Showing posts with label discipline. Show all posts

0

Harmonizing Life with Time...by Virtue of Discipline

Posted on Sunday, 12 November 2017

Harmonizing Life with Time
…by virtue of Discipline
By Apolinario Villalobos

We cannot control time, much more, go against its ticking hands. But we can live in harmony with it by virtue of discipline. We cannot turn back the hands of time, as the song says, so we have to synchronize our life with it for our own advantage.

Synchronizing with time and the degree that calls for it differs according to culture and environment. In Spain, siesta time after lunch till early afternoon is an integral part of the people’s culture. Their “nighttime” is also long, lasting till the wee hours of the morning. Meanwhile, in other countries, the people are not conscious of time.

In a well- disciplined country like Japan, time is treated with respect. And, so is in the United States, where time is followed to the last second, in which at the strike of five in a workplace, everything is dropped. In European countries, the same treatment of time is observed – with strictness, hinged on discipline.

The standard work period is eight hours. But to date, because of the many factors that affect the daily lives of the people, especially, traffic, “broken time”  or “flexible or flexi time” is applied by some companies, for as long as the eight-hour period is completed. Adjustment is made on the work period of employees in consideration of the traffic and distance that needs to be covered by commuting from their home.

On the other hand, regardless of whether we are in a workplace, at home or just anywhere, time is very much part of our activity…our life. Practically, since the first day that life is developed in the womb of the mother, time element is already involved, such as the number of days until the fetus finally breaths the fresh air as it comes out into the world. And, the development of the growing child is reckoned by phases of time– physically, mentally, and emotionally.


In wrapping up, the best thing to do, if we do not want to be hassled then, is by being always ahead of time. Whatever time is “earned” can always be used for some other things that we need to make our life comfortable. We should, however, remember always, that living in harmony with time should be tempered with discipline.


0

Simplifying Life with Love, Tempered with Respect

Posted on Saturday, 11 November 2017

Simplifying Life with Love, Tempered by Respect
By Apolinario Villalobos

A positive life or rather, way of life is supposed to be ruled by just love and respect. Basically, we should love God, love life that He gave, and love others, be they within our family or strangers, as well as the so-called lesser creatures.  And, with love, comes respect. That is how life should be lived…supposedly.

But because of selfishness, life has been polarized. At one end are those who are exploited by others and at the other end, are those who exploit them. Life has become complicated because of the emergence of the mentioned evil desire.

If only we can simplify life with love tempered by respect, then, there will no longer be a desire for anything that is more than what we need. Selfishness is the reason why man is never satisfied. Man covets those that are not his. He even covets those that are not yet on hand.

Because life today is ruled by strength and money, man can no longer say that in order to survive, he can just run to the wilderness and harvest food, just like they do in the days of old. Today, living is simply a choice between simplicity but entails a lot of physical sacrifice, and complexity which calls for a lot of spiritual sacrifice. Simply put, it is either to live with hunger and needs, then die with a mouth agape with pain, or live in luxury, and die with a reluctant and heavy heart due to the amassed wealth that will be left behind.

But, since God gave man intelligence and free will, the choice is his. One encouraging fact, however, is about the seeping in of a need among many men and women, to reach out to Him, as they approach the threshold of their life. Unconsciously, there is a transformation in the way they live, leading to one of simplicity. Many are surprised about their loss of interest for socials, but veer their interest, instead, toward religious congregations. Some even start donating their wealth to worthy causes. If ever there is a need for socials, simple “ballroom dances” in multi-purpose halls are enough.


One only needs to look around to see this phenomenon – senior citizens smiling their way to their respective Church, with some donning work clothes on weekends to render volunteer service for community outreach projects, while others protect themselves with umbrellas on their way to depressed areas to conduct Bible studies. They all seem to shout to the world that they can still do something for the love of God and others despite their age. With their simple acts of living, they, indeed, are showing love and earning respect!

0

Ang "Maliit" na Pagkakamali

Posted on Wednesday, 6 September 2017

Ang “Maliit” na Pagkakamali
Ni Apolinario Villalobos

Madalas nating marinig ang mga katagang, “hayaan mo na…maliit na bagay lang yan” kung magkamali ang isang tao. Ang mga ganyang kataga ay nanggagaling sa mga tao na tila walang pakialam kung ano ang mga maaaring resulta ng pagpapalampas ng pagkakamali kahit maliit lang. Hindi ba ang “malaki” ay nagsisimula sa “maliit”? Okey lang ang maging maunawain sa mga pagkakamali subalit ang ugaling ito ay madalas na nakasanayang abusuhin.

Kung bata ang nagkamali, maririnig naman ang mga katagang, “hayaan mo na, bata yan”. Hindi naiisip ng nagsasabi niyan na kaya nga dapat sawayin ang nagkamali ay dahil bata ito at madalas ay hindi niya alam na ang kanyang ginawa ay mali. Papaanong matututo ang bata kung sa murang gulang na dapat ay panahon sa paghubog ng kanyang ugali o pagkatao ay hindi ito gagawin ng matatanda?

Ugali ng taong masama ang magpalusot na isang uri ng pagnanakaw. At, ang ugaling ito, bukod sa nauulit ay lumalaki pa ang pinapalusot habang siya ay nagtatagumpay sa kanyang ginagawa. Ang pinalusot halimbawa na “petty cash”sa isang opisina na wala pang isandaang piso ay lumalaki dahil inaakala ng nagpalusot na kaya naman palang gawin ito. At dahil nakaugalian na niya, bago niya namalayan, libo-libong pera na pala ang kanyang napapalusot.

Sa kaso ng droga, ang maliit na gawaing pagbili at paghatid ng droga na ginagawa ng isang batang “runner” ay nagsisimula sa “paminsan-minsan” dahil sa simpleng pangangailangan ng pera. Kalaunan, dahil madali palang kumita ng pera sa ganoong paraan, “dumadalas” na ang pagiging “runner”. Kalaunan pa rin, hindi maiwasang tumikim na rin ng droga ang “runner”, hanggang maging adik, nakapagdispalko ng pera ng drug pusher o drug lord kaya hindi naka-remit on time….kaya pinatay…at, ang sisi ay ipinataw kay Duterte!

Sa kaso ng kaputahan o prostitution, nagsisimula ito sa pakikisama sa mga kaibigang ganito ang trabaho…for curiosity’s sake. Nakita ng curious na madali palang pagkitaan ang pagpuputa at pwedeng sideline lang kahit nag-aaral pa. Nang lumaon, naging full time prosti na ang dating curious lang!

Ang mga maliliit na problema ng mga bansang mauunlad at naghihirap, tulad ng pagpapabaya ng mga government officials at pagiging korap nila, kalaunan ay umaabot sa puntong hindi na makontrol. Ganyan ang nangyayari sa Pilipinas na ang dating maliliit na mga “sugat” o problema na nagsimula noong panahon ng kasarinlan ay naging bakukang na ngayon at mahirap nang gamutin…umaalingasaw dahil sa tinding kabantutan!





0

MALAYA KA BA?

Posted on Saturday, 10 June 2017

MALAYA KA BA?
Ni Apolinario Villalobos

Ang KALAYAAN ay maraming saklaw at ibig sabihin, hindi lang tungkol sa pagiging malaya mula sa kamay ng mga kaaway.

KUNG IKAW AY TAMAD….HINDI KA MALAYA!
KUNG IKAW AY INGGITERO O INGGITERA….HINDI KA MALAYA!
KUNG IKAW AY KORAP….HINDI KA MALAYA!
KUNG IKAW AY IPOKRITO….HINDI KA MALAYA!
KUNG IKAW AY PUMIPIGIL SA PAG-ASENSO NG BANSA….HINDI KA MALAYA!
KUNG IKAW AY TERORISTA….HINDI KA MALAYA!
KUNG IKAW AY CARELESS O BURARA…HINDI KA MALAYA!
KUNG IKAW AY NAG-AAKSAYA NG PAGKAIN….HINDI KA MALAYA!
ETC…..
ETC…..

ANG IBIG KONG SABIHIN, KUNG MASAMA ANG IYONG UGALI, IKAW AY NAKATALI PA RIN SA MAKAMUNDONG KASALANAN…NAKA-KADENA KA PA RIN.

KUNG HINDI KA MAGBABAGO, MARAMI KANG MADADAMAY – MGA KAIBIGAN, MGA KASAMA SA BAHAY, MGA KAPITBAHAY, MGA KASAMA SA TRABAHO, AT IBA PANG MGA INSOSENTENG TAO NA NAGPIPILIT MABUHAY NG MAAYOS.

KUNG SA BUONG PILIPINAS AY MARAMING TAO NA ANG MGA UGALI AY TULAD NG BINANGGIT KO, O DI KAYA AY HINDI KO NABANGGIT, PERO MASAMA PA RIN…….MAHIHIRAPANG UMUNLAD ANG BANSA!....SUBALI’T ANG KAHIRAPANG YAN AY MAGSISIMULA SA LOOB NG TAHANAN MISMO!


MAGBAGO KA!!!!!

0

Disiplina

Posted on Wednesday, 7 June 2017

Disiplina
ni Apolinario B. Villalobos

Parang sirang plaka ang mga guro sa pagsabi sa mga mag-aaral na kailangan ang disiplina upang maging maayos ang kanilang pamumuhay paglaki nila. May mga iilan ding mga magulang na nagsasabi nito sa kanilang mga anak. Pati ang simbahan at gobyerno ay hindi nagkukulang sa paalalang ito.

Subali’t sadyang matigas ang ulo ng tao, kaya nakalakhan ng maraming bata ang kawalan ng disiplina na siyang dahilan ng kanilang paghihirap sa pagharap nila sa mga pagsubok ng buhay.

May mga katanungan na sana ay magbubukas ng kaisipan ng karamihan sa atin, hinggil sa ganitong bagay. Halimbawa:

  • Ilan sa atin ang nagtatapon ng tirang pagkain dahil may pera namang pambili ng iba pa para sa susunod na kainan?
  • Ilan sa atin ang nagtitira ng pagkain sa pinggan tuwing kakain sa labas, restaurant man o mall para maipakita sa mga nakaupo sa katabing mesa na tayo ay sosyal?
  • Ilan sa atin ang nagbibigay ng pera sa mga anak para magastos nila sa computer shops, perang dapat sana ay naitabi para sa iba pang pangangailangan?
  • Ilan sa atin ang gumagastos ng mas higit sa kinikita?
  • Ilan sa atin ang ayaw magsuot ng mumurahing damit dahil nahihiya at natatakot na makutya ng kapitbahay at kaibigan?
  • Ilan sa atin ang sumusunod agad sa kagustuhan ng nagwawalang spoiled na anak na may gustong bilhin sukdulan mang umutang, mapagbigyan lamang siya?
  • Ilan sa atin ang ayaw man lang turuan ng gawaing bahay ang mga anak dahil magmumukha silang kawawa at kukutyain ng mga barkada?
  • Ilan sa atin ang mas gugustuhing bumili ng mahal na mga gamit para sosyal ang dating, sa halip na ang mas mura para sana may perang maitabi pa?
  • Ilan sa atin ang ayaw kumain ng tinapay na walang palaman o di kaya namimili ng palaman?
  • Ilan sa atin ang nagtatapon ng basura maski saan lang?
  • Ilan sa atin ang may ugaling batugan?

Ang mga nakikitang ginagawa ng magulang at matatanda, kahi’t na masama ay iisipin ng mga bata na ang mga ito ay tama, matatanim sa kanilang isipan at gagawin din nila sa kanilang paglaki. Nakalimutan natin na sa murang edad ay dapat hubugin ang kaisipan ng mga kabataan. Alam nating lahat iyan, nguni’t marami sa mga magulang na tumatandang tanga.


Ang masama, kung  malaki na ang mga bata  na naging suwail ay saka pa lang magtatanong ang mga tangang magulang ng….”saan ba ako nagkamali?”

0

Respect for Time, Discipline and Death

Posted on Thursday, 23 February 2017

Respect for Time, Discipline and Death
By Apolinario Villalobos

Practically, everybody is familiar with the adage, “we cannot turn back the hands of time”. But still, many do not have a full understanding of what it means and its effect to our life. They may also appreciate such adage that serves as a reminder, but they are not serious about it.

Time is the most important factor that can affect life as the world is at its mercy. Regretting for the lost time is like crying over spilled milk or precious water. We may cry our eyes dry and punch our chest with clinched fist while uttering hundreds of mea culpa, but what have been spilled can no longer be recovered. We cry over lost opportunities because we were late for appointments. We lost a prospective job because we were late for the interview. We missed our flight because we did not wake up early, etc.

Anything that is not respected is disregarded or taken for granted, and that is what many people do to time most often. Many forgot that time is used to reckon our physical and mental development, how we fare as we trudge along the road of life, and in giving us a chance to change for the better. We always say, “…give me time” which simply means, “…give me a chance”.

Time is so much a part of our life that many people become uneasy if they do not glance at a watch every hour of the day. Everything that we do is controlled by time, from waking up until we go back to bed. Time controls our job, our meals, even our use of the toilet. We even use it to warn others about their misdoings by telling them, “how many times did I tell you….”. Even our pulse and heartbeat are timed to check if we are physically fit.

If time controls us, discipline compels us to abide by its ticking, such that husbands must be home before midnight, employees must be at their post at certain designated time, minors must be home not later than ten in the evening, meals should be taken at certain times of the day till evening, medicines should be taken at certain times, etc. Respect for time and utmost discipline cannot be separated as without the other, our life and the world will be in a topsy-turvy state.

We should also be thankful to the guy who discovered time and those who invented gadgets that we need to measure the extent of our life in this world. Time tells us when we should “depart” from this world, unless it is cut short by unexpected events resulting to what we call as as “untimely” death.


0

Ang "Cause and Effect" na Pangyayari

Posted on Friday, 2 September 2016

ANG “CAUSE AND EFFECT” NA PANGYAYARI
Ni Apolinario Villalobos


Ang isang bagay na walang buhay ay hindi matitinag sa kanyang kinalalagyan kung hindi ito pakikialaman ng isang may lakas. Para naman sa mga may buhay at may pakiramdam, kung sila ay masasaktan asahan na ang pag-aray, pero kung halaman ay asahan ang pagkalanta nila hanggang sa tuluyang mamatay. Kung hayop tulad ng aso o pusang inapakan o sinipa, asahan ang kanilang pangangagat. At, ang mga hayop na ang tahanang gubat ay kinalbo ng mga illegal loggers, siyempre bababa sa mga baryo upang maghanap ng makakain tulad ng kambing, manok, kalabaw, at kung minsan ay bata.

Kung ang isang tao ay nainsulto o nasaktan, ito ay magagalit at maaaring magpakita ng sama ng loob sa pamamagitan ng pananakit o pagsabi ng hindi magagandang salita o sa diretsahang sabi, ay pagmumura na ayaw ng mga “moralista”. Kung sa kabila ng pananakit o pang-iinsulto sa kanya, sumigaw pa ang isang tao ng, “Praise the Lord!”, hahalakhak o magpapasalamat pa sa nanakit o nang-insulto sa kanya…maaaring siya ay santo na naligaw sa Pilipinas o saan mang panig ng mundo, o di kaya ay baliw!

Walang dahilan ang isang tao upang basta na lang magalit. Sa panahon ngayon, sino ang hindi magagalit sa paglipana ng mga kriminal at kapabayaan ng gobyerno? Sino ang hindi magagalit sa kawalan ng disiplina ng iba sa pagtapon ng basura kung saan nila gusto? Sino ang hindi magagalit sa mga inutil at gahamang opisyal ng gobyerno na nagpasuhol sa mga illegal na mga minero at loggers? Sino ang hindi magagalit sa mga mayayabang na driver na nag-aakalang pagmamay-ari nila ang kalsada? Sino ang hindi magagalit sa mga rapist na pumapatay pa dahil lulong pala sila sa droga? Sino ang hindi magagalit sa mga taong ibinoto ng mamamayan sa paniniwalang sila ang magiging tagapagtanggol nila subalit kabaligtaran ang nangyayari dahil mas gusto pa nilang pahabain ang buhay ng mga kriminal na sumira sa kinabukasan ng maraming mamamayan, at higit sa lahat ay kumitil pa sa buhay ng mga ito?



0

Ang Disiplina

ANG DISIPLINA
Ni Apolinario Villalobos


Kung walang disiplina sa isang tahanan, hihina ang pundasyon ng moralidad ng mga batang lumalaki, kaya nawawalan sila ng respeto sa isa’t isa at mismong sa mga magulang. Ang kawalan din nito ang dahilan sa  pagkabigo ng mga magulang upang magpatupad ng mga patakaran na dapat sana ay gagabay sa mga anak na lumalaki. Kung nagkulang sa bagay na ito ang mga magulang, ang mga anak nila ay nawawalan din ng respeto sa oras, pera at pilit na tumatanggi sa pagkilala ng mga bagay na kailangan nila upang lumaki silang normal. Sa mga tahanang walang disiplina, hinahayaan ang mga anak kung ano ang gusto nila… kaya dahil gusto ng mga ito, halimbawa, ang hotdog, hamburger at chicherya, todo-bigay naman ang mga magulang dahil mahal nila ang kanilang mga anak na ang kagustuhan ay ayaw nilang suwayin. Kung magkasakit na ang mga anak o di kaya ay lumaking sakitin, nakakatawa ang ibang magulang, dahil sa kanilang pagtataka, at  ang pagbubuntunan ng sisi ay maruming tubig at hangin daw!

Kahit gaano kaunlad ang isang bansa kung karamihan sa mga mamamayan nito ay walang disiplina, ang kaunlaran ay nawawalan ng kabuluhan. Ang kawalan din ng disiplina ang nagiging hadlang sa pag-unlad ng ibang bansa. Sa ilalim ng demokrasya, kawalan ng disiplina ang dahilan kung bakit nagkakaroon ng lamangan at kasakiman ang mga mamamayan. Nakatanim sa kanilang isipan na ang pagpapatupad ng disiplina ay pagsupil sa kanilang kalayaan kaya sila ay nagdadaos ng rally upang ipakita ang kanilang pagtutol sa mga batas na may kinalaman dito. Hindi rin nakakatulong ang hudikatura na tinuturing na otoridad sa pagpapaliwanag ng mga batas dahil sa walang pakundangan nilang pag-isyu ng mga Temporary Restraining Order (TRO) dahil naaayon naman daw sa Saligang Batas at demokrasya….subalit nagsisilbi namang butas na nasisilip ng mga tiwali kaya nilla  naaabuso.

Ang bansang Singapore ay nagtagumpay sa pagkaroon ng talagang tunay na kaunlaran dahil sa pinairal na disiplina. Sa simula ay umalma ang mga mamamayan subalit kalaunan ay naunawaan din nila ang magandang layunin, lalo pa at gumamit ng animo ay kamay na bakal ang namumuno sa kanila. Kinaiinggitan ng mga mamamayan ng ibang bansa ang kaunlaran ng Singapore….basta nainggit lang. Hindi  inisip o ayaw tanggapin ng mga naiinggit na ang kaakibat sa pag-unlad  ng Singapore ay disiplina na tinututulan naman ng mga naiinggit na ito na maipatupad sa kanilang bansa tulad ng Pilipinas dahil pagsupil daw ito sa kanilang kalayaan!

Sa loob ng isang jeepney, excited na nagkukuwento ang isang babae tungkol sa kanyang pag-tour sa Singapore. Tumatalsik pa ang ibang palaman ng sandwich mula sa kanyang bibig habang nagkukuwento dahil sinasabayan niya ng pagkain. Ang LINIS DAW NG MGA KALSADA SA SINGAPORE, yon nga lang ay mahal ang mga hotel. Nang maubos niya ang sandwich at laman ng bote ng mineral water , itinapon niya ang  balot ng sandwich at basyong plastic sa labas ng jeep habang tumatakbo ito sa kahabaan ng Taft Avenue! Nang sitahin siya ng kanyang kaibigan, ang sagot niya, “…di bale, may naglilinis naman sa kalsada”! Ngayon, sino ang hindi makakapagmura dahil sa ugaling yan?


0

My Own Concept of Progress

Posted on Thursday, 18 August 2016

MY OWN CONCEPT OF PROGRESS
By Apolinario Villalobos

PROGRESS HAS A PRICE THAT COMES IN A PACKAGE….DISCIPLINE AND SACRIFICE OF PERSONAL CONVENIENCE AND COMFORT FOR THE SAKE OF OTHERS.

PROGRESS CANNOT BE ATTAINED IF EACH ONE SHALL DEMAND FOR WHAT HE OR SHE WANTS. IF THAT HAPPENS, A NATION WITH 100 MILLION SOULS WILL EVENTUALLY HAVE 100 NOISY CLAMORS.

THE PEOPLE’S CULTURE HAS A LOT TO DO WITH THE ATTAINMENT OF PROGRESS. IT IS DIFFICULT TO PROPAGATE THE SEED OF PROGRESS IF IT IS PLANTED ON A SOIL DISEASED WITH CORRUPTION AND SELFISHNESS.



0

Discipline as Essence of Life

Posted on Sunday, 31 July 2016

DISCIPLINE AS ESSENCE OF LIFE
By Apolinario Villalobos

Man can never do away with discipline for as long he lives in this world. Nobody lacks discipline, but just vary in degree accordingly. Those who grew up in strict homes, as expected are more disciplined than those whose parents are lax. The people with whom we are associated with also counts a lot in the development of discipline. An offshoot of discipline is the so-called, “good manners” which goes with the sayings, “tell me who your friends are and I will know what kind of a person you are”, as well as, “your manners indicate the kind of parents you have”.

A “happy go lucky guy” does not necessarily mean that he lacks discipline, otherwise, he could have been dead years before his adolescence. Discipline is an important element for one’s survival so that even a pampered guy’s instinct has a bit of it. The big or little bit of discipline determines the lifestyle of people. Those who have no regards for their health, for instance, may suffer from an off-balanced discipline resulting to their lack of control in their diet, as well as, their development of vices. They know that what they are doing is bad, but what can a bit of discipline do to stop them?

Success in life depends a lot on discipline. For students with weak discipline, graduation could just be a wish if their life veers away from the right track. Those who fail in their studies have more likely given priority to short-term pleasures that resulted to their long-term regret. Finding a job could also be difficult for those whose discipline in the simple waking up early to be in time for interview, is wanting. Many graduates thought that the name of a high-end university scribbled on top of their diploma is a guarantee for a job. What establishment for instance, would want to hire a guy who has no respect for time, despite his having graduated from a high-end university?

Discipline is life…. as it makes us breathe in regular cadence for oxygen to enter our system that makes our heart beat and our brain to function properly. Most importantly, discipline makes us control our life, as well as, make us realize whatever wrong we have done, though how late such realization may have occurred, as we tread the path towards that “light”….


0

Ang Salamin...

Posted on Wednesday, 8 June 2016

ANG SALAMIN…
Ni Apolinario Villalobos


HINDI NATIN NAKIKITA ANG ATING SARILI KAYA KAILANGAN NATIN ANG SALAMIN NA MAGPAPAKITA SA ATIN NG MGA DUMI NATIN SA MUKHA. ANG SALAMIN NA ITO AY ANG ATING KAPALIGIRAN KUNG SAAN AY MARAMI TAYONG MAKIKITANG MGA PANGYAYARI, MABUTI AT MASAMA NA MAAARI NATING NAGAWA. SALAMIN DIN ANG IBANG TAO NA NAGSASABI SA ATIN NG DIRETSAHAN O NAGPAPAHIWATIG SA PAMAMAGITAN NG KANILANG KILOS AT MGA PINO-POST SA FACEBOOK AT IBA PANG SOCIAL MEDIA KUNG ANO ANG ATING MGA PAGKAKAMALING DAPAT BAGUHIN.

KAYA, HUWAG MAGALIT KUNG TAYO AY NATUMBOK….SA HALIP AY MAGPASALAMAT PA NGA DAHIL SINABIHAN NILA TAYONG “MAY DUMI TAYO SA MUKHA”.

MAY PROBLEMA ANG IBA NA ANG TINGIN NILA SA SARILI NILA AY PERPEKTO KAYA HINDI SILA MAAARING MAGKAMALI. DAHIL DIYAN, FEELING NILA HINDI SILA DAPAT “PAGSABIHAN” NG DIRETSAHAN O SA PAMAMAGITAN NG MGA PAHIWATIG….SILA ANG MGA TAONG MAY MATAAS NA PRIDE!

MAS NAKAKABILIB ANG TAONG UMAAMIN NG MGA NAGAWA NIYANG  PAGKAKAMALI AT KUNG ANO  ANG KANYANG MGA KAHINAAN AT HINDI KAYANG GAWIN KAYA MAPAGPAKUMBABA NIYANG PINAPAUBAYA NIYA ITO SA IBA…PAGPAPAKITA NA HINDI SIYA SUWAPANG.

ANG GANITONG PAALALA NA PALAGING BINABANGGIT SA MGA SEMINAR AT NG MGA MATATANDA AY PALAGING NAKAKALIMUTAN NG MARAMI…KAYA PALAGING MAY PROBLEMA ANG ATING BANSA.

SA PUNTONG YAN DAPAT SUMENTRO ANG PAGBABAGO NG MGA PILIPINO PARA SA IKABUBUTI NG ATING BANSA!


0

Change Need Not be Dictated but Should Come From Within Us

Posted on Thursday, 19 May 2016

CHANGE NEED NOT BE DICTATED
BUT SHOULD COME FROM WITHIN US
By Apolinario Villalobos

As the new President, Digong Duterte sits in Malacaá¼§an Palace, and despite his pronouncements about changes, the latter need not be dictated by him. They should come from within us. All we need are common sense and widely-opened eyes. Unfortunately, most of us are fence sitters eagerly acting only when selfish benefits are discerned.

The basic unit of our society, the family, needs to change first, as obviously, many parents have failed to control their children resulting to the deterioration of their discipline. Many parents cannot even prevent their minor-aged children from staying out late at night, eventually exposing them to the different temptations – drugs, sex, petty crimes, etc.

The Barangay as the lowest rung of the political system is lately lambasted with negative observations. Foremost of these are supposedly, its cuddling of drug offenders, abuse of authority, ineptness in the delivery of services, and corruption. This even brought about the clamor to demolish the Kabataang Barangay. Also, many observers claim that some Barangay Chairpersons act as though they are already mayors. Some cannot go to the Municipal or City Hall without an entourage of “assistants” or “alalay”.

In Manila, while waiting for my bus to depart for Cavite, I saw a group of Barangay personnel clad in t-shirts emblazoned with their Barangay zone number, with one of them, a woman and obviously the Barangay Chairperson protected from the sun by an umbrella held by another woman also clad in the similarly printed t-shirt. When I asked the bus dispatcher who the woman was, he confirmed my assumption, adding that the other woman holding the umbrella was one of the “Kagawad”. He knew them as the bus terminal was within their barangay zone.

Not only are the elected officials obliged to change their ways for the better but also those who belong to the different agencies. Some of them are observed to dispense their responsibilities with arrogance as if their wages do not come from the people that they are supposed to serve properly. They act as if they are the boss of the tax payers who require their service.

Finally, nobody has the right to complain when he or she cannot even change his or her attitude, even in the simplest way of disposing the household garbage…


0

Mag-ingat sa Paggamit ng Salitang English Bilang Pang-uri (Adjective) ng Ugali

Posted on Thursday, 14 April 2016

Mag-ingat sa Paggamit ng Salitang English
Bilang Pang-uri (Adjective) ng Ugali
Ni Apolinario Villalobos

Sa kakakulit minsan ng isa kong kaibigan tungkol sa  ginagawa ko sa Tondo at Divisoria at kung bakit ako nakikipagkaibigan sa mga taong nakatira sa bangketa at kariton, pati sa mga namumulot ng basura, sinabihan ko siya ng mga detalya. Dahil hindi siya halos makapaniwala na pwede palang gawin ang mga binanggit ko, sinabi niyang  “weird” daw ako. Nabigla ako dahil edukado pa naman siya at dapat ay alam niya ang ibig sabihin ng “weird” na isang salitang negatibo – hindi maganda ang dating. Nagpaliwanag uli ako ng buong matiwasay at sinabihan ko siya na ang makipagkaibigan upang makatulong sa kapwa ay hindi pagpapakita ng pagiging “weird”. Ipinilit kong “normal” ang ugaling ito,  dahil isa ito sa mga inaasahang ginagawa ng isang tao sa kanyang kapwa. Dagdag ko pa, ang hindi “normal” ay ang pagbabalewala sa kapwa….kaya  ito ang ugaling “weird”.

Inaasahan ang tao na dapat ay may ugaling “maka-tao”…ito ang normal na ugali.  Ang wala nitong ugali ay siyempre, “maka-hayop”…at ito ang ugaling “weird”.  Para sa akin, ang mga  “weird” ay yaong maramot, mapang-api, gahaman, kurakot, at lalong-lalo na – mapagkunwari…dahil lihis sila sa mga inaasahang ugali ng tao. Ngayon, dapat bang pagtakhan o ituring na mali ang ginagawa ng isang taong gustong tumulong sa kanyang kapwa?

Mag-ingat sa paggamit ng mga salitang English dahil maski mga guro ng wikang ito ay umaaming marami pa rin silang dapat matutunan. Kahit ang mga nagkaroon ng Masters at Doctorate ay nagbabayad pa ng “editor” para ma-check kung tama ang mga sinulat nila sa wikang English. Iwasan dapat ang magkunwari, lalo na ang mga nagpapaka-Amerikano na sa kagustuhang magpa-impress na bihasa sila sa Ingles ay nagwe-wers wers ng “accent” at mayroon pang “you know…”. Pero kung pakikinggan ang mga sinasabi nila marami din namang mali dahil kahit nga mga simpleng verbs ay hindi nila nako-conjugate nang maayos. Ang hindi pa maganda sa ugali ng mga taong tinutukoy, kahit kinakausap na sila sa wikang Filipino, tuloy pa rin ang pagsalita nila gamit ang kanilang sariling Ingles-imburnal!

Samantala, ang kaibigan kong tumawag sa akin na “weird”, ay sinabihan kong sana ay gumamit na lang siya ng salitang Tagalog na “bukod-tangi”, halimbawa, sa halip na “weird”. Paliwanag ko sa kanya, kung hindi kayang gawin ng iba ang mga ginagawa ko, ibig sabihin ay “namumukod-tangi” ako sa paggawa ng mga ito. At, dahil prangka ako, diretsahang sinabi ko na sa birthday niya ay bibigyan ko siya ng dictionary na English-Filipino....isang bukod-tanging regalo para sa taong may Master’s Degree, pero ang thesis ay ako ang nag-edit.

Sigurado kong kapag nabasa ito ng kaibigan ko ay mababawasan na naman ang mga “friends” ko….kuno. Pero di baleng nawawala ang mga tinatamaan ng bato mula sa langit, basta quality friends naman ang natitira…..hindi yong may ugaling “puwera gabẳ”!


Notes:
  • puwera gabẳ - salitang Cebuano na walang literal na equivalent sa anumang wika o dialect, pero sinasabi ito upang mauna sa mga iisipin o sasabihing hindi maganda ng isang tao kapag siya ay may pupunahin

  • Ingles-imburnal – mabahong uri ng English o “murdered English” na ginagamit ng mayayabang at trying hard na mga Pilipino


  • Imburnal- sewer, drain, cesspit, open drain, gutter or canal

0

The "Senses of Urgency and Anticipation"

Posted on Wednesday, 13 April 2016

The “Senses of Urgency and Anticipation”
By Apolinario Villalobos

The lack of “sense of urgency” of some people can be very irritating to those who are affected. These callous people also do not give a damn if their dilly-dallying can result to a tremendous disaster to others. This kind of attitude is oftentimes found among most government employees who have the habit of setting aside jobs-to-be-done for the next day. Most often, victims are those who apply for permit for business, housing, etc. The government employees feel strongly that they are protected by the Civil Service Code, which in the case of the Philippines, is very lax.

In private institutions employees are strictly guided by the Codes of Discipline and Operating Manual, based on which, a memo is immediately issued to employees who have violated a rule. On the other hand, in government offices, some employees may not even have seen a memo that contains a disciplinary action. As in government agencies, there are also employees who lack the “sense of urgency” in private institutions, but they do not stay long in their job due to their incompetence. Also, in the government, despite the very obvious lack of the mentioned sense among many agency chiefs that affect the daily lives of the citizens, they are not booted out of their positions, for as long as those who appointed them are in power.

The “sense of anticipation”, may sound strange to many. Unlike the “sense of urgency”, the aforementioned is not mentioned often, much less, thought of. The attitude developed from the lack of this sense is manifested by the “let’s-cross-the-bridge-when-we-get-there” attitude, that oftentimes results to insurmountable regrets. Taking the “bridge” as an example, those who think of it as just such, have obviously failed to think that there are many kinds of bridge, such as “monkey bridge”- hanging bridge made of vines, cables, or ropes, and those made of bamboo, wood, concrete, steel, and it could be wide, narrow,, short, or kilometric. Having failed to prepare options that should suit their requirements they regret their failure to cross it with ease and haste when they are already there.

This kind of attitude is also prevalent among those who spend as though, there is no tomorrow because there is something to be spent anyway. But what if the breadwinner of the family is gone due to unexpected death or left to have another family?...what if the breadwinner losses his or her job?...what if there is an occurrence of sickness in the family that needs hospitalization and lifetime medication?...what if other tragedies occur such as fire?....is there enough money stashed for those unexpected events?

Unlike in America where unemployment assistance is provided, as well as, medicines and hospitalization, in the Philippines, the citizens are left on their own with the “help” of insignificant “benefit” from “assistance programs”. This glaring situation is reason enough for the average Filipinos to really think ahead and be prepared in case something bad happens. Unfortunately, this does not happen.

Both “senses of urgency and anticipation” are affected by time if the latter is not given due consideration. For instance, fresh graduates with honors arrogantly presume that their medals can guarantee their being hired even if they arrive late for a job interview that puts them at the end of the line. The arrogant and presumptuous bemedalled graduates eventually end their quest as they get sidetracked by their mentally-averaged counterparts, though, “early birds” at the site, and who get slated for trainings after being hired. The philosophy behind a job application is: being early for interview shows an unquestionable interest for the job. Along this line, some travelers do not consider leaving home at the earliest possible time in anticipation of “unexpected heavy traffic” due to “unexpected accident” that could result to their missing a flight or important appointment.

Those mentioned are just some of the instances that show, we cannot control everything in our life, just because as others would philosophically say, “we are the captain of ourselves”.


0

Walang Silbi ang Special Lanes sa Manila

Posted on Thursday, 10 March 2016

Walang Silbi ang Special Lanes sa Manila
Ni Apolinario Villalobos

Hindi na naman nag-isip ang mga ahensiya na naglunsad ng “road sharing project” sa Commonwealth Avenue sa Quezon City. Masabi lang na may inilunsad na proyekto na pampapogi ay sige na lang sila nang sige para makakuha ng media exposure. Sa paglunsad ng proyekto, may inilagay silang mga plastic barrier para ipakita ang bahagi ng highway na inilaan sa mga nagbibisikleta, nag-posing ang mga matatakaw sa kodakan na mga opisyal, at kinabukasan, wala na ang mga plastic barrier kaya balik na naman sa dating pagmamanehong pabara-bara ang mga walang disiplinang motorista – nawala na ang bahagi para sa mga nagbibisekleta!

Mismong mga grupo ng mga nagbibisekleta ay hindi gusto ang paglaan ng bicycle lane sa gitna ng kalsada dahil alam nilang hindi rin ito rerespetuhin ng mga motorista kaya malalagay lang sa alanganin ang buhay nila. Ang gusto nila ay isang bahagi sa labas ng kalsada – kung hindi man makipag-share sa pedestrian lane, ay isang hiwalay na lane pero katabi lang din ng pedestrian lane.

Kung ang yellow lane nga lang para sa mga bus ay binabale-wala dahil mismong mga bus ay lumalabas dito at ito ay pinapasukan din ng mga kotse…. paano pang aasahan ang pakikipag-“share” ng main road sa mga nagbibisekleta? Ang kasukdulan ng kawalan ng disiplina ng mga motorista sa Maynila ay ang pag-alis nila kung minsan ng mga plastic barrier na inilalagay ng MMDA upang mapaayos ang daloy ng trapiko. Pakirimdam ng karamihan ng mga motorista sa Maynila ay pagmamay-ari nila ang mga kalsada kaya ang pag-aagawan ay humahantong kung minsan sa paluan ng tubong bakal at barilan. Dahil diyan, hindi nakapagtataka kung ang ibang mga drayber ng dyip at bus ay mgay baon na tubong bakal at ang mga pribadong motorista naman ay may baon namang baril bilang proteksiyon daw.

Naglagay din ng mga “yellow boxes” sa mga intersection ng malalaking kalsada subalit hindi rin ito nirerespeto ng mga motorista. Sa labas ng box na ito dapat huminto ang mga motorista at ang abutin ng pagtigil o “stop” sa loob, ay dapat may penalty, subalit wala ring nangyari sa patakarang ito dahil hindi sinusunod. Marami pa rin ang humahabol sa pagpalit ng kulay ng traffic lights. Sa gabi naman kung kaylan ay wala nang mga traffic enforcer, kanya-kanya din ng diskarte ang mga motrista na hindi sumusunod sa traffic lights.


Hindi dapat isisi lang sa dami ng mga sasakyan ang mala-impiyernong trapik sa Maynila. Kung may disiplina lang ang lahat ng motorista, maiiwasan sana ang PAGKABUHUL-BUHOL (entanglement) ng trapiko. Maganda na sanang kahit mabagal ay tuloy lang ang pag-usad ng mga sasakyan kaysa naman tumigil dahil may mga motoristang hindi nagbigayan kaya nagkaroon ng BUHOL ang trapiko, lalo na kung ito ay nagreresulta sa banggaan!

0

Magagalang ang mga Motorista sa Imus City...may halaga ang "Yield" sa kanila

Posted on Sunday, 14 February 2016

Magagalang ang mga Motorista sa Imus City
…may halaga ang “Yield” sa kanila
Ni Apolinario Villalobos

Kalimitan, sa bukana ng palengke ay halos nagrarambol ang mga sasakyan, nag-uunahan, lalo na mga traysikel. Iba naman ang nangyayari sa bukana ng palengke ng Imus City, sa kanto ng Nueno Avenue. Walang umo-overtake na mga traysikel drayber, ganoon din ang mga kotse o malalaking sasakyan. Lahat ay nagbibigayan, tumitigil, hindi nanggigitgitan, lalo na kung may mga taong tumatawid. Alam ng mga motorista na dapat bigyan ng priority ang mga taong tumatawid, kaya ang nakatalagang traffic enforcer sa intersection na ito ay walang problema.

Minsan ay may nakita akong matandang inaalalayan ng batang kasama, na makatawid sa intersection na binanggit ko. Hindi pa man tumatawid ang mag-lola ay nakita kong tumigil na ang mga kotse ilang metro ang layo mula sa bahagi ng kalsadang  tatawiran nila, hindi sila tumutok o tumigil nang sobrang lapit. Sa kabilang panig naman ng kalsada ay tumigil din ang mga traysikel ng ilang metro mula sa bahaging tatawiran ng mag-lola, wala ring tumutok o tumigil nang sobrang lapit. Hinintay ng mga sasakyan sa magkabilang kalsada na ligtas na makatawid ang mag-lola bago nila pinagpatuloy ang pagmaneho subalit mabagal pa rin.

Minsan pa rin ay may nakita akong traysikel drayber na tumigil at tumulong sa isang patawid na babae subalit nakabitaw sa dalawang eco-bag na umaapaw sa pinamalengke kaya kumalat ang mga ito. May isa pa ring traysikel drayber na tumigil upang alalayan ang babae na makatawid dahil halatang halos hindi makakilos sa sobrang nerbiyos. Hindi nito iniwan ang babae hanggang hindi naihatid ng naunang nabanggit na traysikel drayber sa kinaroroonan nila ang dalawang eco-bag na pareho palang naputulan ng hawakan dahil sa sobrang bigat ng laman.

Naisip ko na maganda ang dulot ng mga nakikitang mabuting ginagawa ng iba, dahil hindi sinasadyang ang mga ito ay nagagaya ng mga nakakakita. Ganyan siguro ang nangyayari sa Imus City, kung saan ang mga motorista ay magagalang dahil nakikita nila ang ugaling ito sa isa’t isa….nagkakahawaan tuloy sila ng magandang asal! Kaya, ang “Yield” o “Magbigayan” na kasama sa mga dapat ipatupad na batas-trapiko ay hindi na kailangan pang ipilit sa kanila, dahil nasa puso at diwa na nila.





0

Ang Kawalan ng Disiplina sa mga Kalye ng Pilipinas at Mga Panukalang Hindi Naipapatupad ng Maayos

Posted on Sunday, 31 January 2016

Ang Kawalan ng Disiplina sa mga Kalye ng Pilipinas
at Mga Panukalang Hindi Naipapatupad ng Maayos
Ni Apolinario Villalobos

Lahat ng gumagamit ng kalye ay dapat disiplinado, subalit dahil sa kawalan ng tiyaga, at ugaling palusot ng karamihan sa mga Pilipino, maya’t maya na lang ang mga napapabalitang disgrasya – nabundol na pedestrian, bumaligtad na sasakyan, nagbanggaang mga kotse o trak, nabanggang motorsiklo, at ang pinakamatindi ay bugubugan o patayan ng ayaw magbigayang driver…pati ang alagad ng batas na nagpapatupad ng mga patakaran ay sinasapok din ng mga mayayabang na driver. Sa panig naman ng mga nagpapatupad, nandiyang sila ay pinaparatangang nangongotong!

Ang problema naman kasi sa mga gumagawa ng plano ng kalye ay hindi iniisip ang kanilang ginagawa. Ang mga pedestrian overpass ay napakalayo sa mga nakasanayan nang babaan ng mga tao, kaya kaysa mag-overpass pa na kalahating kilometro ang layo sa isang waiting shed, nagbabakasakali na lang ang mga apuradong mananawid sa animo ay pakikipag-patintero sa mga motorista habang tumatawid sa kalsada. Noong panahon ni Cory Aquino ay nagsulputang parang kabute ang mga waiting shed na halatang pinagkitaan ng mga tiwaling kongresista at senador dahil ang karamihan sa mga pahingahang ito ay nagkakahalaga ng isang milyon.  Kung saan saan na lang sila inilagay, basta maibalandra lang ang pangalan ng mga tiwaling opisyal na ito na nag-donate daw, ganoong pera ng bayang pinagkurakutan naman ang malinaw na ginamit . Makaraan ang ilang taon, pinagbawal na ang pag-abang ng mga sasakyan sa mga overpass na ito at wala man lang directional sign kung saan dapat mag-abang ang mga pasahero. Na-expose pa sila sa init at ulan…samantalang ang mga korap na mga kumitang opisyal ay abot-tenga ang ngisi dahil sa laki ng mga nakurakot.

Sa panahon ngayon, nauso ang paggamit ng motorsiklo, kaya nagpasiklab ang noon ay pinuno ng MMDA na si Tolentino sa pagtalaga ng mga “motorcycle lanes” sa iilang lugar. Subalit dahil matigas ang ulo ng mga nagmamaneho ng mga motosiklo ay hindi rin ito nasunod dahil tuloy pa rin ang animo ay ahas na palusot-lusot nila sa trapiko. Bandang huli, ang mga lanes na ito ay nawala. Naglagay din ng yellow lane para sa mga pampasaherong bus, subalit dahil ayaw pumila ng karamihan ng mga bus driver na nag-uunahan sa pagdampot ng pasahero ay hindi rin ito nasunod. Maliit lang din ang multa kaya malakas ang loob ng mga bus driver na sumuway.

Naglagay ng mga plastic barrier sa mga main road tulad ng EDSA, at tulad ng dapat asahan, dahil sa ugali ng karamihan sa mga Pilipino na reklamador, ay tila nabuhusan ng malamig na tubig ang proyekto. Ang matindi pa, tinatanggal ng mga sira- ulong motorista ang mga barrier kung walang traffic enforcer na nagbabantay lalo na sa dis-oras ng gabi. Ganito rin ang nangyari sa pagsara ng ibang U-turn slots upang tumuloy-tuloy sana ang takbo ng mga sasakyan at upang mapigilang makasagabal ang mga lumilikong sasakyan sa daloy ng trapiko. Inereklamo ito ng mga motoristang nagmamadali at ang gusto ay mag U-turn agad sa unang butas na makikita.

Malinaw na kahit anong batas –trapiko ay hindi maipapatupad ng maayos sa Pilipinas, maliban na lang sa loob ng Subic Business and Commercial Center na dating US base sa Olongapo. Ang napapansin pa ay may mga Pilipino na kahit nangungupahan lang ng kuwarto ay may sariling kotse, kaya ang ginagamit nilang garahe ay kalye. Yong mga nakatira sa subdivision na “row housing” ang tinitirhan na walang garahe ay ganoon din ang siste – sa kalsada ang paradahan kaya ang masikip na kalyeng pinagpipilitang two-way ay naging one-way. Yong mga nasa subdivision pa rin nakatira subalit sa “single detached” na bahay nakatira o simpleng bungalow kaya may garahe pero para sa iisang sasakyan lang, ay gumagamit din ng kalye para sa pangalawa at pangatlong sasakyan na nakuha sa hulugan nang napakamura. Sa halagang thirty thousand pesos kasi ay may pang-down payment na at ang buwanang hulog ay ten thousand lang, kaya maski call center agent o ordinaryong empleyado ay kaya nang bumili ng kotse.

May panukala noon pa mang panahon ni Marcos tungkol sa pag-kontrol ng pagbili ng mga sasakyan subalit hindi na ito naipapatupad ng maayos. At may mga batas ding ginawa para sa mga paggamit ng motorsiklo, subalit ganoon din ang nangyayari – walang maayos na pagpapatupad.

Ang tanong ko….yon nga lang simpleng non-smoking sa mga public transportation lalo na sa mga jeepney ay hindi tinutupad ng mga driver at pasahero, at lalong hindi naipapatupad ng mga pulis-trapiko, ang mga patakaran pa kaya upang lumuwag ang trapiko at maiwasan ang mga sakuna? ….only in the Philippines yan!



0

Ricardo Jamorabon, Jr.: "Mr. Discipline" and Among the the Pillars of Notre Dame of Tacurong College

Posted on Saturday, 14 November 2015

Ricardo Jamorabon, Jr.: “Mr. Discipline”
And Among the Pillars Of Notre Dame of Tacurong College
By Apolinario Villalobos

Even before I entered the gates of Notre Dame of Tacurong College as a first year high school student in the early part of the ‘70’s, I already heard the name “Jamorabon”, who was known for being “strict”. He was in-charge of the PMT (Preparatory Military Training) and ROTC (Reserved Officer Training Corp) of the school. When I finally enrolled in first year high school, I saw and heard him talk – with an intimidating booming voice that became his signature for years to come. It was Boy Scout for the first two years of my high school, but on my third and fourth years, there was no choice but to undergo the rigid PMT drills in the amor seco –filled activity ground of the campus. He was indeed, strict, having proved it myself after several push-ups and runs that I did for being late during several formations.

Our school was small compared to other Notre Dame campuses in Cotabato that time, before the province’s partition that made our part become Sultan Kudarat, with the rest as, South Cotabato, North Cotabato, and Maguindanao. We were also among the smallest in population. But every time there were inter-campus drill competitions, we were always on the top three. Thanks to Mr. Jamorabon who took pains in sharing with the corps, platoon, and squad commandeers what he knew about military drills. To be a “commandeer” then, was a sacrifice on the part of the chosen outstanding students, as practice drills after classes would last up to the “novena hour” which was six in the afternoon. On the other hand, the string of patience was practically extended as needed by the big-voiced mentor.

The rigid discipline that was imposed by him among the PMT cadets was also experienced by the college students who took up ROTC, and that included me later on, because he was with us, until our graduation…with our batch of college graduates in 1975 being the last. The college department was closed temporarily due to the lack of enrollees that could sustain its operation. While we left the campus as graduates, Mr. Jamorabon stayed behind as the High School Department was still in operation, besides, he was also teaching Mathematics, and most especially, he was the coach of the basketball team. That was also the last time that I saw him.

More than ten years later, while I was attending a seminar as a PAL employee, at the Development Academy of the Philippines in Tagaytay, I received a note from, of all people, Mr. Jamorabon! He was also attending a seminar in the same facility. He saw my name among those in the list posted on the door of the room where my group was having sessions and took chance in sending me a note for the confirmation of his curiosity. When we finally met, I could not explain what I felt, for having been honored by such curiosity. I was not expecting him, a well-respected teacher in our school, to remember me, as I considered myself an insignificant student when I was in high school and college. After that meeting, it took years again before we saw each other, and that was when I was invited by our school as Commencement Exercises speaker during the last term of the Dominican Sisters as administrators. That meeting was followed, after a long time again, which was when I visited his wife, Ma’am Emma, after her stroke.

When I had a rare chance to talk to Mr. Menandro Lapuz, a respected pioneer resident, I asked him for names of people in our city, whom he consider to be outstanding as local citizens. He mentioned “Jamorabon” among the first five names without hesitation, before groping for the rest of names in his memory.

An important note on Mr. Lapuz…he and his two brothers, Eusebio and Felipe, arrived in the area when Tacurong was yet a vast land of rice paddies and swamp. They came from Luzon and upon arriving in the wharf of Cotabato they took a local ferry plying the Rio Grande de Mindanao that took them to one of the villages in Sultan sa Barongis. The Lapuzes were already comfortably settled in Tacurong when it was weaned from Buluan as one of its sitios known as Pamansang. He was around when the foundation of the Notre Dame, one of the first Catholic schools in the whole of Cotabato was established by the Oblates of Mary Immaculate (OMI) fathers. He was also around when the pioneering teachers and staff of the school, together with the “working students” joined forces to construct the basketball court and multi-purpose stage, as well as, in undertaking projects for the parish church. Among those in the “volunteer labor force”, according to him, was “Ric” Jamorabon who caught his attention because of his intimidating “big voice”.

I am in touch today with Mr. Jamorabon through his sons who follow my blogs in facebook. I see in the statements of his sons when they make comments, the same rigidly- disciplined personality and wit that I experienced from their father. I do not know if my “remarkable teacher” could still recall how he let me clean the “armory” during one afternoon of PMT formation, to escape the “hair cut inspection” that he would conduct. I failed during the time to have a hair cut simply because I had no money… that, I told him straight before the formation in the field when he beckoned to me. With a straight face, he told me to run to the “armory” and sweep its floor which saved me from suffering the humiliating “crisscross” hair cut that he would give to the long-haired cadets. That recollection triggered my desire to write this blog, for how can I ever forget such kindness behind the intimidating booming voice? He knew for a fact, that being on my own, and also a working student that time and without parents, a peso meant so much.

My ardent wish is for this unassuming guy to be given due recognition that he more than deserve after spending and sacrificing the best time of his life in molding the early waves of the students of NDTC – I, being one of them, a proud graduate of an equally- proud campus in the whole of Cotabato, that used to be a struggling parochial school, but today garnering recognitions for excellence!...I am just looking back to where I came from.


0

Pag-ipunan ang mga Pangangailangan...huwag umasa sa pangungutang

Posted on Friday, 6 November 2015

Pag-ipunan ang mga Pangangailangan
...huwag umasa sa pangungutang
Ni Apolinario Villalobos

Pera ang isa sa mga dahilan ng pagkasira ng samahan ng magkakaibigan at magkakapamilya. Sa diretsahang salita, ito ay dahil sa pangungutang ng mga oportunista na umaasang hindi sila sisingilin, kaya kung siningil naman ay sasama ang loob nila. Dapat baguhin na ang ganitong ugali – ang umasa sa ibang nakakaluwag. Kung may mga tao mang nakakaluwag sa buhay, ito ay dahil ngsikap sila para sa kanilang mga pangangailangan. At, hindi dahil “nakakaluwag” na sila sa buhay ay milyonaryo na sila. Ang kaluwagan ay nangangahulugang mayroon silang naitatabi upang madukot sa panahon ng kanilang pangangailangan. Tinatapatan naman ito ng mga mga oportunista ng linyang, “ipagamit mo muna sa akin yan….hindi mo pa naman kailangan”, subalit wala naman palang balak magbayad, o magbayad man ay masama ang loob at may panunumbat pa.

Dapat matutong mag-ipon para sa ibang pangangailangan. Ang piso ay dumadami kung ito ay dadagdagan, kaya huwag  itong hayaang nag-iisang piso lang. May iba kasi diyan na kapag mababa sa isandaang piso ang hawak, ang tingin nila dito ay hindi na pera, kaya kung waldasin ay ganoon na lang. Nariyang ibigay na lang sa mga anak upang gastusin sa internet games, o di kaya ay hayaang nakakalat lang sa loob ng bahay. Sa isang bahay na pinasyalan ko, ang mga barya, pati beyntehin at limampu ay nakapatong lang sa isang ibabaw ng mesa sa sala. Subalit bistado ko rin ang may-ari ng bahay na walang patlang ang pangungutang sa Bombay.

Ibatay sa uri ng pinagkikitaan ang paraan ng pag-ipon. Kung arawan ang kita tulad ng pagtitinda, dapat, araw-araw din kung magtabi ng ipon. Kung suwelduhan naman na 15/30, dapat tuwing suweldo naman magtabi ng extra. Dapat hindi galawin ng kumikita araw-araw ang kanilang puhunan upang hindi mapilitang makapangutang. Ang iba kasi na may ganitong pinagkikitaan, ang tingin sa kinita sa buong araw ay talagang “kinita” lang…hindi nila naisip na kasama dito ang puhunan at tubo, kaya ang dapat galawin ay ang tubo lang.  Ang mga suwelduhan naman, kapag natanggap na ang sahod, ang papasok naman sa isip ay may susunod pang suweldo, kaya okey lang na waldasin ang katatanggap lang na sahod.

Hindi na natuto ang iba sa kasabihang “kung maiksi ang kumot, matutong mamaluktot”. Kahit ang badyet halimbawa ay kapos, ayaw nilang magtipid. Kung ano ang gastusin nila sa panahong nakakaluwag sila sa pera, ganoon pa rin ang ginagawa nila kahit kinakapos sila kaya dinadagdagan nila ng perang inutang ang kakulangan. Sa panahon namang may pagkakataong makaipon sila, todo pa rin ang gastos hanggang maubos ang pera. Kaya lumalabas na talagang walang limitasyon ang gastos nila hangga’t mayroon silang hawak na pera. Walang pagkakaiba sa kanila kung ang hawak nila halimbawa ay sampung libo o isandaan libo, dahil parehong ubos pa rin. Ang lalong nagpasama sa inaasal ng mga taong iresponsable kaya walang naiipon ay ang ugali nilang pandadamay ng ibang tao. Nag-aalala ang mga talagang walang maipahiram na pera. Ang iba namang ayaw magpautang ay gusto lang turuan ng leksiyon ang mga walang konsiyensiyang oportunista na kaibigan o kamag-anak.

Dapat alam na ng mga madalas umutang kung ano ang kanilang mga pangangailangan at kung kaylan dumarating ito, upang mapaglaanan nila ito ng karampatang ipon. Hindi maaaring idahilan ang maliit na sweldo o kinikita, dahil ang mga gastos ay dapat ibatay sa mga ito. Halimbawa, kung hindi kaya ng sweldo ang bayad sa tuition ng anak sa private school, bakit hindi ito ipasok sa public school? Kung kaya namang ihatid at sunduin sa eskwela, bakit iuupa pa ng school bus o tricycle? Kung ang kayang ulam sa araw-araw ay isda at gulay, bakit hindi gumawa ng paraan upang lalo pang makatipid sa halip na umasam pa ng karneng baboy, baka o manok? Wala namang namatay sa hindi pagkain ng karne. Maari rin namang kumain ng karne isang beses sa loob ng isang linggo.  Ang matindi ay ang pagsanay ng mga magulang sa mga anak sa pagkain ng hotdog, hamburger at kung anu-ano pang hindi naman masustansiya, at dinadagdagan pa ng mga chicherya na pang-meryenda. Kaya tuloy may ibang bata na ayaw kumain ng kangkong o talbos ng kamote o sitaw, o galunggong man lang. Sino ang may kasalanan ngayon? May iba pang magulang na nagmamalaki sa pagkuwento na ang anak nila ay hindi kumakain ng gulay at kunwari ay may pahimutok pang sinasabi na, “ewan ko ba”, ganoong alam naman ng iba na kung hindi sila mangutang ay wala silang maisasaing na bigas. Yan ang kaplastikan at kaartehan ng iba!

Ang diskarte ng isa kong kaibigan, si Liza, ay ang pagkaroon ng “food bank” sa kusina. Pagkatapos niyang bayaran ang mga buwanang obligasyon tulad ng kuryente, tubig, at ipa ba, ang natirang pera ay binibili niya ng mga sangkap para sa mga pagkaing karaniwang inihahanda sa party, tulad ng pansit at spaghetti, kaya nakakaipon siya ng mga de-lata, pasta, behon, miki, olive oil, tomato sauce at iba pa. Ginagamit niya ang mga ito sa paghanda kung magbertdey ang mga anak, pasko at bagong taon. Basta may sale, at may ekstra siyang panggastos, bumibili din siya ng mga pangregalo sa pasko. Dahil sa diskarte niya, hindi siya natataranta at lalong hindi nakapangungutang pagdating ng pangangailangan niya.

Ngayong papalapit na ang pasko, hindi na magkandaugaga ang iba sa pag-isip kung ano ang ihahanda o idi-display sa mesa, lalo na ang pagkain sa kapaskuhan at bagong taon. Ang hindi nila naisip ay wala silang pera, kundi mangungutang lang sa iba, lalo na sa Bombay! Kung gusto nila ng maluhong pasko at bagong taon, dapat, Enero pa lang ay nag-iipon na sila….ganoon lang kasimple. At, para naman sa iba pang bagay, dapat paglaanan man lang ng baryang  inaalkansiya!


0

We Can Minimize, Delay, or Prevent the Devastating Effect of Diseases...discipline and patience are the keys

Posted on Friday, 23 October 2015

We Can Minimize, Delay, or Prevent the Devastating Effect of Diseases
…discipline and patience are the keys
By Apolinario Villalobos

Caring for our physical make up is our responsibility in the first place, and not somebody else’s. We can prevent diseases from pestering our body by espousing discipline and patience. We must be disciplined as regards our diet and vices. And, we must be disciplined in being consistent with the preparation of remedies not prescribed by doctors. We must not wait until a disease has set in before we toe the line in clinics for a costly diagnosis. Unfortunately for others, before they know that what they “feel” is a disease, and not just a fatigue or temporary pain, it is already beyond cure, so that the last resort for the doctor is to prescribe pain killing drugs, and loads of antibiotics and other strange sounding-named tablets and capsules.

Drugs are basically sourced from plants and enhanced with chemicals to preserve them as capsules, tables, suspensions, and injectibles. Curative properties of plants are “cloned” in laboratories to come up with their synthetic equivalent. But not all curative properties of plants can be cloned as in the case of guyabano (soursop), the information about which has been suppressed by drug laboratories for so many years. Due to their failure in cloning its curative properties, they finally let go of the information to confirm what have already been circulating anyway, about its anti-cancer substance.

Man since birth is already doomed with diseases that can manifest at certain points of his life. Fortunately, there is now a medical technique of predetermining the diseases that may befall infants by “reading” their genes at the time of birth with the use of their blood. At certain points of their life, diseases are already detected, thus, medications are already prescribed to prevent the onset. This is possible for those who will be born in hospitals and clinics, but for those in villages, this medical effort is not heard of, as in third-world countries like the Philippines. These children then grow without knowing that at a certain point of their life, they are bound to develop diabetes, rheumatism, heart failure, cancer, etc.

There’s again the problem with poor parents in urban areas who are told about the diseases that may befall their newly-born infants, because they cannot afford the prescribed drugs. Consequently, their children, though born in hospitals, grow just like those in the villages, without taking the preventive drugs for the detected diseases that may manifest at a certain age. Prescriptions are just set aside to be thrown later on.

The Philippines and the rest of countries in Asia and South America are profuse in herbal “medicines”.  Long before the western colonizers came, the natives were already thriving on these. The folk medicine men who are unfairly called “quack doctors” have been prescribing leaves, barks and roots of trees, vines and shrubs to dispel diseases. For instance, guyabano or soursop was first used by the South American Indians, particularly, those living in the jungles of the Amazon, while the use of tanglad or lemon grass was first used in Asia. In every country of these regions, there are always nooks and corners occupied by herbal vendors. In Manila, these can be found in Quiapo, while in the provinces, one can find them in public markets. But most of all, these curative plants are found in neighborhoods, or if not, can be planted just anywhere, even in pots.

Discipline is needed if one is really interested in preventing the onset of a disease. A ritual is involved, because every morning, all the necessary leaves, seeds or barks have to be boiled in a kettle dedicated for this purpose, followed by the preparation of the concoction to be drunk with coffee or as is. Most often, this simple effort is abhorred by most, as they would rather take synthetic drugs in capsule or tablet form which is a very convenient way. But then, the danger with such “convenience” is the latest finding that not all components of these drugs are dissolved, thus, turning into sediments that get deposited in the liver and kidney, eventually resulting to a disease that destroy the said organs.

Those without discipline in their diet are also easy victims of diseases. They are not satisfied with having tasted certain unhealthy foods and should have told themselves “enough”. Unfortunately, they want these to be part of their daily fare on the dining table. Parents who have this kind of attitude pass it on to their children, who will later on pass it on to their own, and so forth. And, when members of the family develop and die of diseases, they blame their ancestor!