na apektado ng walang patumanggang pagbungkal ng mga kalsada upang ayusin daw, o di kaya ay para mapalitan daw ang mga culvert o drainage o tamburong na daluyan ng maruming tubig (sewage). At ang lalong nagpasama ay kung kaylan tag-ulan na, saka pa ginawa ang katarantaduhang ito na nagbigay ng hindi maisalarawang perhuwisyo lalo na sa mga commuters.

Sa puntong lalakihan daw ang mga tamburong na dadaluyan ng maruming tubig (sewage), ito daw ay para hindi na bumaha. Ang dahilang ito ng ahensiya, kung DPWH man o local government ay parang fairy tale na kinukuwento sa isang bata. Una, paanong maniniwala ang taong bayan na hindi babaha, ganoong ang lebel ng taas ng dagat kung high tide na humaharang sa labasan ng tubig mula sa mga tubong ito kung tag-ulan ay hindi nagbabago at lalo pa ngang tumataas, kaya maliit man o malaki ang tubo, may baha pa rin? Maski si Juan na nagtitinda ng sigarilyo ay alam yan. Hindi rin nadadaragdagan ang mga pumping station na dapat sana ay nakakalat sa kalakhang Maynila upang mapabilis ang pagpapalabas ng tubig-baha sa dagat. Nasaan ang pondo para sa mga ito? Pangalawa, ang mga hindi pa tapos na mga proyekto ay hinahayaang nakatiwangwang kaya natatambakan ng basura, bato, lupa at kung anu-ano pang bagay,kaya by the time na isasara na ay wala nang silbi ang mga tamburong.

Sa sistema ng gobyerno para sa mga proyekto, ibang contractor ang nagbubungkal at iba naman ang nagsasara o nag-aayos ng kalsadang binungkal. Kaya dahil sa kabagalan ng mga contractor,  perhuwisyo ang dulot sa mga tao kapag nagkaroon ng baha! Nakakatipid daw kapag magkahiwalay ang contractor. Talaga? Hindi tanga ang mga Pilipino para maunawaan na batay sa simpleng computation ay dapat nakakatipid kung iisa lang ang contractor para sa dalawang nabanggit na trabaho….yon nga lang, iisa lang ang “mapagkikitaan”, kung totoo ang hinala…na sana naman ay hindi.

Maraming binungkal na maaayos at bagong gawang kalsadang aspaltado ang pinalitan ng konkreto na dahil sa malabnaw na timpla, ilang ulan lang ang bumagsak ay naglitawan na ang mga graba. Hindi din yata naisip ng mga “engineer” kuno ng mga ahensiyang gumagawa nito na mas malaki ang bentaha ng aspaltadong kalsada lalo na pagdating sa maintenance. Kung may mga crack ang aspaltadong kalsada, bubuhusan lang ng panibagong latag o layer at ilang oras lang ay pwede nang gamitin. Pero kung konkreto naman, ang gangga-buhok na crack ay kailangang palakihin pa upang “madikitan” ng semento, pero hindi rin naman tumatagal, at bibilang ng araw bago madaanan uli. Ang sa aspalto, habang tinatapalan ng bagong timplang pang-repair, ito ay kumakapal at lalong tumitibay, at ang tunay na gastos ay MALIIT kaya nakakatipid ang gobyerno. Ang sa konkreto, dahil sa malakihang pagbungkal, ang nakakadudang “gastos” ay MALAKI!

Hindi masama ang maghinala dahil kasama ito sa talinong ibinigay ng Diyos sa tao….ibig sabihin gumagana ang utak.  Ang hindi naghihinala at basta na lang umaayon o di kaya ay walang reaksiyon man lang ay may diperensiya sa utak o di kaya ay robot!

Ang Pagmamalasakit

ay Hindi Lang Dapat Para sa Tao

Ni Apolinario Villalobos

Ang sabi ni Francis, ang santo papa ng mga Katoliko, dapat magmalasakit ang tao sa kanyang kapwa….maging compassionate. Sa opinion ko naman, hindi lang sa kanyang kapwa dapat magmalasakit ang isang tao. Lahat ng nilalang ng Diyos na may buhay, kahit nga ang mga walang buhay tulad ng kalupaan, kabundukan, karagatan, at mga ilog ay dapat pagmalasikatan. Kung ang may buhay ang pag-uusapan, dapat kasama ang mga halaman at mga hayop na malaking bahagi na ng buhay ng tao. Samantala, ang mga hayop na sinasabing nananakit o mababangis ay hindi papalag kung hindi sila pinapakialaman ng tao.

May mga taong mahilig mag-alaga ng mga “laruang” hayop o pet, lalo na yong may lahi,  hindi lang upang makaaliw sa kanila kundi upang maging palamuti din sa bahay. At, dahil mamahalin, ginagamit din silang palatandaan ng karangyaan ng isang tao. Nagagamit na rin sila ngayon bilang therapies o pampagaling ng sakit, lalo na ang mga psychological. Sa mga taong talagang taos sa puso ang pag-alaga, okey ito. Ang hindi tama ay ang ginagawa ng mga taong nanggagaya lamang dahil sa inggit sa ibang meron ng mga ito. Bibili sila ng mga nabanggit, subalit dahil likas na walang hilig talaga, ay napapabayaan kaya nagkakasakit hanggang mamatay.

Ang kapalaran ng mga halamang pampalamuti ay hindi nalalayo sa nabanggit na mga hayop na binili ng mga naiinggit sa kapitbahay, kaya napabayaan hanggang mamatay. May mga tao kasing dahil naiinggit sa malagong halamanan ng kapitbahay ay nagtatanim din ng mga ito sa bakuran upang mapantayan o malampasan pa ang nakikita sa kapitbahay. Subalit dahil wala rin talagang hilig sa tanim kundi naiinggit lang, ni hindi nila pinapansin ang mga halamang nagkakandalanta dahil hindi nila nadidiligan.

Ang mga kahayupan sa gubat at kalawakan ay ginagamit na target ng mga mangangaso, pampalipas ng oras lang nila, kaya maraming endangered species ang nawala na talaga. Bandang huli ay nagtuturuan ang mga NGO at pamahalaan kung saan nagkaroon ng diperensiya sa pagpapatupad ng alituntunin.

Ang ibang mga nature lovers kuno, tulad ng mga scuba divers, snorkelers, trekkers at mountaineers ay nagmamalaking mahal nila ang kalikasan. Subalit kung umakyat ng bundok ay nag-iiwan ng basura nila sa camping sites. Hindi man lang nila naisip na magbaon ng trash bags upang lagyan ng basura upang mahakot pagbaba nila, kaya maraming kabundukan sa Pilipinas, na ang mga trails ay maraming candy at biscuit wrappers, aluminum cans ng softdrinks, upos ng sigarilyo, satchet ng instant noodle, sanitary napkin at toilet paper. Ilang taon na ang nakalipas, ang Mt. Everest ay isinara ng kung ilang linggo upang malinisan ang mga trails at camping sites sa kapatagan hanggang sa tuktok na tinambakan ng mga empty oxygen canisters, mga bote, at iba pang klase ng basura.

Ang mga dalampasigan o beaches, tulad ng mga kabundukan ay nasasalaula din ng mga burarang nature lovers kuno at mga negosyante. Ang isang halimbawa ay isla ng Boracay na puno ng mga naglalakihang resorts at hotels na ang septic tanks ay tumatagas sa dagat kaya tinutubuan na ng mga lumot ang ilang dalampasigan, tanda ng pagkakaroon ng mikrobyo sa tubig-dagat. Hindi sapat ang sinasabing paghakot ng basura at sinipsip na dumi mula sa septic tanks at dinadala sa Caticlan, na ginagawa ng gobyernong lokal, dahil hindi naman perpektong nakakalinis ang mga ganitong mga paraan.

Ang mga bundok ay kinakalbo ng mga illegal loggers na ang iba ay mga gahamang opisyal ng gobyerno at ang iba naman ay dummy ng mga foreign financiers. Animo ay minamasaker nila ang mga kabundukan. Kaya tuwing tag-ulan, ang rumaragasang tubig mula sa kabundukan na nagdudulot ng baha sa kapatagan ay kulay brown o pula, na ibig sabihin, mga lupa silang hindi na napoproteksiyunan ng mga ugat ng mga kahoy o mga damo man lang. May mga yumamang iilan, subalit ang nagdusa ay libo-libong mahirap na mamamayan, at ang masakit pa, ay mga dayo ang yumaman!

Ang mga bigtime na mangingisda ay gumagamit ng makabagong mga instrumento na kumakayod sa sahig ng karagatan, kaya lahat ng madaanan ay tangay – mga korales na kung ilang milyong taon na ang gulang, mga maliliit na isda, at mga inahing isda na dapat ay mangingitlog pa lang.  Ang ilan pa ay gumagamit ng lason at dinamita, at itong mga tao ang may gana pang magtaka kung bakit nauubos ang mga isda malapit sa dalampisagan kaya wala na silang mahuli!

Ang tao pa rin, sa kagustuhang umasenso agad ay gumagamit ng makabagong teknolohiya para sa mga pagawaan. Gagamit ng langis upang magpaandar ng mga makina, at ang latak ay tinatapon sa ilog na dumadaloy hanggang sa dagat o lawa. Ganoon din ang mga nagmimina na ang latak ng kemikal na ginagamit sa paglinis ng namimina ay iniimbak sa mga reservoir subalit ang katatagan ay hindi mapagkatiwalaan, kaya pagdating ng panahon ay tumatagas rin kaya sinisipsip ng lupa na ang resulta ay pagkalason ng mga nakapaligid na bukal. Kung ipampaligo ang tubig mula sa mga ito, sakit sa balat ang dulot, lalo na kung gamitin sa pagluto na ang dulot ay tiyak namang kamatayan. Sa isang banda, ang usok mula sa mga pagawaan ay pumupunit sa kalawakan na dapat ay humahadlang sa tindi ng init ng araw na tumatama sa mundo.

Pagkagahaman at kawalan ng pagmamalasakit ang dahilan ng lahat ng mga nabanggit, at kakambal na yata ng tao. Walang mangyayari sa panandaliang pagsasantu-santohan upang makapagpakita ng pagmamalasakit dahil sinabi ng santo papa. Kailangan nating maging consistent o tuluy-tuloy sa pagpapakita ng malasakit. Paanong maisasakatuparan ito kung ang maayos na pagtapon nga lang ng basura mula sa bahay ay hindi nagagawa kaya naaanod sa mga ilog, dagat, at estero? Kaylan tayo magbabago? 

The Dismal Failure of the “Resettlement” Program

for Informal Settlers in Manila

By Apolinario Villalobos

While the effort of the government to “save” Manila’s informal settlers from the danger of their abodes on the banks of esteros, underneath the bridge and unhealthy, as well as, filthy slums, is commendable, the sincerity is questionable. Where is sincerity in the promise about comfort in these resettlement areas that have no water facilities, lighted roads, public transportation, and electricity? To give a raw impression of these projects, footages of “comfortable” life in these areas are shown on TV, though it is purported that they consist just a very minimal percentage of completed units. The resettled families have no choice, but be resourceful to make the “shell” that the government call “house”, comfortable, rather than wait for the agency people to tell them that that at least, they need not worry about any demolition.

The resettled people worked in Manila business centers such as Divisoria, Sta. Cruz, Quiapo, Intramuros, Port Area, Malate, and Ermita, as well as airport terminals in Pasay City, and Makati. Some were paid the minimum wage. The rest were on daily contracted rates which were way below the minimum such as those working in stores and mall shops, in restaurants as waiters, cooks and waitresses. Some were junk collectors that rummage city dumps. Some were porters in piers and airport terminals, and still some were janitors, street sweepers, and part-time housekeepers. Their children went to schools which were walking distance away from their makeshift homes. Before the resettlement, the working members of the family already had barely enough daily fare, so that some walked to their job sites, making do with just biscuits for lunch. And then, they were forcefully resettled in the middle of school year, cutting short the studies of their children. Resettlement areas are in far off Bulacan, Cavite, Laguna and even Batangas. After the resettlement, most working members of the family quit their job for lack of daily fare to work.

Where is sanity in this supposedly “humane” program of the government? At times, even the rain could not stop the demolition of the makeshift homes, leaving the hapless families shivering, soaked to the bone, wet and hungry, crying their heart out while witnessing the tearing apart of their home that they painstakingly built out of salvaged tins and boards.

Cleared areas give way to malls and condos put up by foreign investors. Some are left as is – vacant, and just fenced in with barbed wire. The esteros or waterways that get cleared of shanties become clogged again by the waste from the upper portion of the Pasig river… floating on the stinking and murky water that flows out to Manila Bay, And the reason?... inconsistent cleaning and monitoring by authorities!  Yet, the government blames only the squatters for the perennial overflowing of these esteros! How about the factories and “legal” homes along the rivers which are also responsible for the waste and garbage that clog these waterways?

Meanwhile, the families in the pathetic resettlement areas try to survive on sweet potato leaves, kangkong, malunggay and wild indigenous vegetables, to go with their daily gruel of NFA rice. Some teen-aged daughters whose studies were cut short, try to help their family by trekking to nearby towns to work in market stalls and small eateries at Php100 a day. Mothers who used to gather vegetable trimmings in Divisoria to be sold on sidewalks or as part-time laundress near their former shanties in the city are left with nothing to do. Their husbands on the other hand cannot afford the more than three hundred pesos fare to their former jobs as porters at the port area and busy city wet markets.

As a last resort, desperate families sell the rights to their “home” and go back to where they came from to start another stage of survival. The government and the agency concerned seem blind to this vicious cycle as a result of their program that lack long-ranged planning. They thought that the solution to the urban squatting problem ends in the resettlement of the families. They forgot that the roof over the head is not just the basic need of man in order to survive. They forgot that such man has to work and earn in order to eat and do other endeavors to better his life, such as go to school.

What the government obviously wants are the numbers that they can print on reports about “rehabilitated” indigent Filipinos! Something for the world to see, that, indeed, poverty in the Philippines has been reduced!

Ang mga Kapabayaan sa Pilipinas

…kabulukang nakakasulasok at nakakasuka!

Ni Apolinario Villalobos

Napakaraming kapabayaan ang maibabato sa pamahalaan na nagresulta sa pagkawala ng respeto ng mga mananamantala sa gobyerno. Dahil dito, nadadamay ang kabuuhang pagkatao ng mga Pilipino na nawalan na dignidad o dangal.

Ang isang halimbawa ay ang pagpipilit ng DMCI, developer ng Torre de Manila na  ituloy ang pagpapagawa kahit may TRO na noon pa man. Mula sa apat ay naging pito, hanggang nabisto na ang gusto palang ipatayo ay isang high-rise condo na may 49 palapag. Tinagurian itong “national photo bummer” dahil kapag nagpakuha ang mga namamasyal sa Luneta ng litrato sa harap ng rebulto ni Rizal, litaw na litaw ang ginagawang gusali. Ngayon, gusto pa ng Supreme Court na bayaran ang DMCI kung mahihinto ang proyekto nila, ganoong sa simula pa lang ay alam na ng kumpanyang mali sila, at nagpapalusot lamang sa tulong ng mga tiwaling opisyal ng pamahalaan, lalo pa at nagsimula na pala silang magpre-selling maraming buwan na ang nakaraan. Walang ginawa ang administrasyon ni Aquino ganoong ang usapin ay isang national issue.

Dahil naman sa walang humpay na nangyayaring korapsyon sa gobyerno, ang tingin sa ating bansa ay basura na. Kahit sa kapit-bansang Malaysia ay may mga adverstisement na hindi ligtas ang manirahan at magnegosyo sa Pilipinas. Sa larangan naman ng turismo, kung ilang beses nang napasama sa listahan ng mga bansang dapat iwasan ang Pilipinas. Nasundan pa ito ng pagdagsa ng halos isandaang malalaking container vans na puno ng basura mula sa Canada. Hindi na nirerespeto ang Pilipinas dahil ang mismong namumuno ay walang political will.

Ang nasa isip ng mga banyagang gustong manamantala sa Pilipinas ay makakalusot sila basta may nakahandang milyones na panlagay sa mga opisyal. Hindi maiwasang isipin nila ito dahil may mga pruweba nang ginagaya naman ng iba, hanggang umabot sa halos wala nang katapusang pang-aabuso ang lahat. Lumalaki ang problemang kinakaharap  ng mga Pilipino dahil malalim na ang inabot ng ugat ng korapsyon sa gobyerno. Paano pang mabubunot ang ugat sa ngayon, kung mismong namumuno ay walang pakialam sa mga nangyayari sa kanyang paligid?

Mismong sa loob ng bakuran ng bansa, nagkalat ang mga basura – sa kalye at mga estero, bukod pa sa paligid ng mga slum areas. May mga ahensiya ngang itinalaga pero wala namang ginagawa. Sa mga estero o daluyan ng tubig nga lang, hinahayaang kumapal ang mga basura at water liliy, kaya kapag inabutan ng malakas na ulan umaapaw ang mga ito na nagdudulot ng matinding baha. Oo nga’t may kasalanan din ang mga tao, subali’t ano ang gagawin nila kung ang basurang inilagay naman nila ng maayos sa mga pick-up points ay hindi hinahakot ng mga trak ng basura sa tamang oras?

Maliliit na mga isla at kalat-kalat na nga lang ang Pilipinas, tatambakan pa ng basura ng ibang bansa at mismong mga naninirahan, ano pa ang aasahang mangyari?...ang sagot ay dusa na idudulot ng sakit mula sa amoy ng basura, at lason na tatagas sa mga daluyan ng tubig sa ilalim ng lupa o bukal, na iniinom ng mga tao! 

Tag-ulan na Naman…

Ni Apolinario Villalobos

Tag-ulan na naman. Tulad ng inaasahan, kikilos na naman ang pamahalaan sa paglinis ng mga daluyan ng tubig sa kalakhang Maynila. At, papasyal na naman ang mga pulitiko sa mga “buhay na boto” na nakatira sa tabi ng mga estero at ilog na namumuwalan na sa dami ng basura. At lalabas sa TV ang tagapagsalita ng Malakanyang upang magsambit ng mga pangako sa pagpapalipat ng mga informal settlers sa mga relocation sites. Paulit- ulit na sinasabi, taon-taon na lang, na may pondo naman daw na magagamit. Ang tanong naman ng taong bayan…nasaan?

Tag-ulan na naman. Nakailang taon na rin ang lumipas para sa mga biktima ng karahasan sa Zamboanga, pero hanggang ngayon, nasa evacuation center pa rin sila. Marami na rin ang namatay sa sakit dulot ng hindi malinis at masikip nilang kapaligiran. Nakailang taon na rin makalipas ang bagyong Yolanda, ngunit ang mga biktima ay nakatira pa rin sa maliit na “temporary shelters” na ang pagpatayo ay pinagkitaan pa ng mga tiwaling opisyal.

Tag-ulan na naman. Ang mga nasirang paaralan noong nakaraang mga bagyo, nakatayo pa rin, hindi ginalaw, wala raw pondo. Baka ang ibig nilang sabihin ay wala nang natirang pondo sa kaban ng bayan dahil ibinulsa ng mga magnanakaw na kapit-tuko sa katungkulan. Ang mga tulay na nilaylay ng pinakahuling bagyo…laylay pa rin, yong iba ay putol, kaya ang mga apektadong tao tumatawid sa mga rumaragasang ilog o nakikipagsapalan sa mga kawayan at lubid, umiindayog sa bigat nila at ihip ng hangin.

Tag-ulan na naman. Sisinghap–singhap at giginawin na naman si Juan, biktima ng baha at bagyo, maghihintay ng kakarampot na relief goods mula sa Department of Social Welfare (DSW).(Dagdag kaalaman: noong unang panahon ang tawag sa DSW ay Social Welfare Administration (SWA). Pinalitan dahil sinabi ng mga Pilipino noong unang panahon na mas angkop daw tawaging “SWApang”. Maski pa nabago ang pangalan ng ahensiya, wala pa ring nabago sa mga pamamalakad nito dahil ampaw pa rin.

Tag-ulan na naman. Magpapaligsahan na naman sa pagpatak ang ulan at luha ng mga taong walang masilungan, lulutang-lutang kung abutin ng baha, kumakapit sa mga puno kung bumayo ang bagyo, at nagtitiis sa pagkulo ng tiyan kung hindi mabigyan ng iilang pirasong instant noodles at ilang kilong bigas.

Tag-ulan na naman….ganoon nang ganoon na lang ang mga kuwento ng buhay ng mga kawawang Pilipino – walang pagbabago! …dahil walang awậ kung hagupitin ng kalikasan at masisibang tao sa pamahalaan!

Kung tulong ang ulan sa natutuyong mga dam at palayan, dusa naman ang dulot nito sa mga taong walang masilungan at ang inaasahan pa ay mga tumpok-tumpok na paninda sa bangketa at bilao. Subalit dahil matibay naman ang kanilang pananampalataya…pinapasa-Diyos na lamang nila ang kanilang kapalaran dahil lahat na kayang gawin ay ginawa na nila.

Ipagdasal natin sila ngayong tag-ulan….