Showing posts with label sympathy. Show all posts

See with Our Heart,

Feel with Our Kindness

By Apolinario Villalobos

Our eyes perceive the world

That’s all that they can do;

But there’s more beneath

The surface of everything

That only the heart can see –

If strengthened with fidelity.

Touching the lives of others

Some do with false charity

They, who think, food is enough

They, who think, money is fine

But given devoid of kindness

All effort becomes worthless.

Look around with our heart

Touch others with kindness

Those are what we should do

To realize our purposes in life –

Live and share, love sincerely

And thank the Lord as we pray!

Cristina Toledo Cabanayan

Packs Food for Prison Inmates

By Apolinario Villalobos

I came to learn of the advocacy of Cristina Toledo Cabanayan when I took my brunch in their roadside food stall along Camba St. in Divisoria….she packs food for some inmates in Manila City Jail. It all started when her son (name withheld upon request) who was detained asked her to include his newly found friends, in the lunch pack that she prepares for him during visitation days. Her son found out that his friends have not been receiving visitors for a very long time, hence, depended on the meager and strictly- budgeted meals served by the jail administration.

Soonest as she heard their stories, she did not hesitate to pack meals taken from what she sells along Camba St. of Divisoria district for her son and his friends. The pack meals are brought by her grandsons to their father who is thirty six years old. The day I took my brunch, a Saturday, was a visitation day for the Manila City Jail inmates.

I learned, too, that Cristina’s altruism also benefited Lagring, who was adopted by her family when she found her living in the area alone, after having been abandoned by her family. Cristina nurtured Lagring back to her health, and today she helps in the operation of the roadside eatery by taking charge of everything that needs to be washed – eating utensils, pots, pans, etc. Though she is still noticeably skinny, she is back to her former spritely self. I found her washing pots and plates when I dropped by the food stall.

The husband of Cristina is a retiree with a frail health, making it necessary for him to stay at home, where he does the easy chores while the rest of the members are doing their share in the food stall. Miracle, Cristina’s daughter, though with a family of her own, helps her mother run the small business. The cooperation among the family members spared Cristina from hiring extra hands which is what food stall owners normally do.

The food stall is the source of the family’s livelihood, the blessing from which they also share with others in the best way that they can afford, but despite such, they are able to make both ends meet, as a proverb goes. They do not even know for how long they can hold on to their roadside space that accommodates their pushcart laden with foods. Despite such apprehension, Cristina, a typical Filipino, is fatalistic though in a positive way. She grew up in the same area and had her own share of ordeals that made her tough as a person.    

The Spirited Anna…with sightless left eye

and dimming right one

by Apolinario Villalobos

I thought the woman whose name I learned was Anna,  and who was sitting on the pushcart was just too trusting by not counting the money that I gave her for the items that I chose from among her “buraot” items, until she told me that her right eye can barely see while her left eye was totally useless. Her sight had been defective since she was a girl. While growing up, she was desperate and a loner because of her deficiency until she met her husband who took good care of her.

Anna and her husband had been selling junk items for more than five years. They would spread their items on a piece of tarpaulin as early as six in the morning along the old railroad track now covered with pavement as early as six in the morning, just when the vegetable wholesalers are packing up. An hour later they would transfer to the corner of the Sto. Cristo St. where I found her. With their four children in tow, her husband would leave her to clean their other “buraot” items in the railroad track.

She smilingly told me that she and her husband have been setting aside money for their children from the meager daily earnings. Just like most of the hardworking scavengers of Divisoria, they live on the pushcart…or rather, beside their pushcart that are heaped with their junks at the end of the day. Their children are aged nine, seven, four and three years. Just before noon, she told me that they, already with lunch bought from a makeshift sidewalk eatery, would join her.

Our amiable conversation was cut short by a sudden and steady drizzle. I had to help Anna gather her items on their pushcart and cover them with two pieces of tarp that I brought with me, intended to be given to the vendors like her. We stayed on the covered sidewalk, and it was at this time that Anna got worried for her husband and children.  Not long afterward, a guy carrying two children, and two girls huffily came running and joined us.

As the pushcart was securely covered, I invited Anna and her family to the Jollibee outlet a few steps away. The eldest girl jumped and gleefully shouted when she heard the name. When we entered, other customers threw us inquisitive stares as the husband of Anna and the kids were dripping wet. It was their first time to enter the establishment and even taste its cheapest Yummy sandwich, but for such a happy occasion, I ordered the regular burger and spaghetti for each of them. While they were enjoying their sandwich, spaghetti, and Coke, they strike a picture of a happy family…of contentment, a far cry from many families that are virtually swimming in affluence, yet, not satisfied a bit. As a practice, I did not take their picture while enjoying their Jollibee meal, for I do not want the photo opportunity to come out as one done in exchange for something. So as not to instigate Anna and her husband to ask questions about me, I stopped asking more questions about their life….that way, I was happy not to be asked for my name, though, before we parted ways, I told them that the snacks were courtesy of a certain “Perla”. I was resolved, however, to see them again.

A Friend Gave Life to My Blogging

By Apolinario Villalobos

A friend who is also a blogger in her own right, based in the United States, but a Filipina, gave life to my blogging when she gave me her smart phone, after finding out that I have no camera which should be an important tool of a blogger. I told her that most of my blogs need no photo to support them.

It took me a very long time before finally deciding to use the cellphone, but only its camera because it has not yet been “opened” for local use, being registered with a Telcos in America. Most especially, I have no heart in spending a big amount just for that purpose because I am very much comfortable with my old basic phone.

Of late, I found out that the cellphone is indeed a big help in supporting my blogs, especially, events such the recent Feast of the Black Nazarene of Quiapo. Also, for people with amazing and inspiring virtues, so that viewers will know how they look like – such as having a seasoned face due to hard work, stooped body due to almost 24/7 toil for the much needed cash, and also for strange sounding names of food. But the said contraption is still a no-no for my random acts of charity.

When the same friend read the blog about my laptop lacking a key cover for letter “M”, she immediately sent me a message of her plan to send over a laptop which I respectfully declined because I have no habit of getting rid of things that are still useful to me.

My friend is Perla Buhay….by the way, for foreign viewers, “buhay” means “life”. Coincidence?...God works in many splendid ways. Perla also gives life to her financially “dying” relatives and friends, also intellectual nutrients to children “starving” for knowledge with her book donations. So now, viewers know why I keep on praising the All-Knowing God although, I criticize to high heavens His people on earth who “badly manage” churches and manipulate the faith of innocent people.

Ang Nanay naming Matapang at Mahilig Mag-ampon

Ni Apolinario Villalobos

Ang pangalan niya ay Angelica pero ang palayaw niya ay “Ica”. Bunso siya at nag-iisang babae sa kanilang magkakapatid. Mabait siya pero matapang dahil kahit maliit ay marunong humawak ng itak kaya sa palengke noong maliit pa ako, kung saan may puwesto kami ng tuyo pero nalugi kaya nauwi sila ng tatay namin sa paglatag sa lupa ng ukay-ukay, ay pinangingilagan siya.

Naalala ko noong nasa Grade 1 ako, nagkagulo sa isang inuman ng tuba malapit sa puwesto namin dahil sa isang lasing na nagwala. Daanan ang puwesto namin papunta sa inuman ng tuba, kaya halos naglaglagan ang mga tuyo dahil sa dagsa ng mga taong nagtakbuhan. Sa inis ng nanay namin, kinuha ang itak na nakatago sa ilalim ng bangko at sinugod ang nagwawalang lasing. Nang makita siya ay parang nahimasmasan dahil kilala pala siya nito. Lalong natakot ang lasing nang makita ang itak na hawak ng nanay namin. Ang may-ari naman ng puwesto ay hindi mahagilap dahil tumakbo daw at nagtago, kaya ang nanay namin ang nag-utos sa lasing na linisin ang mga kalat tulad ng nabasag na mga maliit na garapong kung tawagin ay “Bol” na ginagamit sa pag-inom ng tuba. Ang “Bol” ay tatak ng garapong galing sa America noon at ang dating laman ay minatamis yata. Antigo na ito ngayon at mahal kung bilhin sa antique shop.

Nang kumandidato ang nakakatanda niyang kapatid bilang Vice-Mayor, pati ang pamilya namin ay nadamay sa mga intriga. Sa inis niya ay nag-research kung sino ang nagpasimuno ng isang intriga at nang malaman niya ay sinugod sa bahay at hinamon ng away sa kalsada. Binantaan din niyang huwag nang dumaan sa tapat namin at huwag na huwag daw magpakita sa kanya. Nagkaroon ng problema ang intrigera dahil ang bahay namin ay nasa tapat lang ng plasa kaya kung may libreng sine, ay nagtatakip ito ng turban sa ulo at mukha upang hindi makilala ng nanay namin na mahilig ding manood ng libreng sine. Ayaw makialam ng nanay namin sa pulitika at ito ang itinanim niya sa aming isip dahil para sa kanya na naunawaan din namin, sisirain lang ng pulitika ang magandang samahan ng magkakamag-anak at magkakaibigan na ang isip ay nakatuon sa hangad na makaupo sa puwesto sa anumang paraan.

Isang gabi ay nakita ko sila ng tatay namin na nagbibilang ng mga lumang pilak na perang Kastila na matagal na nilang naipon. Kinabukasan pinalitan ng kumpare nila ang mga pilak na pera ng bago. Pambayad pala sa naipong utang na dahilan kung bakit wala nang nagdatingang bagong stock ng mga tuyo galing sa Iloilo. Nalaman ko ring marami pala silang pinautang ng paninda na hindi nabayaran kaya nalugi ang negosyo. Sa bagay na ito, hindi ko nakitaan ng tapang ang nanay namin upang maningil dahil sa awa sa mga umutang…mga kapos din daw kasi tulad naming. Hindi nagtagal, ibinenta nila ang puwesto namin.

Noong ukay-ukay na ang ibinenta ng magulang namin, sinubukan din nilang dumayo sa ibang bayan. Isang gabing dumating sila galing sa dinayong tiyangge, may kasama silang buntis. Sa kuwentong narinig ko isinama nila ang babaeng nakita nilang palakad-lakad sa palengke ng Tulunan, ang dinayong bayan nang araw na yon, dahil baka daw “ihulog” ng babae ang anak niya. Ang “ihulog” ay “ilaglag”sa Tagalog o sa Ingles ay i-“abort”. Pero dahil bata pa ako ang na-imagine ko ay ang gagawin ng babae na “ihuhulog” ang anak niya sa bangin! Inampon namin ang babae hanggang sa manganak. Nang umabot na ang anak niya sa gulang na apat na taon ay pinayagan siya ng nanay namin na bumalik sa Tulunan.

Isang beses naman, nang naghuhugas ako ng mga reject na tuyo upang matanggal ang namuong asin ay may nakita akong batang apat na taong gulang lang yata, umiiyak sa tabi ng public toilet. Nag-iisa lang siya at ayaw sumagot sa mga tanong ko kaya sinundo ko ang nanay ko. Isinama niya ang bata sa puwesto namin at inutusan ang kuya ko na maghanap ng pulis sa palengke upang sabihan na may batang “napulot” at nasa puwesto namin. Hanggang magsara na kami ng puwesto, ay wala pa ring kumuha sa bata kaya isinama na namin sa pag-uwi. Araw-araw siyang isinasama sa puwesto upang makita ng kung sino mang nakakakilala. Nang magdesisyon ang nanay naming ampunin na ang bata ay saka naman siya nakita ng tiyuhin. Sa pag-uwi nila ay sumama kami ng nanay ko at nagdala pa kami ng maraming tuyo upang pasalubong sa mga magulang. Nakatira pala sila sa bulubundukin ng Magon malapit na sa boundary ng South Cotabato, kaya napasabak kami ng “hiking” na inabot din ng ilang oras dahil napakadalang pa ang mga sasakyan noon. Nakabalik kami sa palengke bandang hapon na. Inihatid kami ng tatay ng bata dahil sa bigat ng pinabaon sa aming maraming bayabas at guyabano.

Nang umuwi naman ang nanay namin galing sa Bantayan Island (Cebu) mula sa pagdalo sa pista ng nagmimilagro daw na Sto. Niἧo, may kasama siyang isang batang babae na ulila at limang taong gulang. Naging kapamilya namin ang bata hanggang sa siya ay isinama uli sa Bantayan noong mag-sasampung taon gulang na. Hindi na siya naisama pag-uwi ng nanay namin dahil nang makita daw ang bata ng isang tiyahin ay binawi. Wala namang nagawa ang nanay namin kundi ang umuwing luhaan.

Hindi lang tao ang nakahiligang ampunin ng nanay namin dahil nang minsang umuwi siya ay may napulot siyang tuta na nangangalkal sa basurahan ng isang bakery na nadaanan niya. Hindi pa ako nag-aaral noon kaya naging kalaro ko ang tuta hanggang sa ito ay lumaki. Ang pinaka-puwesto ng aso tuwing gabi ay ang balkonahe namin. Isang umaga ay nakita namin siyang patay at kagat pa ang leeg ng isang asong patay din at ang bunganga ay umaapaw sa laway, palatandaang ito ay isang asong ulol. Nakaakyat pala sa balkonahe ang asong ulol at kung hindi napatay ng aso namin ay malamang na kami ang nabiktima pagbukas namin ng pinto nang umagang yon.

Kung buhay ang nanay namin ngayon, malamang ay naipagpatayo namin siya ng isang maliit na “halfway home” para sa mga gusto niyang ampunin kahit pansamantala, pati na rin siguro ng isang maliit ding “pet shelter”. Pero masaya na rin ako dahil alam kong inampon din siya doon sa “itaas”.

Maawain, Maunwain, Mahiyain, at Mapagmalasakit

ang Wikang Filipino

Ni Apolinario Villalobos

Ang wikang Filipino ay mayroong mga katagang “medyo” (it seems), “hindi gaano” (not much of…), at “siguro” (sort of). Ang mga katagang yan ang nagpapalambot ng kahulugan ng nga pantukoy na kataga, tulad ng “pangit”, “mapait”, “mabaho”, “masama”, atbp. Hindi maunawaan kung bakit nahihiya ang Pilipino sa diretsahang pagbigkas ng mga pantukoy na kahit masamang pakinggan ay totoo naman.

Kawalan ng katapatan para sa isang tao ang hindi pagsasabi ng totoo na dapat sana ay nakakatulong sa pinagsasabihan upang matutong tumanggap ng katotohanan kung napatunayan naman, at upang magbago siya kung kailangan. Sa isyu ng kagandahan o kapangitan batay sa mapagkunwaring batayan, alam naman ng lahat kung ano ang “kagandahan ng kalooban” at “panlabas na kagandahan”. Upang hindi lumabas na nagsisinungaling, huwag na lang magbanggit ng katagang “ganda” o “gwapo” kung may mga nakikinig na mga taong hindi naman talaga guwapo o maganda…huwag rin magbanggit ng katagang “pangit”, kung dudugtungan din lang ng “medyo”, at pampalubag ng kalooban na “nasa kalooban ang kagandahan ng tao”.

Kung talagang korap ang isang pulitiko, diretsahan nang sabihin ito. Huwang nang magpaikot-ikot pa dahil lamang nakikinabang din pala ang nagsasalita pagdating ng panahong nagkakabentahan ng boto. (Pareho lang pala sila!) Kung talagang maganda ang isang babae, sabihin din ito ng buong katapatan upang hindi mapagsabihang naiinggit lang ang nagsasalita kaya nag-aalangan siya sa pagpuri.

Maraming taga- media ang mahilig din sa paggamit ng “medyo” kung sila ay bumabatikos ng ibang tao, lalo na mga pulitiko. Ang nakalimutan nila ay walang “medyo” sa kasong libel, kaya gumamit man sila o hindi nito sa hindi nila mapatunayang bintang, kakasuhan pa rin sila, kaya, lubus-lubusin na nila kung matapang sila. Ang mga harap-harapan namang pinupuri na matalino, subalit mahiyain, ay namumula pang sasagot ng: “medyo lang po”. Kung sabihan namang pagbutihin pa ang ipinapakitang galing, sumasama naman ang loob dahil mahirap daw i-satisfy ang naghuhusga.

Kahit walang patumangga ang kurakutan sa gobyerno na nagresulta sa kahirapan ay lumalabas pa rin ang  “ medyo” tuwing may iniinterbyu. Tulad nang interbyuhin sa radyo ang isang nanay na tinanong kung nahihirapan sila sa buhay. Sinagot niya ito ng matamis na “medyo”. Ayaw niya sigurong marinig sya ng mga kapitbahay nila at malaman na talagang naghihirap ang kanyang pamilya, dahil hindi naman ito ang pinapakita niya kahit tadtad na sila ng utang. Dahil “siguro” dito, ang mga wala namang budhing pulitiko at opisyal ng gobyerno ay talagang nilubos na ang pagnanakaw…with true feelings pa…talagang wagas sa kalooban! Samantala, ang mga kinukunan naman ng retrato na mga taga- iskwater, ay pabebe pang nagpo-pose!

Taos-pusong Serbisyo : tatak ng Lunsod ng Bacoor

(…salamat kay Nolasco S. Espiritu at Jessica S. Sarino)

ni Apolinario Villalobos

Matagal ko nang narinig ang magagandang kuwento tungkol sa mga nagtatrabaho sa City Hall ng Bacoor. Sinasabi nilang iba ang pakiramdam kapag nasa loob ka na ng bulwagan dahil halos lahat ng mga kawani ay handang sumagot nang walang pagkayamot sa mga tanong. Mararamdaman daw talaga ang taos-pusong pag-asikaso ng mga empleyado sa lahat ng may nilalakad sa City Hall.

Akala ko ay hanggang kuwento lang ang maririnig ko, hanggang sa madanasan ko rin ang sinasabi nilang kakaibang serbisyo nang minsang may nilakad akong mga papeles. Dahil sa kalituhan, pumasok ako sa kuwarto ng mga kawani sa halip na magtanong sa naka-assign sa counter. Mali na ako doon dahil kailangan ko palang kumuha ng number sa Information Desk. Ganoon pa man, pagpasok ko sa kuwarto, ang una kong nakausap ay hindi nag-atubili sa pagbaba muna ng hawak na dokumentong binabasa upang abutin naman ang mga dokumentong hawak ko. Matiyaga niyang binasa ang iniabot ko at pagkatapos ay sumangguni rin sa isa pang kawani. Magkatulong silang nagpaliwanag sa akin tungkol sa hawak kong mga dokumento – sa napakamahinahong paraan, na aaminin kong noon ko pa lang naranasan.

Parehong halos umapaw sa mga nakasalansang dokumento ang mesa ng dalawang nakausap ko, na ibig sabihin ay “hanggang leeg” ang kanilang ginagawa. Sa kabila ng ganoong kalagayan, nangako pa rin sila na maaasikaso agad ang nilalakad ko. Ang pagkakamali ko ay humirit pa ako ng pakiusap na baka pwede akong maghintay. Lumabas tuloy na hindi ko sila inunawa sa kabila ng nakatambak nilang trabaho. Sa halip na mainis sa ginawa ko ay malumanay pa rin silang nakiusap na bumalik ako kinabukasan. Ni hindi nila binanggit ang sangkaterbang dokumentong unang naipila sa kanilang mesa.

Nagulat ako nang malaman kong ang una ko palang nakausap ay mismong hepe ng departamento ng Assessor’s Office, na si G. Nolasco S. Espiritu. Humanga ako sa kanya dahil hindi man lang niya ako ini-refer sa isa sa mga staff niya. Ang kinausap naman niyang nakaupo sa harap niya ay si Bb. Jessica S. Sarino, Assessment Clerk III. Pareho silang maaliwalas ang mukha sa kabila ng sangkaterbang dokumentong kailangang asikasuhin, kaya nawala ang lahat ng agam-agam ko na baka mahirapan ako sa pagkuha ng kailangan kong dokumento. Napatunayan ko ang kanilang katapatan sa binitiwang pangako dahil kinabukasan ay nakuha ko rin ang dokumento.

Malaking bagay para sa kliyente ng isang opisina, ma-gobyerno man o ma-pribado, ang malumanay na pag-asikaso sa kanyang pangangailangan. Naipapakita ito ng empleyado sa pamamagitan ng maaliwalas na mukha at pakikipag-usap na may halong pang-unawa. Hindi maiwasan ng mga kliyenteng magkaroon ng pag-alinlangan at agam-agam  sa maaaring mangyari sa nilalakad nilang dokumento. Kaya ang malinaw at malumanay na paliwanag na ginawa nina G. Espiritu at Bb. Sarino ay nakatulong ng malaki upang mawala ang aking pag-alinlangan at naramdamang kaba.

Sa isang banda naman,  hindi ko maiwasang bigyan ng pansin, na sa kabila ng masikip nilang kalagayan, maliksi pa rin sa pagkilos ang mga empleyado. Mabuti na lamang at magkakaroon na rin sila ng maluwag na opisina sa bagong City Hall ng lunsod na nasa Molino Boulevard, pagkalampas lang ng St. Dominic Hospital. Ito ang magiging pamana ni mayor Strike Revilla sa mga taga-Bacoor, sa pagtatapos ng kanyang panunungkulan.

Ang mga katulad nina G. Espiritu at Bb. Sarino ay dapat tularan ng mga nagtatrabaho sa gobyerno, lalo pa at sa panahon ngayon ay sunud-sunod ang mga pagbatikos na nangyayari sa kanila. Idagdag pa diyan ang hindi magandang imahe ng kasalukuyang administrasyon, kaya nadadamay ang ibang maganda naman ang ginagawa. Sa isang bagong lunsod tulad ng Bacoor na may makulay at madugong kasaysayan kaya nakakahatak ng mga turistang lokal at dayuhan, mahalaga ang isa o ilang tatak na magbibigay ng alaala. Sa ginawa nina G. Espiritu at Bb. Sarino, ang tumatak sa aking isip ay ang taos-puso nilang pagtupad ng kanilang tungkulin…na magiging tatak na rin ng lunsod ng Bacoor.

Ang Katagang “Sorry”

ay may dalawang Kahulugan  -

pakikiramay at pagtanggap ng kasalanan

Ni Apolinario Villalobos

Kapag sinabi ng isang tao na “I am sorry”, ibig sabihin ay nasa sitwasyon siyang “sorrowful”, o sa Pilipino ay “kalungkutan”. Nangangahulugang siya ay nagsi-“sympathize” o “nakikiramay” sa taong nakadanas ng trahedya. Kaya sa pakikiramay ay pwedeng sabihing, “nalalungkot ako sa nangyari sa iyo”. Sa Ingles naman ay, “I am sorry that it happened to you”.

Ang isa pang kahulugan ng salitang nabanggit ay pag-amin ng kasalanan, pero may kaakibat na magandang kahulugan kung dudugtungan sa Ingles ng “…..it will never happen again”. Sa Pilipino naman ay, “….hindi na ito mauulit”.

Batay sa nabanggit ko, sana ay ginawa na lang ni Pnoy ang nasa unang nabanggit na paragraph. Para safe siya, pwede niyang paunahan ang kanyang sasabihin sa Ingles na “I am sorry”, at dugtungan ito ng Pilipino na, “…..talagang, nalulungkot ako sa trahedyang nangyari sa 44 na SAF commandos sa Mamasapano…..kaya nakikiramay ako sa mga naulila”. Tapos na sana ang kulitan na siya ay dapat mag-sorry. Nasabi na sana niya, pero pakikiramay ang dating, hindi pakita ng “guilt” o pag-amin ng kasalanan! Pero kahit pakikiramay ay wala yata sa bokabularyo ni Pnoy….nakakalungkot talaga!...and, I am so sorry for that!!!!

Ang nasa pangalawang paragraph naman ay talagang imposibleng masasabi ni Pnoy, dahil ang “pag-sorry dito ay dapat dugtungan ng “….hindi na ito mauulit”, na malabong mangyari. Batay sa maikling kasaysayan ng kanyang administrasyon, ni isang kapalpakan ay wala pa kasi siyang sinosorihan….kaya, sori na lang ang mga Pinoy!

Sa mga bomoto sa kanya, it is too late to say,  “ I am so sorry, I did it”. Kaya ngayon, lahat ng mga Pilipino ay malungkot at nagsisisi na lang. Talagang ang pagsisisi ay palaging nasa huli!

Ang “Taga-akay” ng Barangay Real 2, Bacoor

…Jun Kamatoy

Ni Apolinario Villalobos

Isa siyang retiradong manager ng Philippine Airlines. Subali’t bago siya umangat sa puwestong nabanggit ay marami din siyang nilusutang mga pagsubok. Ang kanya namang ama ay isa sa mga mga naunang mekaniko ng nasabing airline. Dahil halos sapat lang sa mga pangunahing panganailangan ng pamilya ang kinikita ng kanyang ama, silang magkakapatid ay  napilitang gumawa ng paraan upang makapagpatuloy ng kanilang pag-aaral.

Ang unang trabaho ni Jun sa Philippine Airlines ay sa departamento ng Catering. Napasabak siya sa mga trabaho sa kusina bilang katulong ng mga chef. Dahil sa pagtitiyaga ay nalipat si Jun sa ibang trabaho hanggang makarating sa Flight Operations, kung saan ay nagkaroon ng responsibilidad sa paggawa ng iskedyul ng mga Flight Attendants, piloto, at mismong mga eroplano. Hindi kalaunan ay naging manager siya sa nasabing Departamento, hanggang sa abutin siya dito ng retirement.

Nang mapatira sa Perpetual Village 5 ng Barangay Real 2, sa lunsod ng Bacoor, napansin agad ang hindi niya pagiging palakibo. Matipid sa salita subalit hindi nagkulang sa pakisama, na animo ay nananantiya o nakikiramdam sa bago niyang komunidad. Nang maging kampante, napahinuhod siyang maging presidente ng Homeowners’ Association. Naging aktibo rin siyang maging Lay Minister ng simbahan ng parukya ng San Martin de Porres at miyembro ng Crusaders of the Holy Face of Jesus, kasama ang kanyang asawa.

Lingid sa kaalaman ng kanyang mga kaibigan, may mga unti-unting naaakay si Jun tungo sa landas na kanyang tinatahak. Ang isa sa kanila ay may sakit na epilepsy at madalas hindi maunawaan ng mga kapitbahay dahil naging bugnutin at naging mapili ng pinagkakatiwalaan. Dahil sa sakit na epilepsy, kung minsan ay basta na lang ito nahihilo at natutumba. At dahil sa kalagayan ay madalas na lang din itong mag-isa sa pag-alala na baka abutin ng pagkahilo sa mga alanganing lugar.  

Hindi inalintana ni Jun Kamatoy ang mga hadlang sa kanyang balak na bandang huli ay naging matagumpay dahil sa pamamagitan niya ay nabigyan ng pagkakataon ang inaakay niyang tao upang maging isang Lay Minister. Sa tuwa ng mga nakaalam, may mga nagbigay sa inaakay na tao, ng mga kailangang itim na pantalon, puting damit, at sapatos. Nitong huling mga araw halos hindi na inaatake ang nasabing tao ng epilepsy, at dahil natuwa sa mga pangyayari ang mga kapitbahay, tinatawag nila ito kung may ipapagawa sa kanilang bahay.

Ang isa pang inakay ni Jun Kamatoy ay barkada niya na dina-dialysis sa kasalukuyan. Matagal na panahon ding hindi nakakapagsimba ang nasabing tao. Subalit marami pa rin ang nakaalala na ang taong ito at ang kanyang asawa ang nag-donate ng isang religious item na ginagamit sa chapel ng Real 2. May isa silang  kabarkada na naging pastor ng born again Christian group, subalit nabigong magpabago sa sinasabi kong taong nalihis ang landas. Nang si Jun Kamatoy na ang sumubok sa pag-akay, buong pagpakumbabang nakinig sa kanya ang kanyang barkada.

Si Jun Kamatoy ay nagpapagaling din sa sakit na kanser sa colon…stage four. Inoperahan siya upang matanggal ang tumor. Dahil positibo ang kanyang pananaw at hindi pinanghinaan ng loob, marami ang nakakapansing mabilis ang kanyang paggaling. Subali’t para kay Jun, may sakit man siya o wala, nagpapagaling man o hindi, tuloy pa rin ang paghanap niya ng mga taong maaakay niya patungo sa tamang daan. Sa kabila ng kanyang sitwasyon, tumanggap pa rin siya ng responsibilidad bilang Auditor ng Senior Citizens group ng Barangay Real 2.

Sana marami pang tao, Katoliko man o hindi ang tumulad sa kanya.

Ang Pagkikita sa Vitaliz Compound

…tungkol ito kay Gaute

Ni Apolinario Villalobos

Ang pangyayaring ito ay maaaring mangyari sa kahit kaninong grupo ng magkakaibigan na sa tagal ng panahon ay hindi nagkita. Ang kaibahan lang dito ay mga pangalan at lugar na pinangyarihan, at ang dahilan ng pagkikita. Subalit ang hangaring magkita ay nananatiling nag-iisa sa bawa’t puso ng magkakaibigan. Sa pagkakataong ito, ang dahilan ng pagkikita ay si Guate at nangyari sa payak niyang tirahan sa Vitaliz Compound, Baltao, sa Pasay City.

Nagkita muna ang magkakasama dati sa Philippine Airlines sa isang restaurant malapit sa lumang domestic airport upang doon ay sariwain ang mga nakaraang araw nila sa nasabing airline at upang makakain na rin dahil sa susunod nilang pupuntahan ay walang makakain. Kasama sa pinag-usapan si Guate na mahalagang bahagi ng kanilang samahan mula sa Administrative Offices Building (AOB), tapat ng lumang domestic airport, hanggang sa Vernida Building, Legaspi St., Makati.

Hanggang sa pagiging paksa na lamang si Guate dahil nakaratay ito at hirap nang kumilos. Isa sa pinag-usapan ng magkakaibigan ay kung paano silang makatulong sa kanya, sa pamamagitan ng pera o bagay. Sa madaling salita ay nag-ambagan sila ng pera upang mapandagdag sa araw-araw na gastusin ni Guate na ang SSS pension ay wala pang Php8,000.00 – kulang pang pambili ng gamot at gasa(gauzed) para sa kanyang bedsore.

Pagkatapos mananghalian ay pumunta na sa Vitaliz compound sina Gil Carolino, Rosy Dizon at kanyang anak, Tess Bulatao, Corrie Aguirre, Joe Clemente, mag-asawang Rudy at Lita Magsino na galing pa sa Legaspi City, Roam Farol na galing pa sa Estados Unidos at bitbit ang oxygen tank na hugis shoulder bag na ang dulo ng tubo ay permanenteng nakakabit sa ilong, Alice San Juan, Boy Reyes na lumiban pa yata sa isang importanteng appointment, ganoon din si Arnul Pan, at siyempre si Mai Jovida na siyang pinaka-“ina” ng tropa at nagsisilbi ding leader ng “Prayer Warriors” ng PAL. Ang wala sa grupo subalit nagpaabot ng tulong ay si Lino Zapanta na dating presidente ng PAL, Jam Ang ng PESALA, at Perla Parales-Onrubia na nasa Amerika. May nag-abot din ng tulong kay Cathy, ang matiising “caretaker” ni Guate.

Tiniis ng grupo ang alinsangan sa loob ng maliit na tirahan ni Guate, at dahil sa liit nga ay tatlo lamang ang nakaupo, ang iba ay nakatayo na. Sa kagustuhan ng lahat na hindi makalimutan ang makabagbag-damdaming pagkikita, ay nagtiyagang magkodakan sila kahit na nagkakabanggaan ang mga siko.

Sa ginawang reunion ng grupo ay talagang todo tiis ang bawat isa dahil sa trapik na sinuong makarating lang sa restaurant muna at sa Vitaliz Compound. Si Rosy ay nakiusap sa anak na ipag-drayb siya, at si Gene naman ay may kalabuan ang mga mata kaya palaging kasama si Maggie ang magandang asawa. Si Mai ay sa Antipolo pa nakatira. At, si Gil ay may inaalagaang asawang nakaratay din tulad ni Guate. Kaya, pagkagaling kay Guate, ang grupo ay dumiretso na rin sa bahay ni Gil upang asawa naman niya ang bisitahin.

Gusto ko lang ipabatid na ang mga naglagareng magkakasama sa grupo ay hindi na kabataan ang mga edad at dapat ay nagpapahinga sa kani-kanilang bahay. Subalit dahil sa hila ng pagkakaibigan, nagawa nilang tiisin ang init, alikabok, at trapik upang hindi mabura sa isipan nila at bagkus ay masariwa ang nagdaang samahan.

Walang katumbas na pera ang magandang samahan, kaya ang mga hindi nagkikita nang personal ay nagpapasalamat sa social media tulad ng facebook na siya nilang ginagamit upang makipag-ugnayan sa isa’t isa. 

My Altruistic Classmate

(…story of Dominador Barnachea/NDTCBoys’70)

By Apolinario Villalobos

Nowadays, the humanity drifts in the ocean of survival. The human instinct is dictated by self-preservation. However, unusual circumstances can cause the “hidden” trait in man that directs him to extend a hand to somebody in times of dire need. These circumstances make man forget his own interests which are overwhelmed by the needs of others.

Altruism is unselfishness. This is an endowment from God, albeit, manifested or put into practice by only a few as it entails a lot of sacrifice for the sake of others. It is embedded in our heart. On the other hand, its opposite, egotism, is embedded in the mind, swathed by reason. While altruism is instinctively manifested in times of need, egotism dawdles with hesitance due to choices provided by reason.

The current and so-called “people’s pope”, Francis has repeatedly made a call to practice this virtue, but uses “compassion” in sending across his message. Simply, he is calling for care, kindness, concern, sympathy, consideration for others. His call is timely, as it is only by being compassionate that we can have that utmost desire to share without hesitance – the real need of mankind at this time. In this regard, sharing can be done directly or indirectly, and also comes in different kinds or forms, such as money, food, clothing, or time.

When I was in high school, a classmate would conspicuously just sit in a corner during our breaks, read or do his assignments, while the rest of us wet our shirts with sweat doing shenanigans to the consternation even of our principal. The guy was bright and I even expected him to receive a medal during our graduation, but he did not. He excelled in Pilipino, Mathematics and History. He was also among the topnotch achievers in our NDEA evaluation tests. After graduation, I did not hear anything about him, while I struggled my way through college. During high school reunions, his name would be mentioned, and since nobody knew where he was and how he fared, he soon faded from our mind.

While checking my blogs one day, I was surprised to see a familiar name that preceded a comment on one of my blogs posted in our school’s alumni site. I found out that the guy was the one we had been looking for….Dominador Barnachea. The reason why we failed to trace him was that he used “Ming” as his first name, while we knew him during our high school days as “Ador” or “Dor”

He shared through private messages that after graduating from high school, he “rested” for two years, so that his younger siblings can have the chance to make use of their meager family finances through their high school studies. It also gave him the opportunity to take care of their ailing mother, adding that he also tended their farm until he was able to earn enough for his first year in college in Davao City. He seized the job opportunities offered by the city, so that in no time, he was able to land one, to further his college studies. He practically missed meals most of the time when short of cash, and walked his way to school, scrimping on his hard earned and meager wage until he was able to finally earn a degree in accountancy.

Steeled by challenges that he was able to hurdle, he was able to land a job that fitted his course. His mind was set on helping his family, and this determination cost him his love life as his long- time girlfriend left him.  It was a devastating emotional experience according to him, but his family has been foremost in his mind.

After gaining experience, he applied for a job in the Middle East. While earning a much bigger wage that time, his hard work was still coupled with sacrifice, as he was sending practically all his wage to his family back home, leaving just enough for his Spartan subsistence. His sacrifice paid off as he was able to send several nephews and nieces through college, bought a simple condo and a house, and developed their farm.

He was not yet through his sacrifice, however, for today, he spends most of his time giving  solace to distressed countrymen in the Middle East. He is their financial and spiritual counselor. His help is not limited in counsels, though, as most often he would shell out cash. He speaks in gatherings to share inspiring messages based mostly on his experience and also untiringly represents them as necessary in government consular offices.

His habit of walking his way to the office until today makes him fit, although, he confided that foremost in his mind is to save the fare, so that the stashed extra cash can be shared if problems may unexpectedly crop up in the homes of his extended family.

Evidently, Ming’s altruistic trait has become part of his system that he thinks and acts it…. practically, breathing it!