Showing posts with label barangay. Show all posts

The Elisa P. Bernardo Elementary School

In New Passi, Tacurong City

By Apolinario Villalobos

It was a scorching afternoon when I was invited by Judith Bernardo to New Passi, a barangay at the foot of Magon Hill, after we met at a party, hosted by a cousin. I deemed it another adventure, so I accepted her invitation as I was curious about her project or donation for the school named after their mother, Elisa Panizales Bernardo. As I had still time to be spent in the area, I thought it would be a worthwhile trip.

From the city of Tacurong, we drove over the paved highway, turning left at the junction where the San Lorenzo Ruiz parish church was located, just across the Cordero mango grove. Both sides of the road were shaded by the thickly-foliaged African palms. Very noticeable was the fast development of Baras, where the Bird Sanctuary and the Jarell Resort are located, as well as, Upper Katungal. Practically, houses of indigenous materials stood proudly side by side with colorful concrete ones which were made more interesting by their contemporary architecture. I even noticed a lodging inn with an obviously western block design. Very noticeable, too were the number of small convenience stores (sari-sari stores) and small stalls filled with wet market commodities, that lined both sides of the tidy road. Their presence manifested the affluence of the residents.

We dropped by the Barangay Hall of Baras where Judith delivered donated sets of aprons needed for a certain project. I learned that she has been engrossed in various projects in Baras and New Passi for several years now. When we reached New Passi, we went straight to the site at the back of the Principal’s office where a two-burner stove of concrete and bricks was being constructed. It was intended for the feeding program of the school for the children of poor farmers, and which was initiated by Judith’s elder sister, Nita. As a background, the feeding program was conceived by Nita when she learned about the heavy absences every Monday and Friday. She was told by the principal at the time, Charlie Braga, that many students are impoverished, so that most of them would go to school without taking breakfast at home. From then on, Nita regularly donated I sack of rice which volunteer mothers and teachers cooked into gruel.

On the other hand, the sight of teachers and mothers cooking gruel on makeshift stove on the ground made Judith decide to have a sturdy stove made for them. The design is such that combustible wastes except those made of rubber and plastic could be used as fuel. She personally looked around for able masons who could undertake the construction.

Adjacent to the school is a small parcel of rice field donated by the late Serafin Bernardo to the school so that it would be able to generate an income for projects. Since the time of Charlie Braga as principal, it was well-maintained.  Incidentally, Mr. Braga has been transferred to the neighboring school of Baras as a promotion. He was also responsible for the picturesque landscape of the school, the main avenue of which is lined with hardwood trees. Pockets of flower gardens are also distributed throughout the campus.

The other concern of both Judith and her sister, Nita is the lack of library. There had been plans for its construction but unexpected problems would always crop up. On our way back to the city, Judith confided her wish that someday the project would be realized, but realistic that I am, I told her that assistance from concerned sectors is necessary, First, a structure had to be built and second, books are needed to fill the shelves. The project would surely involve a considerable amount. I confided that I have the same wish….but with a hope that benevolent hands would “touch” the school someday.

May Isang Roger…

By Apolinario Villalobos

May isang Roger (hindi tunay na pangalan) akong nakilala sa barangay na aking dinaanan. Napansin ko kasi ang isang magandang resort na pang-international and kalibre. Nang magtanong ako ay binanggit ang pangalan niya kaya hinanap ko. Ang nakilala kong may-ari ay naka-short ng maong at t-shirt na kupasin at may mga butas, parehong halatang binili sa ukayan.

Ayon sa kanya, hindi siya degree-holder dahil kapos sa pera ang kanyang mga magulang. Magsasaka ang kanyang tatay at may maliit na tindahan naman ang kanyan nanay. Pagtatanim at pag-aani ng palay ang kanyang kinalakihang trabaho at isa pang kapatid na lalaki na si Zaldy (hindi tunay na pangalan). At kahit sa baryo ipinanganak at lumaki, hindi naging hadlang ang kanyang katayuan sa kanyang pinangarap na maginhawang buhay pagdating ng tamang panahon.

Wala siyang diplomang pinagmamalaki , pero proud siya dahil ang kanyang kapatid na babae ay naging degree holder at nagkaroon ng mataas na puwesto sa isang government agency, at tatawagin kong Myrna (hindi tunay na pangalan). Hindi rin siya naiimbitahan sa mga pagtitipon sa bayan dahil ang mga barkada niya ay tulad din niyang mga taga-baryo. Lahat silang magkakapatid ay nagsikap sa abot ng kanilang makakaya upang mapakinabangan ang kapirasong lupang kanilang nililinang. Ang buong pamilya nila ay nagsiksikan sa isang maliit na bahay na unti-unting dinugtungan upang magkaroon ng kaluwagan sila sa pagkilos sa loob lalo na sa pagtulog.

Hindi siya nasiraan ng loob nang pumanaw ang kanilang mga magulang, at sa halip ay pinag-ibayo pa niya ang kanyang pagsisikap bilang panganay sa mga lalaking magkapatid. Sinubukan niyang mag-buy and sell ng palay at nagtagumpay naman hanggang makapagpatayo ng gilingan (rice mill) at makabili ng trak ng panghakot ng mga palay. Lalo pa siyang nagtagumpay nang makapag-asawa ng isang masinop at magaling humawak ng pera. Sa pag-usad ng panahon nagkaroon sila ng mga anak na naigapang nilang mag-asawa upang lahat ay makatapos ng kolehiyo.

Dahil ang kanilang baryo ay nasa paanan ng burol kung saan ay natuklasan ang isang bukal, naisipan niyang magpatayo ng isang maliit na resort na sa kalaunan ay lumaki at lumawak ang nasasakupan. Nagkaroon ito ng mga overnight facilities at mga fish pond na ang inaaning tilapia, hito at dalag ay binebenta rin sa mga taong hindi naliligo sa resort. Sa kabila ng pagiging busy ay nagawa pa niyang tumakbo bilang Barangay Chairman at nanalo naman. Lalo pang naging tanyag ang kanyang resort dahil sa kanyang katayuan bilang opisyal. Sa kabila ng natamong tagumpay, hindi nakitaan ng kayabangan si Roger. Naka-tsinelas pa rin siya palagi, naka-maong na short pants at t-shirt na binili sa ukayan.

Bilang pasalamat sa natamong tagumpay, regular na nag-aambag si Roger sa isang parukya (parish) na nag-iipon ng pera na magagamit sa pagpapatapos ng simbahan.

The Barangay

By Apolinario Villalobos

The grassroots level of government, in particular, the Barangay, is not free from anomalies and corruption because of “familiarity” among officials and staff due to the smallness of community. Many council members may even be blood-related and the staff , especially, the Secretary appointed by the chairman, in most probability could be related to him or a member of the family. This situation definitely breeds abuse and unprofessionalism.

Memoranda issued on office protocol and decorum become just “fillers” of bulletin boards where they are displayed….and never heeded. The Secretary, for instance, who is supposed to be the first to report to the office should not log in at past 9:00AM and leave before 5AM!....well, as a niece, for instance of the Chairman, she could very well brag, “what are we in power for?”

The Barangay level is where future officials of the country are supposed to learn the rudiments of “public administration”, especially, with the current system that requires regular preparation of reports in “black and white”. But what if the Chairman happened to have just been voted because of his popular image, despite his or her lack of even a high school diploma? That is where the academically- successful members of the Council and the Secretary are supposed to come in to fill the void of the Chairman’s academic inadequacy.

The Barangay Chairman should, therefore, learn how to please the Council members and appoint a Secretary whom he could trust with the preparation of documents required of him or her by the next higher level of the LGU – municipality or city. On the other hand, he or she should also learn how to “dance” with the Council members so that he will not be left out in the open. These unfortunate options breed corruption, incompetence, irresponsibility and abuse that will definitely jeopardize the whole barangay, as cover-up of misdoings would surely occur.

Many barangays are prevailed upon by their mayors who are also prevailed upon by their governors, and that is how wholesale corruption occurs. Unless the Department of Interior and Local Government Secretary is iron-fisted and courageous, corruption in the government will never be solved….as law makers, themselves, on the upper echelon of the political system of the country have their own issues of the same kind.

This is the reason why Duterte keeps on saying that “in his time”, he will do his best to cut corruption…and, after his term, will he still give a damn?....that is a very serious question to tackle, unless Filipinos will cooperate, be vigilant and join hands to support him and choose another leader with the same caliber. Meanwhile, the barangay level should be closely watched…because that is where corruption takes root!

DAPAT TANGGALIN ANG SANGGUNIANG KABATAAN

AT BAWASAN ANG MGA BARANGAY KAGAWAD

Ni Apolinario Villalobos

HINDI DAPAT MANGGALAITI SA INIS ANG MGA GRUPO AT TAONG DISMAYADO DAHIL SA BALITANG HINDI MATUTULOY ANG ELEKSIYON PARA SA MGA BARANGAY OPISYAL. ALAM NAMAN NILANG MAKAKAAPEKTA ANG ELEKSIYON SA MOMENTUM NG MGA HAKBANG NA GINAGAWA NG GOBYERNO LABAN SA DROGA. ANG PINAPAKITA NILA AY PARANG PAGPAPAHIWATIG TULOY NG KAWALAN NILA NG SUPORTA SA PAGSUGPO SA SALOT NA DULOT NITO.

KUNG MAY PROBLEMA SA MGA OPISYAL NG BARANGAY NA PALPAK ANG PERFORMANCE, PWEDE NAMAN NILANG IREKLAMO SA SANDIGANBAYAN. ALAM NAMAN SIGURO NG DILG KUNG ANO ANG GAGAWIN SAKALING MAUBOS ANG MGA OPISYAL NG MGA BARANGAY NA NAGSASABWATAN SA PAGGAWA NG KATIWALIAN.

SA GANANG AKIN, KUNG MATULOY ANG ELEKSIYON, SANA AY HUWAG NANG ISAMA ANG SANGGUNIANG KABATAAN (SK)  DAHIL HINDI NAMAN ITO EPEKTIBO. ANG MGA NABOBOTO, KALIMITAN AY ESTUDYANTE KAYA HINDI SULIT ANG SUWELDO SA KANILA DAHIL KAHIT WEEKEND AY HINDI NAGRI-REPORT PARA MAG-TRABAHO, KAHIT MAGWALIS SA PALIGID NG BARANGAY HALL MAN LANG. ANG IBA NAMAN AY MGA ANAK O KAPATID O KAMAG-ANAK NG MGA NAKAUPO SA BARANGAY. ANG MGA PROJECT NA GINAGAWA NILA AY KAYA NAMANG GAWIN NG KAHIT SINONG KAGAWAD, DAHIL ANG MGA ITO AY TUNGKOL LANG NAMAN SA PIYESTA AY SA PALIGA NG BASKETBALL.

HINDI DAPAT IDAHILAN ANG “PAGSASANAY” BILANG PAGHANDA SA MAS NAKATATAAS NA PUWESTO KAPAG SILA AY UMABOT NA SA TAMANG GULANG. BINIBIGYAN TULOY NG MASAMANG KAHULUGAN ITONG LAYUNIN, DAHIL  AYON SA IBA, BATA PA LANG AY SINASANAY NA SILANG MAGING KORAP. HINDI KO NILALAHAT ANG MGA BARANGAY DITO DAHIL MAY MGA BARANGAY NA ANG MGA OPISYAL AY MATITINO AT MASIGASIG.

KUNG PAKIKIPAG-UGNAYAN DIN LANG SA MGA KAPWA NILA KABATAAN ANG PINAPAGAWA SA SK, ITO AY PWEDE NAMANG I-ASSIGN SA ISANG KAGAWAD DAHIL NOON PA MANG WALA PANG SK, DATI NANG GINAGAWA ITO NG ISANG KAGAWAD. NAGKAROON LANG NG GANITO SIMULA NOONG PANAHON NI MARCOS UPANG ANG ANAK NIYANG SI IMEE AY MAGKAROON DIN NG BAHAGI SA GOBYERNO.

KAPAG TINANGGAL ANG SK, ANG BUDGET NA NAKALAAN DITO AY MAGAGAMIT NG BARANGAY SA MAS MAKABULUHANG PROYEKTO. AT, LALONG MADADAGDAGAN ANG BUDGET NG MALILIIT NA BARANGAY KUNG BAWASAN DIN ANG MGA BARANGAY KAGAWAD.

Ang Barangay Real Dos

…ng Bacoor City, Cavite

Ni Apolinario Villalobos

Hindi madali ang mamuno dahil kailangan ang paninimbang upang walang masaktan o magsabing sila ay pinabayaan. Sa isang barangay, halos lahat ay magkakilala, kaya ang turingan ay magkakapamilya, lalo na sa isang maliit na barangay tulad ng Real Dos ng Bacoor, Cavite City.

Ang Barangay Real Dos, ay pinamumunuan ng pinakabatang Chairman sa buong lunsod, si BJ Aganus, at inaalalayan ng may kabataan ding mga Kagawad. Sa kabila ng maliit nilang pondo mula sa buwis na binabahagi ng pamahalaang lunsod ay nagawa pa rin nilang magpatupad ng mga proyekto. Maganda ang nagkaisa nilang panuntunan na hindi dapat patagalin ang paghawak ng pondo hangga’t maaari dahil maraming dapat paggagastusan na kailangan ng mga ka-barangay nila.

Inumpisahan ng bagong grupo ang kanilang mga proyekto sa pamamagitan ng pakikipagtulungan sa homeowners’ association ng Perpetual Village 5 kung saan matatagpuan ang Barangay Hall, sa paglunsad ng mga proyektong pang-kabataan upang magamit ang  bagong gawang basketball court. Ibinalik din ang regular na schedule sa paghakot ng basura.

Bumili sila ng bankang gawa sa fiberglass upang magamit sa pag-rescue tuwing may baha; dinagdagan ang bilang ng radio units na mag-uugnay sa mga tanod at opisyal ng barangay; pinalitan ang mga ilaw-kalye na ordinaryong bombilya, ng makabagong LED lights, upang makatipid sa konsumo ng kuryente, at inasahan ding tatagal ang mga ito; nagkaroon din ng libreng gamutan.

Ang mga plastik na mesa na pinapahiram sa mga ka-barangay kung may okasyon ay pinalitan ng gawa sa matibay na stainless steel sheets. Kaya, hindi man sinasadyang maulanan, ang mga mesa ay sigurado nang tatagal. Dinagdagan din nila ang mga trapal na ginagamit lalo na kung may pinaglalamayan.

Ang pinakahuli nilang ginawa ay ang pagpabubong ng nakatiwangwang na lote sa magkabilang gilid ng Barangay Hall. Ang nasa kanlurang bahagi ay nagagamit na ngayon kung may pagpupulong kahit na umuulan at tirik ang araw. Ang silangang bahagi naman ay lalagyan ng mga upuan upang may mapagpahingahan ang mga taong pumipila para sa serbisyo ng barangay health center.

Kinakausap din ni Barangay Chairman Aganus ng personal ang mga pasaway sa barangay, lalo pa at ang iba sa kanila ay halos kasinggulang lamang niya…na epektibo naman, dahil na rin sa pakisama. Walang masamang tinapay para sa Barangay Chairman dahil lahat ay gusto niyang bigyan ng pagkakataon upang magbago, magkaroon ng kabuluhan at respeto sa sarili. Hindi man niya sabihin, makikita sa ginagawa niya na mangyayari lamang ang pagkakaroon ng respeto sa sarili ang isang tao, kung siya ay bibigyan ng pagkakataon at halaga.

Nakakatuwa ring malaman na kahit kapos kung ituring ang allowance ng mga Barangay tanod ay hindi sila naaapektuhan nito. Nakikita kasi nila na lahat silang nasa pamamahala ni Chairman Aganus ay parehong nagsasakripisyo, maipatupad lang ang sinumpaan at itinalagang responsibilidad sa kanila.

Ang nakakatawag ng pansin ay ang pinapairal ng grupo ni Chairman Aganus na “bayanihan spirit”. Sa pamamagitan nito, basta may lumapit sa kanila upang humingi ng tulong, kahit hindi ka-barangay, ay agad nilang inaaksyunan. Maraming beses na ring nahingan ng tulong si Chairman Aganus ng mga hindi taga-Real Dos, upang gumawa ng follow up sa City Hall. Maganda ang patakaran nila dahil hindi naman ito pakikialam sa ibang barangay. Kung hindi kasi sila umaksyon sa mga request ng hindi taga-Real Dos ay lalabas na tinataboy nila ang mga ito…isang impresyon na ayaw nilang mangyari. Ganoon din ang paliwanag ni Chairman Aganus na nagsabing, pinakikiusapan lang naman daw siya, at isinasabay na niya ang mga follow-up sa mga gagawin kung nasa City Hall siya. Kung tutuusin nga naman, magkakasama ang mga magkakatabing barangay sa iisang administrasyon ng Bacoor, kaya hindi magandang nagkakanya-kanya sila sa pagkilos…sa halip ay dapat magtulungan.

Kung ihahambing sa malalaking barangay, masasabing napakaliit ng mga proyekto ng grupo ni Chairman Aganus, subalit, para sa mga taga-Barangay Real Dos, ang mga ito ay napakahalaga. Wala rin naman silang magagawa dahil pinagkakasya lamang nila ang pondong itinatalaga ng pamahalaang lunsod. At, ang pinakamahalaga, ay nagpupursige sila sa abot ng kanilang makakaya.

Pinatunayan ng Barangay Real Dos, na ang matatag na samahan ng mga bumubuo sa isang barangay ang nagsisilbing pinakapundasyon ng isang barangay kahit maliit ang pondo. Malaking tulong nga ang pondo, subalit aanhin naman  ito kung pagtatalunan lamang na maaaring humantong pa sa siraan? Ang nagsisilbi namang “pandilig” sa pundasyong ito upang lalo pag tumatag at lumago ay ang katatagan din ng namumuno at mga nakakaganang pagpuna ng ibang tao, lalo na ng mga nasasakupan. Sa huling nabanggit, tanggap naman nila na hindi lahat ay nabibigyan nila ng kasiyahan, subalit wala silang magagawa dahil sa limitasyon ng kanilang kakayahan at pondo.

Yan ang Real Dos….maliit nga siksik naman sa samahan…kapos nga sa budget, mayaman naman sa pagkukusa… mga kabataan nga ang namumuno, puno naman ang mga puso ng pagmamalasakit sa kapwa!

BJ Calawigan Aganus: Ang “Cool” na

Chairman ng Barangay Real Dos, Bacoor City, Cavite

Ni Apolinario Villalobos

Ang pinakamahirap na isulat ay tungkol sa isang tao, lalo pa at buhay pa ito, dahil ang isang maling salita na mababanggit ay lilikha na ng malaking reklamo o di naman kaya ay pagtatampo. Subalit iba kung ang buhay ng taong gagawan ng kuwento ay nasubaybayan na mabuti ng magsusulat. Kaya sa katulad ni BJ Calawigan Aganus na ngayon ay Chairman ng Barangay Real Dos, ng Bacoor City, Cavite, ako ay kampante dahil maski papaano ay nasubaybayan ko ang kanyang paglaki.

Mula pa noong kanyang kabataan ay hindi nagbago ang ugali niyang mapagpakumbaba at may mahinahon na boses, walang angas o yabang. At lalong higit ay magalang sa mga nakakatanda. Dumadayo siya sa aming subdivision upang maglaro ng pingpong sa Multi-purpose Hall, dahil wala pa noong basketball court, at ang subdivision naman nila ay bagong developed pa lamang kaya ang ibang bahagi ay bukid pa rin. Ang pinakamalayong narating nila ng kanyang mga kabarkada na taga-amin din ay ang bukid sa bandang silangan ng aming subdivision. Sa lugar na ito kasi ay maraming gagamba, at may maliit na sapang maraming tilapia, hito at dalag. At sa pagkakaalam ko, kahit na may hitsura siya o porma, hindi siya ang tipong mahilig manligaw. At ang pinakamahalagang alam ko tungkol sa kanya ay ang pagtrabaho niya sa murang gulang kaysa maigugol sa barkada ang kanyang panahon. In fairness sa kanya, hindi pa rin naman nagbago ang pakikitungo niya sa kanyang mga kababata at mga kabarkada kahit ngayong Barangay Chairman na siya.

Lumaki siya sa isang tahanan na ang pinairal ay respeto at disiplina, lalo na’t ang kanyang ama, si Cesar ay sumasakay sa barko at kung “bumaba” upang magbakasyon ay sa loob ng isang buwan lamang. Dahil sa ganoong sitwasyon, naipairal ng kanyang ina na si Sophie ang disiplina na dinala ni BJ hanggang ngayong may sarili na siyang pamilya.

Sa gulang na halos dalawampu’t apat na taon pa lamang ay nahirang siyang isa sa mga Konsehal ng Real Dos, ang pinakabata sa konseho. Nakitaan siya ng tiyaga hindi lang ng kanyang mga kasamang opisyal. Kaya sa pagtapos ng termino ng Barangay Chairman na si Vill Alcantara, ay hindi na pinagtakhan ang kanyang pagtakbo dahil na rin sa pambubuyo ng mga taong may tiwala sa kanya. At, tulad ng inaasahan, siya ay nanalo bilang Barangay Chairman.

Ngayon, sa gulang na halos tatlumpo’t dalawa, pinipilit ni BJ na magampanan ang mga responsibilidad ng isang Barangay Chairman sa kabila ng kaliitan ng badyet dahil ang Barangay Real Dos ay siyang pinakamaliit sa sukat at badyet sa buong Bacoor. Maraming problema ang barangay na ibinahagi niya sa pinakahuling balitaktakan na nangyari para sa lahat ng nasasakupan noong ika-21 ng Marso. Buong pagpakumbaba siyang humiling ng pang-unawa sa mga nakadalo. Ang mga lumabas namang mga komento at tanong ay buong hinahon at pagpakumbaba pa ring kanyang sinagot. Katulong niya sa pagpaliwanag sina Kagawad Elena Diala at Kagawad Pojie Reyes na may mga nakatalaga ding proyekto para sa barangay.

Sa naturang miting, hindi naiwasang may maglabas ng mga hiling para sa kani-kanilang subdivision. Upang maipaabot sa mga ka-barangay ang kanyang pagiging patas, ang hindi ko makalimutang sinabi niya ay: “may hiling din nga po ang nanay ko para sa kalye namin, pero hindi ko pinagbigyan dahil mas gusto kong unahin ang iba na mas nangangailangan”.  Ang linyang yon ang nag-udyok sa aking gumawa nitong blog. Naalala ko ang kasabihang naging popular noong panahon ni Marcos na “what are we in power for” at noong panahon ni Erap Estrada na  “weather, weather lang yan” na ibig sabihin ay “ panahon namin ngayon… hintayin ninyo ang panahon ninyo”. Nagbigay inspirasyon sa akin ang sinabi ni BJ, dahil naisip ko na sa panahon ngayon, meron pa palang opisyal ng gobyerno na hindi korap.

Tadtad ng akusasyong may kinalaman sa korapsyon ang gobyerno, at hindi madali ang maging opisyal dahil iisipin agad ng ibang ikaw ay korap din. Alam ni BJ ang kanyang pinasok. Sarado Katoliko ang kanyang pamilya. Sa pakipag-usap ko sa kanyang nanay, nabanggit nito na ang unang paalala niya sa kanyang anak ay ang pag-iwas sa anumang bagay na ikasisira ng pangalan nila, na ibig sabihin ay huwag na huwag niyang idildil ang kanyang daliri sa mga bagay na may kinalaman sa korapsyon. Idiniin niya ang paalala sa pagsabi na kung ganoon din lang ang mangyayari, mabuti pang bumaba na lang siya sa puwesto.

Mapalad si BJ si pagkaroon ng asawa na siyang nagbibigay sa kanya ng inspirasyon, si Kat Ramos, tubong Cavite. Ang nanay naman niyang tubong Tigbauan, Iloilo, bukod sa malambing ay masikap din kaya nagtugma ang mga ugali nila ng kanyang manugang na masinop din sa buhay. Ang tatay naman niya ay tubong Batac, Ilocos Norte – isang Ilocano, kilala sa pagiging maingat sa paghawak ng pera na malamang ay namana rin ni BJ.

Katuwang ni BJ ang mga hindi nagrereklamo at masisipag ding kagawad ng Barangay sa kabila ng maliit nilang allowance na kulang pang panggastos sa pang-araw araw na pangangailangan ng kanilang pamilya. Ang Barangay Real Dos ay kinaaniban ng mga subdibisyong Perpertual Village 5, Luzville, Silver Homes 1 at Silver Homes 2, at  ito ang pinakabagong barangay ng Bacoor, na tulad ng nasabi ko na ay may pinakamaliit na budget, kaya talagang hindi biro ang ginagawa ng mga opisyal na pagkasyahin ang anumang budget na maitalaga.

Ang pinakahuling proyektong naipatupad ng kasalukuyang administrasyon ng Barangay na una nang naihain noong panahon ni Barangay Chairman Alcantara, ay ang  pagpasemento ng natitirang tatlong kalsada ng Perpetual Village 5, na ang suporta ay nakalap naman mula kay Gobernador Jonvic Remulla. Ang iba pang mga proyekto ng barangay ayon kay Chairman BJ ay ang paglilinis ng ilog na magsusuporta sa programa ng city government tungkol sa nature conservation, sanitation at beautification. Bukod pa dito ay ang paglalagay ng mga CCTV camera sa paligid ng Barangay, at ang pagpapa-igting ng mga alituntunin na may kinalaman sa seguridad at droga. Handa rin ayon sa kanya ang Barangay, magkaroon man ng baha dahil ito ay nasa tabing-ilog, at bilang patunay ay ang naka-istambay na isang malaking bangka na galing kay Mayor Strike Revilla.

Napatunayan sa Real Dos na hindi kailangang “trapo” o tradisyonal politician ang isang tao upang maging isang epektibong opisyal…at yan ay sa katauhan ng tinaguriang “Cool Barangay Chairman” – si BJ Calawigan Aganus. Ang “B” pala sa “BJ” ay Brian kaya ang buong pangalan niya ay Brian Calawigan Aganus, for the record. Ang “J” naman ay saka nyo na malalaman.

(NOTE: Hindi ako nakahingi ng abiso kay G. BJ Aganus, sa isinulat kong ito at nagdadasal na lamang ako na sana ay huwag sumama ang loob niya dahil sa pakikialam ko sa kanyang buhay.)

Mga Kuwento Tungkol

sa Barangay Health Workers

ni Apolinario Villalobos

Hindi dapat balewalain ang nakakaawang sitwasyon ng mga barangay health centers ngayon. Sa isang banda ay pwedeng gawin ito ng pamahalaan kung ang layunin nito ay hayaang mamatay ang maraming Pilipino upang mabawasan ang lomolobong populasyon ng Pilipinas. Ganoon lang ka-simple.

May magkakalapit na mga barangay ang naghahati ng serbisyo ng mga health workers na nakatalaga sa kanila sa loob ng isang linggong pagdo-duty ng mga ito. Ito ang remedyong ginagawa ng mga opisyal upang kahit papaano ay makapaglingkod pa rin ang mga health workers sa mga tao kahit lumalabas na overworked na sila. Maganda ang sistema sa punto ng samahan o bayanihan.

Subalit kung bubusisiin, hindi dapat ganito ang nangyayari dahil may karampatang budget namang nakalaan para sa mga health workers na may kanya-kanyang pinangangalagaang barangay. Lumalabas na sa halip na mapunta sa tamang pinaglalaanan ang budget, napupunta ito sa bulsa ng mga tiwaling opisyal. Ibig sabihin, tinitipid ang pera na dapat sana ay magamit sa taong bayan, upang manakaw lang!

May mga health workers na siniswelduhan ng mga local governments na sa aking pananaw ay hindi dapat. Ang budget para dito ay dapat galing sa national agency na DOH. Ang partnership ng DOH at local governments ay dapat limitado sa pagpapatupad ng mga programa. Maliit ang budget ng mga local governments at sila ay may mahahalaga ring pangangailangan. Kung ganito din lang ang sistema, dapat tuluyan nang i-decentralize ang health system at buwagin ang DOH, at italaga ang responsibilidad sa mga local governments na ang budget ay manggagaling sa buwis na awtomatikong kakaltasin sa mga binabayad na buwis.

Sa ganitong paraan, mapagtutuunan pa ng mga local governments ang mga proyekto. Ang mga malalaking ospital ng gobyerno ay pwedeng gawin “self-governing” batay sa kanilang mga patakaran upang mawala ang bureaucracy, ang mga red tapes. Iilan lang naman ang mga ospital na ito. Kung ganito ang mangyayari, wala nang tone-toneladang gamot na bibilhin upang maistak sa mga bodega na hindi naman naipapamahagi ng maayos kaya inaabot ng expiration. Wala na ring kalihim na mag-iisip ng mga animo ay panaginip na proyekto tulad ng “stem cell research”, dahil sa kawalan ng magawa.

Samantala, ang mga kawawang health workers ay nanlalagkit ang katawan dahil sa pawis, at animo ay basang sisiw naman sa ilalim ng ulan, sa pagbabahay-bahay nila upang magpatupad ng mga programa. Dahil sa kagustuhang makapagserbisyo, natitiis nilang mag-abuno ng gastos para sa pamasahe, magbaon ng kanin, kamatis at tuyo o di kaya ay nilagang talbos ng kamote na makakain sa lilim ng puno pagdating ng tanghali, di kaya ay sa karinderya kung meron nito sa paligid upang makahingi man lang ng libreng sabaw. Yong mga assigned sa mga liblib na lugar, halos hindi makalunok ng laway dahil sa nerbiyos habang naglalakad o nakasakay sa habal-habal upang makadaong- palad ang mga taong ni hindi nakakita ng antibiotic o diatab.

Malayo ang DOH ngayon sa DOH noong kapanahunan ng yumaong Juan Flavier. Ang kalihim ngayon, si Ona, ni hindi pa yata nakarating sa mga islang barangay upang makakita ng tunay na kalagayan ng mga taong nangangailangan ng gamot o hindi pa natusok ng hiringelya upang mabakunahan. Pero, marami din naman siyang napasyalan – malalayong bansa, kung saan nakakita siya ng mga high tech na laboratories na nagsasaliksik tungkol sa stem cell!