Showing posts with label graft. Show all posts

No Country on Earth is 100%

Free from Graft and Corruption

…but may be rated as bad, worse, or worst

By Apolinario Villalobos

There is no “utopia” or paradise-like nation on earth. Even the so-called morally-straight and economically-advanced countries are not free from graft and corruption. All countries, however, may be classified as to the extent of their contamination by these blights of civilization into bad, worse, and worst.

What is admirable about the government officials in some countries, however, is their voluntary act to resign, though some unfortunately commit suicide, if they are suspected to be involved in anomalies or even just being investigated, yet. They do not react with shameful effort and legalistic defenses which happen only in the Philippines.

Still, although, corruption is an accepted occurrence in any government, in the Philippines, it has reached the uncontrolled stage. Some government officials who are voted, appointed, and even with civil service eligibilities seem to be living on the adage, “if others can do it, why can’t I?”.  To date, cases of graft and corruption in the Philippines takes so many years to be resolved with some just shelved into oblivion.

In the Philippines, corruption has become a business. Those who would like to venture into this “endeavor” must put up a substantial fund during the electoral campaign, while exerting all possible effort to get the position they want for the assured return of their “investment”.

Some even enhance their “talent” or “skill” by taking courses that lead to “government management”, such as, Law or Public Administration, and still, if time would allow, further enhance their knowledge acquisition with Masters and Doctorates, the better for them to slap those who would question their credibility with certificates.

Dasal para sa kampanyahan

at eleksiyon 2016 ng Pilipinas

Ni Apolinario Villalobos

Oh, Diyos na makapangyarihan sa lahat

Naglalang sa lahat ng bagay at may buhay sa mundo

Darating na naman ang panahon ng pangangampanya

Susundan ng eleksyon 2016 na inaabangan ng buong bansa.

Ipag-adya nyo po kami sa mga sinungaling

Silang nangangako ng langit, ang mukha ay makapal

Sila na ang mga labi ay may pilit at permanenteng ngiti

Sila na maya’t maya ang pagpahid ng alcohol sa mga pisngi.

Ipag-adya nyo po kami sa pang-aakit nila -

Gamit ay nakaw na yaman mula sa kaban ng bayan

At bungkos ng salapi na sa harap nami’y iwawagayway

Na ang kapalit nama’y walang katiwasayang pamumuhay.

Harinawa naman na ang ibang malilinis pa

Ay hindi matulad sa mga bantad sa mga katiwalian

Silang malinis ang mga layunin ang tangi naming pag-asa

Upang mabawasan man lang kahit kaunti ang aming dusa.

Hinihiling namin ang mga ito sa ngalan ni Hesus

Na ang pagpapakasakit at pagkamatay sa krus

Ay may layuning iligtas kami sa mga kasalanan -

Utang na loob namin sa Kanyang walang hanggan.

Amen!

Bacoor City Drainage (Ilog) Hinahayaang Tubuan ng

Mga Punong Kahoy!

Ni Apolinario Villalobos

Ang maliit na sapa o ilog na ito na daanan ng tubig mula sa Dasmariἧas City ay hinahayaang tubuan ng punong kahoy sa gitna pa mismo, at may ilang lumalaki na sa mga gilid. Nakapagtatakang hindi ito napapansin ng mga taga-Barangay Panapaan 6 ganoong malapit lang ito sa Andrea Village 2 at katabi ng malaking tindahan ng isang kilalang brand ng foam at mattress, and Uratex. At ang nakakabahala pa ay lumulusot na ang mga sanga sa mismong screen na nakatakip sa ilog na nasa gilid ng highway. Tumatawid ang ilog na ito sa ilalim ng Aguinaldo highway na sa kaunting ulan ay bumabaha na dahil ang mga daluyan ng tubig na naiipunan ng basurang naging latak at putik ay bumabaw. Ngayong tag-araw, mapapansin ang paglitaw ng mababaw na lupang pinakasahig ng ilog na tinubuan na rin ng mga damo!

Ang uri ng kahoy na tumutubo sa ilog na nabanggit ay punong-gubat kaya lumalaking di-hamak at nagbabantang bumasag sa narip-rap na gilid. Malamang din na hindi tatagal ay aalsahin na rin ng puno ang nakatakip na screen. Ang pinakamatinding pangamba ay ang pagiging sagabal nito dahil sa mismong gitna ng ilog ito tumubo. Ang hindi maintindihan ay kung bakit hindi ito nire-report ng mga street sweeper sa kinauukulan ganoong tuwing umaga silang nagwawalis sa bahaging ito ng highway na malapit na rin sa SM Bacoor.

Ito ang isa sa maliwanag pa sa sikat ng araw na kapabayaan ng mga kinauukulan sa kapakanan ng bayan. Hindi nila “inuugat” o tinitingnan ang mga “talagang dahilan” ng mga problema. Tulad na lang ng mga punong tumutubo sa gitna ng ilog kaya humaharang sa mabilis na pagdaloy ng tubig…nagiging sagabal sila kaya ang mga basura ay naiipon at nagiging bara, dahilan ng mabilis na pagbaha sa mga nasa mababaw na bahagi tulad ng Malumot, Justinville, Luzville, Silver Homes 1 and 2, at Perpetual Village 5 at 7…pati na sa private na sementeryo ng mga Revilla.

Saka na lang ba aaksiyon kung tag-ulan na naman? Hindi dahilan ang eleksiyon 2016 upang hindi maaksiyunan ang ganitong problema dahil ang mga sinisuwelduhang empleyado na dapat ay nagtatrabaho ng maayos ay hindi naman nangangampanya. At lalong hindi pwedeng idahilan ang DENR na nagbabawal sa pagputol ng mga puno dahil ang mga nabanggit na tumububong puno ay nagbabadya ng perhuwisyo. Magkapalitan man ng mga opisyal na binoboto, sila ay nandiyan pa rin at inaasahang magtrabaho ng maayos upang masulit ang sinusweldo sa kanila.

Huwag itong isisi sa mayor dahil may mga taong nasa ilalim niya na inaasahang mag-asikaso nitong problema.

Ang Kawawang Kalagayan ng Maraming Pensiyonado

ng Social Security System (SSS) ng Pilipinas

Ni Apolinario Villalobos

Kawawa talaga ang kalagayan ng karamihan sa mga pensiyonado ng Social Security System (SSS) ng Pilipinas. Sa isang banda, ang hindi kawawa ay ang mga dati nang may kaya sa buhay bago nagtrabaho at ang mga namuno sa SSS mismo na milyon-milyon ang sweldo. Ayon sa balita, ang SSS ay may 7 Senior Vice-Presidents at 16 Vice-Presidents. Ang mga sweldo at bonus nila ay milyon-milyon din daw, pati ang mga allowances na kasama ang gastusin para sa mga alagang hayop o pet at grocery. Wala ring aalalahaning problema sa pensiyon ang mga kurakot na opisyal ng gobyerno dahil kapag nag-retire na ay siguradong milyon-milyon  na rin ang naipon nila na kayang ipamana maski sa mga apo sa tuhod.

Samantala, ang mga nag-retire nang mga miyembro ng SSS ay nagtitiis sa barya-baryang pensiyon. Nauunawaan naman ang sistemang binabatay ang pensiyon sa buwanang naiambag ng miyembro, kaya mayroong nagpepensiyon ng minimum na mahigit lang ng kaunti sa isang libo kada buwan dahil sa ikli ng panahon ng pag-ambag at kaunting halagang naiambag. May iba pang batayan sa pagminuta o pag-compute ng pensiyon kaya lumalabas na ang iba, kahit ang dating trabaho ay foreman ng mga kargador sa pantalan ay mahigit sampung libo ang pensiyon kung ihambing sa ibang manager na mahigit lang sa 7,000 pesos.  Ang masakit nga lang ay ang katotohanang nagpabaya ang SSS sa paglikom ng mga naiambag ng mga empleyado na kinaltas ng kanila-kanilang switik na mga employer kaya hindi lumalago ang pondo upang maging batayan sa pagpalaki rin ng pensiyon ng mga retirado. Kadalasan din, ang mga aktibo pa sa trabaho ay hindi rin malapag-loan dahil hindi nire-remit ng kanilang switik na employer ang kanilang contribution. Ayon sa balita ay wala pang 40% ang pinakahuling nalikom ng ahensiya batay sa kabuuhan ng mga miyembro, na sa kasalukuyan ay umaabot na sa 31milyon.

Nangangamba daw ang SSS dahil pagdating ng 2029 ay maaapektuhan ang pondo kung ibibigay sa 2milyong pensiyonado ang 2 libong pisong dagdag sa bawat pensiyon kada buwan kaya hindi inaprubahan ni Pnoy Aquino. Ayon naman sa gumawa ng panukala sa Kongreso na si Cong. Colmenares, dapat nga raw ang minimum na pensiyon ngayon ng retiradong miyembro ay 7,000 pesos. Marami daw namang paraan upang mahabol ang pagpalago ng pondo nito, tulad ng nabanggit nang  pagpapa-ibayo pa sa paglikom ng mga ambag, at pag-streamline o pagbawas ng mga “top-level managers” na malamang ay nagkakapareho o nag-ooverlap  ang mga responsibilidad. At lalong higit ay ang pagbawas ng mga nakakalula nilang allowances at mga bonus!

Sa Pilipinas, ang mga retirado ay hindi nabibigyan ng pagkakataong maging empleyado pagtuntong ng ika-60 na taong gulang. Ang may gulang na 40 nga ay itinuturing nang “overaged” ng ilang employers. May iilang nai-extend ang trabaho subalit hindi na regular ang status nila kundi “Consultant” hanggang umabot sa gulang na 65, kaya ang turing sa suweldo nila ay “Consultancy fee” na wala na ring benepisyo tulad ng allowances na kung tawagin ay “perks”. Ito yong mga nasa “senior management level” na ang saklaw ay mula manager hanggang Senior Vice-president, pero ang mga performance bago mag-retire ay namumukod-tangi, o yong may mga dating responsibilidad na napakahalahaga sa pagpapatakbo ng negosyo o opisina. Ang mga nasa supervisory at rank-and-file level naman ay napakanipis ang pag-asang ma-extend bilang “Consultant”. Ang matindi pa, malimit ay hindi agad naibibigay ang retirement o separation pay kaya ang pag-follow up lang at pamasahe ay problema din. Dahil sa mga nabanggit, pagkatanggap ng separation pay o pensiyon ay makakaltasan na agad ng pambayad sa mga inutang na pamasahe at panggastos sa pamilya nang panahong nagpa-follow up ang nag-retire!

May nakausap akong retirado na ang ginagawa ay hinahati ang tabletang gamot na nireseta ng doktor upang tumagal kaysa naman daw mawalan siya ng maiinom dahil hindi kasya ang kanyang pensiyong pambili. Ang iba naman ay hindi na komukunsulta sa doktor kahit masama ang pakiramdam dahil mababawasan ang badyet na pambili ng pagkain. Ang iba pa ay dalawang beses na lang kumakain sa isang araw, at sa halip na isaing ang bigas ay nilulugaw na lang. Nang tanungin ko kung bakit minimum lang ang pensiyon nila, ang sagot sa akin ay dahil hindi permanente ang trabaho nila noon, mabuti nga daw at nakumpleto pa nila ang pag-ambag sa SSS hanggang sa sila ay mag-retire. Hindi naman daw sila nagkulang ng pagpursige sa paghanap ng trabaho subalit talagang wala daw silang makita noong kalakasan pa nila. May mga retirado akong nakausap na nagsabing kapag namamasyal sila sa park o mall ay may bitbit silang mga shopping bag na malaki o backpack para lagyan ng mga junks na mapupulot, lalo na plastic na bote ng mineral water o lata ng soft drinks dahil kahit papaano ang maliit na kita sa mga ito ay nakakatulong din.

Sa mga mauunlad na bansa, kahit malaki  ang kaltas sa suweldo ng mga empleyado para sa buwis at ambag sa social security ay sigurado naman ang mga benepisyo nila dahi ang pagpapa-ospital, gamot, at pagpapa-aral sa mga anak ay libre. Ang ibang hindi gaanong maunlad na bansa naman ay maliit ang kinakaltas sa suweldo para sa buwis at social security, na ang pinakamalaki ay hindi umaabot sa 20%, subalit magaganda pa rin ang kanilang mga benepisyo. Sa Pilipinas naman, ang kinakaltas sa suweldo ng mga empleyado ay mahigit 30% subalit wala halos katumbas na matinong benepisyo. Ito yata ang sinasabi ng pangulo ng bansang si Benigno S. Aquino III na “matuwid na daan”….at saan naman patungo?....sa pagkagutom?

Mahirap talagang magkaroon ng presidenteng hindi nakadanas ng kahirapan sa buhay. Ang problema sa pensiyon ng SSS ay dumaan din sa ilalim ng nakaraang mga administrasyon, at lalong lumala sa panahon ni Pnoy Aquino ngayon. Kung sa halip na puro sisi ang ginagawa niya sa nakaraang administrasyon ay nagpakasipag na lang siya bilang presidente, sana kahit kapiraso ay may maipagpasalamat sa kanya ang mga Pilipino.

The Brewing Trouble between Iran and Iraq

Will Definitely Crunch the Philippine Economy

By Apolinario Villalobos

A statistician’s mind is not needed to understand the negative effect of the trouble between Iran and Iraq to the Philippine economy which is founded on her export of labor to other countries, especially, the Middle East. Even a simple pedestrian will not think deeply what the OFW Filipinos will do in beleaguered Iran and Iraq now that they are at war with each other. Rather than be trapped, they will of course come home - back to joblessness. Worse, the government has not even decided on putting a stop, albeit, temporarily to deployment of OFWs to those countries. As usual, the government waits until the situation becomes uncontrollable and millions will be spent again for the hasty evacuations, and for failures, expect finger-pointing….again.

The government is inutile such that it has not come up with fallback programs for situations like this. What OWWA offers as its livelihood program in the form of loan is not reliable. A success story from this venture is yet to be heard or read or viewed.

The agriculture sector which should have been given attention very long time ago yet, is practically gasping for breath. Literally, it is dying, as the once rice and corn fields are converted now into golf courses and subdivisions. Had these lands been preserved, they could have been used as fallbacks for displaced OFWs. In the first place, the reason why they left the country is to seek a greener pasture, as they say, because they are exploited by loan sharks that control the price of their farm products. This fact is known even by a high school student. Why can’t the appropriate government agency or agencies do something about this problem?

Self-reliance in agriculture has never been in the priority list of the government. A very clear manifestation of this negligence is the unabated importation of agricultural products from other countries. And, the situation is aggravated by smuggling that further chokes the local farmers. There is no effort in improving the agricultural products such as vegetables and rice to make them competitive with those from other countries. Ironically, the International Rice Research Institute (IRRI) the cradle of knowledge for high-tech rice production is located in the Philippines, particularly, Los Baἧos, Laguna, where rice technicians of other countries learn the rudiments of high-tech rice farming. Yet, the Philippines imports rice from the countries of these foreign scientists!

Trading as a gainful venture in the country is left in the hands of foreign businessmen whose stalls cram the mushrooming malls. What is left to the Filipinos are the “bilao and bangketa” business, in which merchandise are patiently arranged in piles in the round bamboo winnower and sidewalk, or the “sari-sari store”, a hole-on-the-wall “grocery”. And, this is what the OWWA expects the displaced OFWs would do with their pittance capital that it loans to them.

It is a shame that despite the availability of funds that were exposed to have been just pocketed by the corrupt in the government, the Filipinos are left with nothing, especially, for the so-called new heroes of Philippine economy, the OFWs.

Expect again the Philippine government to promise labor contracts sought from other “safe” countries…but for how long will this exportation of labor go on? Why can’t the government do something about the home-based industries and revive agriculture which was the country’s primary revenue earner? Is corruption blocking the way?....your answer is good as mine!

Gusto ng mga Pilipino ang Kapayapaan

…ang problema ay mga sakim na taong nagsusulong nito

kaya pati ang demokrasya ng bansa ay naabuso

Ni Apolinario Villalobos

Sino ba ang may gusto ng gulo? …ng giyera?...wala!

Ang pinagyayabang ni Pnoy na Bangsmoro Basic Law (BBL)  na siyang maglalatag ng self-governance ng isang rehiyon, ang Bangsamoro, sa Mindanao na sinasabing tinitirhan ng mga Moro, na hindi naman totoo dahil marami ring mga Kristiyano, ay maganda ang hangarin. Ang nakasira dito ay ang mga probisyon na one-sided na pinipilit palusutin ng mga taong nagsusulong sa mga ito, kaya naging kwestiyonable ang mga intensiyon – kung para ba sa nakararami o para lang sa iilan. Ang lalong nakasama,  mismong mga representante ng gobyerno ay sangkot sa pagsulong ng mga nakakapanlinlang na layunin, na kung hindi dahil sa Mamasapano massacre ay hindi nabunyag.

Walang karapatang magyabang si Pnoy na para bang siya lang ang may gusto ng kapayapaan at ang mga tumutuligsa sa kanya at BBL ay gusto ng gulo. Hindi yata siya nakikinig sa mga isinisigaw na ng mga tao, na ang kailangan lang ay tanggalin ang mga probisyong hindi maganda ang layunin at palitan ang mga representante ng gobyerno sa peace panel, lalo na sina Deles at Ferrer. Kung pinipilit ni Pnoy na ayaw ng mga tao sa Mindanao ang BBL, talagang maling-mali siya. Sa uulitin, ang magandang layunin ng BBL ay sinira ni Pnoy dahil nagtalaga siya ng mga representante ng gobyerno na hindi gumawa ng nararapat at nagpipilit ng mga probisyong masama. At ngayon, tila desperado sa pagmamadaling maipasa ito habang nasa puwesto siya dahil ito na lang ang nakikita niyang mag-aangat sa kanya. Subalit nagkamali na naman siya ng pagtantiya dahil hindi na siya ganoon kapani-paniwala at mapagkakatiwalaang tao…sirang-sira na ang kanyang kredibilidad! Paano siyang maging credible kung ang simpleng anti-smoking na tinataguyod ng bansa ay hindi niya masunod dahil siya mismo ay chain smoker?

Ang BBL ay para ding Demokrasya na magandang-maganda ang porma at mga layunin dahil nagsusulong ng kalayaan ng mga taong nasa ilalim nito. Subalit tulad ng BBL na maganda ang layunin, ay nasira dahil sa pang-aabuso. Ang isang halimbawa ng pag-abuso sa demokrasya ay ang mahirap na bansang Pilipinas.  Nakakalungkot na sa bansang ito ay talamak ang pag-abuso ng demokrasya sa mahabang panahon, ng mga taong matatalinong bar topnotcher, mga nagtapos sa mga unibersidad at may kursong hindi basta-basta, may angkan na nakatala sa kasaysayan ng Pilipinas ang pangalan, at mga tanyag dahil artista, na ibinoto naman ng mga hangal na Pilipinong nagbenta ng kanilang kapangyarihan sa pagpili ng mga pinuno, kaya ngayon ay nakanganga at nagsisisi…pero huli na. Ang mga inakalang matatalino at may malinis na hangaring mamuno ay mga sakim pala…mga gahaman sa perang hindi nila pinaghirapan!

Sa mga kuwentong nabasa ko, ang mga taong nawalan na ng pag-asa at sobra na ang pagka-desperado ay nag-akalang pati kasinungaling sinasabi ay katotohanan!...at ang inakalang tinatawag na “diyos” ay demonyo na pala! Ibig sabihin, ang taong desperado ay nagiging bulag sa katotohanan!

May isa ring medical finding na ang sobrang usok ng sigarilyo ay nakakasira ng mata at tenga…lalo na, ng utak…hindi lang ng baga, at nakaka-cancer pa. Nilulusaw din daw ng usok ng sigarilyo ang “common sense” kaya madalas mawala sa sarili ang adik sa sigarilyo lalo na kung nakatutok ang isip sa computer games, at nagiging manhid pa sa damdamin ng kapwa dahil inaakala niyang siya lang ang may karapatan sa magandang buhay, pero lumalakas naman ang kanyang imagination dahil kung high na high na siya sa usok ay nag-iimagine nang siya by boyfriend ng seksing artista o model….

May Kaunting Tapang at Kulang sa Anghang

Ang Talumpati ni Pnoy sa Pagtanggap

ng Resignation ni Purisima

ni Apolinario Villalobos

Malinaw na nangibabaw ang personal na utang na loob ni Pnoy kay Purisima kaya mabigat sa kanyang kalooban ang pangtanggap ng resignation nito bilang hepe ng PNP. Sa pag-amin na ito, inihantad ni Pnoy ang kahinaan niya bilang isang lider. Dapat isinaalang-alang niya ang mga responsibilidad niya bilang pangulo bilang una sa lahat ng mga bagay lalo na sa mga personal at utang na loob. Hindi magandang dahilan na kaibigan niya si Purisima kaya ayaw sana niyang bitiwan, dahil pagpapakita ito ng kawalan ng propesyonalismo, lalo pa at siya ang tinuturing na “ama ng bayan”, kaya inaasahang walang kinikilingan.

Binitin na naman niya ang taong bayan dahil hindi niya binanggit kung sino ang papalit kay Purisima. Matagal na niyang alam ang saloobin ng taong bayan laban kay Purisima kaya dapat noon pa man ay nag-iisip na siya o may listahan na siya ng mga pangalan ng taong papalit kung umabot sa puntong tatanggalin na niya ito sa puwesto….na hindi nangyari. Kritikal ang pagkakaroon ng talagang opisyal na papalit kay Purisima, hindi lang bilang pansamantala dahil ang puwesto ay may kaakibat na mabibigat na responsibilidad. Sa pagpapatupad ng mga responsibilidad, malaking bagay at makakapagbigay ng inspirasyon ang permanenteng pagkatalaga sa taong uupo sa puwesto.

Sana noon pa man ay  binitiwan na lang ni Pnoy si Purisima bilang opisyal na hepe ng PNP, at ginawa niya itong security consultant kung talagang malaki ang tiwala niya dito bilang kaibigan. Kung nagawa niya yon, sana ngayon ay hindi siya sisinghap-singhap sa lampas ulong pagbatikos ng taong bayan.

Senator Bam Aquino is Barking

At the Wrong Tree

By Apolinario Villalobos

In his effort to show that he is heeding the call of the pope to eradicate graft and corruption in the country, immediately, senator Bam Aquino calls on the Filipinos. He is obviously barking at the wrong tree. The tree of graft and corruption is the government which is deeply- rooted. The tree of graft and corruption has hideously developed robust branches, twigs, leaves and fruits. The Filipinos are the victims. Through his message, the pope knows this when he called on the government to stop diverting the resources from the poor Filipinos. Aquino should stop tweeting out of tune rather than pretend that he does not know from where corruption is overflowing.

This early, the neophyte senator should know that Filipinos of today are no longer the foolish kind. If he wants to maintain a seemingly clean image, he should instead, open his eyes to what are happening right around where he works – the Senate. He should tell his staff to research on the causes of unpopularity of lawmakers and make them as his basis for his moves to avoid being further engulfed in the mire of corruption. He need not look beyond the walls of the Senate and point an accusing finger at the Filipino populace, as if the latter is the cause of corruption in the country.

He should deliver a privilege speech in the Senate and call on his colleagues, and in so doing, use the pronoun “we” while quoting the pope in his call for the government to make a stop to graft and corruption by not diverting the resources from the poor. It is that simple – a call with a tinge of regret, and without washing of hands.

The Filipinos have enough of one Aquino at the helm of the government who seemed naïve to their sufferings. Bam Aquino has ears and eyes for him to know that his cousin president is not popular, and he should be very careful about this matter. If he wants to further his political career, he should tread the road of politics with much care, unless he will join the bandwagon of graft and corruption by mumbling nonsensical and hypocritical face-saving statements just like his colleagues in the Senate.

He should not wait for the day when his name will be changed by political observers from “Bam Aquino” to “Ban Aquino”. He should change his tactics. He should remember the pedestrian saying “less talk, less mistake”.

The Unstable Economic Structure

Of the Philippines

By Apolinario Villalobos

An ideal economic structure is one that assumes the shape of a pyramid, with the broad base stabilized by the productive majority of the population, the midsection consisting of enterprising middle class, and the topmost by the least chunk composed of the rich. The current reality, however, has a different picture. The middle class is slowly diminishing, with significant constituents either joining the majority consisting of the poor or the minority rich. This resulted to the structure’s instability. The whole edifice is dangerously polarized and as the midsection loses its strength, it will not be for long that the topmost chunk will topple. If that happens, the structure is left only with the broad base consisting of the poor. That will what become of our country…a country of poor Filipinos!...thanks to corruption!

The economy of the Philippines is in disarray. One need not be a statistician to perceive this veracity. Prices of commodities that skyrocketed did not go back to their respective former level,  but instead continue their ascent; unemployment is on the rise compounded by the number of fresh college and university graduates that steadily balloons every year; and, medium-scale entrepreneurship has waned due to globalization of trade.

One manifestation of the aforementioned phenomena is the exodus of middle-class students from private educational institutions to public schools that have reached their bursting limit. Also, the spending of both the lower and the middle class has greatly lessened due to unemployment. Add to these the dollar remittance of the modern heroes, the overseas Filipino workers, that have likewise diminished as their big bulk of source, the Middle East has long been suffering from internal political unrest.

Overall, the stability of the National Treasury has been affected, leaving the government with no other choice but regularly renew its loans that, as of latest count, already amounted to trillions of pesos. On the other hand, world banks encourage the government to renew loans, by praising the country’s improved credit reliability standing.

While the ordinary Filipinos suffer from the heavy yoke of debt, ever-rising of prices, swelling of poverty, and political instability, the corrupt government officials whose pockets are bulging with ill-gotten wealth and the exploitive rich minority, look on. For how long the ordinary Filipinos can endure the suffering before they finally lose their control, only time can tell.