Showing posts with label Philippijnes. Show all posts

0

Nagiging OA ang mga Militanteng Grupo...nakakawalang ganang panigan tuloy!

Posted on Thursday, 19 November 2015

Nagiging OA ang mga Militanteng Grupo
…nakakawalang ganang panigan tuloy!
ni Apolinario Villalobos

Malaking bagay ang nagagawa ng mga militante sa pagpapaliwanag ng mga bagay na nangyayari sa ating bansa, sa iba’t ibang larangan lalo na sa ekonomiya at pulitika. Kung baga ay sila ang tagapag-gising ng mga Pilipino dahil sa ingay na ginagawa nila. Subalit ang magpasimula sila ng karahasan o violence tuwing may rally ay hindi maganda.

Ang pinakabagong pangyayaring mababanggit tungkol dito ay ang APEC Summit sa Manila.Sinamahan pa ang mga local na mga militante ng mga kasapakat o kaalyado na galing sa ibang bansa. Hindi nagkulang ang mga local na pamahalaang nakakasaklaw ng mga lugar na kinampuhan ng mga grupong militante sa pagbigay ng kaluwagan. Ang mga ahensiya naman ng gobyerno ay hindi nagkulang sa pagbigay ng paalala, lalo na sa mga schedule ng pagsara ng mga kalsada at babala kung hanggang saan lang dapat ang mga raleyista. Subalit may mga balitang nagpipilit pa rin ang mga militanteng grupo sa pagpapakita ng “tapang” sa pamamagitan ng pagsugod sa hanay ng  mga nakaharang lamang na mga pulis.

 Ayon sa mga field reporter ng radio, ang mga grupo ng mga militante ang unang nangdadarag o nagpo-provoke sa hanay ng mga kapulisan na humaharang sa kanila sa pamamagitan ng pag-agaw ng kanilang mga truncheon o kalasag at pagtutulak sa mga ito. Mabuti na lang at hindi natitinag ang disiplina ng mga kapulisan na nagpakita ng matinding pasensiya sa kabila ng nakakatulig na pagmumura mula sa mga estudyanteng militante.

Narinig ko mismo ang live coverage sa isang pangyayaring pinarinig ng isang AM radio station. Sa background ng coverage ay maririnig ang tilian at sigawan ng mga nagra-rally, na sinisingitan ng komento ng reporter kung paanong itulak ng mga estudyante ang mga pulis na ang iba ay inaagawan pa ng kalasag, subalit nang gumanti ng tulak ang mga pulis, narinig agad ang pagsigaw ng isang estudyanteng: “….hayan mga kababayan, nakikita ninyo ang karahasan ng mga pulis…”. Napamura tuloy ako – pero sa hangal na estudyanteng lider pa man din yata ng grupo. Sila itong nanguna sa pagtulak, pero sila pa ang may ganang magreklamo at magpakita sa taong bayan na sila ay inaapi ng mga pulis!

May nagsabi sa akin na karamihan sa mga militanteng grupo sa Pilipinas ay sinusupurtahan ng mga Komunistang lumalaban sa Demokrasya, kaya kung mapapansin, dominante sa mga kulay na ginagamit nila sa mga streamers at banners ay pula, simbolo ng komunismo at sosyalismo. Isa sa mga pinag-aaralan din daw nila ay kung paanong epektibong makadarag o maka-provoke ng mga anti-riot police na humaharang sa kanilang daraanan tungo sa mga bawal na gustong pagdausan nila ng rally, tulad ng harapan ng mga embassy, Mendiola, at Malakanyang. Maituturing na nagtagumpay sila sa pag-provoke kung papaluin na sila ng mga pulis na makukunan ng retrato. Nang mabisto ang strategy nilang ito, gumamit na lang ng water cannon ang mga anti-riot police.

Sa ganang akin, hindi masama ang mag-rally pero dapat ay sa tamang paraan,  sa pamamagitan ng pagrespeto sa mga itatalagang alituntunin ng mga ahensiya, lalo na ng mga local na pamahalaang masasakop ng aktibidad. Kung ano ang bawal, dapat ay sundin. Kahit saan ay pwedeng gawin ang rally dahil kokoberan naman talaga ito ng mga reporter ng diyaryo, radio at TV. Kahit halimbawa ay laban sa Kongreso na nasa bandang Quezon City ang rally, ito ay maaaring gawin sa Luneta o Liwasang Bonifacio o sa bakuran ng UP, atbp.  Ang ilalabas naman sa TV, diyaryo at ibo-broadcast sa radio na layunin ay aabot pa rin sa lahat ng sulok ng Pilipinas. Dahil dito, hindi kailangang mag-provoke ng mga pulis na naatasan lamang na magmintina ng kaayusan at pumigil sa anumang pinsala na mangyayari, upang masabing nagpakita ang mga ito ng “police brutality”. Trabaho lang ang ginagawa ng mga pulis. Maaaring marami rin sa kanila ang galit sa gobyerno pero hindi lang nila mailabas…yan ang dapat ding isipin ng mga nagra-rally.

Hindi kailangang sumigaw na ang background ay Congress o Malakanyang dahil ang importanteng malaman ng mga Pilipino ay mensahe ng mga nagsasalita sa rally. Bakit kailangan pang may masaktan o dumanak ng dugo? Paanong papanigan ng maraming Pilipino ang mga bistado nang mga komunistang nagra-rally, kung sila mismo ay naninira ng mga gamit ng mga embassy, plant boxes, poste ng ilaw, nang-aagaw ng truncheon ng pulis na nakaharang lamang sa kanila, at nag-iiwan ng basura mula sa sinunog na mga effigy, at mga balot ng pinagkainan nila, pati mga basyo ng mineral water?

Dahil sa hindi magandang gawi ng mga militanteng nagra-rally, ipinapakita nila na kailangan pang maging marahas upang magtagumpay sa pagpaparating ng mga mensahe. May napagtagumpayan ba naman sila? Hindi na ba pwedeng gumamit ng mahinahong paraan? Ang orihinal at tunay na layunin ng rally ay upang magkaroon ng pagkakataon ang mga grupong makapagparating ng kanilang mga hinaing sa mga kinauukulan. Nasira lamang ang layuning ito nang makarating sa bansa ang ideyolohiyang sosyalismo na ang pamamaraan sa pagtamo ng inaasam ay idinadaan sa karahasan.

Kawawa ang mga Pilipinong ang kaisipan  ay hindi na nga “nahinog” sa ideyolohiyang Demokrasya na ibinigay ng mga Amerikano, ay ginulo pa ng “Sosyalismo” na talaga namang hindi angkop sa kultura ng mga ito na nakasalig sa mga relihiyong Kristiyanismo at Islam!

Kalaban din ako ng korapsyon pero malayo sa isip ko ang patayan o pagdanak ng dugo upang matanggal lamang ito sa gobyerno…


1

Mga Likas o Natural na Bagay ang Ginagamit na Anting-anting...HINDI BALA NA MAY LAMANG PULBURA

Mga Likas o Natural na Bagay ang Ginagamit na Anting-anting
…HINDI BALA NA MAY LAMANG PULBURA
Ni Apolinario Villalobos

Kawawa ang mga taong nagpapauto sa mga arbularyo o kung sino man na nagsasabing ang bala, lalo na ang “live” o ang may lamang pulbura ay isang anting-anting. Ang ganitong pang-uuto ay sinimulan ng mga taong nagnanakaw ng bala mula sa kung saan mang imbakan at binibenta sa mga taong tanga na naniwala naman. Sinabi ko na sa isang blog ko noon tungkol sa isyu ng tanim-bala, na kung ituring man na anting-anting ang bala, dapat ay yong walang lamang pulbura dahil ang ginagamit lang ay ang “metal” na nilalagyan ng pulbura na kung hindi yaring tanso ay tingga. Puwede ngang baguhin ang porma tulad halimbawa ng pagpepe o pag-flatten ng basyong bala upang maipormang pendant, o di kaya ay lagyan ng dalawang “kamay” upang magmukhang krus at magamit na palawit sa kuwentas….ganoon lang. Hindi kailangang bumili sa mga nagtitinda ng mga ninakaw na bala, sa halagang Php1,500.00 ang isang piraso! Ayaw ko na lang isulat kung bakit nagkakaubusan ng bala sa mga imbakan nito. Ang isang ordinaryong mamamayan ay hindi naman nakakabili ng paisa-isang bala.

Batay sa mga nasagap kong impormasyon galing mismo sa mga nagtatago ng balang may pulbura, “panlaban” daw ito sa mga taong may masamang balak sa kanila, kaya swak sana sa mga OFW na ayaw mabugbog o magahasa ng mga malupit o manyak na employer. Ang masama, pati mga matatanda ay napagpaniwala din ng mga unggoy na nangraraket! Sabihin ba naman ng mga hangal na ito na hahaba ang buhay ng taong may itinatagong bala, kaya ang mga uugud-ugod na gusto pa yatang mabuhay nang mahigit 100 taon, ay hindi rin magkandaugaga sa pagbili, sa halip na gamitin ang perang galing sa pension, na pambili ng gamot sa rayuma man lang!

Matagal nang ginagamit ang tanso o copper at tingga o lead, na panlaban sa masamang ispiritu, lalo na sa kapre, pero  hindi sa kapwa-tao. Bumibigat daw ang taong mayroon nito kaya hindi basta naitatakas ng kapre, kaya pati sanggol ay palaging may katabing bala na nakabalot sa pulang tela dahil ang kulay pula ay kalaban din ng masamang espiritu. At tungkol pa rin sa kulay pula…yong ayaw masaniban ng masamang espiritu, maliban sa balang nakabalot sa pulang tela ay nagsusuot din ng pulang bra o kamison at panty kung babae at ang lalaki naman ay palaging may pulang panyo. Sa ilalim ng unan nila ay mayroon ding pulang panyo. Sa panahon ng pagreregla ng babae, lalo silang ligtas!  Pinaniniwalaan na ito bago pa dumating ang mga Kastila. 

Ang ginagamit na panlaban sa kapwa-taong may masamang balak ay dinasalang langis na umaapaw sa sinidlang maliit na bote kapag nasa harap mo ang taong may masamang balak. Hindi nakokontra ang isang masamang balak ng kapwa- tao sa pamamagitan ng balang nasa bulsa o pitaka, dahil kung totoo man, wala sanang inuuwing OFW na nasa kabaong o buntis dahil na-rape ng employer, o di kaya ay naka-wheel chair, o di kaya ay lalaking Pilipinong ni-rape o binugbog ng Arabo! At, lalong wala sanang namamatay sa pagkabaril o natutusok ng patalim, at nakitang nakahandusay na lamang sa isang tabi. Ang isang nakausap ko, tatlong bala nga daw ang palagi niyang dala, pero sa kasamaang palad pa rin, mahigit limang beses pa rin daw siyang naholdap sa Cubao! Kaya ngayon hinahanting na niya ang co-boarder niyang dating pulis na natanggal sa trabaho dahil sa katiwalian, upang pakainin ng mga balang ibinenta sa kanya! Dalawa daw sila sa boarding house nila ang binentahan ng mga bala ng ungas na dating pulis.

Kung anting-anting ang gusto dahil ang inaasam ay karagdagang “lakas”, ang dapat gamitin ay mga kristal, bato, o mga bahagi ng mga halaman. Balutin mo man ang katawan mo ng mga ito ay walang sisita sa airport o pantalan kaya walang mangingikil na taga-AVESECOM o OTS. Pwede ka lang sigurong pigilan sa pagsakay dahil baka isipin nilang sintu-sinto ka, kaya sa halip na i-detain ka o hingan ng pera, baka ihatid ka pa pauwi sa inyo dahil sa awa nila!

Totoo naman talagang may iba’t –ibang uri ng “lakas” na nanggagaling sa mga bato at kristal dahil sa taglay nilang mga mineral. Ang isang pruweba rito ay ang bato-balani (magnet), quartz, jade, lalo na ang hindi pa gaanong kilalang batong “tourmaline” na napatunayang humihigop ng dumi sa loob ng katawan. Ang mga bahagi naman ng mga halaman ay talagang gamot kaya nakakapagpalakas ng loob kung may dalang maski pinatuyong dahon, ugat o balat man lang. May mga dahon na maski tuyo ay pwedeng amuyin upang mawala ang pagkahilo o pananakit ng tiyan dahil sa kabag, at mga pinatuyong ugat o balat ng kahoy na kapag ikinunaw (dipped) sa kapeng iniinom ay nakakagamot din….yan ang mga anting-anting na dapat ay palaging nasa bulsa at bag!

Ang mga tao namang nauto kaya nakabili ng bala sa halagang Php1,500.00, magmuni-muni na, lalo na yong mga OFW na ang pamilya ay nagkandautang-utang, may maipanlagay lang sila sa recruiter at pambili ng tiket ng eroplano, at ang kabuuhang halaga ay katumbas ng mahigit sa isang taong pagpapa-alipin sa ibang bansa. Huwag magpakatanga dahil lang sa bala. Kaya nagkakaroon ng mga tiwaling kawani sa airport ay dahil sa mga taong matitigas ang ulo. Nakasilip tuloy ang mga kawatan sa airport ng dahilan upang sila ay kikilan. Kung mahuli naman, at marami naman ang umaming may dala nga ng bala, ay saka sila magngunguyngoy at magsisisi! Ang masakit pa ay nadadamay ang mga taong wala talagang kaalam-alam sa “anting-anting” na ito.

Dapat tandaang kung walang tanga, ay walang nagagantso o nalilinlang ng kapwa! Kung totoo mang may nagtatanim ng bala sa mga bagahe, ang tanong ay… SINO ANG MGA NAGSIMULA SA PAGBIGAY NG DAHILAN KAYA NAGING RAKET ITO? HINDI BA MISMONG MGA PASAHERONG TANGA NA AKALA AY LIGTAS SILA KUNG MAY BALANG DALA? DAHIL SA TAKBO NG ABNORMAL NILANG ISIPAN, NAGKAROON NG KIKILAN SA AIRPORT KAYA NADAMAY ANG MGA INOSENTENG PASAHERO. Patunay sa raketang ito ang report na sa kabila ng naka-log na kulang-kulang sa isang libong “nahulihan”, wala pang kalahati ang nakasuhan. Ano ang ang nangyari sa iba?...eh, di “napag-usapan”!!


At, ang pinakamahalagang paalala: malakas na pananampalataya sa Pinakamakapangyarihan ang pinakamagaling na anting-anting ng tao…wala nang iba! Huwag lang magdasal ng malakas habang nagpapa-inspection ng bagahe sa airport….hinay-hinay lang sa pagpapakita ng matiim na pananampalataya upang hindi mapagkamalang “jet-setter” na baliw!

0

Why Filipino Foods are not Popular Abroad Compared to those of other Asians'

Posted on Monday, 2 November 2015

Why Filipino Foods are not Popular Abroad
Compared to those of other Asians’
By Apolinario Villalobos

To put a straight answer to the question….it’s because names of Filipino foods in classy restaurants are “proudly” in Spanish or French, unlike those of other countries with authentic native names. As we know, people of other nations, especially those in the west, prefer the exotic, the native…and not what they already have in their country. So, in their desire to try something exotic, they would go to Korean, Japanese, Indonesian and Thai restaurants for a taste of Asia.

I am expressing this concern after reading an article in a weekend supplement of a broadsheet about a Filipino cook who has gone places, and the write-up is complete with photos of recipes that are his masterpieces – all with French names, though prepared with native ingredients! Filipino cooks who prefer to be called “chefs”, are obviously, so ashamed to name their dishes based on the main ingredient that they use. Perhaps, they should name, for instance, snail cooked in coconut milk, just as “ginataang kuhol”, the fern tops salad as “kinilaw na pako”, the “pinakbet” as just that, as named, coconut pith salad, as “kinilaw na ubod ng niyog”, misua soup as “sopas na misua” instead of “angel’s hair soup”, etc. There is, however, a problem with the “bird’s nest soup” that should be named “sinopas na laway ng ibon”.

There are a few Filipinos based in other countries, and who have ventured into the restaurant business, but most still prefer to hide their Filipino identity by using foreign-sounding names for their establishment, afraid that they will not attract customers, other than fellow Filipinos. Most also prefer to offer Mediterranean dishes introduced by the Spanish colonizers in the Philippines, such as the “arroz Valenciana”, “chorizo”, “estofado”, etc. when these can be prepared the Filipino way and given Filipino names. The hypocritical effort is obviously, an acrid residue of colonial mentality.

It is interesting to note that, in Arab countries, “saluyot” is used as an ingredient in spicy chicken curry, but in our country, only the lowly Filipinos eat the said vegetable, despite the already known fact, that it can prevent diabetes. A classy Chinese restaurant in Manila serves “alugbate” as an appetizer, but again, only mostly Visayans appreciate the said vegetable which is also known as Madagascar spinach or Chinese spinach, and those who cook it, know only of monggo as the appropriate taste enhancer. Still in the Middle East, one way to prepare eggplant is to sauté it in oil and spices until it becomes mushy, which then, is eaten with bread. But in the Philippines, despite the abundance of eggplant, what most Filipinos know as a dish for it is “tortang talong” or an ingredient in “pinakbet”, or an insignificant ingredient in “achara” or pickles, and still for the lowly, “binagoongang talong” or just “inihaw na talong”.

In Thai restaurants, they serve “bagoong rice” with thin slices of green mango and toasted dried krill (alamang) or baby shrimps on the side. Filipinos love it, but local carinderias do not serve them or only very few even attempt to cook it at home, despite the availability of ingredients in wet markets. Still, Filipinos do not mind paying for the pricey Thai coffee, although, it is just an ordinary black coffee mixed with “condensed milk”, that can be prepared at home. And, to top it all, the mentioned offerings are listed in the menu with Thai names!

So far, only the street food vendors are bold enough to give their palatable goodies “exotic” names, such as ‘adidas” for chicken feet, IUD for chicken intestine, “pares” for soupy mixture of shredded beef, cow skin, chili flakes, soy sauce, and toasted garlic – paired with quick-cooked fried rice.


When Fiilipinos have foreign visitors, they are brought to classy restaurants, unless the latter request for something local. Oftentimes, no initiative is taken by most Filipinos to introduce what are ours. A classic attempt, however, was made by a Filipina when she brought her German guest to a mall and went to the Filipino section for candied tamarind. While picking up a pack, the host was proudly talking about the fruit as being abundant in the Philippines. When the guest looked at the label, she saw a “Made in China” printed prominently as the source of the product!....well, at least the proud Filipina tried.

0

Sa Pagbisita ng santo papa sa Pilipinas...maraming napatunayan ang mga Pilipino

Posted on Monday, 19 January 2015



Sa Pagbisita ng santo papa Francis sa Pilipinas
…maraming napatunayan ang mga Pilipino
Ni Apolinario Villalobos

Maraming napatunayan ang pagbisita ng santo papa, Francis, sa Pilipinas:

·        May disiplina ang mga Pilipino… may nabalya man ay hindi sinadya, kung nakapagmura man ay sarili ang tinukoy, at walang takot sa pamamaos kung sumigaw dahil nasanay sa mga rally noong panahon ni Marcos.

·        Matapang kung humarap sa anumang banta ng bagyo o bombing kaya walang takot kung makipagsiksikan kahit may bitbit na bata…nasanay kasi sa pagharap sa unos na dulot ng matinding korapsyon sa gobyerno.

·        Kayang tumayo sa ilalim ng walang humpay na buhos ng ulan kahit malusaw ang make-up at tumabingi ang iginuhit na mga kilay dahil nabasa. Ibig sabihin, may katawang matibay at mukhang maganda pa rin kahit lusaw na ang make-up at tabingi ang mga kilay…kaya ngang indahin ang gutom dahil sa hagupit ng mga gahaman sa gobyerno, eh!

·        Kahit babae kayang magpatumba ng mabigat na concrete barrier dahil hindi sinasadyang  naisalya nang magkaroon ng hindi rin sinasadyang stampede…nakakaya nga ng mahihirap ang mabigat na buwis na ipinataw ng BIR, na dapat ay mga mayayaman ang bumalikat, contrete barrier pa kaya?

·        Matibay ang sikmura na hindi naringgan ng pag-alburuto kahit walang laman sa kabila ng magdamagang pagbantay sa puwesto na pinaghirapang makuha…nasanay na kasi sa pagsikmura sa nakakasukang mga mukha at salita ng mga buwaya sa gobyerno.

·        Handang mag-abot ng sariling kapote sa katabing matanda, bata o buntis na nakaligtaang maabutan ng nasabing donasyon o di kaya ay walang perang pambili nito…nasanay na kasi sa ugaling mapagbigay at maawain pa kahit sa mga tiwaling opisyal na asal-demonyo!

·        Nakakaawit kahit ang tono ng boses ay hindi umaalis sa linya ng lower “do”, ibig sabihin ay hirap umabot sa linya ng “re”, lalo na sa linya ng “mi”…hindi naman kasi halata dahil marami silang may ganitong “ginintuang boses”. Nagkukunwari na lang na sila ay nagsi-“second voice”. Lahat ay gagawin ng Pilipino upang maging bahagi ng isang pakikibaka.

·        Kayang maglakad ng kung ilang kilometro papunta sa mga dadaanan ng santo papa at Luneta dahil sarado para sa mga sasakyan ang mga kalye…pagpapakita ng kasanayan dahil madalas kulang ang baong pamasahe….at yan ang totoo, dahil mismo ang santo papa ay alam na dina-divert ng gobyerno ang mga resources na dapat sana ay para sa mahihirap sa pamamagitan ng sapat na sweldo at mababang presyo ng mga bilihin.

·        Na likas  sa Pilipino ang pagpasa ng kung anu-ano, hindi lang pamasahe, mula sa pasaherong nasa malayong bahagi ng jeep papunta sa driver, o di kaya sisi sa iba kung may bulilyaso, kundi pati na mga ostiya mula sa mga pari papunta sa mga nakalahad na mga kamay sa bandang likuran ng mga “quadrant”…isang pagpapakita ng magnanimous sharing nang magkaroon ng concluding Mass sa Luneta.

·        Kayang magpakasimple nang mga Pilipino. Walang nakita ni isang mukha ng showbiz personality na dinaanan ang TV camera, kahit na ang mga kapatid ng presidente ay nakihalubilo bilang simpleng mamamayan, lalo na si Kris Aquino na kung hindi ininterbyu tungkol sa karanasan niya ay hindi nagsalita. For once, nagpabilib sila!

·        Hindi takot magkaroon ng alipunga dahil sa magdamagang pagkababad ng mga paa sa tubig… sa paghintay sa santo papa na muntik nang hindi makarating sa Tacloban dahil sa bagyo, at habang nagmi-Misa na ito sa gitna ng malumanay na hagupit ng bagyong Amang. Nasanay na ang mga Pilipino sa amoy ng alipunga na nanggagaling sa mga bulwagan kung saan ay ginagawa ang mga batas!

Yan ang Pilipino…walang takot…may katawang matibay…may ilong na bantad na sa umaalingasaw na amoy ng korapsyon…may kaisipang matalas…at pagmamahal na sa puso ay umaapaw!...nag-iisa at hindi pangkaraniwang lahi sa balat ng lupa…kaya naatasan ng santo papa Francis na maging sugo sa pamamahagi ng mga salita ni Hesus at marubdob na pananampalataya sa Diyos! Sa Pilipinas lang sila matatagpuan, bansang kahit lugmok na sa kahirapan dahil sa tindi ng korapsyon ay pilit na bumabangon!


0

Ang "Golden Rule" Na Dapat Isaisip ni Pnoy Aquino

Posted on Monday, 29 September 2014



Ang “Golden Rule”
Na Dapat Isaisip ni Pnoy Aquino
Ni Apolinario Villalobos

“Huwag gawin sa iba ang ayaw mong gawin nila sa iyo”…. “Golden Rule” o Gintong Salawikain na dapat palaging isaisip ni Pnoy Aquino. Sa ginagawa niya ngayon kay Gloria Arroyo na maya’t maya niyang binabato ng pagsisisi, hindi malayong gawin din sa kanya ito ng kanyang mga kalaban pagbaba niya sa puwesto. Dapat sana niyang unawain na lahat ng mga umupong presidente ng Pilipinas ay nabahiran ng katiwalian, at hindi nakaligtas sa iba pang pamumuna hindi lang ng mga kapwa pulitiko, kundi maski ordinaryong mamamayan. Maliwanag na hindi lang sa administrasyon ni Gloria Arroyo nagsimula ang mga katiwalian, na naipon nang naipon sa tagal ng panahon dahil hindi naresolba ng mga pumapalit na administrasyon. Ang cronyism na akala ng mga Pilipino ay nabura sa kultura ng pulitika nang mawala si Ferdinand Marcos ay naiwan pa rin pala sa administrasyon ng pumalit na si Cory Aquino, at lalo pang lumala!...kaya tuloy pa rin ang corruption, yon nga lang malabnaw ang turing.

Mana-mana…yan ang nangyayari sa mga problema ng bansa na namamana ng mga bagong administrasyon mula sa kanilang pinalitan. May karapatang pumuna ang bagong upong presidente subalit hindi niya pwedeng gawing dahilan ang mga minanang problema, sa pagka-inutil niya sa pagpapatupad ng mga bagong programa at paglutas ng mga problemang kinakaharap niya, mga problemang nangyari na sa ilalim ng administrasyon niya.

Ang palaging pagbato ng sisi sa ibang tao ay tanda ng karuwagan at kahinaan sa paglutas ng mga problema. Ang isa pang tawag sa ganitong gawi ay “paghuhugas-kamay”. Sa kagustuhan ng taong naninisi na magkaroon siya ng isang magaling na imahe sa mata ng tao, lahat ng mali ay ibabato niya sa iba. Pagka- makasarili ding maituturing ang ganitong ugali dahil ang tinitingnan lang niya ay ang kanyang kapakanan.

Ang dapat gawin ni Pnoy habang may natitira pa siyang panahon ay lutasin ang mga problema niya sa kanyang administrasyon na animo ay mga talabang nakakapit ng mahigpit sa kinakalawang na barko! Dahil sa bigat ng mga talabang ito na dumagdag sa bigat ng makapal nang kalawang na tanda naman ng pagka-inutil sa pagharap sa mga problema, sa halip na umusad ay lulubog ang barko na nagsisimbolo naman ng Pilipinas!