Showing posts with label emotion. Show all posts

0

On Unloading of Emotional Burdens

Posted on Friday, 9 September 2016

ON UNLOADING OF EMOTIONAL BURDENS
By Apolinario Villalobos

Many people are very trusting that they don’t give a hoot as to whose shoulder they cry on every time they have a problem. Worse is the habit of some who cry in public which naturally attracts attention. But still worst are some, whose unburdening of emotions assumes violent countenance!

Some friends can be such today- FRIENDLY, but tomorrow, they may become your detractor, so woe to you after unburdening your problems to these unfaithful friends, as they now have a tight grip on your life. Those who cry for attention, get it at the expense of their privacy. In other words, those who unload their problems carelessly realize their mistake belatedly!

Another most common way of unloading emotions is by being loud…literally, to the extent of being foul-mouthed. On the lighter side, this may be the safest because aside from keeping your secrets to yourself, you don’t get to hurt or kill others. Still, such expression is bad…for what do you call invectives with plea to high heavens that others be damned?

But, what many UNCONSCIOUSLY do is that they are unloading emotional burdens to HIM in private….as they cry out to Him every time they feel pain while having a difficult early morning excretal session in the toilet due to a dysfunctional colon….as they cry out to Him in a urinal while trying to piss but suffer instead, because of gonorrhea…as they invoke His name while letting out a torrent of tears due to a gnawing toothache…as they hiss His name while  knocking at their head due to a skull-breaking migraine…even women who suddenly remembers His name while delivering in pain, shouts it… etc.

Finally, it should be observed that, while we CONSCIOUSLY unburden our emotional loads to others and profusely thank them afterwards for providing us a shoulder….ironically, we UNCONSCIOUSLY UNLOAD OUR PAIN TO HIM, WHOM WE FORGET TO THANK AFTERWARDS...THAT IS HOW INGRATE WE ARE!



0

Sadness

Posted on Sunday, 28 August 2016

 Sadness
By: Kevin Norbert G. Lopez

Sadness
A feeling we must endure;
A state where we’re unsure.
Under the light or the lonely night,
I feel down, giving up without a fight.
No more energy to fill me up!
No more family to fill my cup!
Only birds to hear as they sing.
Sing a song to their loved ones as they spread their wings and present a ring.
I had the same story once,
It crumbled apart as they left.
Not caring nor giving me any heft.
I turned to my left then to my right.
I see no one I know in sight.
How it feels to be alone?
No one to comfort you, not the unknown.
Until sundown I shall await the arrival of a friend or foe.
Losing time, my life at stake
Only I hope, what I reap I do not sow.
My fault was mine,
Alone it was mine to bear and dine!
Alone I shall stand and seek
A friend or foe that I might speak.
Until the end I shall strive
Until the day I will thrive!
No more state where we’re unsure,

No more sadness--a feeling we must endure.

0

Maawain, Maunawain, Mahiyan, at Mapagmalasakit ang Wikang Pilipino

Posted on Thursday, 10 December 2015

Maawain, Maunwain, Mahiyain, at Mapagmalasakit
ang Wikang Filipino
Ni Apolinario Villalobos

Ang wikang Filipino ay mayroong mga katagang “medyo” (it seems), “hindi gaano” (not much of…), at “siguro” (sort of). Ang mga katagang yan ang nagpapalambot ng kahulugan ng nga pantukoy na kataga, tulad ng “pangit”, “mapait”, “mabaho”, “masama”, atbp. Hindi maunawaan kung bakit nahihiya ang Pilipino sa diretsahang pagbigkas ng mga pantukoy na kahit masamang pakinggan ay totoo naman.

Kawalan ng katapatan para sa isang tao ang hindi pagsasabi ng totoo na dapat sana ay nakakatulong sa pinagsasabihan upang matutong tumanggap ng katotohanan kung napatunayan naman, at upang magbago siya kung kailangan. Sa isyu ng kagandahan o kapangitan batay sa mapagkunwaring batayan, alam naman ng lahat kung ano ang “kagandahan ng kalooban” at “panlabas na kagandahan”. Upang hindi lumabas na nagsisinungaling, huwag na lang magbanggit ng katagang “ganda” o “gwapo” kung may mga nakikinig na mga taong hindi naman talaga guwapo o maganda…huwag rin magbanggit ng katagang “pangit”, kung dudugtungan din lang ng “medyo”, at pampalubag ng kalooban na “nasa kalooban ang kagandahan ng tao”.

Kung talagang korap ang isang pulitiko, diretsahan nang sabihin ito. Huwang nang magpaikot-ikot pa dahil lamang nakikinabang din pala ang nagsasalita pagdating ng panahong nagkakabentahan ng boto. (Pareho lang pala sila!) Kung talagang maganda ang isang babae, sabihin din ito ng buong katapatan upang hindi mapagsabihang naiinggit lang ang nagsasalita kaya nag-aalangan siya sa pagpuri.

Maraming taga- media ang mahilig din sa paggamit ng “medyo” kung sila ay bumabatikos ng ibang tao, lalo na mga pulitiko. Ang nakalimutan nila ay walang “medyo” sa kasong libel, kaya gumamit man sila o hindi nito sa hindi nila mapatunayang bintang, kakasuhan pa rin sila, kaya, lubus-lubusin na nila kung matapang sila. Ang mga harap-harapan namang pinupuri na matalino, subalit mahiyain, ay namumula pang sasagot ng: “medyo lang po”. Kung sabihan namang pagbutihin pa ang ipinapakitang galing, sumasama naman ang loob dahil mahirap daw i-satisfy ang naghuhusga.


Kahit walang patumangga ang kurakutan sa gobyerno na nagresulta sa kahirapan ay lumalabas pa rin ang  “ medyo” tuwing may iniinterbyu. Tulad nang interbyuhin sa radyo ang isang nanay na tinanong kung nahihirapan sila sa buhay. Sinagot niya ito ng matamis na “medyo”. Ayaw niya sigurong marinig sya ng mga kapitbahay nila at malaman na talagang naghihirap ang kanyang pamilya, dahil hindi naman ito ang pinapakita niya kahit tadtad na sila ng utang. Dahil “siguro” dito, ang mga wala namang budhing pulitiko at opisyal ng gobyerno ay talagang nilubos na ang pagnanakaw…with true feelings pa…talagang wagas sa kalooban! Samantala, ang mga kinukunan naman ng retrato na mga taga- iskwater, ay pabebe pang nagpo-pose!

0

Ang Emotional Maturity o Kaganapan ng Damdamin ng Tao

Posted on Friday, 19 June 2015



Ang Emotional Maturity
O Kaganapan ng Damdamin ng Tao
Ni Apolinario Villalobos

Kung ang dunong at isip ay sa utak, ang damdamin naman ay sa puso. Ang damdamin mula sa puso ang nagpapalambot ng kung ano mang matigas na desisyon at pananaw ng isang tao. Ang nabanggit ang magsasabi kung anong klaseng pagkatao mayroon ang isang tao, na kalimitan ay sinasabing mabait, maunawain, mapagmahal, matulungin, atbp. - dahil puso ang pinairal. Subali’t kung ang desisyon ng utak ay pinagmatigasan ng isang tao, ibang pagkatao naman ang ipinapakita niya, subali’t damay pa rin ang puso, kaya may tinatawag kung minsan na “pusong bato” – walang damdamin, matigas. Hindi maaaring paghiwalayin ang tungkulin ng isip at damdamin dahil magkaagapay sila sa lahat ng pagkakataon.

Ang taong normal, na ibig sabihin ay walang diperensiya ang katawan, pag-iisip, at puso, ay may sinusunod na panahon upang marating ang kani-kanilang libel ng kaganapan o maturity. Inaasahang sa pagtuntong sa tamang panahon ng kaganapan, ang isang tao ay matatag na sa pagharap sa mga pagsubok ng buhay – hindi iyakin, malinaw ang mga desisyon, at malawak ang pang-unawa sa lahat ng bagay at kapwa-tao.

Subalit sa mga pagkakataon na sa murang gulang ay napasabak na sa pagharap sa mga pagsubok ang isang tao, mabilis ang pagkakaroon niya ng kaganapan ng damdamin. Dahil dito, may mga batang laki sa hirap na marunong nang gumawa ng mga malinaw na desisyon at ang damdamin ay umabot na sa libel ng kaganapan, kaya tinaguriang “isip- matanda”. May mga tao ring dahil lumaking spoiled sa magulang, kaya hindi nasanay sa pagharap sa mga pagsubok ay nagkaroon ng malamya o mahinang pagkakatao, kaya tinataguriang “isip-bata” at may “malambot na damdamin”.

Ang isa sa mga pagsubok ng buhay ay ang sitwasyon ng mga nagtatrabaho sa ibang bansa. Kahit ang isip nila ay umabot na sa kaganapan, subalit dahil sa hindi mapigilang bugso ng damdamin tuwing maalala ang pamilya, bumibigay ito at humahantong sa pag-iyak, pagkawala ng katinuan ng pag-iisip, at ang pinakamasaklap ay pagpapatiwakal. Ang isa pa ay ang sitwasyon ng isang “spoiled” na taong nag-asawa.  Kahit may mga anak na ay nakasandal pa rin sa mga magulang na maya’t maya niyang hinihingan ng payo, dahil hindi siya nasanay na gumawa ng sariling desisyon kaya mahina ang damdamin. Ibig sabihin, kahit nasa hustong gulang na siya ay hindi pa rin siya emotionally- matured.

Kung sa relasyong magkapatid, ang isip ay “nakakatandang kapatid” ng damdamin o emosyon. Sa panahon ng “pagi-emote” ng isang tao, ang isip niya ang magsasabi kung siya ay tama o mali. Ito marahil ang dahilan kung bakit ang utak ng tao ay nasa ulo, bandang itaas ng katawan, at ang pusong nagpapadamdam ay nasa dibdib o kalagitnaan ng katawan…nangangahulugang mas mataas ang utak kaysa puso, kaya dapat lang na umiral kung kailangan. Sa kasamaang palad,  may  mga pagkakataon ding umiiral ang damdamin na nawawala sa ayos lalo na pagdating sa pag-ibig,  na para bang sa magkapatiran, kung saan ang nakababata ay ayaw makinig sa nakatatanda, na umaabot sa “disgrasya” , kaya may tinatawag na mga batang babaeng “disgrasyada” – nabuntis ng wala sa panahon.
 
Dahil sa magandang dulot ng pag-iral ng isip sa damdamin, ang ginagawa ng mga nagtatrabaho sa ibang bansa halimbawa, ay iniisip na lang ang kapakanan ng kanilang mga anak na naiwan sa Pilipinas, na siyang dahilan kung bakit sila nagtitiis na mapalayo sa kanila. Sa ganitong paraan, ang anumang panghihina ng damdamin ay natatalo ng isip…isang uri ng ipinilit na maturity ng damdamin.

Sa pangkalahatan, ang mga nakakaapekto sa damdamin ng isang tao upang umabot ito sa kaganapan o maturity ay ang angkin niyang likas na talino, paraan ng magulang sa paghubog sa kanya, nilakhang pamilya, mga kasama sa tahanan, at ang kapaligiran ng nilakhang tahanan o ang komunidad. Ang mga nabanggit na salik o sanhing nabanggit ang makakapagdetermina sa aabuting libel o taas ng kaganapan ng isang tao.

0

Unawain ang Silakbo ng Galit ng Ina dahil sa Pagtanggol sa kanyang Anak

Posted on Monday, 4 May 2015



Unawain ang Silakbo ng Galit
Ng Ina dahil sa Pagtanggol sa kanyang Anak
Ni Apolinario Villalobos

Nag-viral ang sinabi ng nanay ni Mary Jane Veloso na pagbabayarin raw niya si Pnoy sa ginawa nitong pagpapabaya sa kanyang anak kaya muntik nang mabitay sa Indonesia. Mabuti na lang at hindi natuloy, pansamantala, ang pagbitay. Ang isang ina, ay gagawin ang lahat para sa anak. Alam ng lahat na wala namang kakayahang umupa ng gun-for-hire ang nanay ni Mary Jane, na siyang kadalasang ibig sabihin ng ganoong banta. Maaari namang ihabla niya sa korte, pero alam din ng lahat na imposible dahil sa immunity ng presidente. Kaya sana ay unawain na lang siya.

Ayon kasi sa kuwento ng mga kapatid ni Mary Jane, sa loob ng mahigit apat na taon ay marami silang pinagdaanang hirap, na umabot pa sa muntik nang pagpapakamatay ng ilang beses ng tatay nila. At, sa loob ng panahong yon, ay puro paasa lang daw ang natanggap nila, hindi lang mula sa gobyerno kundi maski pati sa mga pribadong taong nilapitan nila. Sino ngayong normal na tao ang hindi halos mawalan ng katinuan sa pag-iisip, lalo na ang isang ina, kapag nakadanas ng ganoong klaseng hirap?

Ganyan din ang nangyari kay nanay Dionesia nang matalo ni Mayweather si Manny. Ang mga fans ni Manny, nabigla man sa nangyari ay medyo nahimasmasan na, maski si Manny mismo na nagsabing tanggap na niya ang kanyang pagkatalo, subalit ayaw paawat ni nanay Dionesia na nakita daw niya kung paanong lamutakin ni Mayweather ang mukha ng anak niya, na pinatotohanan naman ni Manny, kaya ito siguro yong nakita ng mga nanonood na parang may ibinulong siya kay Mayweather…na itigil na ang ginagawa niya. Sa galit ni nanay Dionesia ay gusto daw niyang makipagsuntukan kay Mayweather!

Sa loob ng siyam na buwan, pinaghirapan ng isang inang dalhin sa kanyang sinapupunan ang anak, na siyang panimula ng kanyang paghihirap. Subalit kung iisiping mabuti, nagsisimula ang paghihirap habang naglilihi pa lang siya dahil panay ang kanyang pagsusuka kaya hindi makakain ng maayos. Ang iba ay hindi maintindihan ang sarili dahil parang galit sa mundo. May naiinis pang nagsasabi na pumapangit daw sila dahil nangingitim ang kanilang kili-kili tuwing magbubuntis, tinutubuan sila ng taghiyawat, at gumagaspang ang kutis!

Sa pagluwal ng sanggol, halos maputol ang hininga ng isang ina sa pag-iri upang maitulak  palabas ang sanggol. Yong nagpa-caesarian naman, dusa din ang dinanas dahil nalimas ang inipong pinambayad sa doktor. Habang lumalaki ang sanggol, panay ang puyat niya, at mamalasin pa kung tamad ang asawa, kaya ayaw makisama sa pag-alaga. Kapag nagsimula nang mag-aral ang bata, ina pa rin ang tumutulong dito sa mga araling-bahay  kahit siya mismo ay halos hindi makaunawa sa mga bagong leksiyon na hindi niya inabot – trying hard lang talaga siya!

Kaya sinong ina ang hindi halos mabaliw kung malaman niyang nakulong at mapa-firing squad ang kanyang anak….sa ibang bansa pa? At sinong ina ang hindi aaray habang nakikitang inuupakan ang anak niyang boksingero sa loob ng ring at dinadaya pa sa pamamagitan ng paglamukos sa mukha nito?

Siyanga pala, ang tinutukoy ko dito ay ang mga inang normal ang pag-iisip, hindi ang mga disgrayadang babae na naglalaglag ng sanggol na nabuo sa kanilang sinapupunan dahil sa kanilang kalandian o kalibugan, o yong mga inang nagtatapon ng sanggol sa basurahan!

Sa isang banda, nakakabilib ang inang nagbunga man ang pagkaligaw niya ng landas ay nagpipilit pa ring buhayin ang anak sa lahat ng paraang kaya niya. Ang ganyang klaseng ina ang pinagpapala ng Diyos!

Samantala, yong mga hindi pa nakakadanas ng mga pagsubok tulad ng mga Veloso at nanay Dionesia Pacquiao, tumigil na lang sana sa pagbatikos…..unawain na lang sila. Isipin nyo na lang na nanay nyo rin sila na pinaglalaban kayo. At, higit sa lahat alalahanin natin ang kasabihang: NANAY LANG ANG MAGSASABING MAGANDA O GUWAPO ANG KANYANG ANAK!...may panlaban kayo diyan?

0

Let Me Write Again

Posted on Friday, 1 May 2015



“Let me write again”
By SherryAnna Issa de la Cruz

I used to write (in simplest way I can)
I found it a way in which I express myself
I write to inspire others when I am happy;
I write to speak my deep thoughts especially when I am sad;
even when I don’t have anything to do, I write to keep myself busy
...time passed! I can’t exactly bring to mind why I stopped writing
But now, I want to write again!
Let me express the inmost part of me which I think I should
I know I have to, before this unexpressed feeling will ruin me!

0

Emotional Blackmail and Sincere Sharing

Posted on Wednesday, 29 April 2015



Emotional Blackmail and Sincere Sharing
By Apolinario Villalobos

Ever wonder why some people find it hard to confide their real feeling and situation or what they do? It is alleged that the reason is their fear that others will not understand them anyway, or that, they will just be ridiculed. On the other hand, I thought that these people are just secretive and selfish, until I experienced it myself.

The strange-sounding “emotional blackmail” was blatantly said to me by no less than a person who I thought was with me always. One day, when I told her what transpired when I was with my friends in a depressed area, she told me pointblank that I was blackmailing her emotionally. At first, I did not comprehend what she meant, until I consulted a friend. He told me that the person close to me must be presuming that I was giving her reasons to help me financially in my advocacy. In other words, I was soliciting her financial sympathy. That was how she, perhaps, understood my intention, although, there was nothing to it but just to share for her to know, as I thought she was close to me.

From then on, I became wary about sharing with others, significant incidents every time I visit my friends in slums. It came to a point that despite pressures by some friends on me to divulge what I really do every time I take the road to do my random sharing, not much is shared in my blogs. It is enough to let trusted friends know that I have shared with the less unfortunate whatever excess I have in my pocket and what others contribute.

My intention in sharing my experiences is purely to inspire. I do not want to make viewers think that their emotions are being pinched. Unfortunate people are not only found in the Philippines or Manila for that matter, but anywhere in the world. I just want to let viewers know that all they need to do is open their eyes and look around wherever they are, for fellow men who need help in any way. However, for some select followers of my blogs and who I know to be on the same plane with me, I do not hesitate to expound on my advocacy. As I could feel their sincerity, I allow them to have a glimpse of what I do, as I answer their queries through discreet messages.

I must admit, though, that strangers but considered “fb friends” and “blog followers” are sending tokens of charity or directly involve themselves in what I do. For instance, a Belgian follower in one of my sites sent euro for the sidewalk kids of Avenida; a couple in  Cebu sent help for a family in Baseco Compound; an elderly couple adopted a former teen-aged prostitute I met in Avenida, and sent her to school; a Filipina in the States sends books; another Filipina still in the States sent her long-kept peso saved from a previous vacation in the Philippines; a retired couple regularly shares interest earned by their money in the bank to help me with my expenses; and a balikbayan couple spent for the bus fares and allowances of three families who went home to Tacloban. These are just some of the angelic acts that helped many unfortunate souls. Those friends learned about the needs from what I shared through blogs. Unfortunately, some still have the temerity to ridicule my effort knowing that I have limited financial capability which I must honestly admit.  Their view is that, I am not supposed to be doing all those things because I cannot do them on my own. What they do not know is that, in the beginning, I only relied on what I had, and that is how I made the ball start to roll…. successfully.

It is interesting to note that some people cannot understand what “random sharing or charity” means…that it is about unplanned, on-the-spot sharing of what is available and affordable, without declaring the identity of the giver, and without the selfie-shots of the cellphone camera, recording all those acts… and, that it is about blending with the people being helped to the extent of partaking of their meals as necessary, or sleeping with them on the sidewalk.

At the end, I just console myself with the thought that I am not alone in this kind of sharing advocacy. I see young evangelists who visit depressed areas to share the Good News from the Bible, and with only a few pesos in their pocket for fare back home. I learned that some of them make do with Skyflakes biscuit to stave off hunger while snaking their way through muddy side streets and alleys.

But, what touched me most was when a scavenger shared with me a partly spoiled pineapple that he painstakingly peeled and delicately sliced to get rid of the spoiled portion. To show my appreciation, I bought four pieces of Skyflakes biscuits – two for each of us to go with the foraged pineapple.

To keep me going, I just keep on telling myself that if others can do it, I can do it, too…share what is affordable. And, that for me is what I call simple but sincere sharing…that we need not be rich to let others feel how we care for them. Most importantly, sharing such experiences with others does not necessarily mean that their help is being solicited, but is just meant to inspire them to do the same for others near or around them, if they have the time and a extra coins in their pocket. What I am doing is letting them know that they need not walk or look far to find people who need help.

0

In the name of love...

Posted on Sunday, 4 January 2015



In the name of Love…
By Apolinario Villalobos

In the name of love…
Kilometric lines of praise can be uttered
Mountains of words can be piled
Tsunamic throbs can be sighed
And stones can come to life.

In the name of love…
Chilling nights can simmer with warmth
Swaying leaves can turn to fairies
That dance with delightful grace
And undulate with the breeze.

In the name of love…
Even the scrawny twigs can bear flowers
Grass made brown by searing sun
Can turn into cool green, so calm –
Under the sky’s cerulean expanse.