Showing posts with label Metro Rail Transit. Show all posts

The Belated Reaction of Vitangcol

…a hair-pulling regret!

By Apolinario Villalobos

Had Vitangcol revealed everything that he knew to explain his side, just when he was served his goodbye notice, he would not be pulling his hair today out of consternation after the Ombudsman has charged him as regards the Metro Rail Transit transactions, while those who signed the documents went scot-free. But first, he must accept the fact that without his endorsement, Abaya would not have signed any document…that is how the functions in an office flow, be it private or government. The boss signs if the assistant tells him that a certain document is OK as indicated by either his initial on the document itself, or a “top sheet” that consists of a covering endorsement/memo. If Abaya will go technical, he can wash his hands and be slapped with just a mild penalty.

Now, very belatedly, he is detailing how the different processes in the agency that he left are being done to show that he is the least guilty, implying at the same time, the serious culpability of Abaya, the Secretary of the Department of Transportation and Communication, being one of the principal signatories to the questioned transactions. Why did he maintain his eerie silence for a long time? Was he hoping that the Administration will interfere in his favor, as it is wont to do in other cases of supposedly favored President’s “aides”? Sorry for him, as Pnoy must have perceived him as just a mere insignificant personality, unlike Abaya who heads the Liberal Party!

Vitangcol should have understood how politics works in the Philippines before joining the “gang” so that he could have prepared himself if he would go on a spree of questionable undertaking, and which he did thinking that he was safely leaning on a solid wall which proved to be just a pock-marked presumption, so now he is reaping what he sow.

He clearly committed the same mistake that Purisima did – by stubbornly holding on to his dear, well-paid position, thinking that he is an important fixture in the Aquino administration. He even had the courage to exchange heated arguments with a foreign Consul who accused him of bribery, still thinking that the Administration would come to his rescue. He should have left his office posthaste as soon as he felt that his misdoings were already exposing him. Just like Purisima, he waited until the public’s irritation practically exploded on his face. As usual, their cases are one of regrets coming very much late…a painful lesson to learn!

Finally, Vitangcol should better stop acting like a cry-baby, and start organizing his defense if he does not want to lose his “well-earned (?)” and “honestly-earned (?)” benefits, or worse,… face the consequence behind the iron bars?

Progress: Philippine Style

By Apolinario Villalobos

If progress could also mean “growth” and “development”, then the Philippines is far from it, yet. However, if the present administration, as well as, the local and international survey firms insist on their “perception” that indeed, the Philippines is moving forward, let them dwell in their dream!

What perhaps, the Philippine government touts is the “showcase” contained in the bursting city of Manila where condos-cum-commercial structures and malls have mushroomed, staffed with underpaid Filipinos kowtowing to foreign owners, while its periphery is yes, bursting with depressed areas, squatters, in the common lingo. On the other hand, the countryside is totally left out. College and university graduates flock to Manila and one or two other major cities to add their number to the already massing unemployed. Aging and poor parents have no recourse but sell their rice fields to unscrupulous subdivision developers, reducing in the process, the source of the country’s staple food and necessitating importation from neighboring Asian countries whose rice technicians and scientists have enhanced their knowledge at the International Rice Research Institute (IRRI) in Laguna…. PHILIPPINES!

It is embarrassing, but the country’s mass transport system that should be among the marks of development are floundering, fast deteriorating due to substandard materials resulting to frequent breakdowns – that is the state of MRT, pride of the Arroyo administration. And, now under the Aquino administration, the management of the said mass transport system is found to be allegedly reeking of corruption, resulting to the booting out of its former chief, Vitangcol. Embarrassingly, the present administration has literally applied the “band aid” solution to the frequent breakdowns, by welding up the cracked segments of rails!...and, for how many weeks will the welded segments of the substandard steel rails last?

As if the frequent breakdown of MRT is not enough, passengers are also clamoring for toilets in every terminal. This important facility is likewise, not found in LRT terminals. For sure their respective management will defensively declare that there are toilets, but where are they located? This facility is supposed to be located at every terminal for the convenience of commuters. What are the high fares for, if the commuters will not be provided with toilets?

The administrations after Marcos did not appreciate the former dictator’s idea to apply a stiff control on the importation of cars, in view of the limited road space. To date, while the total length of road system remained the same, cars, both brand new and pre-used from other countries, continue flooding the local market. New cars even run with conduction stickers instead of the officially-issued plates which during the time of Marcos was prohibited. The reason?...non-availability of new plates! But who is at fault…who faltered? What happened to the budget? Are those responsible for the failure ever charged?

The current administration has approved a loan-based project to ease the traffic congestion in Manila – the subway system. It could be the longest swimming pool in the making. An expensive disaster. How can it not be expected it to fail, when even the elevated “fly-over” roads get flooded? The underpasses in front of the Manila City Hall and Quiapo cannot even be sustained by suctions of antiquated machines, how much more for the kilometers-long subway? Can we rely on the already proven graft-riddled bidding and construction systems in the country? Are the bright government officials blind to the fact that Manila is below sea level resulting to the flooding even after just a light downpour? Also, the fact that the antiquated drainage system that gets gagged  by just an ankle deep flood is another major cause of flood. Add to this the already seen and experienced poor management of facilities because of the “bahala na” attitude.

And now, for a classic system, it is only in the Philippines where the public facilities change color every time a new administration assumes office. Public facilities are practically repainted to suit the party color of the new administration. Unfinished projects of the past administration become doomed, and some ongoing projects are stopped, with structures ripped down to eliminate the impression of the former authority. The Philippines indeed, has a classic example of a “build and destroy” type of government!

One big question now is, what progress will the Filipinos expect for a pitifully ailing and corrupt Republic in this part of Asia where “friendship” and “indebtedness” among government officials overshadow professionalism?

Ang LRT at MRT

Ni Apolinario Villalobos

Ang LRT ay ginawa noong panahon ni Marcos. Hanggang ngayon, ilang dekada na ang nakalipas ay wala halos narinig na aberyang nangyari sa pagpapatakbo nito. Ang MRT ay ginawa noong panahon ni Gloria Arroyo. Iilang taon pa lang ang nakalipas, nakakapanindig-balahibong mga aberya na ang sunud-sunod na nangyari at nangyayari na ang iba ay magkasunod sa iisang araw. Ang sabi ng marami, noong panahon ni Marcos, takot ang mga opisyal na gumawa ng katarantaduhan kaya magaganda at de-kalidad ang mga proyekto. Isa lang daw kasi ang korap.  Subalit pagkapatalsik kay Marcos, nawala na ang takot ng mga opisyal kaya nagkanya-kanya na ng pangungurakot na ang direktang naapektuhan ay ang kalidad ng mga proyekto – isa na diyan ang MRT.

Nitong huling mga araw, naglabasan ang mga kuwento tungkol sa mga imported na materyales pangkonstruksiyon na mahina ang klase. Nariyan ang yero na animo ay cardboard sa kalambutan at bakal na kahit sa tagal ng pagkakatambak ay “lumiliyad” sa kalambutan. Isa sa mga “sakit” ngayon ng MRT ay ang pagkakaroon ng lamat ng mga riles na bakal, kaya kamakailan lamang ay kailangang paigsiin ang oras sa pagpapatakbo nito upang magkaroon ng panahon sa pagkumpuni ng riles tulad ng pagputol ng bahagi na may lamat upang mapalitan ng bago. Ang nakakabahala dito ay hindi na buo ang riles kaya mas lalong malaki ang posibilidad na ito ay maghiwalay sa dugtungan at mangyari ang pagkadiskarel ng mga bagon! Paano na kung sa pagkadiskarel ng mga bagon ay nahulog pa ang mga ito?

Ang tanong ngayon ay kung bakit hindi iginaya ang sistema ng MRT sa maayos na sistema ng tumatakbo nang LRT, lalo na sa klase ng materyales at disenyo upang “nagkakahiraman” ang mga ito ng mga kailangang piyesa, at upang ang pagmintina ay hindi mahirap. Hindi dapat idahilan ang bidding na dapat ay mababa dahil ang nakasalalay ay ang pangmatagalang paggamit at buhay ng mga mananakay.

Kamakailan pa rin ay nagkaroon ng isyu tungkol sa pangungurakot daw ni Vitangcol na dating namuno ng MRT, kaya tuloy nahantad na ang dahilan ng paghihingalo ngayon ng mass transport system na ito ay ang walang takot na pangungurakot!

Sa ngayon pinapatakbo ang MRT kahit may agam-agam pa rin upang kahit papaano ay maibsan ang problema sa pagbiyahe ng mga taga-Manila. Subali’t hanggang kaylan sila pahihirapan ng pag-alala na anumang sandali ay may sakunang mangyayari sa kanila….na sana ay huwag naman?

(LRT – light rail transit; MRT – metro rail transit)

Lohika laban sa Lohika

…tungkol sa subsidiya

Ni Apolinario Villalobos

Ang sinasabi ng gobyerno, hindi daw patas o fair na i-subsidize ang pamasahe sa LRT at MRT.

Unang-una, ang subsidiya ay hindi naman nakakatulong sa mga mananakay dahil ito ay isang “profit guarantee”. Ibig sabihin, ang bentaha ay mapupunta sa grupong nagpapatakbo ng dalawang mass transport system at hindi sa mananakay. Kaya, malamang na yong bahagi ng naaprubahang budget na para sa LRT at MRT ay hindi mapupunta sa pagpapaganda ng serbisyo, kundi diretso sa grupong nagpapatakbo. At, ang ipapataw na dagdag pasahe ay ibibigay pa rin sa grupo, subalit para hindi garapal ang dating, sinasabi ng gobyerno na para daw sa pagpapaganda ng serbiyso – na talaga namang obligasyon ng grupo, may dagdag pasahe man o wala!

Pangalawa, unfair daw sa mga taga-probinsiya na bumalikat sa subsidiya sa pamamagitan ng buwis nila, gayong hindi naman daw sila nakakasakay sa mga tren. Hindi na sana ito inungkat ng gobyerno dahil pwede ring sabihin ng mga taga-Maynila, na unfair sa kanilang ang buwis na binabayad nila ay gagastusin sa pagpapagawa ng mga highway, tulay, mga eskwela at iba pa sa probinsiya!

Ang pangatlong sinasabi ng gobyerno ay obligasyon daw talaga ng mga mananakay na gastusan ang kanilang pamasahe papunta sa trabaho dahil may naman suweldo sila. Kung sabihin kaya ng mga mananakay na ang mga opisyal ng gobyerno ay dapat gumastos sa mga sarili nilang biyahe kahit ang mga “official trips” na sinasabi, dahil trabaho nila ito at may suweldo naman sila?!!!! At batay sa bagong budget, ang mga opisyal na ito, kasama na ang presidente ay kung ilang doble na ang inilaki ng travel allowances, mula noong nagsimula ang kanilang administrasyon!!!!!

Kapag Nag-Field Work

Ang Mga Taga-Gobyerno

Ni Apolinario Villalobos

Dalawang araw makalipas mula sa petsang ito, lumabas sa TV si Sec. Abaya na naglalakad sa riles ng MRT…nakaputing barong, may mga alalay at pinapayungan! Tinanggap niya ang challenge na sumakay sa MRT upang “maranasan” ang nakakaburyong na sitwasyon kapag sumakay ang isang simpleng mamamayan sa mass transit system na ito. Okey naman daw. Bakit hindi? Sumakay ba naman ng bandang ala-una ng hapon ayon sa mga nagkober na reporters, oras na walang pila dahil hindi rush hour, at ang sinakyan pang bagon ay para sa mga babae, buntis, matanda at may kapansanan! Kaya ang sagot niya sa mga nagrereklamo, wala ring kwenta.

Hindi nalalayo ang sa ginawa ni Sec. Abaya ang ginagawa ng mga taga-ahensiya ng gobyerno na ang trabaho ay mag-monitor ng mga presyo sa palengke. Kung pumunta sila ay may prior notice kaya maraming pulis sa mga pupuntahang lugar, may mga bitbit din na mga alalay mula sa opisina mismo at higit sa lahat, may mga kamerang nakatutok sa kunwari ay pagtistsek ng mga price tags. Kapag lumabas na ng palengke, may mga nakaabang na magpapayong. Dahil naanunsiyo ang pagdating, siyempre ibang mga price tags ang naka-display, at pag-alis nila, balik na naman sa masayang pataasan ng presyo!

Sa isang pagtitipon na pinuntahan ko, may darating palang isang mayor na bisita rin. Halos nasa kalagitnaan nang programa nang dumating siya na maraming bitbit na alalay. Maliit siya kaya siya “nalunod” sa dami ng nagtatangkarang bodyguards. Pagkatapos ng programa, nilapitan ako ng isang kaibigan ko na nadaanan ng grupo ni mayor at nagsabing narinig daw niya ang instruction ni mayor sa isang lalaking katabi niya na: “… yong cameraman lapitan mo na at ituro kung saan ako uupo, ihanda mo na ang pang-abot mo”.

Sa isa namang pasinaya ng isang art gallery sa MegaMall, inimbita ako upang mag-emcee. Sa labas lang ng gallery ang programa para sa mga piling bisita kasama  ang isang dating senadora at isang dating mayor ng malaking lunsod at ngayon ay may bagong pwesto sa gobyerno. Okey lang ang dating senadora na dumating ng maaga kaya naupo na lamang muna habang hinihintay namin ang iba. Maya-maya lang parang may nagkagulo dahil ang mga taong dumaan ay nagmamadaling hindi maintindihan. May mga dumating na mga naka-short sleeves polo barong at nagpapatabi ng mga tao, pati ako ay “nahawi”. Umalma ako at tinanong ko ang “humawi” sa akin, kung bakit. Sabi niya habang may kayabangang nakatingin sa mga mata ko ay, “dadaanan si mayor, kaya tumabi ka!”, halos pasigaw niyang sabi sa akin. Nagpanting ang tenga ko at sinagot ko siya ng “sira ulo ka ba, eh, may program dito sa dinadaanan ninyo at emcee ako?” Sagot niya, “diyan pupunta si mayor, eh”. Sa inis ko, sinabihan ko siya ng, “ikaw ang tumabi dahil hawi boy ka lang, emcee ako dito!”. Maya-maya dumating ang sinasabing mayor na noon ay hindi ko pa nakita ng personal, pero narinig ko na ang pangalan.

Nang kausapin ko ang mayor para hingan ng kunting impormasyon para magamit sa pag-introduce ko sa kanya, binanggit ko ang inasal ng alalay niya. Sabi naman niya na nagpahupa ng galit ko ay, “pasensiya na po kayo at pagsasabihan ko”, sabay ngiti ng pagkatamis-tamis na isa sa mga trademark niya ngayon. Kilala daw pala ang dating mayor na ito dahil sa dami ng “hawi boys” niya.  

Ang dating senadora naman na ininterbyu ko rin para makuhanan ng konting impormasyon ay halos ayaw ibuka ang bibig kung magsalita at walang kakurap-kurap ang mata, at ni hindi man lang ngumiti. Inakala kong may sakit siya. Nang kausapin ko ang misis ng pintor na nag-imbita sa akin upang maging emcee, sabi niya pasensiyahan na lang dahil baka bago lang nainiksiyunan ng botux sa pisngi at noo. Seryoso siya sa pagsabi sa akin pero dahil hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng botux noon, inakala ko na lang na gamot laban sa allergy, kaya naawa ako sa dating senadora. Sayang nga naman ang mukha niyang makinis at walang kulubot kung magka-allergy!

Ang pinaka-commendable na senadorang nag-fieldwork upang mangalap ng first- hand information sa imbestigasyong gagawin ng komite niya sa MRT ay si Sen. Grace Poe na isang staff lang ang dala nang pumila upang makasakay sa MRT. Unannouced din ang pagsakay niya kaya parang hindi lang din sinasadya na may nakapansin sa kanyang taga-media. Walang special treatment na ibinigay, at nadanasan din niyang “makainan” ng tiket, hanggang sa makipagsiksikan sa pagsakay. Peak hour nang sumakay siya, alas-otso o pasado ng kunti daw ng sumakay siya kaya sapol niya ang pahirapan sa pagpila bago makarating sa ticket booth.

Kung ang ginawa ni Sen. Poe ay gagawin ng mga taga-DTI at taga-Department of Agriculture kung mag-tsek sila ng mga presyo sa palengke, marami silang mahuhuling mga tiwaling negosyanteng nagtataas ng mga presyo na labag sa batas. Pero hangga’t ang gagawin nila ay puro photo opportunity lamang, hindi sila nakakatulong sa Pangulong pilit na inilalagay sa tamang kaayusan ang mga sistema sa Pilipinas.

Sa isang banda, hindi maikakailang may mga service vehicle ang mga opisyal ng gobyerno, lalo na kung mag-field work sila, pero sana naman ay huwag nang magsalita upang kontrahin ang mga tunay na nangyayari pagdating sa mass transport system ng bansa, dahil hindi naman nila nadadanasan ang magpakahirap sa halos araw- araw na lang, makarating lang sa patutunguhan.