Showing posts with label Philippine government. Show all posts

The National Statistics Office (NSO) Should be Decentralized

or Just Be Tasked for Archiving of Statistical Infos

By Apolinario Villalobos

Personally, I can’t understand why somebody from the far South Cotabato, for instance, would still come to the National Statistics Office (NSO) in Manila to secure a copy of his birth certificate which is already available in the locality’s Civil Registrar’s Office. In fact, it is the local Registrar’s Office that furnishes the NSO in Manila with documents that pertain to the birth and death of a citizen. Such “crazy” idea is contrary to the effort of all other government agencies to decentralize their operations by establishing regional, provincial, city, and municipal extension offices. And, what is funny still is that there seems to be no synchronicity to the system of the NSO offices in Manila.

During a visit to the Macapagal Avenue/Roxas Boulevard NSO Office, I talked to a senior citizen who just wanted a copy of his son’s birth certificate so that he can claim the benefits after he died in Libya. His son was born in Manila in 1964. When the old man went to the NSO central office in East Avenue, he got a negative result so he was told to go to the Macapagal Avenue/Roxas Boulevard NSO office where he got another negative result. On his own, he went to the Manila City Hall and got a copy of the Birth Certificate which he showed to the Macapagal Avenue/Roxas Boulevard NSO office based on which he was made to fill up papers and told again to go to the its Central Office in East Avenue, where he was again told to go back to the Macapagal Avenue/Roxas Boulevard Office. The exasperated old man was almost at the end of his wits as he no longer knew what to do, until the staff who attended to him at the Macapagal Avenue/Roxas Boulevard Office finally told him to FILL UP A “NEGATIVE” FORM that he should show to their East Avenue Office! Imagine the trouble that the poor senior citizen went through as he was from Laguna, yet.

As its name implies, “Statistics Office”, the agency is supposed to be just a REPOSITORY of ALL statistical information available about the Philippines, including the citizens. And, requiring a citizen from the far south to get NSO documents in Manila is just incomprehensible! Why can’t the citizen just secure a required document from its ORIGINATING OFFICE, such as the LGU Registrar’s Office, instead of spending for a flight or a boat trip to Manila for it? Why must a document be “NSO-issued” when it can be issued by the Registrar’s Office of the LGU?

Also, and the worst situation is the lack of system in the issuance of documents for it seems that Manila offices are not even inter-connected despite their having computer sets. With what I already cited earlier regarding the senior citizen who was passed on between the NSO offices, it is clear that what information the central office has, cannot be accessed by the Macapagal Avenue/Roxas Boulevard Office, as there is no connection between them, otherwise, they should have not given the senior citizen a hard time in commuting. Outright, one of these offices should have given a final instruction to the senior citizen if the first attempt to retrieve the information from the “system” yielded negative result….that is, if they have a “common source”. But, clearly, there is none!

And the biggest questions now based on the story of the old man are….. why in the world, has the NSO East Avenue (central office) failed to have a copy of the Birth Certificate of the guy who was born in 1964 yet, from the NEARBY Manila City Hall? …and if something is wrong with their respective system, why let the tax payers suffer for their failure that resulted to their irresponsibility and inadequacy?

Ang Punong Kahoy ay Parang Ahensiya ng Gobyerno

Ni Apolinario Villalobos

Ang ibang opisyal ng gobyerno ay nakakatawa at nakakaawa tuwing magkamot ng ulo habang nagsasabing lahat ay ginawa na nila sa sistema ng ahensiya nila, subalit wala pa rin silang natatamong pagbabago. Ang tinutumbok ko rito ay ang wala pa ring pagbabago sa mga kulungan sa buong Pilipinas, lalo na yong malalaking nasa Muntinlupa at ang Manila City Jail. Pati si de Lima na nagpakita ng katigasan at katapangan ay wala ring nagawa dahil ilang buwan pa lamang makalipas ang mga “raid” na siya pa ang nanguna sa Muntilupa na nagresulta sa paglipat ng mga high-profile na mga preso, at pagpalit ng hepe, ay bumalik uli sa dati ang sitwasyon makaraan  lang ang ilang buwan na parang walang nangyari.

Napalitan nga ang hepe, pero ang tanong ay: pinalitan ba nila ang mga nasa ibaba?. Kung ang sagot ay hindi, eh di, mauulit pa rin talaga ang mga kapalpakan. Ang may diretsahang nakakakontak sa mga nakakulong ay itong mga taong sa isang tingin ay aakalaing mga inosente at walang kapangyarihan. Sino ba ang nakakadaupang-palad ng mga preso 24/7, hindi ba itong mga bantay na maliit ang suweldo? Pero hindi ko pa rin nilalahat, dahil siguradong marami pa ring tapat sa kanilang trabaho kaya nadadamay lang. Kung may nalalaman man sila ay hindi pa rin sila makakapagsalita dahil maaaring natatakot sa mga kasama nilang sangkot sa mga raket.

Lingguhan mang magpalit ng mga hepe kung ang mga tauhang akala ng lahat ay “harmless” o inosente o walang kamuwang-muwang ay nasa puwesto pa rin nila o di kaya ay inilipat lang ng duty pero sa loob pa rin compound, hindi pa rin mawawala ang katiwalaan. Ang suhestiyon ko noon ay drastic change – tanggalin lahat ang mga guwardiya mula sa kasalukuyang puwesto nila at pagpalit-palitin ang area assignment. Halimbawa ang mga nasa Maynila ay ilipat sa penal colony ng Palawan o Davao. Ang mga nasa dalawang nabanggit na probinsiya naman ay ilipat sa Maynila. Sa ganitong paraan ay mawawala ang halos ay “magkumpare” o “fraternal” nang relasyon ng mga preso at bantay nila.

Para nang nakakaloko ang sinasabi palagi ng pamunuan ng mga kulungan na kulang sila ng mga tauhan. Bakit hindi isinasama itong problema sa mga rekomendasyon na ang pinakamagandang pagkakataon sana ay nang mamuno ng raid si de Lima?  Bakit hindi isinasama sa nirerekomendang taunang budget? Samantala, kung hindi maipatutupad ang drastic change na pagpalit-palit ng area assignment ng mga guwardiya, baka pwedeng magtalaga ng mga sundalo  para magbigay ng “task force duty” (TDY). Ang pagtalaga ng mga sundalo bilang guwardiya ay mas makatao kaysa maka-hayop na ginagawa sa Indonesia, kung saan ang ginagamit na guwardiya sa mga kulungan ay buwaya!

Kailangang matanggal ang sinasabi nilang “fraternal” na pakikisama ng mga bantay sa mga nakakulong lalo na ang mga mayayaman. Hindi pwedeng ang ganitong pakisama ay walang katumbas na pera, kaya sino ba naman ang hindi kakagat sa libo-libong nakakaakit na suhol? Ang mga lumang modelo at second-hand na cellphone na nabibili daw lamang ng tatlong daan sa mga bangketa ay nabebenta ng patago sa mga nakakulong sa libong halaga. Dahil diyan, paanong mapuputol ang koneksiyon ng mga nakakulong na drug lords sa mga tauhan nila sa labas ng kulungan? Nakakatawa na tuloy ang sinasabi ng mga namumuno na tuwing nagri-raid sila sa mga kulungan, daan-daang mga cellphone ang kasama sa mga nakukumpeska o nasasamsam na deadly weapons, at “sinisira” daw nila! Bakit sinisira kung totoo man, ganoong dapat ay ipasailalim sila sa forensic examination upang ma-check ang memory na naglalaman ng mga pangalan ng kontak nila sa labas? Bakit pa sabihing gumagamit ng alyas ang mga kontak, hindi ba pwedeng gawaan ng paraan upang mabusisi ang mga impormasyong makukuha?

Hindi kailangan ang sobrang katalinuhan upang makapag-analisa sa totoong nangyayari sa loob ng mga kulungan….bakit hindi magawa ng mga taong itinalaga dahil “matalino” naman yata sila tulad ni Pnoy?

Ang punong kahoy na nagkaugat na ng malalim, putulan man ng mga sanga at tanggalan ng lahat ng dahon, subalit hindi bubunutin ay tutubuan pa rin ng mga bagong  talbos na magiging dahon at sanga, at lalong lalago pa. Patuloy pa rin itong mabubuhay dahil sa tumibay nang ugat na lumalim pa ang pagkabaon. Ganyan din ang mga ahensiya ng gobyerno na hindi natatanggalan ng mga taong nasa “ibaba” na may alam tungkol sa mga katiwalian. Magpalit man ng mga namumunong itatalaga sa mataas na puwesto, na hindi tumatagal dahil political appointees lamang, ay hindi pa rin mawawala ang katiwalian dahil ang mga nasa “ibaba” na “malalim” na ang kaalaman sa masistemang katiwalian ay nasa puwesto pa rin. Ang nangyayari sa mga kulungan ay hindi malayong nangyayari rin sa iba pang mga ahensiya ng gobyerno.

Ang mga ugat na nasa ilalim ng lupa ay nakatago, hindi nakikita subalit malaki ang nagagawa upang mapalago ang isang puno dahil sila ang sumisipsip sa lupa ng mga sustansiyang nagbibigay ng buhay sa punong kahoy.

Ang Mga Problema ng

Mga Ahensiya ng Pamahalaan

Ni Apolinario Villalobos

Hindi ito pagbabatikos, sa halip ay isang pamumuna na ang layunin ay makatulong…

Sa mga nagaganap na imbestigasyong sangkot ay mga ahensiya ng pamahalaan na pumuputok pa sa media tulad ng radyo at TV, pati na sa mga diyaryo, malaki man o maliit na karamihang nilalaman ay tungkol sa showbiz, lumilitaw na ang problema ng mga ahensiya ng gobyerno ay kawalan ng malinaw na internal procedures. Ang palasak na tawag dito ay “operating procedures” na dapat ay nakapaloob sa mga manual. Kaya kapag nagkaroon ng problema, nagkakatarantahan kung ano ang gagawin. Malinaw na walang magandang koordinasyon sa pagitan ng mga ahensiya kaya kung may pumutok na kaso ay nagtuturuan.

Umiikot ang mga operasyon ng mga ahensiya sa mga alituntunin na nasa Civil Service Code, Labor Code, at mga maya’t maya ay pinapalabas na mga memo o kautusan kaya tagpi-tagpi ang mga batayan ng desisyon, na kadalasan pa ay may mga puwang, mga kakulangan – mga butas na ginagamit ng mga tiwali upang makapagnakaw at gumawa pa ng ibang kamalasaduhan.

Kung minsan nakakatawang marinig sa mga interbyu ng kinatawan ng isang ahensiya na wala silang alam sa mga nagaganap na dapat ay may kinalaman sila, dahil wala pa raw silang natatanggap na fax man lang tungkol sa mga ito, at sa diyaryo lang nila nalaman. Halimbawa, makailang beses nang naghukay sa mga kalye ng Maynila ang mga kontraktor subali’t hindi alam ng MMDA, kaya nagkakagulatan kapag buhul-buhol na ang trapiko na halos ay hindi pa umuusad. May mga ginagawa ang Malakanyang na hindi alam ng Senado o Kongreso officially, dahil malaman man ng mga mambabatas ay sa pamamagitan na lang diyaryo. Ang Malakanyang ay ganoon din…sa diyaryo na lang nakakaalam ng mga ginagawa ng mga mambabatas. Paano na lang kung may kinikilingan ang naglabas ng mga balita? Dito na nagsisimula ang turuan!

Hindi maikakaila na ang mga gawain ng bawa’t ahensiya ay kumakawing sa iba pa, kaya mahalaga ang mahigpit na koordinasyon sa pagitan ng mga ito, subalit hindi nangyayari dahil sa kawalan ng malinaw na sistema. Idagdag pa rito ang mga makalumang gamit sa komunikasyon. Maraming mga opisina ng gobyerno ang nakikihati sa paggamit ng mga fax machines. Marami rin ang hindi digitized, manu-mano ang operasyon, kaya ang pagdaloy ng komunikasyon at impormasyon ay hindi maaasahang epektibo. Marami pa ring opisina ang gumagamit at umaasa sa mga sinaunang makinilya. At, ang mga telepono, kung minsan ay putol ang linya, na gusto naman ng mga empleyado na tamad sumagot sa mga tawag.

Ang gobyerno ay umaasa sa mga nakasaad sa Civil Service Code na ang iba ay dapat tinanggal na dahil hindi na applicable sa mga kasalukuyang pangangailan. May mga batas na may kinalaman sa paggawa na dapat ay repasuhin nang naaayon pa rin naman sa mga patakaran ng  International Labor Organization, at dapat iangkop sa kalagayan ng Pilipinas, subali’t hindi ito ginagawa. Ang resulta tuloy ay, maraming mga empleyado ng gobyerno na napatawan na ng mga karampatang parusa dahil sa kanilang kaso, subali’t naka-float lamang, o di kaya ay inilipat sa ibang opisina. Ang ginagawang dahilan palagi ay “protektado” sila ng Labor Code o Civil Service Code. Isang halimbawa ay ang pagkabisto na ang ilang pulis na sangkot sa EDSA hulidap ay may mga kaso nang “nakabinbin” at yong iba ay may sintensiya na subali’t pinayagan pa ring mag-duty.

Ang mga nabanggit na bagay ay ilan lamang sa mga dapat na pinagkakaabalahan ng mga mambabatas upang mapaayos ang paggalaw ng mga ahensiya ng gobyerno. Hindi dapat maghintay ang mga mambabatas ng mga eskandalo na masasawsawan ng kanilang mga daliri, at makibahagi sa atensyon na bigay dito ng media. Ang mahirap sa mga mambabatas, ay matakaw sila sa media mileage, na magbo-brodkast sa taong bayan na may ginagawa kuno sila! Sabagay, kailangan nila ito bilang puhunan sa pagtakbo sa mga susunod na eleksiyon kung sila ay reeleksiyonista.

Kung si Miriam ang Presidente…

ni Apolinario Villalobos

Hindi na kailangan pang dugtungan ng apelyido

Ang pangalang Miriam na binanggit sa titulo

Nag-iisa lang siya sa larangan ng pulitika

Isang matapang at matalinong Ilongga.

Nakilala siya sa walang tapang na pananalita

Walang pinipili, basta’t nagkamali ay tinitira

Kahit sa harap  ng kamera o mikropono

Salitang bibitiwa’y tatama…sigurado!

Walang takot sa mga banta sa kanyang buhay

Noon pa man daw, handa siyang mamatay

At huwag na huwag daw siyang tatakutin

Dahil ang  bala ay kanyang kinakain!

Ganyan katapang si Miriam Defensor-Santiago

Minsan nang tumakbo noon sa pagkapangulo

Subali’t dahil sa karamdamang lumala daw

Sa karerang umiinit sana, siya’y bumitaw.

Siya ay nagpahiwatig uli ng interes na panibago

Na sa 2016 eleksiyon, tatakbo bilang pangulo

Isang Constitutionalist sa kanya’y nag-udyok

Upang ang hamong ito’y kanyang masubok!

Kung siya ay maging Presidente, aasahan ko na

Ang mga tiwali na sa gobyerno’y naglilipana

Siguradong mapapalis ng walang pasubali

Dahil noon pa’y, galit siya sa mga mali!

At siyempre pa, mga bulwagan ng Malacaῆan

Ay sisigabo na sa matutunog na halakhakan

Mga Miriam jokes ay siguradong aalagwa

Upang dadalo sa miting ay di manawa!

Maibabalik kaya niya ang parusang kamatayan?

Mapapabilis kaya, mga natenggang paglilitis?

Bababa kaya ang mga presyo sa palengke?

Bababa rin kaya ang lahat ng pamasahe?

Mababawi kaya ang Sabah mula sa Malaysia?

Marerespeto na rin kaya ang Pilipinas ng Tsina?

Ang oil deregulation kaya ay bibigyang pansin?

At presyo kaya ng bigas ay maibababa na rin?

Mga relokasyong tirahan kaya’y matatapos na?

Pati na nabinbing tulay, eskwelaha’t kalsada?

Tanggal rin kaya, mga kapit-tukong opisyal?

Mga pasakit sa mga Pilipino na kay tagal?

Sa dami ng mga gagawin ni Presidente Miriam

Sana nama’y hindi bumalik, mga dinaramdam

Mga sakit na sa katawan  ay magpapagupo

Huwag naman sana, upang di siya sumuko!

Ang Mga Ugaling “Palusot”

At “Pwede Na”

Ni Apolinario Villalobos

Kung pag-isipang mabuti, hindi sana umabot sa puntong wala nang kalutasan ang mga problema na animo ay kanser na unti-unting kumalat sa ating kultura kung hindi pinairal ang nakasanayang ugali na “palusot” at “pwede na”.

Ang mga kasong pagnanakaw sa gobyerno ay nagsimula sa “pinalusot” o pinalampas na maliliit na kaso. Nang mapansin na wala man lang parusa na naipataw dahil sa mga masamang ginawa, dinagdagan ang katiwalian hanggang sa naging bahagi na ng pagkatao. Yong mga ibinoto naman na napagkitaan ng hindi maayos na pagtupad sa mga ipinangakong proyekto, ibinoto uli… “pwede na”, namudmod naman kasi ng pera.

Ang napapansin sa mga Pilipino, kung sa ibang bansa daw magtrabaho, talagang matinding kagalingan ang pinapakita sa mga amo, subali’t kung dito naman sa Pilipinas, palaging nagpapalusot ng katamaran, at mga malasadong accomplishments na pinagpipilitang pwede na. Dito sa Pilipinas, may tinatawag na Monday at Friday sickness –  palusot ng mga mahilig gumimik kung weekend. May mga bus na nadidisgrasya dahil kahi’t kalbo na ang gulong ay patatakbuhin pa rin, dahil “pwede na”.

Sa isang banda, ang dalawang mga ugali ay nakakatulong ng malaki sa mga Pilipino na biktima ng kabalbalan ng mga nasa pamahalaan, kaya kailangan nilang gumawa ng paraan upang mabuhay. Ang iba ay nagpapalusot ng mga paraan upang maiwasan ang mga pagsita sa ginagawa nilang pagnenegosyo sa bangketa, yong ang mga kalakal ay pinagkakasya sa bilao. At upang malamnan ang kumakalam na sikmura, sa umaga ay pwede na ang tig-isang pandesal sa bawa’t miyembro ng pamilya na isinawsaw sa iisang tasa ng kape…sa tanghali ay pwede na ang kanin na tinaktakan ng toyo, at sa gabi ay pwede nang ulam ang isang balot ng instant noodles na niluto sa limang coffee mug na tubig, may pangsabaw lang sa tutong na kanin upang lumambot maski konti.