Showing posts with label Belen Borromeo. Show all posts

0

Mga Kuwentong Pagkaligtas sa "Stroke" na Dapat Tularan

Posted on Wednesday, 24 February 2016

Mga Kuwentong Pagkaligtas sa “Stroke”
…na dapat tularan
Ni Apolinario Villalobos

Kapag sinabi kong nakaligtas ang isang tao sa “stroke” na isang nakakabahalang sakit sa puso, ang ibig kong sabihin, siya ay naglalakad, nakakagamit ng isang kamay man lang, nakakakaing mag-isa, at hindi lamang nakaratay sa kama o wheel chair. Ang mga tinutukoy kong nakaligtas sa “stroke” ay sina Godo Melecion, Nelson Borromeo, Nani Dalisay, at Apiong Bunag – mga taga Perpetual Village 5 ng Barangay Real Dos, sa Bacoor City ng Cavite.

Hindi ko mapigilang magsulat tungkol sa kanila dahil nakita ko kung paano silang magsikap upang makapamuhay uli nang normal at may kabuluhan sa tulong ng kanilang misis, at lalo na ng disiplina. Nadanasan nila ang mga unang hakbang upang sila ay makaraos sa atake ng sakit, kaya tiniis nila ang nananalaytay na kirot ng “therapy” na ginawa sa kanila araw-araw upang hindi tuluyang mawalan ng lakas ang kanilang mga litid at hindi maging inutil ang mga ugat na dinadaluyan ng dugo, at pati na ang mga kasu-kasuan at buto. Mula sa pagkaratay ay pinilit nilang makabangon, at unti-unting makakawala sa animo ay pagkakatali nila sa kama.

Animo ay nagpaligsahan silang apat kung sino ang unang makakalabas ng bahay upang makapag- “walking- walking” na tawag namin sa exercise ng mga senior sa palibot ng basketball court. Unang nakita isang umaga si Nani. Makaraan ang ilang araw ay nakita si Nelson. Sumunod si Godo na mas gusto ang pag-ikot sa loob ng subdivision. Bandang huli ay nakita si Apiong na may baston, subalit nag-iikot pa pala sa dalawang subdivision bago dumiretso sa basketball court upang makipaghuntahan bago umuwi.

Sa kanilang apat, ang pinakamabilis na nakabawi ng lakas ay sina Godo at Apiong. Si Godo ay nakagawa na ng kulungan ng aso gamit ang hindi apektadong kamay, samantalang ang isang medyo mahina pa ay ginagamit na pangsuporta, at nitong huling mga araw ay nabuo niyang mapinturahan ang loob ng kanilang bahay, bakod at gate na bakal. Sa mga ginawa niya, katuwang rin niya ang kanyang misis na si Zeny.

Si Apiong naman ay nakaubos sa pagsibak ng mga sangang nakatambak sa likod ng bahay nila. Nagdidilig din siya kasama ang kanyang misis na si Bedi. Dating nagtitinda ng gulay sa palengke ang mag-asawa at ang pinagkitaang ito ang bumuhay sa kanila at nagpatapos sa pag-aaral ng kanilang mga anak, kaya hinanap-hanap ng katawan ni Apiong ang mga dating kilos na nakasanayan ng isang magbubukid.

Sina Nelson at Nani naman  ay mas gusto ang pag- “walking-walking” sa basketball court. Kahit hindi pa pumuputok ang araw, naglalakad na si Nani palibot ng basketball court hanggang sa siya abutin ng liwanag. Sinasabay naman ni Nelson sa pagsilip ng arawa ng kanyang paglalakad sa palibot ng court. Matiyagang gumigising ng maaga si Belen, asawa ni Nelson upang makapila sa bilihan ng pandesal at nagtitiyaga pa rin sa paghintay sa asawa na sinasabayan niya sa pagsawsaw ng tinapay sa kape. Ang asawa naman ni Nani na si Winnie ay hindi magkanda-ugaga sa paghanda ng almusal.

Ang kuwento ng apat na nakaligtas sa “stroke” ay pagpapakita ng pagsasakatuparan ng pinangakong pagsasama nila bilang mag-asawa habang buhay…wika nga sa Ingles ay, “for better or worse….till do us part”, at pagpapatunay na rin na ang disiplina at tiyaga ay napakahalaga upang malampasan ang pagsubok na dulot ng mga sakit na kung minsan ay nagiging sanhi ng kamatayan.

Ang mga tulad nila ang dahilan ng paminsan-minsan kung pag-post ng mga impormasyon tungkol sa tulong ng mga halamang gamot na nakikita lang sa ating paligid.








0

Evelyn Borromeo: Buhay at Sigla ng mga Pagtitipon

Posted on Thursday, 31 December 2015

Evelyn Borromeo: Buhay at Sigla ng mga Pagtitipon
Ni Apolinario Villalobos

Belen ang palayaw niya at kilala siya sa subdivision nila dahil sa likas na ugaling matulungin. May marinig lang siyang kuwento tungkol sa isang taong hirap sa pag-submit ng mga papeles sa ano mang ahensiya ng gobyerno, siya na mismo ang nagkukusa ng kanyang tulong. Kung mayaman ang nagpapatulong, binibigyan siya ng pamasahe at pang-miryenda, pero kung kapos sa pera, tinatanggihan niya ang inaabot sa kanya. Nakakarating siya sa Quezon City, Cubao, Pasay, Maynila, Trece Martirez at humaharap din sa Mayor ng Bacoor City o kung sino pang opisyal ng lungsod kung kailangan. Kung hindi nga lang siya anemic ay baka regular din siyang nagdo-donate ng dugo sa mga nangangailangan.

Kahit babae siya, pinagkatiwala sa kanya ng Perpetual Village 5 Homeowners’ Association ang pag-asikaso sa basketball court at mga palaruang pambata sa magkabilang dulo nito. Officially, siya ang Administrator ng area na yon ng subdivision, kaya kapag may gagamit ng ilaw sa gabi sa paglaro ng basketball court, siya ang nilalapitan. Dahil saklaw din niya ang “cluster” na sumasakop sa tatlong kalyeng nakapalibot sa basketball court, kung may gulo, siya pa rin ang tinatawag. Matapang siya at walang pinangingilagan, palibhasa ay dating “batang Pasay”. Tawag ng iba sa kanya sa lugar nila ay “amasona”…subalit ibang pagka-amasona, dahil ang tapang niya ay ginagamit niya para sa kapakanan ng iba. Hindi siya ang tipong matapang na bara-bara ang dating.

Naging presidente din siya ng subdivision nila at noong kanyang kapanuhanan ay marami siyang nagawa upang mapaganda pa ang kanilang lugar. May mga nag-uudyok sa kanyang tumakbo sa Barangay, pero ang mga malalapit sa kanya ay nagpayo na huwag na dahil baka magkasakit lang siya lalo pa at inaasikaso din niya ang kanyang asawang si Nelson na nagpapagaling sa ‘stroke”. Sa totoo lang siguro, ayaw nilang mawala si Belen sa kanilang subdivision bilang Administrator ng basketball court at Cluster Leader.

Tuwing umaga, ang unang ginagawa niya ay i-check kung saan nagwo-walking upang mag-exercise ang kanyang asawa, na malimit ay sa basketball court lang naman. Pagkatapos ay bibili na siya ng pan de sal at sopas para sa mahal niyang asawa. Sinusubuan din niya ito, subalit hindi niya pinapakita sa iba (nahuli ko lang siya minsan), dahil hindi siya “showy” o pakitang-tao sa kanyang pagmamahal dito. Kahit nakakapagtiyaga siya sa mga simpleng ulam lalo na gulay, pino-problema pa rin niya ang uulamin ng mga kasama niya sa bahay kaya kung minsan ay napapahiwalay ang ulam niya mapagbigyan lang iba na ang gusto ay karne.

Maganda ang pagkahubog ng pagkatao ni Belen dahil ang mga magulang niya ay huwaran sa sipag at pagpapasensiya. Lumaki siya sa palengke ng Pasay (Libertad market) kaya batak ang katawan niya sa hirap. Noong nag-aaral pa siya, maaga siyang gumigising upang makatulong muna sa paglatag ng paninda nila bago siya papasok sa eskwela. Pagkagaling naman sa eskwela diretso uli siya sa puwesto nila upang tumulong sa pagtinda. Magaling sa diskarte at sales talk si Belen…madali siyang paniwalaan. Kung nagkataong nakatapos siya ng pag-aaral, malamang ay maski hanggang puwestong Vice-President sa isang kumpanya ay kaya niyang pangatawanan. Subalit dahil sa kakapusan ng pera, nauwi siya sa maagang pag-asawa…kaya parang naka-jackpot ang asawa niya sa kanya.

Buhay at sigla si Belen sa mga pagtitipon dahil kapag nahalata niyang medyo nagkakahiyaan sa pagsayaw ay pinapangunahan niya at may halo pang pa-kenkoy na sayaw upang makapagsimula lang ng kasiyahan. Hindi rin siya maramot dahil ang mga tanim niya sa bakuran ay libre para sa lahat na makagusto – may kalamansi, kung minsan ay talong at ampalayang ligaw. Magaling din siyang magluto ng mga kakanin lalo na ng maja blanca at piche-piche, kaya kung may okasyon sa lugar nila, sa kanya umoorder ng mga ganito.

Tatlo ang anak ni Belen. Ang panganay na babae ay nasa Gitnang Silangan kasama ang kanyang asawa at tatlong anak. Ang pangalawang lalaki naman ay nasa bahay lang at nangangasiwa ng home-based internet shopping, at ang bunso ay magtatapos na ilang taon na lang mula ngayon.

Wala nang hinihiling pa si Belen sa Diyos dahil ayon sa kanya, halos lahat ng pangangailangan niya ay ibinigay na sa kanya….at ayaw na rin niyang humiling pa para mabigyan naman daw ng pagkakataon ang iba.