Showing posts with label attitude. Show all posts

Mga Napansin Kong Ugali ng Ilang Kababayang Nakatira sa Ibang Bansa

Ni Apolinario Villalobos

Unang-una, bilib ako sa perception ng mga Pilipinong gumawa agad ng desisyon na lisanin ang Pilipinas at manirahan sa ibang bansa dahil napansin nilang hindi maganda ang pamamalakad sa gobyerno. Totoo naman, dahil sa pag-usad ng panahon ay lalong dumadami ang problema lalo na sa korapsyon. Sa kabila ng kanilang kinalalagyan ngayon, ang ilan sa kanila ay nakakapagpadala pa ng mga impormasyon tungkol sa ginagawa ng mga kababayang NASA AMERIKA AT IBANG BANSA na pilit na nagdidiskaril sa gobyerno ng Pilipinas.

Ang hindi maganda ay ang ginagawa ng ilan na naghahambing ng kinalalagyan nila ngayon sa kalagayan ng mga nasa Pilipinas. Mababasa ang takbo ng kanilang isip sa mga comments nila tulad ng, “ano ba kayo diyan….!”, “mabuti pa kami dito….”, “ano ba yang presidente NINYO….”etc.  Ang mga sinasabi nila ay parang asin na ibinudbod sa sugat na nagpapahirap na sa mga Pilipino dito sa Pilipinas.

Kung magbalikbayan naman ang ilan, unang napapansin agad ay ang trapik na para bang ikinabigla nila, ganoong maski saang lupalop ng mundo ay nakabalandra sa screen ng TV ang mala-impiyernong kalagayan ng trapik sa Manila, Cebu, Davao at unti-unti na ring nangyayari sa iba pang panig ng bansa. Para bang gusto nilang ipaalam na sila ay balikbayan, bagong dating, galing abroad, etc….sosyal nga naman! Kapag nilapitan ng namamalimos, kunwari ay mabibigla at magsasabi ng , “ano ba yan….bakit ayaw asikasuhin ng DSW?!”….NAKU NAMAN, PARA BANG HINDI NILA ALAM ANG KORAPSYON SA PILIPINAS!

Noong sila ay hindi pa nakarating sa ibang bansa kaya lumalanghap DIN ng maruming hangin ng Maynila at iba pang mauunlad kuno na mga lunsod ng Pilipinas, alam na ng mga stateside Pinoy na ito kung anong uri ng bansa meron tayo. Ang nadagdag lang sa landscape ay mga nagtatayugang commercial at condo buildings at pagdami ng mga Intsik na namumuhunan saan mang panig ng bansa…at, pagdagsa ng mga kababayang Badjao sa ilang lunsod. Dahil diyan, huwag na lang sana sila magtaka pa dahil nababalitaan naman sila ng mga kaanak na nasa Pilipinas.

Sa isang banda, bilib ako sa mga Pinoy sa abroad na ang layunin ay kumita lang upang makatulong sa mga mahal sa buhay na naiwan sa Pilipinas. Ang payo ko naman na unsolicited o hindi hiningi, yong mga nakalutang sa ere (air) ng bansang tinitirhan nila, huwag nang magdagdag ng pasakit sa mga naiwan sa Pilipinas sa pamamagitan ng mga binibitiwang unsolicited o hindi hininging arrogant comments, sa halip ay mag-imbita na lang sila ng mga kababayan to join them…join the fun in their new heavenly “home”!

ON ECCENTRICITY

By Apolinario Villalobos

The dictionary defines eccentric as unusual or abnormal behavior or character which for me is wrong. Just because a person keeps to himself and rather read than attend parties is being eccentric, or sprinkling pasta with fish sauce is eccentric, etc. The problem with the scientists kuno, who study the mind and personality is that they rely on questionable “standards”. On the other hand, the dictionary publishers pick these information up, just like the way they pick up street words and expressions from all over the world to expand their publication for more money. That is why even the simple symbol of the heart has become a synonym of the word “love”. Although, supposedly intelligent guys are using groups as basis to qualify and justify their findings, I would like to think still, that they have gone beyond what should be a fair judgment, especially on aspects that involve human behavior. An example on this is the case of “special people “ who were viewed during the Medieval Period as lunatics, and epilepsy as a “devil’s disease”. Scientists kuno still go on with this malpractice of unfairly identifying people based on their discerned characters.

I am bringing this out because several times I have been dubbed as eccentric, because:

In this regard, I would like to call those who do not understand my ways as “ignorants”….they who do not even know or refuse to understand that unpolished rice is nutritious than the polished white rice; that the chemically-washed “refined” sugar in all its whiteness glory is one of the causes of cancer; having meat in diet 7 days a week without even a single sprig of green vegetable can result to colon cancer; uncontrolled partying could be a sign of insecurity masked with ear to ear grin; burnt rice can alleviate stomach acidity; vinegar reduces acidity in green mango, add flavor to the bland taste of jicama, and the soy sauce can enhance the potassium in banana; etc.

It is unfair for a person who deviates from the ways of others, to earn an eccentric reference. The word’s connotation as being “abnormal” is already unfair. The accusers on the other hand, are the abnormals, because they are not supposed to be judgmental. By being judgmental, they unknowingly try to reflect on others their (accusers) own kind of bad personality and that is not being kind…a normal person is supposed to be kind to his fellow man.

For me, the following are just some of the eccentrics:

My question now is, have the few mentioned above ever been called eccentric by the supposedly bright journalists as such, for their obviously abnormal behavior?....my answer is a big NO!

Huwag Sayangin at sa Halip

ay Gamitin sa Kabutihan ang Mga Biyaya

Ni Apolinario Villalobos

Lahat ng bagay sa mundo, lalo na ang may buhay tulad ng tao ay may mga kabuluhan batay sa mga biyayang ibinigay sa kanila. Kung gagamitin lang sa kabutihan ang mga biyayang ito, magkakaroon sana ng tinatawag sa Ingles na “harmony” o samahang matiwasay sa ibabaw ng mundo. Subalit dahil ang bahid ng kasamaan ay naging bahagi na ng tao, hindi maiwasang magkaroon ng mga mapagsamantala. Ang iba naman, dahil sa sobrang pagkakimi o pagkamahiyain ay hindi inilalabas upang maipamahagi ang kanilang biyaya upang kahit papaano sana ay mapakinabangan ng iba…sila ang mga mapag-imbot, subalit hindi nila ito alam.

May isang libro ngayong tanyag na isinulat sa Ingles, mahal ang presyo kaya hindi ko mabili-bili, at ang sinasabi ng titulo na “Purpose in Life”,  ay hindi yata naiiba sa tinatalakay ko. Pero maski wala ang librong yan, common sense ang magdidikta sa atin na lahat tayo ay may kanya-kanyang layunin sa sanlibutan, dahil kung wala….hindi na tayo ipinanganak!

Ang mga imbentor ay matatalinong nilalang na ang layunin ay gumawa ng mga bagay para sa kapakinabangan ng tao. Hindi nga lang inasahan ng ilan sa kanila na ang kanilang inimbento ay gagamitin sa masama, tulad ng bomba, dinamita, baril, bala, at marami pang iba. Pati ang computer at internet na dapat sana’y para sa kabutihan ng mga tao ang gamit, inabuso at ginamit ng mga may mala-demonyong isip para sa sariling kapakanan at pangmulestiya ng kapwa. Ginagamit ang internet upang makapanloko ng kapwa upang magkamal ng pera, at upang harangin sa pamamagitan ng pag-bash ang magandang layunin ng iba na maipamahagi ang mga nasa isip nila. Kung gagamitin lamang ang kaalaman ng mga swindler ang  kanilang talento sa maayos na paraan, marami rin sana ang makikinabang. At, kung ang mga basher ay gumawa lang din ng sarili nilang blogs upang mailahad ang kanilang saloobin, marami sana ang matututunan ng mga mambabasa.

Ano pa nga ba at tila hindi natatakot ang mga taong walang pakundangan sa paggamit ng kanilang mga kaalaman upang makapanloko, sa maaaring mangyari sa kanila ayon sa Gintong Kasabihan (Golden Rule). Dahil diyan, ang pinakamagandang gawin na lang ng iba ay huwag magbigay ng dahilan upang sila ay gawan ng masama, at lalong higit ay mag-ingat sa loob ng 24/7!

ANG PAG-UNAWA SA UGALI NG TAO

Ni Apolinario Villalobos

UPANG HINDI MAGING 100% ANG GALIT SA ISANG TAO, ALALAHANIN DIN ANG MGA MAGAGANDANG BAGAY NA KANYANG GINAWA. HINDI LANG IISANG UGALI MAYROON ANG TAO…MARAMI AT NAGKAKAIBA – MABUTI AT MASAMA. PERO KUNG SA TINGIN AY TALAGANG UMIIRAL ANG KASAMAAN NG ISANG TAO, UNAWAIN NA LANG, AT IWASAN UPANG WALANG GULO NA BAKA HUMANTONG PA SA SAKITAN.

PATI SI HESUS AY NAGMURA DIN AYON SA BIBLIYA. MATINDI ANG KAPANGYARIHAN NG KANYANG PAGMUMURA DAHIL NALANTA ANG PUNO NG PRUTAS NA HINDI NAGKAROON NG BUNGA, PALATANDAANG HINDI NITO GINAMPANAN ANG KANYANG PAPEL SA MUNDO. DAHIL SA PAGKA-INUTIL NG PUNO AY NAGING BIKTIMA RIN SI HESUS NA GUTOM NANG PANAHONG YON. KUNG ANG PAGMUMURA SIGURO NI DUTERTE AY MAY MATINDI RING KAPANGYARIHAN TULAD NG KAY HESUS, BAKA ANG MGA DRUG LORDS AY NALUSAW NA!

ANG DEMONYO AY MAY PAKINABANG NA NAI-AMBAG SA LAYUNIN NG DIYOS DAHIL GINAMIT SIYA NITO UPANG SUBUKAN SI HESUS. DAPAT TANDAANG HINDI MALALAMAN KUNG MABUTI ANG GINAGAWA NG ISANG TAO KUNG WALANG MASAMANG PAGBABATAYAN. LAHAT NG BAGAY SA MUNDO AY DAPAT IBATAY SA IBA PA UPANG MALAMAN KUNG ANONG URI SIYA. HINDI MALALAMAN NG ISANG TAO, HALIMBAWA, NA SIYA AY MATANGKAD KUNG WALANG PANDAK! WALANG MASASABING MABANGO KUNG HINDI ALAM KUNG ANO ANG AMOY NG MABAHO!

AYON PA RIN SA BIBLIYA, KAHIT PINATAY NI CAIN SI ABEL AY HINDI SIYA TULUYANG ITINAKWIL NG DIYOS, BAGKUS AY NILAGYAN SIYA NG TATAK UPANG HINDI KUYUGIN NG IBANG TAONG MASASALUBONG NIYA NA NAKAALAM NG KANYANG GINAWA. GANOON DIN ANG GINAWA KAY ADAN AT EBA, PATI ANG ULUPONG NA PINALAYAS NA LANG SA HARDIN NG GETSEMANE, AYON SA ALAMAT TUNGKOL SA PARAISO NA NAKASAAD SA BIBLIYA. PALAGAY KO, KUNG TINULUYANG PATAYIN NG DIYOS ANG ULUPONG AT HINDI BASTA NA LANG PINALAYAS, BAKA ANG UGALING TRAIDOR NG TAO AY HINDI UMIIRAL NGAYON!

SA PANAHON NAMAN NGAYON, KAHIT ANG MGA NAGING ADIK AT PUSHER AY MINSAN DIN NAMAN SIGURONG NAGING MABAIT NA ANAK O ASAWA AT NAAKAY LANG NG MGA MASASAMANG KAIBIGAN O NAITULAK NG MASIDHING PANGANGAILANGAN. NAMATAY SILA DAHIL NANLABAN SA UMAARESTO O PINATAY MISMO NG DATI NILANG MGA AMONG POLICE NINJA AT IBA PANG DRUG PUSHER NA AYAW MAITURO…KAYA HUWAG ITURO SINA DUTERTE AT DE LA ROSA NA MAY PAKANA NG LAHAT.

FINALLY, HINDI HININGI NG BAWA’T TAO NA SIYA AY IPANGANAK SA MUNDO. DAHIL DIYAN, GANOON NA LANG SIGURO ANG  PAG-IYAK AT PAGPALAHAW NG BAGONG ISINILANG NA SANGGOL NANG MARAMDAMANG INILABAS SIYA SA MUNDO DAHIL NAAMOY NITO ANG MABANTOT NA MARUMING HANGIN, AT LALONG TUMINDI PA ANG KANYANG IYAK…PALUIN BA NAMAN SIYA GANOONG WALA NAMAN SIYANG KASALANAN AT KARARATING LANG NIYA SA MUNDONG MARUMI AT MAGULO!

Ang Mga Pagtanggi o Denial 

by Apolinario Villalobos

Maraming dahilan ang pagtanggi… tulad ng pagtanggi ng isang tao tungkol sa tunay niyang pagkatao o identity para sa kanyang kaligtasan, pagtanggi sa pagdanas ng kahirapan sa nakaraan, pagtanggi sa pinaparatang na krimen, at ang hindi pagkilala sa Diyos na isang napakabigat ng pagtanggi.

May mga taong nagpapalit ng pangalan at kung minsan ay umaabot sa pagpapa-plastic surgery upang mapalitan ang mukha masiguro lang ang kanilang kaligtasan pagkatapos nilang tumayo bilang saksi upang malutas ang isang malaking kaso. Ang mga nagpipilit namang pagtakpan ang nakaraan nilang kahirapan sa buhay ay itinatanggi pa ang mga kamag-anak na mahihirap upang palabasin na sila ay galing sa mayamang angkan. May mga nagpapalit din ng apelyido upang malubos ang pagtakas nila sa maralitang nakaraan.

Matindi naman ang mga tumatanggi sa pinaparatang na krimen dahil nakasandal sila sa batas na nagsasabing hangga’t hindi napapatunayan sa korte ang isang kasalanan, ang pinaparatangan ay itinuturing na inosente. Dahil dito ay nagkaroon ng bahagi sa proseso ng korte kung saan ang pinaparatangan ay gumagawa ng “plead for innocence” dahil pantay daw ang turing sa lahat ng tao, ng hustisyang sinisimbolo ng babaeng may piring sa mga mata. Ito ang nagbibigay ng pagkakataon sa mga mayayaman at maimpluwensiyang umupa ng magagaling na abogado upang malusutan ang ginawa nilang krimen.

Subalit ang pinakamabigat na pagtanggi ay ang tungkol sa kaalamang may isang Pinakamakapangyarihan na siyang dahilan kung bakit tayo naririto sa mundo. Para sa kanila, hindi sapat ang mga nakikita sa paligid upang patunayan ito dahil kailangan pa nila ng mga mabibigat pang mga batayan.

Lahat ng uri ng pagtanggi ay karapatan ng isang tao at wala ring karapatan ang ibang magsabi na ito ay mali. Hangga’t kaya ng isang taong makipagbalitaktakan sa paglahad ng kanyang mga paniniwala, dapat ay hayaan siya sa ganitong pagpipilit dahil ito ang patunay na siya ay may dunong o karunungan. Pero kung sa bandang huli ay napatuyang siya ay mali talaga, dapat ay tanggapin niya ito ng maluwag sa kanyang kalooban….tulad halimbawa ng pagkatalo sa eleksiyon. Sa Pilipinas kasi, malakas ang loob ng ibang kandidato sa pagtangging sila ay natalo, at sa halip ay nadaya lamang daw kahit may pruweba nang ipinapakita ang COMELEC….na sa kasamaang palad ay itinatanggi din ng iba na patas dahil sa madilim nitong nakaraan!

Asahan din ang pagtanggi ng iba na ibinoto nila ang mga opisyal na papalpak sa kanilang trabaho pagdating ng panahon! 

CHANGE NEED NOT BE DICTATED

BUT SHOULD COME FROM WITHIN US

By Apolinario Villalobos

As the new President, Digong Duterte sits in Malacaἧan Palace, and despite his pronouncements about changes, the latter need not be dictated by him. They should come from within us. All we need are common sense and widely-opened eyes. Unfortunately, most of us are fence sitters eagerly acting only when selfish benefits are discerned.

The basic unit of our society, the family, needs to change first, as obviously, many parents have failed to control their children resulting to the deterioration of their discipline. Many parents cannot even prevent their minor-aged children from staying out late at night, eventually exposing them to the different temptations – drugs, sex, petty crimes, etc.

The Barangay as the lowest rung of the political system is lately lambasted with negative observations. Foremost of these are supposedly, its cuddling of drug offenders, abuse of authority, ineptness in the delivery of services, and corruption. This even brought about the clamor to demolish the Kabataang Barangay. Also, many observers claim that some Barangay Chairpersons act as though they are already mayors. Some cannot go to the Municipal or City Hall without an entourage of “assistants” or “alalay”.

In Manila, while waiting for my bus to depart for Cavite, I saw a group of Barangay personnel clad in t-shirts emblazoned with their Barangay zone number, with one of them, a woman and obviously the Barangay Chairperson protected from the sun by an umbrella held by another woman also clad in the similarly printed t-shirt. When I asked the bus dispatcher who the woman was, he confirmed my assumption, adding that the other woman holding the umbrella was one of the “Kagawad”. He knew them as the bus terminal was within their barangay zone.

Not only are the elected officials obliged to change their ways for the better but also those who belong to the different agencies. Some of them are observed to dispense their responsibilities with arrogance as if their wages do not come from the people that they are supposed to serve properly. They act as if they are the boss of the tax payers who require their service.

Finally, nobody has the right to complain when he or she cannot even change his or her attitude, even in the simplest way of disposing the household garbage…

Mag-ingat sa Paggamit ng Salitang English

Bilang Pang-uri (Adjective) ng Ugali

Ni Apolinario Villalobos

Sa kakakulit minsan ng isa kong kaibigan tungkol sa  ginagawa ko sa Tondo at Divisoria at kung bakit ako nakikipagkaibigan sa mga taong nakatira sa bangketa at kariton, pati sa mga namumulot ng basura, sinabihan ko siya ng mga detalya. Dahil hindi siya halos makapaniwala na pwede palang gawin ang mga binanggit ko, sinabi niyang  “weird” daw ako. Nabigla ako dahil edukado pa naman siya at dapat ay alam niya ang ibig sabihin ng “weird” na isang salitang negatibo – hindi maganda ang dating. Nagpaliwanag uli ako ng buong matiwasay at sinabihan ko siya na ang makipagkaibigan upang makatulong sa kapwa ay hindi pagpapakita ng pagiging “weird”. Ipinilit kong “normal” ang ugaling ito,  dahil isa ito sa mga inaasahang ginagawa ng isang tao sa kanyang kapwa. Dagdag ko pa, ang hindi “normal” ay ang pagbabalewala sa kapwa….kaya  ito ang ugaling “weird”.

Inaasahan ang tao na dapat ay may ugaling “maka-tao”…ito ang normal na ugali.  Ang wala nitong ugali ay siyempre, “maka-hayop”…at ito ang ugaling “weird”.  Para sa akin, ang mga  “weird” ay yaong maramot, mapang-api, gahaman, kurakot, at lalong-lalo na – mapagkunwari…dahil lihis sila sa mga inaasahang ugali ng tao. Ngayon, dapat bang pagtakhan o ituring na mali ang ginagawa ng isang taong gustong tumulong sa kanyang kapwa?

Mag-ingat sa paggamit ng mga salitang English dahil maski mga guro ng wikang ito ay umaaming marami pa rin silang dapat matutunan. Kahit ang mga nagkaroon ng Masters at Doctorate ay nagbabayad pa ng “editor” para ma-check kung tama ang mga sinulat nila sa wikang English. Iwasan dapat ang magkunwari, lalo na ang mga nagpapaka-Amerikano na sa kagustuhang magpa-impress na bihasa sila sa Ingles ay nagwe-wers wers ng “accent” at mayroon pang “you know…”. Pero kung pakikinggan ang mga sinasabi nila marami din namang mali dahil kahit nga mga simpleng verbs ay hindi nila nako-conjugate nang maayos. Ang hindi pa maganda sa ugali ng mga taong tinutukoy, kahit kinakausap na sila sa wikang Filipino, tuloy pa rin ang pagsalita nila gamit ang kanilang sariling Ingles-imburnal!

Samantala, ang kaibigan kong tumawag sa akin na “weird”, ay sinabihan kong sana ay gumamit na lang siya ng salitang Tagalog na “bukod-tangi”, halimbawa, sa halip na “weird”. Paliwanag ko sa kanya, kung hindi kayang gawin ng iba ang mga ginagawa ko, ibig sabihin ay “namumukod-tangi” ako sa paggawa ng mga ito. At, dahil prangka ako, diretsahang sinabi ko na sa birthday niya ay bibigyan ko siya ng dictionary na English-Filipino....isang bukod-tanging regalo para sa taong may Master’s Degree, pero ang thesis ay ako ang nag-edit.

Sigurado kong kapag nabasa ito ng kaibigan ko ay mababawasan na naman ang mga “friends” ko….kuno. Pero di baleng nawawala ang mga tinatamaan ng bato mula sa langit, basta quality friends naman ang natitira…..hindi yong may ugaling “puwera gabẳ”!

Notes:

The “Senses of Urgency and Anticipation”

By Apolinario Villalobos

The lack of “sense of urgency” of some people can be very irritating to those who are affected. These callous people also do not give a damn if their dilly-dallying can result to a tremendous disaster to others. This kind of attitude is oftentimes found among most government employees who have the habit of setting aside jobs-to-be-done for the next day. Most often, victims are those who apply for permit for business, housing, etc. The government employees feel strongly that they are protected by the Civil Service Code, which in the case of the Philippines, is very lax.

In private institutions employees are strictly guided by the Codes of Discipline and Operating Manual, based on which, a memo is immediately issued to employees who have violated a rule. On the other hand, in government offices, some employees may not even have seen a memo that contains a disciplinary action. As in government agencies, there are also employees who lack the “sense of urgency” in private institutions, but they do not stay long in their job due to their incompetence. Also, in the government, despite the very obvious lack of the mentioned sense among many agency chiefs that affect the daily lives of the citizens, they are not booted out of their positions, for as long as those who appointed them are in power.

The “sense of anticipation”, may sound strange to many. Unlike the “sense of urgency”, the aforementioned is not mentioned often, much less, thought of. The attitude developed from the lack of this sense is manifested by the “let’s-cross-the-bridge-when-we-get-there” attitude, that oftentimes results to insurmountable regrets. Taking the “bridge” as an example, those who think of it as just such, have obviously failed to think that there are many kinds of bridge, such as “monkey bridge”- hanging bridge made of vines, cables, or ropes, and those made of bamboo, wood, concrete, steel, and it could be wide, narrow,, short, or kilometric. Having failed to prepare options that should suit their requirements they regret their failure to cross it with ease and haste when they are already there.

This kind of attitude is also prevalent among those who spend as though, there is no tomorrow because there is something to be spent anyway. But what if the breadwinner of the family is gone due to unexpected death or left to have another family?...what if the breadwinner losses his or her job?...what if there is an occurrence of sickness in the family that needs hospitalization and lifetime medication?...what if other tragedies occur such as fire?....is there enough money stashed for those unexpected events?

Unlike in America where unemployment assistance is provided, as well as, medicines and hospitalization, in the Philippines, the citizens are left on their own with the “help” of insignificant “benefit” from “assistance programs”. This glaring situation is reason enough for the average Filipinos to really think ahead and be prepared in case something bad happens. Unfortunately, this does not happen.

Both “senses of urgency and anticipation” are affected by time if the latter is not given due consideration. For instance, fresh graduates with honors arrogantly presume that their medals can guarantee their being hired even if they arrive late for a job interview that puts them at the end of the line. The arrogant and presumptuous bemedalled graduates eventually end their quest as they get sidetracked by their mentally-averaged counterparts, though, “early birds” at the site, and who get slated for trainings after being hired. The philosophy behind a job application is: being early for interview shows an unquestionable interest for the job. Along this line, some travelers do not consider leaving home at the earliest possible time in anticipation of “unexpected heavy traffic” due to “unexpected accident” that could result to their missing a flight or important appointment.

Those mentioned are just some of the instances that show, we cannot control everything in our life, just because as others would philosophically say, “we are the captain of ourselves”.

Ang Matinding Kagutuman

Ni Apolinario Villalobos

Ang mga taong hindi nakakaranas ng matinding gutom ay nagkikibit-balikat lamang kung makarinig ng balitang may pinatay o namatay dahil sa gutom. Ang mga taong hindi nakadanas nito ay yong nadanasan lamang ay hindi nabuo ang tatlong beses na pagkain sa isang araw o hindi nakapag-miryenda, o di kaya ay hindi nakatikim ng tsitserya, o hindi nakainom ng isang boteng soft drink sa buong maghapon.

Hindi nadanasan ng mga taong nabanggit kung paanong humilab ang tiyan dahil sa hindi pagkain sa loob ng dalawang araw o mahigit pa, o di kaya ay kung malamnan man ng masabing “pagkain” ay isang pirasong nilagang kamote o saging sa maghapon lamang, kaya upang makalimutan ang gutom ay idinadaan na lang sa pagtulog ng maaga. Subalit kalimitan ay mahirap ding gawin ito dahil talagang lumalatay sa kalamnan ang paghilab ng bitukang walang laman. Hindi nila nadanasang kumain ng talbos ng mga halamang gubat na hindi pa sigurado kung nakalalason o hindi. At lalong hindi nila nadanasang kumain ng mga itinapong pagkaing diretsong isinusubo mula sa basurahan!

Para sa iba, negative daw itong mga sinasabi ko. Bakit daw hindi masasaya at hindi depressing na mga blog ang gawin ko. Lalo pa at sinasabi din nila na wala naman daw silang magagawa sa mga taong nagugutom. Sana ay unawain ng mga nagsasabing negative at depressing daw ang ganitong uri ng blog, na lahat tayo, nagugutom man o hindi ay bahagi ng iisang lipunan. Hindi ba Pilipino ang mga nagugutom? Hayop na ba ang dapat ituring sa kanila dahil kumakain ng mga galing sa basura?

Kailangang pamukhaan ang mga nakakaluwag sa buhay ng mga nangyayaring kagutuaman sa paligid upang malaman nila na ang isang kutsarang kaning itinitira sa pinggan ay mali…na ang pagtapon ng tutong na kaning hindi naman panis ay mali….na ang pagtapon ng hindi naman bulok pero nalalanta lang na gulay ay mali…na ang pagi-spoil sa mga anak nila na pinalalamon nila ng junk foods sa almusal, tanghalian, at hapunan ay mali…na ang pagbibigay sa nagmamaktol ng anak na gustong mag-Jolibee araw-araw ay mali….na ang pagbibigay sa kagustuhan ng anak na gawing tubig ang softdrink ay mali…etc. Ang mga iyan ang layunin ko, hindi upang sila ay sabihang tumulong sa mga nagugutom.

Walang sinumang taong gustong magutom. Maliban na lang siguro sa mga may gustong maging santo kaya madalas mag-ayuno o mag-fasting. Ang mga nagugutom sa probinsiya ay nasadlak sa kagutuman dahil sa minanang kahirapan na nagsimula nang ang kanilang mga ninuno at magulang ay niloko ng mga mangangamkam ng lupa, at mga asyendero. Kaya ang iba ay lumuwas sa mga siyudad upang maghanap ng trabahong matino, kung saan ay niloko pa rin ng mga illegal recruiter at mga amo nila, at ang iba ay pinagmalupitan pa tulad ng pambubugbog at panggagahasa kaya pinili na lang nilang tumira sa bangketa at mga iskwater.

Ang mga nabanggit ang malinaw na katotohanan kaya kung maaari lang, yong mga nagbubulag-bulagan at makasarili ay tumigil na sa paghusga sa mga nagugutom sa pagsabing kasalanan nila dahil hindi sila nagsikap. Totoo na upang kumita ay kailangang magsikap, pero malinaw din ang katotohanan na ang iba ay yumaman dahil sa panloloko ng kapwa at pagnakaw sa kaban ng bayan!

“If I will not do it…who will?”

By Apolinario Villalobos

Until now, so many “friends” still keep on asking why I am writing about other people’s lives. They can’t seem to understand my objective to bring the virtues out of the subjects of my blogs to inspire others. Obviously, these “friends” are the type of persons who are just concerned about themselves.

These are also my supposed “friends” who read my blogs without letting me know about it so that their “like” which is one way of sounding off their view, will not add up to the other “likes” and comments. They know that the more “like” my blogs generate the better impression that my shared ideas give…which these “friends” do not like. By not mentioning anything about my blogs every time we meet, they could have made me feel better, but unfortunately, they pester me with annoying comments that are tainted with hypocrisy.

These “friends” also cannot understand why I go to the extent of exploring slums and befriend those who live on the sidewalk. For the tenth time, I tell them that I just want to be authentic or realistic in my presentation of what I write about. And, for the tenth time, they also just shake their head in disbelief. They can’t imagine me eating burnt rice with people I mention in my blogs, also eating with fingers, food cooked out of the salvaged wilting vegetables with these same people. For them, I am weird for doing those. My explanation to these “friends” that I relate well with my subjects because I have been through such a life of want and inadequacy, is futile.

Another thing that they cannot take is my writing about the corrupt practices of some government officials and lawmakers. They thought, they are helping me by giving admonition for me to leave these maggots in the government alone. Understandably, these “friends” never care because they are not affected as they are financially stable. They are not affected by the traffic because they stay home most of the time and if they venture out, they are driven by well-paid chauffer. They can’t feel the gnawing effect of high prices of basic commodities because they lead a luxurious life.

In exasperation, just the other day, I asked one of these “friends”……”if I will not do it, who will?”, adding sarcastically, “why not try doing it as you might be able to write better than I do?” I feel that he and the rest are just trying to pull me down. With such kind of hypocrite crabs living with us, it is no wonder why the Philippines is wallowing in a neck-deep muck of desolation.

Magkaiba ang Ugali at Antas ng Kaisipan ng mga Tao

Ni Apolinario Villalobos

Hindi pare-pareho ang ugali at antas ng kaisipan ng mga tao sa mundo. May mga taong tanga, mapanlinlang, oportunista, sutil, mabait, maka-Diyos, maka-Demonyo, korap, atbp. May mga tao ring bobo, hangal, matalino lang, o sobrang talino, atbp. Dahil sa mga kaibahang nabanggit, hindi pwedeng lahat ay maging madre, pari, mayor, governor, clerk, manager, presidente ng kumpanya, presidente ng Pilipinas, senador, doktor, janitor, atbp. At, dahil sa simpleng paliwanag na nabanggit, hindi dapat pagtakhan kung bakit may mga milyonaryo at mahirap, at mayroon ding mga nasa gitna ng lipunan ang kinalalagyan.

Ang mga mahihirap ay umabot sa kalagayan nila dahil sa iba’t ibang dahilan, tulad ng:

·        kawalan nila ng pagsisikap dahil sa likas na katamaran 

·        nakasanayang umasa sa iba lalo na sa mga kapamilya at kaibigan na may kaya

·        pagiging biktima ng mga manloloko tulad ng mga employer, illegal recruiter, landgrabber at iba pang mga switik sa lipunan

·        pagkapadpad sa slums sa siyudad dahil umiwas sa mga kaguluhan sa probinsiya nila

Ang mga mayayaman naman ay umabot sa kalagayan nila dahil sa mga sumusunod na dahilan:

·        minanang kayamanan mula sa mga ninuno o magulang

·        pagsikap na makaahon mula sa kahirapan kaya umasenso

·        nagtulak ng droga hanggang maging drug lord o drug laboratory operator

·        nag-operate ng huweteng sa kanilang bayan kaya naging milyonaryo

·        naging big- time illegal recruiter

·        naging opisyal ng gobyerno at nangurakot

·        naging big-time holdaper hanggang maging financier ng kidnap-for-ransom gang

Kapag naging mayaman ang isang tao, puro papuri ang maririnig tungkol sa kanya kung hindi galing sa masama ang kanyang yaman. Kung bistado namang galing sa masama ang yaman, abot- langit ang pagbatikos sa kanya. Binabatikos din ang mga mahihirap na nakatira sa slums dahil sa kalagayan nilang animo ay manok na nabubuhay sa “isang kahig, isang tuka” na paraan. Idagdag pa diyan ang paninisi sa kanila dahil kung magbuntis o magpabuntis ng asawa ay walang pakundangan kaya ang mga nanlilimahid na mga anak na pakalat-kalat sa kalye ay  animo mga mantas sa mukha ng lipunan.

Ang mga yumaman tulad ng mga magnanakaw sa gobyerno, tulak ng droga, drug lord, illegal recruiter, at iba pa, ay may mga karampatang parusa ayon sa batas, kaya kung maayos lang sana ang namamalakad sa gobyerno, sila ay mapaparusahan tulad ng pagkakulong. Subalit, kalat din ang mga kuwentong kung sino pa ang may kaalaman sa mga batas o nagpapatupad ng mga ito, ay sila pang nangunguna sa pagsuway. Ang namumuno naman ay parang taong dayami na panakot sa mga ibon sa palayan – walang kabuhay-buhay at pakiramdam!

Hindi dapat basta na lang isisi sa mga mahihirap kung bakit sila nasadlak sa nakakaawa nilang kalagayan ngayon. Ang korapsyon na siyang pinakamalaking dahilan ng lahat ng paghihirap nila ay nagsimula noon pa mang kasibulan ng Pilipinas bilang isang malayang bansa. Marami nang oportunista noon – mga mayayamang asendero na naging opisyal ng bansa, at mga edukadong naging pulitiko na nasilaw sa pera mula sa kaban ng bayan. Yan ang mga dahilan kung bakit nagkaroon ng NPA na ang impluwensiya ay nakarating na sa mga siyudad ngayon, kung saan ay naglipana din ang mga makabagong oportunista. Kaya tulad ng dapat asahan, sumabay sa paglala ng korapsyon sa gobyerno ang kahirapan sa bansa.

Ang nakikitang kahirapan at karangyaan ay mga pang-ibabaw lamang na tanawin sa isang lipunan. Hindi magkakaroon ng mga nasabing kalagayan kung walang mga dahilan tulad ng mga nauna nang nabanggit….at ang mga dahilang iyan ang dapat munang tingnan ng isang tao bago magbitaw ng komento na tulad ng:  “nakakasuka at mantsa ng lipunan ang mga slums at mga nakatira sa mga ito”, at “kasalanan ng mga inutil na mga taong yagit na ito kung bakit sila naghihirap”. Dapat isipin ng mga mapangkutya na kung may tamad na mahihirap, mayroon ding ganito sa hanay ng mga mayayaman ngunit hindi lang pansin dahil may pera sila.

Isang makapal na libro ang magagawa kung ilalahad ang mga may kinalaman sa kagutuman dahil hindi lang kahirapan ang mauungkat kundi pati mga kadahilanan. Hangga’t maaari ay iwasan sana ng mga “matatalino at masisipag” na magtanong kung bakit ang mga nasa iskwater ay hindi tumulad sa kanila. Kung maligaya na sila sa mataas nilang kinalalagyan at wala silang balak na tumulong sa mga nangangailangan o kung tumulong man ay may kasamang panunumbat, tumahimik na lang sila at iwasang tumingin sa ibaba. Pero, alalahanin nila na may kaakibat na matinding lagapak ang pagbagsak ng isang tao kung siya ay mula sa mataas na kinalalagyan!

Kung Babaguhin ang Ugali, Isama na rin ang Pananaw sa Buhay

Ni Apolinario Villalobos

Walang silbi ang pagbago ng pagkatao kung ugali lang ang magbabagong anyo, at ang pananaw sa buhay ay hindi. Ang isang halimbawa ay ang pagbago ng isang lasenggo na nabawasan nga ang pag-inom ng alak subalit hindi pa rin naniniwala sa kahalagahan ng pag-impok para sa kinabukasan….kaya kahit hindi na lasenggo, ay bulagsak pa rin sa pera. Ang ugali ng tao ay tungkol sa mga nakasanayang gawin at sabihin. Kung ang isang tao ay hindi na nga nagmumura pero mapanira pa rin ng kapwa, wala ring silbi an kanyang pagbabago.

May mga ugali ring mahirap baguhin dahil lulutang at lulutang ang likas na nakagawiang hindi kayang takpan ng pagpapaka-plastik o pagkukunwari. May mga taong sensitibo sa ugali ng iba kaya nararamdaman nila kung bukal sa kalooban ang sinasabi ng mga kausap nila dahil naipagkakanulo o betrayed sila ng ekspresyon ng kanilang mukha, at kahit ng simpleng galaw ng mata…sa Ingles, ito ang tinatawag na “body language”.

Ang paniniwala ay nagsisimula sa isip ng tao at ito ang nagpapakilos ng iba’t ibang bahagi ng katawan. Dalawang lakas ang nakakaapekta sa isip – positibo at negatibo….sa simpleng salita – mabuti at masama. Kung hindi tutugma ang ikinikilos ng isang tao sa kanyang iniisip, “nadudulas” siya sa pagsalita, na kung sa Ingles ay tinatawag na “slip of the tongue”. Ang tawag sa pilit na pagtatakip ng tunay na ugali ay pagkukunwari.

Upang maging kapani-paniwala ang pagbabago na ginagawa tuwing Holy Week at Bagong Taon, piliin ang mga ugaling “kayang baguhin”. Hindi kailangang mag-ambisyong maging santo o santa ang isang tao upang mabago ang masama niyang ugali. Kahit hindi siyento por siyentong mababago ang masamang ugali ng isang tao, basta aminin niyang siya ay talagang masama, ito ay katanggap-tanggap na, dahil nangangahulugang alam niya kung ano ang dapat baguhin sa kanyang pagkatao. Sa ganyang paraan, kahit papaano ay mauunawaan ang kanyang pagpipilit  kaysa naman siya ay magpaka-plastik pero madalas namang madulas!!! 

The Animosity Between

the Philippine Military and National Police

by Apolinario Villalobos

The professional jealousy between the Philippine National Police (PNP) and the Armed Forces of the Philippines (AFP) is very obvious. No amount of cover-up can hide it. I have talked to a retired military officer and he told me that there is a popular impression in the AFP that the police is apparently pampered not only on the aspect of pay but benefits as well. My friend added that while the AFP soldiers who are exposed to the elements and danger of fired bullets from the enemy line in the field, the police field personnel comfortably commute to their posts on expensive motorcycles or stay in air-conditioned offices.

On the other hand, when I talked to a police friend, he told me that compared to the military, they are more “professional”, as they are degree holders, some even are lawyers, so they deserve appropriate compensation.

The Mamasapano massacre is one instance during which this animosity was manifested. Although, on papers, the two national security agencies are supposed to be “closely coordinating” with each other, in actual practice, there is much to be perceived. The two parties practically pointed accusing fingers at each other, for alleged negligence that led to the gruesome massacre of SAF44 at Tocanalipao, Mamasapano, Maguindanao Province (Mindanao). Until the re-opened Mamasapano hearing in the Senate has finally wrapped up, late in the afternoon of 27 January, 2016, the AFP and PNP are viewed as far from being reconciled.

Ang Kalasingan

Ni   Apolinario   Villalobos

Hindi lamang sa alkohol ng alak, ang tao’y nalalasing

Kundi sa mga bagay na sa hinagap ma’y di natin akalain

Nariyan ang kalasingan sa biglang yaman na naangkin

At  kalasingan sa karangalang, sa katagala’y nakamit din.

Hindi masama ang uminom ng alak kung ilagay sa wasto

Lalo na’t sa Misa, ito ay  simbolo rin ng dugo ni Hesukristo

Subali’t sadya yatang may mga taong sa katakawan nito

Sa labis na natunggang alak, ang alkohol ay napunta sa ulo.

Kung minsan ‘di natin masisisi, taong sinwerte ang kapalaran

Na dati ay lagi na lang kumakalam ang sikmurang walang laman

Subali’t sa pag-angat ng isinusumpa-sumpa niyang kinalalagyan

Kayamanang nakamit,  halos hindi niya alam kung paano dapaan.

Yong iba naman, lahat ng paraan, walang humpay nilang ginawa

Mangiyak-ngiyak na kung minsan dahil sa kawalan nila ng pag-asa

Makamit lang ang inaasam na karangalang sa kanila’y napakahalaga  -

Subali’t nang makamit , mga paang umangat,   hindi na maibaba sa lupa!

Baguhin ang mga Ugaling Hindi Maipagmamalaki

Ni Apolinario Villalobos

Taun-taon na lang ay may New Year’s Resolution ang bawa’t isa. Ito ang dahilan kung bakit malakas ang loob ng karamihan sa atin na lumihis ng landas mula unang araw ng Enero hanggang huling araw ng Disyembre…dahil pwede naman daw magsisi bago matapos ang taon.

Hindi madaling magbago ng ugaling malalim na ang pagkaugat sa ating pagkatao. Kailangan ang pambihirang disiplina upang magawa ito o di kaya ay isang milagro. Ang masisisi sa ganitong bagay ay mga magulang na nagpabaya dahil hindi nila nadisiplina ang kanilang mga anak habang maliit pa lang sila upang magkaroon ng mga ugaling maipagmamalaki. Ang mga sumusunod ay ilan lamang sa mga ugaling sumisira ng pagkatao:

Magandang Asal ang Dapat Ipakita ng Mga Opisyal

Ng Gobyerno Upang Sila ay Respetuhin

Ni Apolinario Villalobos

Sa nag-viral na video tungkol sa “pagwawala” ng isang babaeng opisyal na taga-NAPOLCOM, na si Anna Paglinawan, at ayon sa balita ay “acting chief” ng Administrative Division ng nasabing ahensiya, marami ang mapupunang blunder o pagkakamali, tulad ng mga sumusunod:

Ang magandang ginawa ng NAPOLCOM ay ni-relieve ang babae sa puwesto habang ginagawa ang imbestigasyon. Subalit malakas ang mga “sigaw” sa social media na dapat daw itong tanggalin agad upang hindi pamarisan. Hindi naman ito puwede dahil may “due process” na dapat sundin batay sa internal administrative policies ng ahensiya at Labor Code ng Pilipinas. Ang malinaw na hindi magandang resulta ng insidente ay pagbigay ng “black eye” na naman sa kapulisan at kay Pnoy. At ang nakapanghihinayang ay ang 27 taon ng babae sa trabaho na mawawalan ng kabuluhan sakaling mapatunayang may pagkakamali siya.  Sa nabanggit na katagalan niya sa trabaho, malamang siya ay magri-retire na. Kaya siya itinalagang “acting” sa isang Division, ay malamang upang gawing regular din talaga para pagdating ng retirement niya ang batayan ng kanyang mga benepisyo at pension ay ang huling mataas na position sa trabaho. Dapat bantayan ang kasong ito.

Maganda ang ginawa ni Almanza na hindi na nakipagbangayan sa babae. Bilang elected na local official, ipinakita rin niya ang kanyang kahinahunan na tulad ng ipinakita ng dalawang pulis.

Maaari namang kontrolin ang hinahon at gumawa ng mga pagkilos na naaangkop sa pangangailangan ng pagkakataon, at ito ay inaasahang gagawin ng mga nasa gobyerno. May mga seminar para dito at malaki ang ginagastos ng gobyerno upang ang mga opisyal at mga empleyado ay maging karespe-respeto sa paningin ng mga mamamayan. Bukambibig sa kapulisan ang “self-control and tolerance” o pagpipigil sa sarili at pagpapaubaya. Sa kaso ng nag-viral na video, nakita ang dalawang katangiang ito sa dalawang pulis na hindi nagri-react sa ginagawa sa kanila ng babae, pati na kay Kagawad Almanza. Ibig sabihin, epektibo nilang nagamit ang natutunan nila sa training at seminar.

Ang babae naman ay hindi nakapagpakita ng pagkontrol sa sarili na inaasahan sa kanya, bilang bahagi ng isang ahensiyang nagsisilbing “Ombudsman” o “Sandiganbayan” ng kapulisan. Ang mga nasa NAPOLCOM ay inaasahang mga piling-piling mga pulis o sibilyang empleyado na malawak ang kaalaman sa pagpapatakbo ng hukbo ng kapulisan. Ang ahensiyang ito ang nagsisilbing “utak” ng nasabing hukbo kung saan ay ginagawa ang mga patakaran. Kaya sana ang pangyayaring napanood sa nag-viral na video ay “isolated case” lamang.

Ang isang government official na alam na rin ng buong Pilipinas na hindi nahihiyang magpakita ng galit subalit tinatanggap ng publiko dahil sa magandang dahilan ay si Mayor Rod Duterte ng Davao City. Hindi siya nagagalit ng walang dahilan at ang pinagbubuntunan ng galit niya ay mga masasamang tao. Kaya siya nagagalit ay hindi siya pinapakinggan ng mga taong binibigyan niya ng babala at pagkakataong magbago…sa halip ay tila sinusubukan pa nila ang kanyang pasensiya kung hanggang saan aabot ito. Walang magawa si Mayor Duterte kundi ang kumilos ayon sa hinihingi ng mga taong tinutukoy, kaya napipilitan siyang dumesisyon ayon sa nararapat – ang ipakita sa mga tiwaling ito kung sino ang tama dahil ang inaalala niya ay kapakanan ng nakararami.

Inaasahang kumilos para sa kapakanan o pangangailangan ng mga mamamayan ang mga nagtatrabaho sa gobyerno lalo na ang mga nakatalaga sa matataas na puwesto, sa paraang karespe-respeto. Ang tawag sa mga taong ito sa Ingles ay “public servants” o “tagapagsilbi sa publiko o mamamayan”. Sinusuwelduhan sila ng mga mamamayan upang magtrabaho ng maayos. Ang masama lang, marami sa kanila na wala naman masyadong binatbat, kundi nakasuot lang ng uniporme ng isang kilalang ahensiya, animo ay presidente na ng Pilipinas  kung umasta.

Ang dapat tandaan dito ng mga ordinaryong mamamayan ay: kung may mga kamag-anak  na may mataas na katungkulan sa gobyerno, huwag nilang ipagyabang at isalang sa kompromiso. At yon namang mga nasa gobyerno lalo na ang may sakit na kayabangan, huwag ipagmalaki ang  mataas na katungkulan nila. Ang pagtawag sa kanila ng mga “inaapi” daw na mga kaanak o kaibigan ay hindi rin nila dapat gamiting  oportunidad o pagkakataon upang makapagyabang.

Ang  Kultura ng Pilipino

…at ang mga hindi magandang aspeto nito

Ni Apolinario Villalobos

Bilang Pilipino, ipaglalaban ko ang aking lahi. Subali’t masakit mang aminin, may ilang aspeto ng ating kultura o pag-uugali, ang pumipigil sa patuloy sanang pag-asenso natin. Dahil dito, kailangang matuto tayong tumanggap ng katotohanan upang maiwasto  ang mali.

Ang isa sa mga ugaling ito ay ang madali nating paglimot ng hindi magandang nakaraan na dapat sana ay nagbibigay sa atin ng gabay sa kasalukuyan. Halimbawa ay ang nakaraang Martial Law na naging dahilan ng pagdanak ng dugo dahil sa pagsupil ni Marcos ng mga karapatan, lalo na sa pamamahayag. Napatalsik nga si Marcos, hindi naman natuldukan ang kaso ng pagkamatay ni Ninoy Aquino at ng nawalang mga estudyante. At ang sa umpisa na pagmamatigas ng mga Pilipino na huwag pabalikin ang pamilyang Marcos sa Pilipinas, kalaunan ay nagkabiglaan na lang dahil, animo sa isang iglap, lahat sila ay nakabalik na pala! Ang pakikipaglaban ng pamahalaan upang mabawi ang sinasabing ninakaw ni Marcos na yaman ng bayan, wala ring narating. Ang pagbawi ay nagsimula sa kapanahunan ni Cory Aquino, at inabot ng mga kompromiso sa ilalim ng mga pumalit na administrasyon…at ang masakit ay ang sinasabi pang nangyaring kurakutan!

Mahilig gumaya ang Pilipino. Okey lang sanang gumaya pero dapat ay may limitasyon sa abot lamang ng makakaya upang hindi malubog sa utang kung may involve na pera ang panggagaya. Okey rin ito kung ang pakay ay upang mapahusay o mapaganda kung anong meron ang taong nanggaya, at hindi dahil lamang sa inggit.  May isang kalihim ng Department of Tourism noon na gumaya sa tourism slogan ng isang bansa sa Europe, at dahil sa kahihiyan nang mabisto ay nag-resign. Ang lalong napahiya ay ang Pilipinas. At, ang gobyerno naman, sa kagustuhang makapanggaya sa asenso, inihanay pa ang bansa sa Tsina at Japan na milya-milya ang layo ng narating. Inireport lang ng isang survey na may “tiger economy” ang Pilipinas, ganoong nakakaduda naman, pumalakpak na agad ang mga tenga ng mga taga-gobyerno na nag-akalang mabobola nila lahat ng mga Pilipino.

Karamihan sa mga Pilipino ay ayaw ng murang bigas, murang pagkain,  murang damit, etc. Ibig sabihin, may ugali tayong mapagmataas, class, kahit na ang katotohanan ay halos gumapang na sa kahirapan ang buhay. Kaalinsabay nito, mas gusto ng mga Pilipino ang imported kaya ultimo toothpick ay imported mula sa Tsina. Umabot pa sa punto na pati basura ay ini-import na. Sumikip tuloy ang container yard sa pantalan dahil napuno ng mga container ng basura galing sa Canada, at sa loob ng maraming taon pa…na hindi naman pinansin ng Customs kung hindi pa pumutok sa media. Ni hindi nila mahabol ang mga importer. At ang mga nagmamagaling namang grupong maka-nasyonalismo kuno, sa harap ng Canadian Embassy nag-rally, sa halip na sa labas ng Bureau of Customs dahil sa kapabayaan nito. Ang kaswapangan nga naman! Lahat ay gagawin makagawa lang ng ingay upang malagay sa diyaryo at mahagip ng kamera!

Sobra sa pagiging masayahin ang mga Pilipino, kaya noong panahon ni Marcos ginamit ito ng todo. Upang hindi maramdaman at mapansin ang mga problema noon ay maraming pakulo ang pinaggagawa ng gobyerno upang mabaling sa larangan ng musika, pagandahan at show business ang atensiyon ng mga tao. Dahil nakasanayan na, ngayon, ang mga mahahalagang isyu na dapat seryosohing pag-usapan upang maramdaman ang mga kahalagahan ay hindi pinapansin dahil mas gusto pa ng mga Pilipinong manood ng mga Korean nobela sa TV, o makinig ng mga tsismis sa radyo. Ang mga usapin tungkol sa West Philippine Sea, ang mga ilegal na pagmimina ng mga dayuhan sa Pilipinas, ang isyu ng K-12, illegal logging, katiwalian ng mga Binay, gutom, kawalan ng trabaho, at iba pa  ay halos wala sa kanilang kamuwangan.

Madaling magsawa ang mga Pilipino, kaya ang madalas sabihin ng mga masasamang pulitiko na binabatikos ng ilang grupo ay “magsasawa din sila”. Noong bago pa lang sumabog ang mga isyu laban sa mga Binay at iba pang mga eskandalo sa gobyerno na may kinalaman sa pork barrel at PDAF, ang mga ito ay malimit na laman ng mga diyaryo, tinatalakay sa radyo at TV, pinag-uusapan sa mga terminal ng sasakyan, kahit sa inuman at barber shop. Kalaunan, kahit na tuloy pa rin ang mga hearing tungkol sa mga kaso, iisang maliit na istasyon na lamang ng TV ang tumututok…ni isang radio station ay hindi na pumansin – puro nagsawa na. Sa madaling salita, magaling lang sa simula ang mga Pilipino – isang ningas cogon na pag-uugali.

Naipagpatuloy ng ibang bansa sa Asya ang kanilang pagka-exotic, kaya pagdating sa turismo, wala sa kalingkingan nila ang Pilipinas. Hirap ang Pilipinas sa pagmintina ng mga historic landmark at pag-ayos ng mga likas na pasyalan upang makaakit ng mga turista. Gusto natin ay magkaroon ng mga 5-star resorts at hotels sa mga lugar na ito, tulad ng nangyari sa Boracay na ngayon ay nilulumot na ang mga dalampasigan dahil sa tumagas na mga septic tank ng mga hotel at restaurants. 

Totoong, may mga lugar tayong popular sa internet tulad ng Underground River ng Palawan at Vigan. Subalit dapat alalahanin na kaya sila napahanay sa listahan ng mga popular na mga destinasyon ay dahil sa botohan sa internet na ang karamihan sa gumawa ay mga Pilipino din…popularity contest kasi, kaya pinagkitaan din ng grupong may pakana dahil sa mga advertisements na nailathala nila. Ang batayan dapat ay ang aktwal na dami ng mga bumisitang turista na siyang nangyayari sa ibang bansa sa Asya tulad ng Vietnam, Cambodia, Thailand at maski Burma. Ang milyong bisita na ipinagmamalaki ng Department of Tourism ng Pilipinas sa panahon ngayon, ay matagal nang nirereport ng ibang bansa sa Asya, na dumadagsa sa kanila.

Ang “pakikisama” na maganda sana ang hangarin tulad ng “bayanihan” ay inabuso nang ito ay iugnay sa “utang na loob” at ginamit sa pulitika. Kaya ang mga iniluklok halimbawa ng mga nanalong opisyal sa iba’t ibang puwesto dahil sa pakikisama at utang na loob  sa mga taong tumulong sa kanila sa panahon ng eleksiyon ay nagdulot ng hindi matawarang pinsala sa pamahalaan at bansa.

Kung may mga negatibo, marami ding positibo sa ating kultura, pero ginagamit ba natin ang mga ito sa tamang paraan upang tayo ay umasenso?