Showing posts with label Mother Nature. Show all posts

Ang Pagpapahalaga sa Kalinisan ng Kapaligiran

Ni Apolinario Villalobos

Ang kalusugan ng sangkatauhan ay nakasalalay sa kalinisan ng kapaligiran. Ang kapaligiran ay hindi nangangahulugan lang ng mga nakikita natin sa ibabaw ng lupa subalit pati na rin ang nasa ilalim nito at ang kalawakan.

Ang isang mahalagang pangangailangan ng buhay na bahagi ng kapaligiran subalit hindi nakikita ay ang hangin. Dapat langhapin ang hangin dahil sa taglay nitong “oxygen” na kailagan ng ating katawan. Dahil diyan, dapat ay malinis ang hanging ating nalalanghap dahil kung hindi, ang dumi ay hahalo sa dugo na dumadaloy sa buo nating katawan at ang resulta ay iba’t ibang uri ng sakit.

Ang tubig sa mundo ay may dalawang direksiyon – ang papunta sa itaas at ang papunta sa ibaba. Ang may paitaas na direksiyon ay ang “vapor” na mula sa lupa, katawan ng mga tao, hayop, at mga halaman. Ang may pababang direksiyon naman ay ang ulan na resulta ng pagdami ng “vapor” sa kalawakan na nakikita sa pormang ulap. Kung ang “vapor” ay nahaluan ng singaw at buga ng mga pagawaan o factories, nagiging lason ito na hahalo sa babagsak na ulan sa kalupaan.

Kailangang magtulungan ang mga tao upang mapanatili ang kalinisan sa ating kapaligiran. Ang isa sa madaling gawin ay ang paghinay-hinay sa paggamit ng mga bagay na yari sa plastic. At, upang hindi dumami ang mga bagay na plastic sa basura ay ang pag-recycle ng mga mapapakinabangan pang mga plastic containers at pagdala ng sariling bag o basket kapag namamalengke o maggo-grocery.

Kapansin-pansin na marami pang mga LGUs ang hindi nagpapatupad ng mahihigpit na patakaran tungkol sa paggamit ng mga bagay na yari sa plastic. Wala silang problema sa pag-ipon ng mga nakakalat na dumi, dahil kayang walisin. Subalit kapag mga plastic na bagay na ang bumara halimbawa sa mga imburnal, baha ang idudulot nito.

Kung nadadanasan natin ngayon ang pagkasira ng kalikasan at ang pabago-bagong panahon na nagdudulot ng mga pinsala tulad ng bagyo, baha, at sobrang tag-tuyot….walang ibang dapat sisihin kundi sangkatauhan din.

The Agony of Mother Nature

And the Selfishness of Man

By Apolinario Villalobos

Her womb brought forth life of many sorts

On top of the list is man – wise, clever, shrewd

A creature so sharp, with ego that knows no bound

He, whose selfishness, lifted him up from the ground.

At the start, his simple desire brought him food

Also, skins and leaves to cover his bare fragile frame

Then, his carnal yearnings brought him abundant broods

Who later inhabited vast lands – plains, valleys and woods.

Man’s desire has no end, never satisfied, not a bit

He not only breached, what to others are sacred realms

Unmindful and blind to whatever will be the consequence -

He even dares to break Mother Nature’s idyllic, blissful silence.

Greed drove man to scalp mountains of their trapping –

Verdant and lush forests he fell by indiscriminate burning

Reverberating scream of his chainsaw fill nooks and crevices

That drowns panicky calls of birds and their desperate screeches.

Immaculate white and sandy beaches strewn with shells

Though, still practically fringing undiscovered islands and coves

They may no longer be what they are now, as found by those lucky

For their days are numbered just like the rest, now drowned in misery.

Islands pockmarked with diggings for much-coveted minerals

Pitifully belch residues to rivers, lakes, coves even gurgling springs

While man grins his widest for the cash, illicitly and cruelly-gained

Mother Nature just cringes in agony, abused, that for long she’ll pain.

The air that man breaths for whiffs of comfort, relief and dear life -

Now has become a mist of poison, the scourge of his irresponsibility

For bringing forth metallic contraptions belching toxin just everywhere

And even break auditory succor, shaking the world with so much clatter.

With Mother Nature in agony -

man is left…alone,

to determine his destiny!

Ang Napapariwarang Yamang Likas

Ng Pilipinas

Ni Apolinario Villalobos

Ang mga Pilipino ay matatalino

At sa likas na yaman ay sagana tayo

Mga karagatan natin ay umaapaw sa laman –

Isda, kabebe, perlas, at iba’t ibang gulaman.

Mga gubat, tahanan ng mga ibon

Pati ng mga hayop, alaga ng panahon

Mga punong namumutiktik ng mga prutas –

At sa mga sakit ay nakakapagbigay ng lunas.

Mga ilog, sapa, lawa, pati baybayin

Mga palanas, burol, at luntiang bukirin

Ang dulot nila sa mga talagang masigasig -

Masaganang buhay na pawis ang nagdilig.

Noon yan….

Dahil ngayo’y sadyang nakakalungkot

Mga pangyayari na napakamasalimuot

Mga biyayang likas na bigay ng Maykapal

Napariwarang lahat….mistulang ginahasa

Na animo ay babae na nawalan ng dangal!

Mga Berdugo ng Sangkatauhan at Kalikasan

Ni Apolinario Villalobos

Isang uri ng dugo ang nananalaytay sa ugat ng mga berdugo ng sangkatauhan at kalikasan – kulay itim na dugo ng kasakiman. Sila ang mga kurakot sa gobyerno, mga drug lords na pasimuno sa illegal na droga, mga illegal loggers at kapitalista ng minahan…mga ganid sa yaman na wala na yatang kasiyahan sukdulan mang masagasaan nila ang karapatan ng ibang tao at masira ang kalikasan.

Dahil kahit papaano ay may konsiyensiya din kuno, nagtatago sila sa likod ng maskara na abot-tenga ang ngiti para masabing may busilak silang puso. Upang makapagkunwaring sila ay maka-Diyos, may mga iskolar kuno na pinapaaral, yon pala ay kinakalabaw sa pagtrabaho sa kanilang kumpanya bilang kontraktwal na mga empleyado. Nagpapatayo din sila ng mga simbahan at namimigay ng mga donasyon tuwing may kalamidad, yon nga lang karamihan ay expired o pa-expire na kaya kailangang makain agad at kung hindi ay ibabaon ng DSW na naman sa lupa tulad ng ginawa nila sa Tacloban. Sila yong may mga “Foundation” na itinayo upang magamit lang palang pang-discount sa buwis na dapat nilang bayaran!...mga wise talaga!

Mas masahol pa sa on-the-spot na kamatayan ang dulot ng mga berdugong ito dahil unti-unti nilang pinapahirapan ang mga biktima hanggang sa hindi na makagulapay at bumigay….kung hindi dahil sa pagka-adik sa droga ay natokhang nang maging drug runner dahil ang lupang sinasaka sa probinsiyang iniwan ay kinamkam ng mga banyaga upang mapagminahan ng ginto at iba pang likas na yaman.

Sila yong nagkakalbo ng dating luntiang kagubatan, ang naghuhukay ng mga lupang nilason ng kemikal na ginamit nila sa pagmimina, na ang tagas ay dumaloy sa mga ilog hanggang sa mga baybaying dagat at pumatay sa mga isda at iba pang yamang-dagat. Sila rin yong nagko-convert ng mga dating sakahan o taniman ng palay at mais upang maging mga subdivision kaya ang bansa na dati ay isa sa mga exporter ng bigas, ngayon ay importer na lang, kaya ang halaga ay halos hindi na kayang abutin ng malaking bahagi ng populasyon ng Pilipinas.

Ang mga berdugong ito ay maaaring kapwa Pilipino o mga banyagang dumayo sa ating bansa, nagpundar pero ang kinita ay pinapadala naman sa pinagmulang bansa.

On the Exploitation of the Weak

 By Apolinario Villalobos

Natural resources are gifts and blessings from the Creator of the universe and as such should be properly and justly exploited as a show of respect to the Giver. However, the problem in this world is that, practically, the strong overruns the weak in their greedy effort to control anything that got to do with survival. Looking back, history is a mute witness to this desire of powerful nations such as Portugal, Spain, Holland, England, and later, America, Russia, Germany, China, and Japan. Earlier in the history of nations, Portugal and Spain, practically divided the world into two hemispheres for appropriation between the two of them. Later, war was used as an instrument for the appropriation of the weak nations among the strong ones.

Much later, with the blazed marine trails that lead to practically all continents, strong nations overran all of them, with America and her “Manifest Destiny” ideals, leading the pack. Her obsessive drive was masked with a supposedly noble intention to save the “barbarian” and “pagan” inhabitants of forcefully occupied lands from their misery of ignorance, although, beneath it, was the desire to bleed the lands of their natural resources, and the Philippines was among those that suffered this harrowing fate. It should be noted that long before the Spaniards colonized the Philippines, the early inhabitants had a healthy commercial intercourse with other nations, aside from having their own spiritual leaning which was Mohammedan or Islamic. The Americans did not “convert” the Filipinos into Christianity, as when they came, the Spanish colonizers already did it….all they did was turn the face of the Catholic inhabitants towards Protestantism.

If our forefathers fought for the preservation of our nation’s patrimonial rights, today, the Philippine government practically offers it to the highest bidders- whoever they are, if foreigner, the better because of their dollar. The Philippine Constitution meanwhile haplessly and practically turned into a doormat, as provisions after provisions are changed to fit the desires of foreign investors. The apex of irresponsibility was the passing of a law authored by Gloria Arroyo when she was yet a senator, allowing foreigners to own the 100% rights over claimed land intended for mining…this is the root cause of the scandalous mining incidents in the country that to date, have even claimed lives.

The Philippine Mining Law passed in 1995 is a glaring example of how lawmakers can be so naïve to the far-reaching effects of nature-related ventures in the country. They do not seem to understand what displacement, pollution, cultural debacle, immorality, and corruption mean. All that they perceive are the dollar and peso, as well as, the glitter of gold…gains that find their way to the pocket of the corrupt government officials instead of the inhabitants of the affected lands. From a national point of view, practically, no significant benefit has ever been “felt”, “observed”, or “enjoyed”, by the citizens, in case the gains have reached the national coffer. Tangible projects on which these gains are spent, are hideously pockmarked with commissions at different levels of transaction….so, what benefit are the greedy talking about?

Soil erosion and flood are the effect of the careless exploitation of natural resources while on the part of the inhabitants, forced displacements that lead to their migration to slums of urban areas where they eventually succumb to the pummeling of poverty, are the dismal disheartening results, made more grievous by the wearing down of their cultural values. Many girls and boys turn to prostitution to help eke out a living for their starving families. Families live on sidewalks and “mobile homes” – the pushcart which is the most practical way to carry around collected junks from garbage dumps. Fathers who turned “barkers” in jeepney terminals are lured into easy money by big time drug pushers, dangled temptation that they bit, for which they paid with their life.

Catholic bishops and human rights advocates kuno wonder how and why the above-mentioned Filipinos became bad, to the extent of being killed due to their involvement in drug trafficking. These hypocrites are obviously short-sighted because what they see are just the slums where the unfortunate victims live. They fail or refuse to look beyond the slums, so that they will be able to perceive where they came from….and, what made them endure the hellish life in the city!

ON THE ABUSIVE EXPLOITATION OF NATURAL RESOURCES

AND THE PHILIPPINES

By Apolinario Villalobos

THE UTTER EXPLOITATION OF THE NATURAL RESOURCES THAT EVEN GOES BEYOND THE BORDER OF ABUSE HAS BEEN IDENTIFIED AS AMONG THE CAUSES OF POVERTY, FLOOD, AND MOST OF ALL CORRUPTION. IN THE PHILIPPINES, THE GOOD INTENT OF THE SECRETARY OF DENR, GINA LOPEZ IN THIS REGARD, IS UNFORTUNATELY, BEING THWARTED BY SECTORS THAT, OBVIOUSLY, HAVE STAKES IN THIS INDUSTRY. IT IS SO SAD TO NOTE THAT SOME OF THEM ARE NOW PART OF THE DUTERTE ADMINISTRATION.

MINING HAS DISPLACED FARMERS, POLLUTED WATER RESOURCES AND BAYS, AND DENUDED FORESTS RESULTING TO FLOODING…AND THESE HAVE BEEN HAPPENING FOR DECADES. THE SITUATION HAS BEEN WORSENED BY THE LAW AUTHORED BY GLORIA ARROYO IN 1995 WHEN SHE WAS YET A SENATOR, ALLOWING FOREIGNERS 100% OWNERSHIP OF LAND THAT THEY CLAIM FOR MINING. THE SITUATION GOT WORST DURING THE ADMINISTRATION OF BENIGNO AQUINO III THAT SAW THE SEEMINGLY UNCONTROLLED ISSUANCE OF PERMITS THAT ENRICHED EVEN LOCAL OFFICIALS.

IF THE BISHOPS AND HUMAN RIGHTS ADVOCATES KUNO ARE REALLY INTERESTED TO HELP THE FILIPINOS, THIS IS THE AREA THAT THEY SHOULD STEP INTO. UNCHECKED ABUSIVE EXPLOITATION OF THE NATURAL RESOURCES OF THE COUNTRY HAVE A FAR- REACHING MAGNITUDE THAT COULD BE GREATER THAN DRUGS THAT AFFECTS HUMAN LIFE ONLY.

MINING NOT ONLY RESULTS TO THE SLOW DETERIORATION OF THE NATURAL RESOURCES, POVERTY AND CRUMBLING OF CULTURAL VALUES BUT ALSO, THE WEATHER SYSTEM THAT DIRECTLY AFFECTS THE WHOLE EARTH!

ON THE ABUSIVE EXPLOITATION OF NATURAL RESOURCES

AND THE PHILIPPINES

By Apolinario Villalobos

THE UTTER EXPLOITATION OF THE NATURAL RESOURCES THAT EVEN GOES BEYOND THE BORDER OF ABUSE HAS BEEN IDENTIFIED AS AMONG THE CAUSES OF POVERTY, FLOOD, AND MOST OF ALL CORRUPTION. IN THE PHILIPPINES, THE GOOD INTENT OF THE SECRETARY OF DENR, GINA LOPEZ IN THIS REGARD, IS UNFORTUNATELY, BEING THWARTED BY SECTORS THAT, OBVIOUSLY, HAVE STAKES IN THIS INDUSTRY. IT IS SO SAD TO NOTE THAT SOME OF THEM ARE NOW PART OF THE DUTERTE ADMINISTRATION.

MINING HAS DISPLACED FARMERS, POLLUTED WATER RESOURCES AND BAYS, AND DENUDED FORESTS RESULTING TO FLOODING…AND THESE HAVE BEEN HAPPENING FOR DECADES. THE SITUATION HAS BEEN WORSENED BY THE LAW AUTHORED BY GLORIA ARROYO IN 1995 WHEN SHE WAS YET A SENATOR, ALLOWING FOREIGNERS 100% OWNERSHIP OF LAND THAT THEY CLAIM FOR MINING. THE SITUATION GOT WORST DURING THE ADMINISTRATION OF BENIGNO AQUINO III THAT SAW THE SEEMINGLY UNCONTROLLED ISSUANCE OF PERMITS THAT ENRICHED EVEN LOCAL OFFICIALS.

IF THE BISHOPS AND HUMAN RIGHTS ADVOCATES KUNO ARE REALLY INTERESTED TO HELP THE FILIPINOS, THIS IS THE AREA THAT THEY SHOULD STEP INTO. UNCHECKED ABUSIVE EXPLOITATION OF THE NATURAL RESOURCES OF THE COUNTRY HAVE A FAR- REACHING MAGNITUDE THAT COULD BE GREATER THAN DRUGS THAT AFFECTS HUMAN LIFE ONLY.

MINING NOT ONLY RESULTS TO THE SLOW DETERIORATION OF THE NATURAL RESOURCES, POVERTY AND CRUMBLING OF CULTURAL VALUES BUT ALSO, THE WEATHER SYSTEM THAT DIRECTLY AFFECTS THE WHOLE EARTH! 

The Agony of Mother Nature

By Apolinario Villalobos

Her womb brought forth life of many sorts

On top of the list is man – wise, clever, shrewd

A creature so sharp, with ego that knows no bound

He, whose selfishness, lifted him up from the ground.

At the start, his simple desire brought him food

Also, skins and leaves to cover his bare fragile frame

Then, his carnal yearnings brought him abundant broods

Who later inhabited vast lands – plains, valleys and woods.

Man’s desire has no end, never satisfied, not a bit

He not only breached, what to others are sacred realms

Unmindful and blind to whatever will be the consequence -

He even dares to break Mother Nature’s idyllic, blissful silence.

Greed drove man to scalp mountains of their trapping –

Verdant and lush forests he fell by indiscriminate burning

Reverberating scream of his chainsaw fill nooks and crevices

That drowns panicky calls of birds and their desperate screeches.

Immaculate white and sandy beaches strewn with shells

Though, still practically fringing undiscovered islands and coves

They may no longer be what they are now, as found by those lucky

For their days are numbered just like the rest, now drowned in misery.

Islands pockmarked with diggings for much-coveted minerals

Pitifully belch residues to rivers, lakes, coves even gurgling springs

While man grins his widest for the cash, illicitly and cruelly-gained

Mother Nature just cringes in agony, abused, that for long she’ll pain.

The air that man breaths for whiffs of comfort, relief and dear life -

Now has become a mist of poison, the scourge of his irresponsibility

For bringing forth metallic contraptions belching toxin just everywhere

And even break auditory succor, shaking the world with so much clatter.

With Mother Nature in agony -

man is left…alone,

to determine his destiny!

The Precious Silence

…that we squandered

By Apolinario Villalobos

It is only in silence that we can hear

the unspoken ache in the heart of others as they suffer,

with closed eyes we could see the torment

brought to them by thirst and hunger.

It is only in silence that we can hear

the voice of God as He answers our heartfelt  pleading,

with closed eyes we could feel His mercy

touching our heart, our whole being.

It is only in silence that we can hear

the sweet music that Mother Nature has been humming,

sweetness that we disregarded, neglected

appreciated only now that She’s dying.

It is only in silence that we can hear

the throbbing love, our heart harbors with utmost care,

that should be nurtured, shared unselfishly

not stifled, choked and left to flounder.

The precious silence, we squandered

a mistake, regretted at the last hour

as we grapple hard with time

and, eyes wide with anguish

as we all wallow in miseries!

The World Becomes Eerily Silent…

By Apolinario Villalobos

The world becomes ghostly silent -

…without the chirps of the birds

…without the splash of the ocean waves

…without the undulating leaves caressed by the wind

…without the cry of the newborn baby wriggling in the crib

Can we let the eeriness of silence

be broken by the burst of guns

and explosion of bombs?

Can we let the eeriness of silence

be broken by screams and shouts

of those tangled in deadly bouts?

Think about these…before it’s late!!!!

Ilang Paraan Upang Mabuhay Nang Simple at

Makatulong sa Kapwa-tao, lalo na sa Inang Kalikasan

Ni Apolinario Villalobos

Nababanggit ko na noon pa man na ang isang paraan upang mabuhay nang angkop sa kakayahan ay ang pagkakaroon ng buhay na simple o payak. Maaaring simulan sa mga pang araw-araw na pagkain tulad ng NFA rice na murang hindi hamak sa commercial rice (upang ang matipid ay maipantulong sa iba), pagbili ng mga ulam na mura subalit masustansiya, ang paggamit ng kahoy bilang panggatong sa halip na gas kung ligtas na gawin ito sa lugar na tinitirhan, ang pag-recycle ng mga gamit upang mapakinabangan pa ng matagal upang hindi na makadagdag pa sa basura, at upang makaiwas na rin sa karagdagang gastos.

Maliban sa mga nakatira sa condo, ang mga nasa maliliit na subdivision, lalo na ang mga nasa probinsiya ay dapat samantalahin ang kapanibangang dulot ng mga sanga ng kahoy na sa halip na mabulok lamang at maging basura ay gamiting panggatong. Hindi dapat maging maluho pagdating sa mga gamit sa bahay na tulad ng ginagawa ng iba na maluma lang ng wala pang isang taon ay pinapalitan na. At lalong hindi dapat ikahiya ang pagbili ng gulay,  murang maliliit na isda, o di kaya ay ang murang buto-buto ng baboy at baka na masustansiya din naman. Ang iba kasi, ayaw ng mga isdang maliliit na pangpangat o pangpaksiw dahil pang-mahirap lang daw kaya mas gusto nila ang malalaking isdang tulad ng tuna at lapu-lapu dahil pang-sosyal kahit mahal, at lalong ayaw nila ng butu-buto dahil pang-aso lang daw.

Ang kailangan lang natin ay pairalin ang imahinasyon upang makatipid. Hindi rin tayo dapat mag-atubili sa pagsubok ng mga bagay na hindi nakagawian. Halimbawa na lang ay ang pag –recyle ng tirang spaghetti na sa halip na itapon o ipakain sa aso na hindi rin naman papansin dito ay gawing “pudding”. Dagdagan ng ilang rekado kahit na gulay, at gamitan ng kaunting arena upang mamuo, ilagay sa hurno at pasingawan o iluto kahit sa maliit na oven-toaster. Kung ang mga tirang tinapay ay maaaring gawing pudding, bakit hindi ang spaghetti? Ang tirang spaghetti na iluluto sa ganitong paraan ay maituturing nang “one dish meal”.

Ang mga tsinelas na goma ay madaling mapigtalan ng strap. Kung isang tsinelas lang ang napigtalan ng strap, huwag itapon ang magkapares dahil pagdating ng panahong magkaroon ng isa pang tsinelas na napigtalan din ng strap, ang mga walang sira ay pwedeng pagparesin upang magamit uli, kahit pambanyo lamang, pangloob ng bahay, o pangtrabaho sa garden. Ang apakan na goma ng mga kapares na napigtalan ng strap ay maaaring gamiting kalso ng mga paa ng silya o mesa upang hindi makagasgas sa sahig na tiles. Ang usok ng sinusunog na goma ay isa sa mga nakakasira sa lambong ng kalawakan o atmosphere, kaya makakatulong ang nabanggit kong pag-recyle upang maiwasan ito.

Ang mga lumang libro at magasin ay mura lamang kung bilhin ng mga junkshop dahil turing sa mga ito ay “reject”.  Ilang beses na rin akong nakatiyempo ng mga lumang Bibliya sa mga junkshop na ang turing ay “reject” din. Mas mapapakinabangan ang mga ito ng mga NGO na ang adhikain ay tumulong sa mga batang kalye na gustong matutong magbasa at magsulat subalit hindi nakakapasok sa eskwela. May mga NGO rin na nagmimintina ng library upang magamit ng mga estudyanteng kapos sa budget. Hindi naman siguro masyadong kapaguran ang mag-browse sa internet o sa telephone directory upang makahanap ng magustuhang NGO na maaaring pasahan ng mga nasabing ididispatsa nang mga babasahin. Pwede silang pakiusapang pumik-ap ng mga naipong mga libro sa bahay ng mga nakaipon nito.

May ibang nagtuturing na basura sa mga bagay na pinagsawaan na nila. Sana, magbago ang pananaw ng mga taong may ganitong ugali. Buksan sana nila ang kanilang mga mata at lawakan pa ang kanilang pang-unawa upang mabigyang pansin ang kanilang kapwa na hindi naging mapalad na magkaroon ng kahit na kapiranggot na kaginhawahan sa buhay. At, sa pamamahagi nila ng kanilang pinagsawaan, nakakatulong pa sila sa pagbawas ng naiipong basura sa kapaligiran…na lalong malaking tulong din sa Inang Kalikasan.

Mga Kayamanang sa Iba ay Basura

…tulong sa Inang Kalikasan kung pakinabangan pa

Ni Apolinario Villalobos

Nang minsang papunta ako sa Tondo, may nadaanan akong tambakan ng mga basura at napansin ko ang malaking tumpok ng mga tarpaulin na pinagtabasan. Nang busisiin ko ay malalaki pala ang mga sukat at maaaring pagtagpi-tagpiin. Pumasok agad sa isip ko ang mga nakatira sa bangketa na wala man lang banig at ang mga nagkakariton na ang tanging pananggalang sa init at ulan ay mga punit na plastik. Mabuti na lang at may dumaang traysikad at nagpatulong ako sa drayber nito upang matupi nang maayos ang mga tarpaulin. Tinanong ko ang bata kung may alam siyang mananahi, tiyempo rin na may alam din siya pero tatawid kami ng Recto dahil malapit ang mananahi sa Bambang market kung saan ay matatagpuan din ang original na “ukay-ukay” sa Maynila. Pagkalipas ng halos dalawang oras ay nakayari kami ng 14 na tarpaulin na ang sukat ng bawat isa ay 4 feet by 6 feet, pagkatapos na pagtagpi-tagpiin ang mga retaso!

Minsan naman, may nadaanan akong namamasura na nag-aayos ng kanyang mga kalakal sa isang tabi. Napansin kong maraming mga notebook. Pumasok agad sa isip ko na malamang maraming pahinang wala pang sulat, na tama nga. Nakiusap ako sa nangangalakal na tulungan akong ipunin ang mga pahinang malilinis pa at babayaran ko siya ng doble sa inaasahan niyang halaga kung ipapatimbang niya sa junkshop ang mga notebook. Nang makatapos kami sa pagpilas ng mga malilinis na pahina, nakaipon kami ng mahigit dalawang dangkal na malilinis na mga pahina! Walang problema sa paghati-hati at pag-staple dahil may malaki akong stapler sa bahay. Para ang mga ito sa mga batang halos hindi makabili ng gamit sa eskwela na nakita ko sa bangketa ng Divisoria. Tamang-tama rin dahil may ipinadalang mga lapis naman ang isang kaibigan ko na nasa Amerika.

Sa tambakan naman ng basura sa tabi ng isang bodega, may nakita akong mga gomang tsinelas. Maayos pa ang karamihan ngunit nangitim lang dahil sa pagkakaimbak. May mga sapatos din na goma, maayos pa rin subalit bakbak na ang mga disenyo at marka. Naalala ko ang mga batang nakita ko na nakapaa habang namumulot ng mga lantang gulay sa Divisoria at kung pumasok sa eskwela ay nakatsinelas lang. Mabuti na lang at may isang tindahan sa hindi kalayuan na nagtitinda ng bigas, kaya may nabili akong dalawang basyong sako na pinaglagyan ng mga naipon kong tsinelas at sapatos.

Kung panahon ng baha, maraming matitiyempuhang itinapong binahang mga damit. Hindi rin ako nahihiyang ipunin ang mga maaayos at pinalalabhan ko sa asawa ng nakaibigan kong nakatira sa tabi ng Ilog Pasig, upang maipamigay naman. Yong mga kaibigan nila na gustong magkaroon, hinahayaan kong pumili, basta sila na ang maglaba. Ang mga natuyo na natira pagkatapos nilang pagpilian ay binibigay ko sa iba kong kaibigan.

Ang mga ikinuwento ko ay maaari ring gawin ng iba basta ang itanim lang sa isip ay, maliban sa makakatulong sa iba… nakakabawas pa ng matatambak sa basura. Isa sa mga paalala ng mga grupong maka-kalikasan sa Pilipinas ay “may yaman sa basura”, na para sa iba ay tumutukoy sa mga piraso ng bakal, tanso, at plastik. Subalit hindi dapat limitahan sa mga nabanggit ang pagtukoy sa yaman, kundi pati na rin sa iba pang bagay na direktang mapapakinabangan tulad ng mga napulot ko.

Isa sa dahilan kung bakit nasisira ang normal na sikulo ng panahon ng mundo ay ang walang patumanggang pagtapon ng basura, kaya ang iba’t ibang mga bansa ay nagkanya-kanya sa pagpanukala ng “recycling program”.  Obligasyon ng bawa’t mamamayan ang makiisa sa ganitong uri ng panawagan na ang makikinabang ay buong sangkatauhan at malaking tulong din kay Inang Kalikasan.