Showing posts with label Rod Duterte. Show all posts

0

Ang Iba't Ibang Uri ng "Relasyon", si Duterte, at ang Pilipinas

Posted on Sunday, 23 October 2016

ANG IBA’T IBANG URI NG “RELASYON”, SI DUTERTE
AT ANG PILIPINAS
Ni Apolinario Villalobos

Maraming uri ng relasyon. May mga relasyon na hindi dapat bigyan ng masamang kahulugan dahil “magkakaibigan” lang..walang malisya. Meron namang relasyon na nagsimula sa pagiging magkaibigan hanggang nagkahulugan ng loob kaya nabahiran ng karnal na pagnanasa sa isa’t isa…kaya “nagka-ibigan”.  May mga relasyon din na umusbong dahil sa pagka-manyak ng babae o lalaki, kaya ang pinaglaruang pagparaos ng kalibugan ay naging bisyo, at ang masama ay nakaperhuwisyo pa ng iba, tulad ng ginawa ng isang kilalang babaeng deny to death pa rin ng kanyang kakatihan sa katawan kaya nagkaweng-kaweng ang mga epekto, lalo na sa pagkalat ng droga!

Sa relasyon ng mga bansa, ang palaging isinasaalang-alang ay ang kinakatigang ideyolohiya na kung hindi malayang Demokrasya ay mapanupil na Komunismo. Ang isa pang kinokonsidera ay ang pananampalataya ng mga mamamayan na kung hindi nakaugat sa Kristiyanismo (Christianity) ay sa Islamika (Islamic Faith) naman.

Ang Pilipinas ay may makulay at mayamang kulturang nabahiran ng iba’t ibang kalinangan ng ibang bansa, at sa ugat naman ng mga mamamayan ay nananalaytay ang dugo ng iba’t ibang lahi. Subalit dahil matagal ang pagkasakop ng mga Kastila at Amerikano sa Pilipinas,  sila ang tumatak sa kaisipan ng mundo na may malakas na impluwensiya sa bansa at mga Pilipino. May isang libro tungkol sa mga bansa na nagsabing ang “spoken language” ng mga Pilipino noong 1950’s ay Kastila maliban sa Tagalog. Sa pag-usad ng panahon sa ilalim ng Amerika, napalitan ang Espanyol ng Ingles at pilit pang sinapawan ang Tagalog, dahil sa mga eskwelahan, pinilit ang mga mag-aaral na magsalita ng Ingles lamang sa loob ng paaralan.

Sa tagal ng relasyon ng Pilipinas sa Espanya, naging Katoliko ang karamihan ng mga Pilipino. Nang makipagrelasyon naman sa Amerika, ang ibang Katoliko ay naging Protestante. Pagdating sa pagpapatakbo ng bansa, naging “palaasa” o “dependent” ang Pilipinas sa Amerika dahil mismong ang halos kabuuan ng Saligang Batas nito ay kinopya sa ginagamit ng Amerika. Maliban diyan, mismong Amerika ang nagpanukala ng ganitong “dependence” o pagpaasa sa mga Pilipino sa kanya. Ang tingin kasi ng mga Amerikano sa mga Pilipino ay “helpless little brown brothers” na kailangang diktahan, o kaya ay bulyawan at paluin kung nagkamali, at kailangan pang hawakan ang mga kamay upang matugaygayan (guided properly).

Dahil sa matagal na relasyon ng Pilipinas sa dalawang bansa, ang  naging kaisipan ng Pilipino ay para bang wala nang ibang magaling na relihiyon kundi Katolisismo. At, sa pagpapatakbo naman ng gobyerno, wala nang pinakamagaling kundi ang itinuro ng Amerika. Subali’t ngayon, sa buong Timog Silangang Asya, napapag-iwanan ang Pilipinas kahit sa simpleng agrikultura na ang pagpapakadalubhasa sa pagtanim ng palay ay itinuturo sa International Rice Research Institute (IRRI) sa Pilipinas. Ang mga kalapit-bansa ng Pilipinas ay mabilis ang pag-usad sa kabila ng kanilang dalisay na kulturang walang bahid o impluwensiya ng nakaraang mananakop nila tulad ng Inglatera (Great Britain) at Pransiya (France).  Ang mga kalapit-bansang ito ng Pilipinas, na Thailand, Malaysia, Indonesia, at Vietnam ay hindi Kristiyano at ang isa ay Komunista.

Ngayon, dahil sa ginagawa ni Duterte na putulin ang nakasanayang relasyon sa bansang Amerika na animo ay naging tanikalang pumipigil sa pag-usad ng Pilipinas, tinawag siyang “bobo”, madaldal, “tactless”, at kung anu-ano pa. Dahil sa adhikain niyang magkaroon ng sariling kapita-pitagang imahe ang Pilipinas sa harap ng ibang bansa, marami ang bumatikos sa kanya. Ang malaking katanungan ay: sino ba sa mga pinalitan niyang presidente ang may ganitong maka-Pilipino o makabayang adhikain at panuntunan? Ang inakala noong maganda ang layunin ni Marcos para sa “Bagong Lipunan” ng Pilipino ay naging diktador naman.

Malimit banggitin ng mga bumabatikos sa kanya ang Call Centers o BPO ng mga Amerikano na kapag nagsarahan ay magdudulot ng kagutuman sa mga Pilipino. Paano silang aalis sa Pilipinas ganoong kumikita sila ng malaki sa mga negosyong ito,  at ang suweldong kinikita ng mga Pilipino ay may katumbas ding hirap nila at tiyaga kaya walang dapat ituring na utang na loob sa isa’t isa…kung baga ay, “give and take” ang sistema. Ang hindi napansin ng mga bumabatikos na ito ay ang matagal nang pagsara ng maraming kumpanyang Amerikano, subalit ang kanilang pagkawala ay hindi naramdaman at hindi nakaapekta sa ekonomiya ng bansa.



0

Ang Pagmumura at si Duterte

Posted on Tuesday, 1 December 2015

Ang Pagmumura at si Duterte
Ni Apolinario Villalobos

Dapat mag-ingat kahit kaunti si Duterte dahil tumitindi ang smear campaign laban sa kanya. Noon ay ang patagong banat sa kanya laban sa kanyang “pambabae” daw at “salvaging”. Mabuti at siya mismo ay nagsalita na tungkol sa mga bagay na ito at umamin pa, kaya wala nang mauukilkil tungkol sa mga ito upang hantarang ibabanat sa kanya. Isa sa mga tinitingnan ngayon ng mga naninira laban sa kanya ay ang ugali niyang pagmumura. Masama mang banggitin, may ginagamit na mga taga-media ang mga kalaban niya kaya sa isang iglap, kalat agad sa buong bansa kung may masambit man siyang pagmumura. Wala tayong magagawa dahil yan ang kalakaran ng pulitika sa Pilipinas.

Ang malas, “tinuka” niya ang pain na tanong tungkol sa pagdating ng santo papa, sa pagsagot subalit may kasamang pagmumura. Pinagpipiyestahan ng mga maninira ang ugali niyang pagmumura at pagiging prangka. Dahil sa ginagawa niyang pagmumura ay nagiging tactless siya.

May mga taong naging ugali na ang pagmumura kaya automatiko ang pagsambit ng maaanghang na salita na naging bahagi ng kanyang bokabularyo. Dapat baguhin ang ganitong pag-uugali na hindi man dinidekta ng puso ay masama ang epekto lalo sa mga taong banal kuno pero mahilig namang magbanggit ng “for Christ’s sake” o “for God’s sake” na mas matinding blasphemy at laban sa isa sa mga kautusan sa Ten Commandments. Ang mga banal na ito ay nagsa-sign of the cross pa kapag nakarinig ng masama o nakakita ng masama. Bakit hindi na lang sila maglagay ng busal sa mga tenga o di kaya ay maglagay ng pantakip sa mga mata na ginagamit ng mga kutsero sa kanilang kabayo para diretso ang kanilang tingin kapag naglalakad sa kalye? Pero kung marinig lang sila kung murahin nila ang kapitbahay at kasambahay kahit pa kararating lang nila mula sa simbahan dahil dumalo sa misa……..nakuuuu!

Upang maipakita ko ang katapatan sa binabahagi ko tungkol sa pagmumura at upang maging makatotohanan ang mga sinasabi ko, aaminin kong nakikita ko ang sarili ko kay Duterte dahil naging bahagi na rin ng pananalita ko ang pagmumura tulad ng “tangna” na pinaiksing “putang ina”, ang “belatibay” na pinaiksing “latibay” upang hindi masyadong maanghang pakinggan, at ang pabulong na “..hit” na sana ay “shit”, pero hindi pa rin nawawala ang “yodiputa”. Tulad ni Duterte, marami rin ang nagalit at nakadanas din ako ng panlilibak dahil sa pagmumura ko. Ang masakit lang, ang iba pala sa kanila ay matindi naman palang manira ng kapwa!

Sa mga naging president ng Pilipinas ang kilala sa pagmumura ay si Manuel L. Quezon na ang ginagamit na kataga ay mula sa wikang Kastila…maraming nagalit sa kanya noon lalo na ang mga kasama niya sa gobyerno na karamihan ay nakatikim ng pagmumura mula sa kanya. May dati akong boss na ang ginagamit na salita ay “Jesus Christ” or “Jessezzzz” sabay hawak sa kanyang noo…at ngayon ay malamang kasama na niya dahil namayapa na siya. Yong isang kaibigan ko naman ay paborito ang “damn you” at “go to hell”, patay na rin siya at malamang ay nandoon na rin siya. Yong isa pa ay “demonyo ka” o di kaya ay “demonyo” lang kung walang kausap pero nadapa o nauntog o may nakalimutan sa bahay.

Ang pagmumura ay isang paraan upang lumuwag ang naninikip na dibdib ng isang taong galit. Sa halip na lakas ang gamitin niya sa pamamagitan ng pagsuntok sa kausap o manira ng anumang gamit na mahawakan ay dinadaan na lang niya sa pagmumura.  May nasimulan naman sa Japan na pantanggal ng tension na sanhi ng paninikip ng dibdib, at ito ay ang pagsigaw kahit halos namamaos na. Subalit may paraan na ngayon upang mapalitan ang ganitong uri ng paglabas ng galit, sa pamamagitan ng paghinga ng malalim o “deep breathing”. Sa kamalasan, may isa akong kaibigan na sa sobran galit ay pinilit ang sunud-sunod na deep breathing kaya hinimatay dahil na-choke…kinapos ng hangin! Ayaw kong mahimatay tulad niya.

Ang problema sa kultura natin na may pagka-colonial pa rin, kapag ang pagmumura ay ginawa sa English o Kastila, parang wala lang ang epekto, pero kung ang pagmumura ay ginawa na sa Pilipino, ang nakakarinig, lalo na mga banal daw ay para nang natapunan ng ipot ng pusa sa mukha. Hindi ko sinasabing hindi masama ang pagmumura. Subalit dapat ay maghinay-hinay sa paghusga sa mga taong nagmumura. Mabuti nga lumabas ang masamang salita lang mula sa kanya, hindi tulad ng ibang nagbabanal-banalan na ang masamang ugali ay nagkakaugat sa puso nila at diwa kaya habang tumagatal ay yumayabong pa. Ang pagmumura namang inilalabas ay walang pagkakataong yumabong dahil….yon nga, ibinuga na ng bibig!

Narinig ang tape tungkol sa pagmumura ni Duterte sa santo papa, kaya malinaw na ginawa nga niya. Isa itong maituturing na “tactlessness” o kawalan ng pasubali o ugaling bara-bara sa salitang kanto….na talagang mali. Subalit si Duterte ay kilala sa paghalo ng mga biro sa kanyang pananalita, kaya malamang, para sa kanya ay joke ang sinabi niya….pero joke na masama o hindi nararapat dahil si Francs bilang pinakamataas na lider ng simbahang Katoliko ay tinuturing na banal kay tinawag na “santo papa”. 

Kilalal sa pagbiro ang mga Bisaya, na kahit maanghang sa pandinig ay hindi naman bukal sa kalooban ng nagsabi, tulad ng pabirong “gi-atay ka”  o “lilinti-an ka” na ang mga kahulugan ay ayaw ko na lang sabihin. Mabuti na rin ang ginawang pagpuna kay Duterte, para hindi isipin ng santo papa na tino-tolerate ng mga Pilipino ang ganitong ugali…at baka hindi na siya magsalita ng blessing sa Pilipino tuwing mamintana upang magbasbas sa mga taong nag-aabang sa kanya.

Pero, sa isang banda, kung papipiliin ako sa pagitan ng isang taong nagmumura subalit ang layunin ay magkaroon ng pagbabago sa isang sistema ng gobyerno na may makapal na kulapol ng korapsyon at may napatanuyan na, at sa isang taong namang dahilan ng kagutuman at kahirapan ng buong bayan dahil sa kawalan ng malasakit, kahit hindi pa nagmumura at animo ay larawan ng pagkabanal at pagka-santo na pagkukunwari lang pala….ang pipiliin ko ay ang nagmumura!

Ang ginawa ni Duterte kahit pa maituturing na joke ay patunay sa binitiwan niyang babala noon na kung maging presidente siya ay wala siyang sasantuhin….kaya humanda na sila!


0

Naisahan ni Duterte ang mga Detractors niya sa Pag-amin ng mga Ginawa niya...hindi siya plastic tulad ng Iba!

Posted on Monday, 30 November 2015

Naisahan ni Duterte ang Mga Detractors niya sa Pag-amin
ng mga ginawa niya…hindi siya plastic tulad ng Iba!
Ni Apolinario Villalobos

Sa pinakahuling sinabi ni Duterte, walang kagatul-gatol na inamin  niyang nagkaroon siya ng iba pang asawa at dinispatsa niya ang mga masasama. Ano pa ngayon ang uukilkilin sa pagkatao niya dahil ang mga bagay na ito ang mga pinag-iinitan ng mga mapagkaunwari niyang detractors na kalaban sa pulitika?

Sino ngayon ang asal-demonyo, si Duterte ba na ang mga babaeng naging bahagi ng kanyang buhay ay hindi niya itinuring na “kabit” kundi napamahal din sa kanya kaya hindi niya pinabayaan sa pamamagitan ng kaya niyang sustento kahit maliit lang…o ang ibang mga opisyal ng gobyernong nakaupo ngayon na maipakita lang na kunwari ay “macho” ay kung sinu-sino ang pinapalabas sa media na “kabit” nila… o lalo na yong mga walang konsiyensiyang pagkatapos buntisin ang nagsmasahe sa kanila sa massage parlor o nai-table sa beer house ay basta iiwanan, o di kaya ay makapagsustento lang ng malaki sa kerida ay nangungurakot sa kaban ng bayan?

Sino ngayon ang asal-demonyo, si Duterte ba na umaming nagdispatsa ng mga salot sa lipunan na maski ilang ulit nang ikinulong ay nakakalabas pa rin dahil sa piyansa ng mga big time financiers nila, kaya nakakapangholdap pa rin at nakakapagbenta ng droga na ikinasasama ng mga kabataan (take note: hindi sapat na “umamin” kaya guilty na siya, dahil legally ay wala pang napatunayang may dinispatsa siya, at malamang ay “good riddance” pa para sa mga kaanak ng mga dinispatsa na nakabistong sila ay masama talaga kaya hindi na nagreklamo pa)…o ang mga magnanakaw na mga opisyal na hindi na nakaisip na dahil sa ginagawa nila ay marami ang nagugutom at naghihirap, sa pamamagitan ng mga ghost projects at paggamit ng mga ghost NGO o di kaya ay pakikipagsabwatan sa mga ito?

Sino ngayon ang asal-demonyo, si Duterte ba na upang ma-monitor ang nangyayari sa lunsod na kanyang pinamumunuan (Davao City) ay nagmaneho din ng taxi sa gabi upang personal na makita ang tunay na sitwasyon…o, ang mga walanghiyang opisyal ng gobyerno na bahagi na ng pagkatao nila ang pagsisinungaling at pagmamagaling, ganoong kaya lang naman nasa katungkulan ay dahil sa dinadala nilang apelyido…o yong ni hindi nakaranas na maipit ng trapik sa EDSA…o nakatikim ng NFA rice?

Iba ang sitwasyon ng Davao kung ihambing sa ibang bayan o lunsod. Pinagtataguan ito ng mga taong tumatakas sa batas dahil may ginawang kasalanan sa kung saan mang lalawigan, bayan, o lunsod na nakapaligid ditong pinanggalingan nila. Pinamumugaran din ito ng mga NPA, lalo na sa Agdao isang slum area na nasa tabing- dagat, na kung tawagin noon ay “Nicaragdao”. Ang mga nakatira sa Davao ay nabibilang sa iba’t ibang kulturang Pilipino,  tulad ng Maranao, Maguindanao, Tausug, Badjao, mga tribu ng Lumad, at mga dayo galing sa Visayas at Luzon – lahat sila ay dapat pakisamahan at asikasuhin ng patas. Hindi din nalalayo ang sitwasyon ng Davao sa iba pang lugar na may mga drug pusher. Ngayon, hindi man 100% na tahimik o crime-free ay masasabing kontrolado na nang umupo si Duterte bilang mayor. Ang dating magulong Agdao ngayon ay tahimik na…panatag na ang kalooban ng mga naglalakad sa lunsod kahit hatinggabi…walang manlolokong taxi driver.

Walang mawawala kay Duterte kung ipilit ng administrasyon na i-disqualify siya na halata naman kahit pa sabihin ng Malakanyang na hindi sila nakikialam sa desisyon ng COMELEC. Hindi na tanga ang taong-bayan upang hindi masakyan ang mga sinasabi ng grupo ni Pnoy. Ayaw lang ng taong bayan na magkaroon uli ng mga marahas na pagkontra dahil wala din namang magandang mangyayari, tulad ng nakakahiyang resulta ng “EDSA People Power”, na bandang huli ay halos isumpa ng mga taong nagising sa katotohanan. Hindi bulag ang taong-bayan upang hindi makita ang mga nilangaw na selebrayson ng people power kuno na ito, dahil ang mga dumalo ay mga kamag-anak ng mga Aquino at mga crony nila na lumipat lang mula sa kampo ni Ferdinand Marcos noon, kaya hanggang Ayala lang sila tuwing mag-celebrate.

Natataranta ngayon lahat ng nasa oposisyon dahil biglang sumirit ang popularidad ni Duterte at naungusan niya ng milya-milya si Poe, isang araw lang pagkatapos niyang magdeklarang tatakbo sa pagka-pangulo. Malas na lang ng mga huling nag-over the bakod dahil mismong si Duterte ang umayaw sa kanila. Natataranta sila dahil inamin ni Duterte na walang problema kung si Bongbong Marcos ang ka-tandem niya, na alam ng lahat, na ang hatak ay “solid north”, at malaki-laki ring bahagi ng Visayas at Mindanao. Hindi maikakaila na marami pa ring namamayagpag na Marcos loyalist groups.

Baka sabihin ng mga detractor ni Duterte na hindi siya maka-Diyos. Tamaan na ng kidlat ang magsabi niyan, lalo na ang mga nakaupo ngayon sa puwesto! Sila ang hindi maka-Diyos na dapat ay tusukin ng kidlat dahil nasilaw sa perang ninakaw nila sa kaban ng bayan at hindi na nagsawa sa mga oportunidad na halos wala na yatang katapusan sa pagdaloy at tinatamasa nila habang sila ay nasa kapangyarihan!


Bilang huling hirit, baka naman sabihin ng mga desperadong mapanira na hindi macho si Duterte o di kaya ay anak ito ng pari o di kaya ay anak sa pagkakasala ng isang artista, o ng isang na-rape na madre o di kaya ay kapatid sa labas ni Ferdinand Marcos sa labandera nila, para lang may mabanggit. Ang pinakamagandang gawin sana ng mga nagmamagaling pero kuwestiyonable din naman ang pagkatao ay magpaka-disente na lang sa pangangampanya…huwag ipaling ang mga sinasabi sa mga personal na bagay. Sa halip, sana ang gawin ng mga nangangampanya ay magpaliwanag tungkol sa mga plano nilang gagawin kung sakaling manalo, tulad ng sinasabi palagi ni Duterte kung ano ang gagawin niya sa mga drug lords, mga nagnanakaw sa kaban ng bayan, etc! Huwag silang magpakita ng mala-demonyong ugali at pagkagahaman sa puwestong inaasam ngayon pa lang, kahit hindi pa tapos ang 2015!

0

Davao's Indegenous People

Posted on Friday, 15 August 2014



Davao’s Indigenous People
By Apolinario Villalobos

When the moon is at its fullest and the forests are awash with the sweet fragrance of the flowering wild fruit trees, it is time for a thanksgiving. And, the tribes that inhabit the hills and mountains of Davao gather for a feast. But this time, to give lowlanders an opportunity to have a glimpse of their colorful culture, the yearly thanksgiving is held in the city.

Distributed in pockets of small villages throughout Davao’s 19,672 square kilometers area, the number of tribes in this part of Mindanao is staggering. Davao’s coastal areas pockmarked by the Guiangas, Atas, Bagobos, Tagacaolos, Mandayas, and Tagaods. The Mansakas inhabit the mountains; the Mangoangans live along the Tagum River; the Tagalianaos enliven up the area between Garaga and Katil; and the Culamans are found near Sarangani.

Typically of Malay-Indonesian stock, Davao’s ethnic groups are generally of slight build. They are characterized by a moderately broad and long face with full lips, oblique eyes, dark hair and reddish brown skin with a slight olive tint.

As a part of their culture, they give special attention to their colorful attire and body ornaments, especially, during festive occasions. Their clothing is made from hand-stripped abaca fibers and dyed to the desired colors that they prepare from leaves, barks and roots. The careful and meticulous process involved in the preparation account to the durability of the materials. They is why, for them it is just normal to wear an “ongpak” (shirt) of a great grandfather.

Providing elaborate trimmings to the hand-woven skirts and shirts are colorful beds and shells. Arranged usually in geometric designs or in strips, the beads provide a lively contrast to the dark shade of the cloth.

Unlike the northern ethnic groups who are fond of tattoing their bodies, the southern ones make use of roots and barks of “kinarang” and “silkahib” trees as well as tusks and shells in decorating their bodies. A native outfit is never complete without leglets of seeds and rattan strips, necklaces and earrings that also double as necklaces. For the men, an ivory disc covers each ear, making them elaborate part of the ceremonial costume.

The women wear a tight-fitting jacket over an undershirt which reaches down to the figure-hugging “panapisan” (skirt). The men on the other hand wear the “ongpak” (shirt) which is open in front, and completing his attire is the saruan (knee-length pants) that is supported by a belt.

A complete raiment of a native could cost about two or three carabaos, a whooping amount that could come close to five digits. This exorbitant price could just be fair considering the effort exerted in making a single skirt which normally takes about three to four months to finish, including its last phase of preparation which is the glossing with the use of shells.
As lowlanders would ridicule those with stained teeth, so do would the natives with those who have white teeth. For them, one who has white teeth is just like a monkey. Blackening and filling of the teeth at an early age of twelve or thirteen is a part of their culture.

Using a black sticky substance derived from a process known only to them, the teeth are rubbed until they assume a shiny sheen. The filling of a tooth on the hand could be very painful as it reaches up to the stump. Some sort of a reddish tinge lends color to the teeth by the time the youngster reaches the betel nut chewing age.

There’s a belief among the natives that the body has two souls, “Takawana”, the right hand soul, the good one, and “Tebang”, the left hand soul, the bad one. While “Takawana” is attached to the body until death, “Tebang” wanders off from the sleeping body in search of things with unhappy influence, resulting to nightmarish dreams or horrible mental images.

Though how primitive they may look in the lowlander’s point of view, the natives, especially, the Manobos believe in the existence of powerful spirits. The most powerful of these is called “Manama” or “Kalayagan”. He is considered as the creator of all and he is believed to be living beyond the skies where he can see everything that man does. Only the “Mabalian” (spirit man), a datu, or an old wise man can communicate with him.

Then there’s the couple of spirits, “Mandarangan” and “Darago”, god and goddess of warriors. The natives believe that the couple live in the crater of Mt. Apo which emits great amount of sulphur. To appease them, a sacrifice has to be offered to them.

The focal point of their belief in spirits is “limokon”, a bird supposedly used by them in communicating with the living. However, some of these tribes consider “limokon” as a bird of omen. But to some, it brings an important message from the spirits whenever it makes a call, hence, all activities must immediately be stopped.

With their spirit-centered life, the natives attribute almost everything to the supernatural beings. Even just the flowering of betel nut tree had to be enhances by ceremonies, as well as, common activities like planting and harvesting of rice.

Almost all aspects of the southern natives’ culture and traditions are showcased during the yearly Kadayawan Festival held during the month of August in Davao City.