Showing posts with label LRT. Show all posts

The Hopeless Light Rail Transit (LRT)

By Apolinario Villalobos

When I took the LRT to Sta. Cruz on the morning of January 10, 2016, I noticed that the driver was not making announcements about precautions and as we were approaching stations as part of their standard operating procedure. Instead of the announcement via the PA system, the security guard on board was making the announcement to the highest level of his voice that he could muster. I presumed the driver was not in the mood or just plain lazy, until I finally drew enough courage to ask the security guard why it was so. He told me that the PA system of the train I have taken was kaput…broken…wrecked, defunct - for several days.

While the LRT management may treat such breakdown a trivial matter, for the commuters, especially, those who are new in Manila, it is not. The announcement being made as the train approaches each station is an important information for the local and foreign visitors who are taking the “risk” of riding the LRT train despite the discouraging forewarnings from the media about its frequent breakdown. Without the announcement, those who are not familiar with the stations along the route must crane their neck to have a glimpse of the station signboard or ask other passengers, otherwise, they might overshoot their destination.

The joke today is that, if one plans to take the LRT or its “sister train of anguish”, the MRT, he or she must have an “allowance” of at least two hours. The two hours are for the trek along the rails to the nearest station when the train suddenly comes to a grinding stop….yes, grinding because of the frightening “metal to metal” screeching sound of the wheels. When there’s a downpour, pity are those without umbrella. When the sun is generous with its scorching rays, pity are those without the same contraption for shade.

The elevators are still out of order. The escalators are still resting. The toilets are still padlocked, except for one or two. But, fortunately, the employees are doing their best to be nice with their ever ready smile and uncomplaining stance even when four or five passengers one after another pay in crispy one thousand peso bill. These are the people in the lower rung of operation who are trying make up for the handicaps of the LRT system. Meanwhile, those at the top, including the DOTC secretary, Emilio Abaya, are so embarrassingly naïve to the situation that noisy calls for their resignation fall to deaf ears….theirs and those of the president of the nation, Benigno S. Aquino III.

“Hindi Nakamamatay ang Trapik”

…at, “buhay ka pa naman”

Ni Apolinario Villalobos

Ang mga nakapaloob sa quotation marks sa titulo ay hindi dialogue sa pelikula, sila ay mga sinambit nina DOTC secretary Abaya, at Presidente Aquino. Nasambit ni Abaya ang nasabing linya nang tanungin siya tungkol sa ginagawa ng DOTC sa isyu ng trapik, at ang linya naman ni Pnoy ay nasabi niya nang pumunta siya sa Tacloban at may nagsumbong sa kanyang isang may-ari ng tindahan na ni-loot daw ng mga tao pagkatapos humagupit ang bagyong Yolanda. Sa mga linyang nabanggit, ano pa ang isasagot ng sinabihan, lalo pa at hindi inaasahang ganoon ang mga sagot na galing sa mga taong inaakala nilang bukod sa matalino, may pinag-aralan, at may mga kapangyarihan sa gobyerno pa?

Pwede naman sanang sabihin ni Abaya na: “pasensiya na po kayo, pero ginagawan na po namin ng paraan kung paanong mabawasan man lang ang problema sa trapik…”.

Pwede rin namang sabihin ni Pnoy na: “hayaan ninyo at ginagawan na ng paraan ng kapulisan ang tungkol sa nangyaring looting…at nakikiramay po ako sa dinanas ninyo dahil sa bagyong Yolanda…”.

Common sense lang naman ang kailangan ng isang tao lalo na kung may katungkulan upang maisip kung paano siyang magsalita nang hindi nakakasakit ng kalooban ng kapwa. Ang ginawa ng dalawang opisyal ng gobyerno, lalo pa at presidente ang isa ay nakikitaan ng kawalan ng simpatiya o pagmalasakit sa mga Pilipino na ga-bundok na ang kahirapang dinadanas dahil sa korapsyon. Sa halip na gumawa ng paraan upang mapahupa ang nagngingitngit na damdamin ng mga Pilipino, ay may kayabangan pa sila kung magsalita na kulang na lang ay sabihin nilang: “pakialam ko sa inyo!...”!

Sa sinabi ni Abaya na hindi nakakamatay ang trapik, ang tanong naman ay wala bang namatay sa alta presyon o atake sa puso dahil sa init at inis? Hindi ba nalalagay sa bingit ng kamatayan ang isang pasyenteng isinakay sa ambulansiyang dadalhin sana sa ospital subalit naipit sa trapik? Hindi ba nakamamatay ang makulong sa kotseng nagliyab dahil sa pag-overheat ng makina, dahil naipit sa trapik? Wala bang namamatay sa sunog na hindi napuntahan agad ng mga trak bumberong naipit sa trapik? Noon sinabi rin ni Abaya na ang hindi makatiis sa mga delay ng MRT ay sumakay na lang ng bus. Ganoon lang? Ganoon na ba kayabang magsalita ang mga taga-administrasyon?

Sa Ingles, may kasabihang, “there are many ways to skin a cat”…ibig sabihin, may mga ginagawa tayo na pwedeng ipakita sa iba’t ibang paraan o mga sasabihing masasambit sa pamamagitan ng iba’t ibang salita – mga paraan at salitang hindi dapat nakakasakit ng damdamin ng ating kapwa…bakit kailangang magyabang pa?!

Sa Ingles pa rin, may kasabihang, “rubbing in the salt to the wound”…ibig sabihin, nasasaktan na nga ang ating kapwa, dinadagdagan pa natin ito ng lalong nakakasakit na salita, o kung sa literal na ibig sabihin, ang sugat ay  mahapdi na nga, nilalagyan pa ng asin!

Ang mga sinabi nina Pnoy at Abaya ay lalong nagpalabo sa kanilang imahe na nalalambungan ng galit ng mga Pilipino. Bakit takot silang umamin ng failure o pagkabigo kung katanggap-tanggap naman ang mga dahilan, huwag lang ituro nang ituro ang maliit na aleng may sakit at halos ay hindi na makakain at makalingon dahil sa brace niya sa leeg?

Umamin!!!!!!

The Belated Reaction of Vitangcol

…a hair-pulling regret!

By Apolinario Villalobos

Had Vitangcol revealed everything that he knew to explain his side, just when he was served his goodbye notice, he would not be pulling his hair today out of consternation after the Ombudsman has charged him as regards the Metro Rail Transit transactions, while those who signed the documents went scot-free. But first, he must accept the fact that without his endorsement, Abaya would not have signed any document…that is how the functions in an office flow, be it private or government. The boss signs if the assistant tells him that a certain document is OK as indicated by either his initial on the document itself, or a “top sheet” that consists of a covering endorsement/memo. If Abaya will go technical, he can wash his hands and be slapped with just a mild penalty.

Now, very belatedly, he is detailing how the different processes in the agency that he left are being done to show that he is the least guilty, implying at the same time, the serious culpability of Abaya, the Secretary of the Department of Transportation and Communication, being one of the principal signatories to the questioned transactions. Why did he maintain his eerie silence for a long time? Was he hoping that the Administration will interfere in his favor, as it is wont to do in other cases of supposedly favored President’s “aides”? Sorry for him, as Pnoy must have perceived him as just a mere insignificant personality, unlike Abaya who heads the Liberal Party!

Vitangcol should have understood how politics works in the Philippines before joining the “gang” so that he could have prepared himself if he would go on a spree of questionable undertaking, and which he did thinking that he was safely leaning on a solid wall which proved to be just a pock-marked presumption, so now he is reaping what he sow.

He clearly committed the same mistake that Purisima did – by stubbornly holding on to his dear, well-paid position, thinking that he is an important fixture in the Aquino administration. He even had the courage to exchange heated arguments with a foreign Consul who accused him of bribery, still thinking that the Administration would come to his rescue. He should have left his office posthaste as soon as he felt that his misdoings were already exposing him. Just like Purisima, he waited until the public’s irritation practically exploded on his face. As usual, their cases are one of regrets coming very much late…a painful lesson to learn!

Finally, Vitangcol should better stop acting like a cry-baby, and start organizing his defense if he does not want to lose his “well-earned (?)” and “honestly-earned (?)” benefits, or worse,… face the consequence behind the iron bars?

Ang LRT at MRT

Ni Apolinario Villalobos

Ang LRT ay ginawa noong panahon ni Marcos. Hanggang ngayon, ilang dekada na ang nakalipas ay wala halos narinig na aberyang nangyari sa pagpapatakbo nito. Ang MRT ay ginawa noong panahon ni Gloria Arroyo. Iilang taon pa lang ang nakalipas, nakakapanindig-balahibong mga aberya na ang sunud-sunod na nangyari at nangyayari na ang iba ay magkasunod sa iisang araw. Ang sabi ng marami, noong panahon ni Marcos, takot ang mga opisyal na gumawa ng katarantaduhan kaya magaganda at de-kalidad ang mga proyekto. Isa lang daw kasi ang korap.  Subalit pagkapatalsik kay Marcos, nawala na ang takot ng mga opisyal kaya nagkanya-kanya na ng pangungurakot na ang direktang naapektuhan ay ang kalidad ng mga proyekto – isa na diyan ang MRT.

Nitong huling mga araw, naglabasan ang mga kuwento tungkol sa mga imported na materyales pangkonstruksiyon na mahina ang klase. Nariyan ang yero na animo ay cardboard sa kalambutan at bakal na kahit sa tagal ng pagkakatambak ay “lumiliyad” sa kalambutan. Isa sa mga “sakit” ngayon ng MRT ay ang pagkakaroon ng lamat ng mga riles na bakal, kaya kamakailan lamang ay kailangang paigsiin ang oras sa pagpapatakbo nito upang magkaroon ng panahon sa pagkumpuni ng riles tulad ng pagputol ng bahagi na may lamat upang mapalitan ng bago. Ang nakakabahala dito ay hindi na buo ang riles kaya mas lalong malaki ang posibilidad na ito ay maghiwalay sa dugtungan at mangyari ang pagkadiskarel ng mga bagon! Paano na kung sa pagkadiskarel ng mga bagon ay nahulog pa ang mga ito?

Ang tanong ngayon ay kung bakit hindi iginaya ang sistema ng MRT sa maayos na sistema ng tumatakbo nang LRT, lalo na sa klase ng materyales at disenyo upang “nagkakahiraman” ang mga ito ng mga kailangang piyesa, at upang ang pagmintina ay hindi mahirap. Hindi dapat idahilan ang bidding na dapat ay mababa dahil ang nakasalalay ay ang pangmatagalang paggamit at buhay ng mga mananakay.

Kamakailan pa rin ay nagkaroon ng isyu tungkol sa pangungurakot daw ni Vitangcol na dating namuno ng MRT, kaya tuloy nahantad na ang dahilan ng paghihingalo ngayon ng mass transport system na ito ay ang walang takot na pangungurakot!

Sa ngayon pinapatakbo ang MRT kahit may agam-agam pa rin upang kahit papaano ay maibsan ang problema sa pagbiyahe ng mga taga-Manila. Subali’t hanggang kaylan sila pahihirapan ng pag-alala na anumang sandali ay may sakunang mangyayari sa kanila….na sana ay huwag naman?

(LRT – light rail transit; MRT – metro rail transit)

Lohika laban sa Lohika

…tungkol sa subsidiya

Ni Apolinario Villalobos

Ang sinasabi ng gobyerno, hindi daw patas o fair na i-subsidize ang pamasahe sa LRT at MRT.

Unang-una, ang subsidiya ay hindi naman nakakatulong sa mga mananakay dahil ito ay isang “profit guarantee”. Ibig sabihin, ang bentaha ay mapupunta sa grupong nagpapatakbo ng dalawang mass transport system at hindi sa mananakay. Kaya, malamang na yong bahagi ng naaprubahang budget na para sa LRT at MRT ay hindi mapupunta sa pagpapaganda ng serbisyo, kundi diretso sa grupong nagpapatakbo. At, ang ipapataw na dagdag pasahe ay ibibigay pa rin sa grupo, subalit para hindi garapal ang dating, sinasabi ng gobyerno na para daw sa pagpapaganda ng serbiyso – na talaga namang obligasyon ng grupo, may dagdag pasahe man o wala!

Pangalawa, unfair daw sa mga taga-probinsiya na bumalikat sa subsidiya sa pamamagitan ng buwis nila, gayong hindi naman daw sila nakakasakay sa mga tren. Hindi na sana ito inungkat ng gobyerno dahil pwede ring sabihin ng mga taga-Maynila, na unfair sa kanilang ang buwis na binabayad nila ay gagastusin sa pagpapagawa ng mga highway, tulay, mga eskwela at iba pa sa probinsiya!

Ang pangatlong sinasabi ng gobyerno ay obligasyon daw talaga ng mga mananakay na gastusan ang kanilang pamasahe papunta sa trabaho dahil may naman suweldo sila. Kung sabihin kaya ng mga mananakay na ang mga opisyal ng gobyerno ay dapat gumastos sa mga sarili nilang biyahe kahit ang mga “official trips” na sinasabi, dahil trabaho nila ito at may suweldo naman sila?!!!! At batay sa bagong budget, ang mga opisyal na ito, kasama na ang presidente ay kung ilang doble na ang inilaki ng travel allowances, mula noong nagsimula ang kanilang administrasyon!!!!!

Sa Pagtaas ng Pamasahe sa LRT at MRT

Dapat Isentro ang Imbestigasyon kay Abaya

Ni Apolinario Villalobos

Wala nang dapat imbestigahan o ungkatin sa operasyon ng LRT at MRT dahil bali-baligtarin man ang mga riles at tren talagang palpak ang operasyon ng mga ito kaya hindi nararapat ang anumang pagtaas ng mga pamasahe.

ANG DAPAT IMBESTIGAHAN AY SI ABAYA dahil sa pagka-atat nito na ipatupad agad ang pagtaas ng pamasahe kahit na mismong mga senador mismo ay kumokontra, at lalo na ang mga mananakay. ANO ANG DAHILAN NG PAGMAMADALI NI ABAYA?...NA ITINAON PA SA PANAHONG GIPIT KAYA HINDI NAGKAROON NG PAGKAKATAON ANG MGA KUMOKONTRA NA GUMAWA NG KARAMPATANG HAKBANG UPANG MAHARANGAN ANG DESISYON NIYA? MAY NAG-UTOS BA?

Malakas ang bulungan na kaya kailangang  itaas ang pamasahe ng LRT at MRT ay ito ang requirement ng interesadog pribadong grupo na gustong bumili ng mga ito. Subalit ito ay hayagang itinatwa ni Abaya, na ipinagtaas ng kilay ng kanyang kritiko dahil ilang beses na siyang nahuling nagsinungaling.

Ang hindi maintindihan ay kung bakit kailangang itaas pa ang mga pamasahe ganoong sa mga huling badyet na inaprubahan ay nakapaloob ang malaking subsidiya para sa operasyon ng mga ito. Dahil sa nangyari, maliwanag pa sa sikat ng araw ang isang mabibistong dahilan na malamang ay gugulat na naman sa taong bayan. Asahan na naman ang isang black-eye para sa Aquino administrasyon na wala nang ginawa kundi magdulot ng pasakit sa mga Pilipino!