Sa Kalituhan, Nahilo si Binay

Ni Apolinario Villalobos

Nakakahilo ang mga problema. Ito ang nangyayari ngayon kay Binay na dahil sa kalituhan, pati ang gabinete na kanyang kinabibilangan ay inupakan sa kanyang talumpati kamakailan bilang panauhing pandangal ng Lions’ Club International. Dahil sa ginawa niya, hindi na nakatiis ang Pangulo kaya nagparunggit na maaari siyang mag-resign sa gabinete kung hind siya makakaagapay sa mga ginagawa ng administrasyon. Tama lang ang ginawa ng Pangulo, dahil sa halip na magbigay ng payo ang Bise Presidente, tinitira pa ang kanyang mga kasama sa gabinete ng pailalim – patraidor, maiangat lang ang sariling bangko. Pinapalabas niya na talagang siya ang karapat-dapat na maging susunod na pangulo.

Kahit narinig na ni Binay ang sinabi ng Pangulo ay nagdeklara pa rin siya ng tiwala dito.  Ang problema, siya ay may tiwala sa Pangulo, pero ito ay wala namang tiwala sa kanya. Kaya kung may delikadesa si Binay, dapat lang siyang tumiwalag na sa administrasyon. Dapat gawin ito Binay upang makapag-concentrate na lang sa pagkampanya. Pero, takot siya dahil wala na siyang dahilang lumapit sa mga tao – ang pamimigay ng mga dokumento sa pabahay, bilang housing czar. Talagang tuso at manggagamit dahil pati ang kanyang obligasyon sa mga tao, ay gusto pang maging utang na loob sa kanya ng taong bayan!

Ito ang mga istratehiya ni Binay, bilang wa-is na pulitiko:   ginamit niya ang mga Aquino upang ipaalam sa mga tao na kaisa siya sa mga adhikain ng pamilya na labanan ang korapsyon upang makuha ang tiwala ng mga nakadilaw, kaya nanalo siya bilang Bise Presidente; nakipag-alyado din siya sa mga partido na dating kalaban ng kanyang partido; nang mabisto ang katiwalian niya sa Makati noong mayor pa siya ay nagsimulang “magbenta” ng mga ari-arian at pumili ng isang tao na magsisilbi niyang kalasag bilang dummy si Tiu; at, bigla siyang nagpakita sa mga Pilipino sa pamamagitan ng walang humpay na paglibot sa buong bansa at namudmod ng mg papeles na may kinalaman sa pabahay – isang aksiyon na may tatlong layunin…mangampanya, magpaliwanag na wala siyang kasalanan sa harap ng mga imbestigasyon, at batikusin ang administrasyon dahil sa mga palpak na mga proyekto, upang ipahapyaw na siya “pala” ang kailangan ng bansa upang magkaroon ng kaunlaran. Sa ginawa niyang paglilibot, ginamit niya ang pera ng taong bayan!

Akala ni Binay ay  nakatuntong na siya sa kalabaw habang itinataas ang sariling bangko. Sa pagmamadali niyang iangat ang sarili, pinagsabay ang dalawang nabanggit upang lokohin taong bayan. Ang kaso, umalma ang kalabaw na maaari niyang ikahulog, at ang masakit, madadaganan pa siya ng bangko niya na narra at antigo (mahilig siya sa ganitong muwebles) – mabigat…kaya siguradong lasug-lasog ang kanyang mga buto sa paglagapak niya sa lupa!

Malamang maluha-luha si Binay sa panghihinayang sa pagkawala ng isang kapamilyang relasyon sa mga Aquino, habang tinitinghan ang larawan nila ni Pnoy na nagbobomba ng tubig sa grupo ni Tolentino sa harap ng Manila Hotel…noong inilipad si Ferdinand Marcos sa Hawaii.

Most Lessons in Life

Are Bitter Pills To Swallow

By Apolinario Villalobos

It is a fact that some people who committed blunders, cannot take advices, suggestions, and reprimands with open mind and open heart, although, the mentioned tools have only one thing as objective – improvement in performance and attitude. Pride, sadly stand in the way. Add to that the deeply-rooted attitude which for long has not been given attention by affected parties. It takes a strong-spirited person or persons to call the attention of the blunderer that he or she is out of tune, not in harmony with the acceptable universal norms.

Understandably, the resulting lessons from the mentioned tools, are bitter pills to swallow. But, then, there could have been no blunder committed if only the blunderer did the right thing. That is why, we always go back to the adage: regrets always come at the end.

There is a universal practice to give the blunderer a second chance and even a third chance, all founded on the benefit of the doubt. But if the blunder has been committed for the fourth time, which is a clear indication of defiance, there is no reason why appropriate action be done, that could result to lessons, albeit, bitter to the taste.

Everybody has a blind spot and, this fact goes with the saying that unless we use a mirror, we cannot see our face. Only other people can tell us what our blind spots are. For the open-minded, this is fine, but for the proud, telling him or her about the negatives, is a no-no. The problem is that, his or her negatives affect others. And it takes a surprising instance most often, for another person, not even an acquaintance, sometimes to serve as the “big brother” or the “big sister” who calls the attention of the proud guy with an attitude.

In offices, the unbecoming attitude of inconsiderate employees has become a nagging problem to superiors. There are employees who just refuse to accept their mistakes despite mind-opening reprimands. Of course, there are ultimate penalties which could be suspension or termination, but for humanitarian reason, most offices are soft about them – avoiding their implementation as much as possible. If indeed, erring employees are slapped with them, the lessons they learned become bitter pills to swallow.

Among friends, there is always one or two that do not jive with the rest when it comes to attitude. Some friends abuse the trust and confidence given to them by their buddies. When finally, some of them could not take the contempt anymore, confrontation ensues with the barrage of truth coming out – hurting realization that indeed abuse has been committed. Of course, as friends, ill feelings may be considered as part of the past…water under the bridge. But a slight crack of distrust stays, difficult to amend.

A Wishful Prayer

…of a timid soul

By Apolinario Villalobos

Lord…

How I wish the hands of time

can be turned back to the day you rested

after you created the universe

and everything in it;

How I wish to see the paradise

that you intended for man

with all the creatures that lived in harmony

and where there’s no hunger nor thirst;

How I wish the world we live in now

may have a day of respite

from all the restlessness

brought about by our greed;

How I wish the advocates of your love

be given strength a thousand times

so that they may continue reaching out

to those who desire to go back to your fold.

This is not the last of prayers

from my timid heart that beats with hope…

Amen.

Perla

Ni Apolinario Villalobos

Ang karangyaang naipagkait sa murang gulang

Ay nagsilbing lakas upang si Perla’y magsikap

Para sa kanya, ang buhay ay puno ng pag-asa

Na sa tamang panaho’y magdudulot ng biyaya.

Mga pangarap ang humubog ng kanyang buhay

Natanim sa isip habang kinakaya ang pagsubok

Dasal sa Panginoon sa kanya’y nagbigay ng lakas

Habang tinatahak niya ang bulubunduking landas.

Mga pagsisikap niya’y hindi binigo ng Panginoon

Dahil pangarap niya ay nagkaroon ng katuparan

Napatunayan niyang may kapalit ang pagtitiyaga

Lalo’t gagawin itong hindi nanlalamang ng kapwa.

Angkop ang pangalang Perla sa kanyang pagkatao

Na hango sa perlas, maselang yaman ng karagatan

Nagdadagdag -akit, sinuman ang magsuot na dilag

Kaya ang lalaking ‘di sumulyap at humanga ay bulag!

Perlas siya ng buhay…siya ay isang pamukaw-sigla

Inspirasyon at lakas ng iba upang maging masigasig

Dahil napatunayan niyang mahalaga ang magsikap

Upang magkaroon ng katuparan ang mga pangarap!

(Si Perla ay nakatapos ng pag-aaral sa pamamagitan ng pagsikap…naging

self-supporting. Nagkaroon ng trabaho, hanggang ang swerte sa ibayong

dagat ay kumaway sa kanya. Siya ay nakapag-asawa ng isang Amerikano

na todo ang pag-unawa sa adbokasiya niyang pagtulong sa mga maralitang

Pilipino at mga kamag-anak na naiwan sa Pilipinas.)

Ang Nakakamanghang “Galing” Ni Antonio Tiu

Ni Apolinario Villalobos

Nakakamangha ang mga skills o galing ni Antonio Tiu. Kung sakaling manalo si Binay bilang Presidente ng Pilipinas, hindi lang iisang tungkulin ang maaari niyang gampanan. Makakatipid ang administrasyon ni Binay, dahil iisa na lang ang hihiranging Secretary – si Tiu. Maaari siyang Secretary of Tourism, Finance, Budget and Management, Education and Culture, Foreign Affairs, Agriculture, Energy, Health, etc.

Sa galing niya sa paghabi ng mga kuwento, maaari siyang dumayo sa ibang bansa upang maghikayat ng mga turista sa pagsabi na nakakabingi ang katahimikan sa Pilipinas…walang patayan, nakawan, kidnapan, gahasaan, at kung anu-ano pang kriminalidad, kaya ang turista ay ligtas na makakapaglakbay saan man, kahit na hanggang sa Tawi-tawi at Basilan. Kahit magdamag ding maglalakad ang turista sa Tondo, Avenida, Cubao at iba pang lugar sa Maynila, hindi siya madudukutan ng pitaka o aagawan ng bag. Wala rin siyang matitisod na mga rugby boys o mga mag-anak na natutulog sa bangketa, at walang Badjao na namamalimos.

Walang nagra-rally na mga estudyante… pwede niyang sabihin yan, dahil wala nang halos nag-aaral, abut-langit kasi ang halaga ng tuition fees. Kaya ang mga babaeng dapat nag-aaral ay nasa mga music lounge, café, beer house – entertainers. It’s more fun in the Philippines! Ang mga lalaking dapat mag-aral ay construction workers, hindi magkandaugaga sa pagtrabaho sa ilalim ng araw upang matapos agad ang mga building na pinapagawa ng mga negosyanteng Koreano at Intsik. Masipag ang Pilipino! At, yong mga bata naman…walang problema, tahimik silang nagra-rugby sa mga sulok. Kaya, it’s more fun in the Philippines talaga!

Maaari siyang magsalita sa United Nations upang ipagyabang na ang Pilipino ay hindi nagugutom, sa halip ay malulusog dahil nakakakain ng tatlong beses isang araw, may dalawang meryenda pa, at midnight snack – yon nga lang, pagpag na galing sa basurahan ng Jollibee at iba pang burger joints at restaurants. Wala ring sakit dahil wala ni isang lamok o ipis saan mang sulok ng Pilipinas, kaya maski matulog ang Pilipino na nakahubad, ligtas siya sa nakaka-dengue na kagat ng lamok. At, sa mga kainan sa kalye, kahit pa hindi hugasan ang mga pinggang pinagkainan na, walang maaakit na ipis, kaya pwedeng kainan uli kinabukasan.

Sa mga gustong mag-invest na taga-ibang bansa, maaari niyang sabihin na ang mga  isla ng Pilipinas ay pinag-uugpong ng mga tulay, kaya walang problema sa pagbiyahe mula Batanes hanggang Tawi-tawi. Kung ang isang investor ay magtatayo ng mall sa Marinduque, dadagsain pa rin ito ng mga taong naninirahan sa Jolo. Kung ang investor ay magtatayo ng pagawaan sa General Santos, ang mga empleyado ay hindi mali-late kahit nakatira pa sila sa Cavite.

Ang educational system ng Pilipinas ay pwede niyang ipagyabang na the best in the world dahil every year ay binabago ang mga libro ng mga estudyante, kaya malaki ang kita sa ganitong negosyo. Aircon ang mga silid-aralan at pwede pa ngang tumanaw sa labas dahil sa laki ng mga butas ng mga dingding, may mga skylight pa dahil kulang ng yero ang ibang bubong ng ibang eskwelahan lalo na ang mga nasa liblib na kanayunan. Kung palikuran naman – ahhhh!...napakalawak ng mga talahiban at marami ring punong mapagkukublihan, kaya walang problema.

Walang iskwater sa Pilipinas! maaari niya itong ipagsigawan sa buong mundo dahil karamihan sa mga mga sinasabing busabos ay may mga kariton at ang iba naman ay palaging may kipkip na karton na banig nila sa gabi. Kaya hindi sila nang- iiskwat ng lupa upang tirhan. Yong mga nakatira sa mga barung-barong ay mga artista sa ginagawang Indie films at ang mga tirahan nila ay mga props lamang. Ang mga batang akala ng iba ay yagit dahil nanlilimahid at halos nakahubad na ay mga anak ng nature lovers na magulang kaya pati sila ay halos hubad na rin. At yong mga dumi sa mukha ay ipinahid na putik bilang simbolo na sila ay galing sa lupa at sa lupa rin babalik pagdating ng panahon. Sa Pilipinas, hindi lang sa mga liblib na beaches mayroong nude na nature lovers, dahil sa Maynila lang ay marami nito. Siguradong maraming mga turistang manyakis ang dadagsa sa Pilipinas sa halip na magtiyaga sa pagmasid ng pay-per-view na sex shows sa internet.

Hindi magkakaroon ng blackout sa Pilipinas, maaari niyang idagdag sa kanyang kampanya. Talagang hindi magkakaroon, dahil dati nang mayroon nito, matindi pa, lalo na sa Mindanao. Kaya nga dumami at lomobo ang populasyon sa mahigit isang milyon na ngayon ay dahil palaging maagang matulog ang mga Pilipino. Ganoon ka-health conscious ang mga Pilipino, kaya hindi nagpupuyat. At dahil dito, lumutang ang pagkaromantiko ng mga Pilipino na kinaiinggitan ng mga taga-ibang bansa na kung magkaroon ng anak ay iisa o pinakamarami na ang tatlo. Sa Pilipinas, dose-dosena ang mga biyayang galing sa sinapupunan ng mga ina!...kaya inggit ang mga banyaga!

Kung may bagyo, walang problema sa mga gusali o bahay na mahahapay…dahil puro nahapay na. At upang hindi masira ang skyline ng mga probinsiyang nasalanta, halos isang taon na ay iilan pa lang na tirahan ang itinayo ng gobyerno. Ganyan ka-concern ang gobyerno. At hindi lang concerned ang gobyerno sa mga nasalanta, pati na rin sa mga halang ang  bituka, ang mga bantay-salakay, kaya ang mga naimbak na donations hinayaan na lang na nakawin nila, kaysa dagsain pa ng mga daga at uod. At isa pa, may mga darating pa naman yata.

Upang lalong makuha niya ang tiwala ng mga banyaga, maaari niyang sabihin na isa sa mga requirements ng mga Pilipino na gustong pumasok sa pulitika ay dalawang taon man lang sa seminaryo o kumbento, para siguradong malinis ang kanilang budhi kapag nanalo sila bilang mambabatas o sa kung ano mang puwesto sa gobyerno. Ibig sabihin, walang korap na mga opisyal sa Pilipinas. Pero kung puwesto na ng presidente ang pinupuntirya, dapat ang kandidato ay may apat na taong karanasan sa loob ng kumbento o seminaryo. Ibig sabihin certified na maka-Diyos ang presidente ng Pilipinas, na dapat ay laging diretso ang pananaw, parang kabayo, hindi tumitingin sa kaliwa o kanan, habang naglalakad sa tuwid na daan. Pwede niyang idagdag na masigasig ang presidente sa Pilipinas at sumusunod sa mga utos ng kanyang mga hinete, eheste, mga amo pala.

At sa relasyon ng Pilipinas at Tsina,  bff silang dalawa at may mga theme-song pa, ang: “My Way”, at “Buchekek”. At home na at home din ang mga Tsino sa Pilipinas at ang pinakamalaking pruweba ay siya, tatlong litra ang apelyido. Kaya pwede niyang sabihin: huwak apleyd sa ploblem sa West Philippine Sea, sabay smile ng pagka-cute na cute!