Showing posts with label advocacy. Show all posts

“Tikug” Mats Started My Advocacy in Manila

But Nurtured as a Student in NDTC

By Apolinario Villalobos

After my stint in Tablas station (Romblon) with an initial job as Ticket/Freight Clerk of Philippine Airlines in early ‘80s, I was transferred to the Tours and Promotions Division in Manila. For practical and economic reasons, I stayed in a boarding house along Airport Road in Baclaran, as our office was at the old Domestic Airport (today, Terminal 4). During the time, what is now as ASEANA City, was yet, a body of water – Manila Bay, from the seawall of which the famed sunset could be clearly viewed. From late afternoon to early evening, I and some of my co-boarders would spend time at the seawall killing time. We would observe some people dragging their belongings in plastic and tattered shoulder bags while strolling along the boulevard, some were with their family. Before we would go back to the boarding house, we observed them spreading blankets on the grassy ground on which they rested for the night.

The scenes of elderly people and children sleeping on the ground without mat made me restless for several days. When I went back alone one early evening at around 6pm, I strolled up to the portion of the boulevard in front of the Aristocrat Restaurant in Ermita. I saw the same scenes – people lying on spread cloths and blankets on the grass.

When Boy Loquias, a new PAL recruit who was undergoing training at the PAL Training Center at the Gate 1 of Nichols Air Base joined us at the boarding house, I was glad upon learning that he was from Bohol which afforded me the opportunity to speak in Cebuano more often. When I brought him to the then, Dewey Boulevard, he was amazed to find the boulevard sleepers. Jokingly, he said that we better join them rather than spend for the boarding house. Honestly, however, he confided that something must be done to help them and asked, “asa ang SWA?” (“where is SWA?”, for which he meant Department of Social Welfare or DSW). When I mentioned giving them cheap “tikug” mat from Mindanao, he agreed. During the time, a piece of said mat was priced between 40-50pesos at the Islamic Center in Quiapo, unlike today that a single-sized costs between 120-150pesos. “Tikug” mats which are colorfully dyed are made in Cotabato.

From then on, I scrimped on my personal needs to save for mats. When Boy Loquias learned about my plan, he gave me part of his training allowance. Another co-boarder, Sammy, who was a member of the combo that performed at the Ugnayan Beer House, across our boarding house, also contributed. Initially, we were able to purchase 2 dozens of mats for which I was able to get a discount. It was not enough. I raised another amount from my saved per diem allowance, as my job then, required me to travel a lot. I also refused to accept the contribution of Boy whose allowance was just enough for his needs, especially, from Sammy who had two kids left with his wife in Naga City.

My visits to the Islamic Center in Quiapo for purchases of “tikug” mats led to my side trips to “Avenida” known for prostitutes who could be seen prowling the avenue for prospective customers, from early afternoon to early morning, the following day. I was staggered by what I observed and experienced at the Avenida. Daringly-dressed women openly made proposals while holding my hand but which I gently refused. On early mornings, not yet 7AM, thickly-rouged and obviously ageing prostitutes would ask an amount for a cup of coffee in exchange for sexual favor. From such encounters, I was able to strike friendship with many of them that developed into trust which became my passport to their dwellings in the slum along the banks of Reina Regente River. There, I met snatchers, swindlers, sex peddlers and their families. As pre-planned, I did not give them my real identity for my own safety. What they knew was that I was a job-seeker from the province and my thick Cebuano accent helped a lot, as many of them were also Bisaya.

Events oozing with colorful adventures made my curiosity stronger that led me farther to Arranque, Divisoria, Pritil, Malabon, Bagong Bayan (Dasmariἧas, Cavite), Tala Leprosarium, and Baseco Compound where I was able let out my pent up desire to share. It also led me to three other guys who had the same desire and with whom blessings were shared with those dwelling along the bank of Pasig River and Recto yearly, from the last week of November to the first week of December.

My advocacy was nurtured while I was a student of Notre Dame of Tacurong (NDTC) and nobody, even my family and closest friends knew about it, not even my colleagues in PAL later on, except Boy Loquias who was assigned at Tablas after his training, and where he raised his family. It was only when I shared my “adventures” on facebook due to the prodding of some friends, though with much hesitation, that they came to know about them. I just consoled myself with the thought that my sharing such adventures would, hopefully, make others realize that one need not be rich to be able to share blessings with others...and, that they can do the same, if they wish.

HUWAG IPAMAYAGPAG O IPAGYABANG ANG ADBOKASIYA

NA PAGLABAN SA DROGA

Ni Apolinario Villalobos

Ito ay payo sa mga nagyayabang ng kanilang adbokasiya kuno bilang suporta sa bagong administrasyon sa pagsugpo sa pagkalat ng droga:

Hindi dapat isiping ang bagong matapang na hepe ng pulisya na si de la Rosa at ang lalong matapang na bagong presidenteng si Duterte ay 24/7 na nasa tabi natin at napapagsumbungan “agad” kung may problema. May mga hot lines pero gaano kabilis ang pag-aksyon sa mga problemang itatawag lalo pa at nasa bingit ng kamatayan ang mabibiktima? Mismong ang namumuno ng DILG ang nakadiskubre na hindi mabilis ang pag-responde ng hotline 117 nang tawagan niya ito. Ang LAHAT ba ng lokal na pulis ay mapagkakatiwalaan talaga? Bakit hinintay pa nila ang pag-upo ng bagong presidente at pagkaroon ng bagong hepe ang PNP bago umaksyon laban sa droga? Huwag magpadalus-dalos at maingay dahil pwede namang tumulong sa administrasyon sa tahimik at simpleng paraan….huwag magyabang!

Meron kasing mayayabang sa pagsabing miyembro daw sila ng “DDS” na ang ibig sabihin nito sa Metro Manila ay “Digong Duterte Supporters” pero sa Davao daw ang ibig sabihin ay “Duterte Death Squad”. Ngayon lang ako nakarinig ng ganyang grupo na palagay ko ay isa sa mga sisira sa bagong pangulo kung gagamitin lang sa kayabangan. Baka inaakala nilang pangingilagan at katatakutan sila ng mga kaibigan at kapitbahay dahil miyembro sila ng “DDS”. Kung lehitimong grupo ito na sumusuporta kay Duterte dapat ay i-check na mabuti ng mga namumuno ang mga miyembro dahil baka ang iba ay sumasakay lang sa isyu….silang mga kulang sa pansin. Sa pagkakaroon ng grupong may magandang layunin, ang tinitingnan ay “quality” ng mga miyembro, hindi ang dami kung karamihan naman ay hindi man lang alam kung anong grupo ang sinasalihan nila at sumali lang dahil popular ito.

Ang dapat pang ikabahala ay ang hindi siguradong pagkawala ng problema sa droga kahit may mga pinirmahan na ang mga durugista at nagtutulak. Ang iba ay hindi nakiayon sa operasyon “Tuk-Hang” at nasa paligid pa rin, pagala-gala lang. Pati ang mga pumirma ay baka bumalik din sa dating bisyo.

Dahil sa mga nabanggit, yong mga nuknukan ng kayabangan sa pagpapakita ng “tapang” ay mag-isip na mabuti kung sila ay may mga mga anak na maaaring madamay. Sa isang banda, kung gusto nilang ipagpatuloy ang kayabangan nila, dapat ay itanim sa kanilang utak na kung may mangyari man sa pamilya nila, huwag sisihin si Duterte, de la Rosa at ang mga pulis na hindi makakatulong agad kung sakali.

Sa isang banda, pwede naman kasing i-ayon ang kanilang adbokasiya sa iba pang mga layunin ni Duterte na maraming sinasaklaw. Ang pagbabago ay hindi lang naman sa isyu ng droga. Ang panawagan ni Duterte para sa pagbabago ay sumasaklaw din sa ugali, kaayusan ng trapiko, at kalinisan ng kapaligiran. Sa mga larangang ito sila magpakita ng gilas.

Simple lang naman ang ibig kong sabihin: Kahit maingay at matapang ang isang Pilipino tungkol sa isyu ng droga at hindi magkandaugaga sa pagsuporta kay de la Rosa at Duterte, pero nagtatapon pa rin ng basura kung saan-saan, mapanlamang pa rin sa kapwa at kung may sasakyan ay mayabang pa rin sa pag-drive…. mapagkunwaring dugyot pa rin siya! ….damak!...dupang!...baboy...ugaling pusali!

MAGPAKA-SIMPLE AT MAGPAKATOTOO SA PAGTULONG TUNGO SA PAGBABAGO! HUWAG SUMAKAY SA ISYU PARA MAPANSIN LANG!

Advocacies Cannot Be Dictated

…they may be only emulated or copied

By Apolinario Villalobos

The mistake of some people is that they tend to dictate their advocacies to others, expecting friends to whom they force-feed such to become like them in an instant. What is worse is that if friends just shrug their shoulders or smile with sarcasm, they would feel bad. A person who is sincere in practicing his advocacy is supposed to have only the beneficiaries as the foremost reason for his action, aside from himself who also desires some kind of satisfaction. He should not expect others to imitate him. One should not feel great or “heroic” just because he has helped others. If ever, the manifestations of his action should only serve as signals that others would hopefully receive and will incite them to do the same.

If one’s advocacy for example is to scrimp on many things in life, he should not expect others to do the same because they may have a different lifestyle which makes them spend for as long their purse can afford it. If one is fond of attending seminars to gain knowledge on small-scale business ventures for extra income, he should not force his friends to do the same as they may not really have the time for them, being too sickly. If one loves plants and animals, they should just let their friends see the resulting joy in having them, instead of giving them cuttings, seeds, pups, or kittens….unless, of course, they would ask for them.

If one is fond of helping others, he should not be noisy about it. If they will, however, take notice, he should not elaborate because in all probabilities, many of them will never or refuse to understand his objective. In the first place, the act of giving food, extra money, or befriending the unfortunate need no elaboration why such are being done. Those are simple acts that even a child can understand as feeding the hungry and just being friendly. He should not also tell others to do the same, because they may already be doing “similar” acts which are not necessarily doling out food or money.

Compassion as an advocacy can be expressed in so many ways, the simplest direct way being sincerely smiling at others, not badmouthing them, understanding their situation or indirectly, by praying for them. The act should be sincere enough to be felt by others who perceive it…that in the long run, will hopefully result to its being virally emulated or copied.

Tao ang Nagpapasama sa Relihiyon, Ideyolohiya

At Magandang Adbokasiya

ni Apolinario Villalobos

Walang masamang ideyolohiya tulad ng Komunismo o Demokrasya kung maganda at maayos ang pagpapatupad ng mga namumuno. Walang masamang relihiyon o pananampalataya kung ang ituturo ng mga namumuno ay pawang pagmamahal sa Diyos, o “diyos”, at kapwa tao. Walang masamang adbokasiya kung hindi ito gagamitin sa masama lalo na sa panlalamang ng kapwa. Tao ang dahilan kung bakit may mga kaguluhan sa mundo, dahil sa pagpapairal niya ng kasakiman at kayabangan.

Napakaganda sana ang layunin ng Demokrasya, kung ang nakaupong Presidente, halimbawa, ng isang bansang may ganitong ideyolohiya ay hindi bobo, sakim o kawatan. Ganoon din ang Komunismo, kung ang Chairman ng bansang may ganitong uri ng pamahalaan ay hindi malupit at gahaman sa kapangyarihan, at hindi sagad -buto ang ugaling mapangkamkam.

Sa Demokrasya, lahat ng mga prinsipyo at alituntunin na may kinalaman dito ay pawang kabutihan ang pakay. Halimbawa na lamang ay ang mga batas ng Pilipinas na mismong mga taga-Kongreso at Senado ang may gawa.  Dahil ampaw ang pagkagawa nila ng mga batas, nagawa din nilang paikutan ang mga ito upang makapagnakaw sa kaban ng bayan. Ang kapangyarihan ng isang Presidente ng demokratikong bansa ay para sana sa kapakanan ng taong bayan at ng bansa mismo, sa kabuuhan nito. Subalit, dahil sa panunulsul ng mga tiwaling umaalalay sa kanya, nagawa niyang lokohin ang mga mamamayan. Ang masisisi sa pagkakaroon ng maraming kapalpakan sa isang bansa ay ang Presidente at ang kanyang mga kaalyado, at hindi ang kanilang mga “puwesto” na ginamit nila sa paggawa ng masama.

Ang relihiyon naman ay naimbento ng tao dahil sa kanyang pananampalataya sa kinikilalang Diyos o “diyos”. Bago pa man nagkaroon ng mga relihiyon na nagsanga mula sa pananampalataya ni Moses at Abraham sa disyerto ng Gitnang Silangan, mayroon nang mga pananampalataya sa “lakas” ng iba’t ibang “diyos” na pinaniwalaan ng mga pagano. Pinagkaisa ng mga pananampalatayang ito ang mga tao, yon nga lang ay kanya-kanyang kumpulan ang nangyari at nagtagisan sila ng lakas, na naging sanhi ng kaguluhan. Pinairal kasi nila ang kayabangan at pagkagahaman sa kapangyarihan.

Isa ang Kristiyanismo sa mga naging sanga ng pananampalataya na sinimulan ni Moses sa disyerto ng Gitnang Silangan. Habang napanatili ng mga Hudyo ang pagsunod sa mga sinimulan ni Moses, ang iba naman ay nagpasimula ng sarili nilang relihiyon batay sa mga itinuro ni Hesukristo kaya nagkaroon ng Kristiyanismo. Subali’t kalaunan, nang gamitin ng mga Romanong Emperador ang Kristiyanismo upang mapalawak ang kanilang nasasakupan at mapalakas ang kanilang kapangyarihan, ang naging katawagan dito ay naging “Romano Katoliko”, na  hinaluan nila ng mga ritwal na pagano, dahil ang mga ito ang tinutumbok ng kanilang layuning mahikayat. Nahati rin ang simbahang Katoliko sa dalawa kaya nagkaroon ng “Orthodox” na humiwalay sa “Romano”. Pinatili ng “Orthodox” ang mga orihinal na gawi, samantalang maraming binago ang “Romano”.

Noong panahong mismong mga emperador ng Roma ang naging “papa” o “pope”, nagkabentahan pa ng indulhensiya o indulgence upang “mawala” daw ang kasalanan ng mga mananampalatayang bibili nito! Ang mga nagsulputang grupo ng “Bagong Kristiyano” naman ay malabnaw  ang pagkilala kay Maria na “ina” ni Hesus. Dahil sa mga nagsuluputang sekta at kulto sa kasalukuyang panahon, lalong nagkaroon ng kalituhan sa pananampalataya dahil bawa’t grupo ay nagpipilit na sila ang “tama”.

Samantala, ang adbokasiyang pagtulong sa kapwa ay nagbunga ng mga Non-governmental Organizations o NGO. Sa simula, ang pondo ay galing sa mismong bulsa ng mga pilantropong nagtatag ng mga NGO. Kalaunan, sila ay tinulungan ng ibang mas malaking NGO. At, kalaunan pa, tumulong din ang mga NGO sa gobyerno upang mabilis na maipaabot ang tulong sa mga taong mahihirap, kaya “pinadaan” sa kanila ang pondo ng mga proyekto. Ang paraang “pagpapadaan” ng pondo sa mga NGO na may layuning malinis ay “nasilip” ng mga gahaman upang magamit sa pagnakaw ng pera mula sa kaban ng bayan. Nagkaroon ng kutsabahan sa pagitan ng mga taga-gobyerno at may-ari ng NGO, kaya ngayon ay may mga kasong tulad ng kinakaharap ni Napoles na may kinalaman sa pagnakaw nila ng bilyon-bilyong pera mula sa kaban ng bayan!

Sa bandang huli…ang katanungang maibabato na lang natin sa hangin, kasabay ng isang malalim na buntong hininga  ay, “…tao…tao…bakit ka pa ginawa upang mabuhay sa mundo?”