Showing posts with label children. Show all posts

0

Children of Dawn

Posted on Monday, 26 December 2016

HAPPY NEW YEAR!

Children of Dawn
By Apolinario B Villalobos

I call them children of dawn
Oblivious to the cold
Who on the paved sidewalk
Are peacefully sprawled.
With empty stomach
They stare at the wave
Of people who rush by,
Inhale the exhaust of cars
And bathe in the dust
That the wind sweep at them,
Unmindful still of the heat
That the sun beams
As it reaches its zenith
Signaling the half-day cycle
Of Mother Earth.

Surviving on morsels
Found in garbage bins…
With glee, smiles at found
Unfinished sandwiches
Half- eaten breads
Half- rotten fruits,
Thankful for them
Just like the birds of the sky
The fish in the vast oceans
Trees that on polluted air survive
And other creatures of the wild;
These children of dawn
Are luckier than most of us -
With innocently sparkling eyes
And simple, yet, virtuous desires!


0

Ang Malasakit ng Anak sa Magulang

Posted on Monday, 26 September 2016

ANG MALASAKIT NG ANAK SA MAGULANG
Ni Apolinario Villalobos

Iba na talaga ang panahon ngayon. Hindi na nakasentro ang malasakit ng mga anak sa kanilang mga magulang….subalit hindi ko naman nilalahat. Marami na ang napapalingan o napapagbalingan ng kanilang malasakit at atensiyon. Kasama diyan ang mga barkada at gadgets. Kung mapagsabihan, lalayas agad at pupunta sa barkada, at kung uutusan ay nagbibingi-bingihan dahil nagko-computer o nagpi-facebook pa. Obvious na nawala ang respeto, kaya paano pa silang magkakaroon ng malasakit kahit katiting man lang sa kanilang mga magulang?

May mga anak na hindi man lang inisip kung may perang mahuhugot ang magulang tuwing sila ay may ipabibiling gamit upang hindi mapag-iwanan ng mga kaibigan, dahil kapag sinabihan silang walang pera ay sasama na agad ang loob. Maraming mga anak din ang walang pagkukusa sa pagtulong upang gampanan ang mga gawaing bahay. Nahihiya silang makita ng mga kaibigang nagwawalis sa bakuran o tapat ng bahay. Ayaw ding magluto o maglaba dahil mayroon naman daw perang pambayad sa kasambahay…at lalung-lalo na “nandiyan naman si mama”!

Maraming mga magulang na sa kagustuhang maibigay sa mga anak ang magandang kinabukasan nila, halos igapang na nila ang pagpapaaral sa mga ito, kesehodang mabaon sila sa utang. Hindi rin nila alintana kahit wala silang maitabi para sa kanilang pagtanda o retirement upang may maipambili man lang ng mga maintenance drugs o pambayad sa doktor para sa kanilang regular na check-up. Ang masaklap ay kung dumating ang panahong nakatapos na ang kanilang mga anak at biglang nag-asawa ang mga ito kaya malabo na para sa kanila ang makapagtanaw man lang ng utang na loob dahil nakakahiya sa mga asawa nila. Samantala, ang mga magulang na nagpakahirap hanggang humina ang katawan ay naiwang nakatunganga!...pero ang pinakamasaklap ay kung nag-asawa na nga ay tamad namang maghanap ng trabao at nagsusumiksik pa rin sa piling ng mga magulang na matatanda na parehong retired, at ang mga pensiyon ay kulang pa nga sa kanila.

Kaya ako gumawa ng blog na ito ay dahil sa napansin kong pangyayari kung paanong tratuhin ang kumpare ko ng kanyang anak na may trabaho bilang call center agent. Nang pasyalan ko siya sa Pasay ay natiyempuhan kong nasa bubong ito at naglalagay ng vulca seal sa mga butas ng yero. Ang anak namang lalaki ay nakaupo sa harap ng bahay nila at busy sa pagpi-facebook gamit ang isang tablet. Nang tawagin niya ang anak upang maghagis ng basahan sa kanya, hindi ito sumagot.  Sa halip na sundin ang utos ng ama ay padabog na pumasok sa bahay at sinabihan ang katulong na gawin ang inuutos sa kanya. Sa awa ko sa kumpare ko ay ako na ang umakyat sa hagdanan upang iabot ang basahan sa kanya.

Yong isa namang kuwento ay tungkol sa anak na hindi man lang binuksan ang gate para sa nanay na hindi magkandaugaga sa pagbitbit ng pinamalengke. Hindi man lang sinalubong ng anak na busy rin sa pagpi-facebook gamit ang cell phone habang nakaupo sa labas lang ng pinto ng bahay nila. Hindi rin tumulong sa nanay niya upang maipasok ang dalawang grocery bags sa loob ng bahay.


Yong isa pang anak ay makapal naman ang mukha sa paghingi ng kanyang mamanahin “in advance”, na para bang may ipinatago sa mga magulang!...ang panahon nga naman!

0

Si Eden...matatag na Ina

Posted on Monday, 25 May 2015



Si Eden…Matatag na Ina
Ni Apolinario Villalobos

Iba’t ibang pagkakataon ang sumusubok sa katatagan ng isang ina. Nandiyan ang mamatayan ng asawa kaya naiwang mag-isang nagtaguyod sa mga anak;  mabubugbog ng istambay na ay adik pang asawa subali’t hindi niya maiwan dahil ayaw niyang mawalan ng ama ang kanyang mga anak; mamasukan sa beer house bilang entertainer upang mabuhay ang mga anak sa pagkakasala…marami pang iba.

Iba at pambihira ang nangyari kay Eden, wala pang apatnapung taong gulang na ina. Maganda ang samahan nila ng kanyang asawang nagta-traysikel hanggang ito’y maputulan ng isang paa dahil sa sakit na diabetes. Dinoble ni Eden ang pagkayod sa pamamagitan ng paglalabada at pagpapataya ng “ending”, isang sugal na paborito ng mahihirap dahil sa laki ng panalo kahit maliit ang taya, pati pagtinda ng banana-cue ay ginawa na rin niya. Sa kabila ng lahat, talagang kinakapos pa rin sila dahil lima ang kanilang anak, na ang mga gulang ay mula tatlo hanggang labing-anim na taon. Tuwing  mag-usap kami ng asawa ni Eden noong buhay pa ito,  pabiro itong nagsasabi na hindi lang kaliwa’t kanan ang mga utang nila, kundi harap at likod pa. Ang nagpatindi ng pangangailangan nila sa pera ay ang regular check- up at mahal niyang mga gamot .

Bilang huling hirit sa kapalaran nila, nagdesisyon si Eden na magtrabaho sa ibang bansa, at pinalad namang makapasok bilang katulong sa Saudi. Naiwan sa kalinga ng asawang pilay ang mga bata. Maganda  ang mga plano na ibinahagi sa akin ng asawa niya dahil uunahin daw muna nilang bayaran ang mga utang, at saka na sila mag-iipon ng pangpuhunan sa negosyo. Inaasahan niyang may maiipon sila dahil dalawang taong kontrata ang nakuha ni Eden. Ang masakit nga lang ay inatake siya hanggang matuluyan dahil hindi nakainom ng gamot ng kung ilang araw. Nangyari ang trahedya, tatatlong buwan pa lamang na nakaalis si Eden.

Nagpakatatag ang mga bata na inalalayan ng ilang kamag-anak, lalo na ng mga kapitbahay na siyang nag-asikaso sa pinaglamayang asawa habang hinihintay ang desisyon ng amo ni Eden kung papayagan siyang umuwi. Masuwerte siya at napayagan naman, ibinili pa ng tiket sa eroplano at pinagbakasyon ng isang buwan upang maasikaso ang pagpalibing sa kanyang asawa. Dahil sa kabaitan ng amo, hindi maaaring hindi siya bumalik sa Saudi, lalo na at nakatali pa siya sa kontrata na maaari niyang ikakulong kung kanyang susuwayin.

May isang kamag-anak ang kanyang asawa na nagbigay ng matitirhan nilang mag-iina. Sa tabi nito nakatira ang bayaw ni Eden na nagpalakas ng kanyang loob. Magpapadala naman siya ng pera sa isa pang kamag-anak para sa mga pangangailangan ng mga bata lalo na ng mga nag-aaral.

Nang mag-usap kami ni Eden, nakita ko ang pangamba sa kanyang mukha na hindi naikubli ng maya’t mayang pagpatak ng luha na pinapahid niya agad upang hindi makita ng mga bata. Kailangang magpakita siya ng katatagan upang hindi panghinaan ng loob ang kanyang mga anak. Kinausap na rin daw niya ang mga ito at nagpasalamat siya dahil kahit sa mura nilang isip, naintindihan nila ang lahat kaya magtutulungan na lang daw sila at handa silang magtiis.

Iniwan ni Eden ang kanyang mga anak bago pumutok ang araw upang makaiwas sa trapik sa pagpunta niya sa airport. Nangyari ang inasahan niyang iyakan nilang mag-ina bago siya makalabas ng bahay, at dahil tulog pa ang bunso, siguradong mahihirapan ang mga kapatid sa pagpatigil ng kanyang pag-iyak paggising nito. Nang huli kaming mag-usap nina Eden at mga anak niyang tin-edyer, nag-isip na kami ng maraming dahilan na sasabihin sa bunso kung hahanapin siya nito.

Nakakalungkot isipin na ang ibang ina sa panahon ngayon ay walang kasiyahan sa kabila ng kasaganaan sa buhay. Ang iba, dahil halos hindi na alam ang gagawin sa paggastos ng labis na kita ng asawa ay inii-spoil ang mga anak sa pagbigay ng kanilang mga luho, bukod pa dito ang mga pansarili nilang kapritso kaya kung anu-anong retoke ang pinapaggagawa sa katawan.

Ang iba naman ay hindi natutong pagkasyahin ang kita ng asawa sa mga pangangailangan kahit sapat naman sana kung hindi lang dahil sa kanilang bisyo tulad ng pagsusugal at paglalabas-labas kasama ang mga kumare. Ang iba ay nagsa-sideline o kumakabit sa mga may pera upang matustusan ang kanilang luho na hindi kayang suportahan ng kita ng asawa, kaya napapabayaan pa ang mga anak.

Maraming biyuda tulad ni Eden sa mundo. Subali’t iilan lang siguro silang may matatag na kalooban. Ang iba ay nagpapakamatay dahil hindi nila kayang balikatin ang napakabigat na responsibilidad sa kanilang balikat. Ang iba ay nawawalan ng katinuan sa pag-iisip kaya bumagsak sa ospital ng may kapansanan sa pag-iisip at ang mga anak ay napapunta sa bahay-ampunan.

Palagay ko ay malalampasan ni Eden at mga anak niya ang mga pagsubok dahil hindi naman ito ibibigay ng Diyos kung hindi nila makakaya.  Sa mga makakabasa, dasal para sa mag-iina ang hinihiling ko.

0

Sa Pagsalpukan ng Iresponsableng Magulang at Suwail na Anak...

Posted on Monday, 27 April 2015



Sa Pagsalpukan ng Iresponsableng  Magulang
At Suwail na Anak….
Ni Apolinario Villalobos

Pangalawang beses na itong pagsabi ko na swertihan ang pagkakaroon ng mapagmahal at responsableng magulang, o anak na mabait at hindi makasarili, ibig sabihin ay uliran at hindi suwail. Hindi na kailangang magtaas ng kilay ang mga magulang at anak sa pagbasa ng titulo dahil talaga din namang hindi lahat ng magulang ay 100% na responsable, ganoon din ang mga anak na hindi lahat 100% ay uliran. Ang blog na ito ay tungkol sa Pilipinong pamilya lamang.

Batay sa kultura ng Pilipino ang mga magulang ay inaasahang mapagmahal at responsable upang maging matatag ang tahanan. Ang mga anak naman ay inaasahang maging huwaran sa pagsunod sa magulang, kaya dapat ay mabait at hindi makasarili.

Subali’t sa panahon ngayon, hindi na ito kadalasang nangyayari dahil sa dami ng impluwensiyang nasasagap ng pamilyang Pilipino. May nababasang balita tungkol sa magulang na nagbubugaw ng anak o nagsasalang dito sa sex video upang pagkitaan. May mga kuwento rin tungkol sa mga anak na sa murang gulang ay sumasagot sa magulang o di naman kaya ay nagmumura pa. May mga magulang na nagtatapon ng anak sa basurahan o nagpa-flush ng bago pa lamang panganak o fetus, sa inuduro. Meron ding mga anak na nang magkaroon ng sariling pamilya, ang sariling magulang ay hinayaan na lang na lumaboy sa kalye at mamulot ng basura upang mabuhay.

May mga responsableng magulang na kahit anong gawin upang mahubog sa kabutihan ang anak, talagang walang kinahihinatnan ang pagod dahil malakas ang pagkontra sa kanila. Kung lumaki na ang mga anak na suwail ay halos sipain pa sila ng mga ito palabas ng bahay. Sa ganitong sitwasyon, ang magulang na hindi nakakatiis ay nagiging kawawa kapag matanda na dahil hindi makakaasang aalagaan sila ng kanilang anak. May mga nakausap akong matatandang namumulot ng basura upang mabuhay dahil sa kamalasan nilang pagkaroon ng mga anak na suwail, kaya nagtitiis na lamang sila sa pagtira sa bangketa.

May mga anak din na uliran sa kabaitan, subali’t ang mga magulang naman ay iresponsable at gumon sa mga bisyo, kaya pati sila ay naipapahamak. Sa pamilyang ito nagkakaroon ng bugawan ng anak upang kumita ang magulang. Sa mga ganitong sitwasyon, kadalasan, ang mga anak na hindi makatiis ay naglalayas na lamang at nakikisasama sa ibang bata na may kahalintulad na kuwento ng buhay. Sila ang mga nagugumon sa pagsinghot ng rugby, at kalaunan ay natututong magbenta ng sarili o magnakaw upang mabuhay.

Ang matinding sitwasyon ay kung parehong may mga kasalanan ang mga magulang at anak tulad ng nakita ko sa isang pamilya sa isang barangay na madalas kong pasyalan. Ang mga anak ay puro batugan. Paggising, ay cellphone agad ang inaatupag. Nagsilakihan silang ni hindi nakahawak ng walis nang may kusa, dahil kailangang utusan pa ng magulang, at sumunod man ay animo nilamukos ang mukha dahil sa pagsimangot.  Ang mga magulang naman ay masosyal at ayaw patalo sa mga kapitbahay pagdating sa mga kagamitan, dahil ayaw paawat sa pagbili ng mga gamit, kahit hindi kailangan. Dahil sa pagsalpukan ng hindi kagandahang ugali ng pamilya, umaga pa lang ay nabubulahaw na ang malalapit na kapitbahay dahil sa kanilang pagsasagutan.

Ang basag na relasyon ng magulang at anak ang isa sa mga dahilan kung bakit ang lipunan ay tuluy-tuloy sa pagbulusok, habang nawawalan ng kabuluhan. Hindi lahat ng Pilipino ay may iisang pananaw at panuntunan sa buhay. Ang iba, kahit walang laman ang tiyan ay okey na, makapagsamba man lang. Subalit may iba ring dahil sa gutom ay nawawala sa sarili kaya hindi lang pamilya ang nabubulyawan, kundi pati na ang Diyos ay pinagdududahan na rin. Idagdag pa dito ang mga impluwensiya ng teknologhiya at ibang kultura, at lalo na ang kapabayaan ng pamahalaan, kaya kung wawariin ay halos wala nang masusulingan ang Pilipino.

Sa puntong ito dapat ipasok ang pakikialam sa ating kapwa nang may kabuluhan. Ang pakikialam ay hindi lamang pagpayo kung ano ang tama, kundi ang pagpapakita sa pamamagitan ng kinikilos natin na maaaring tularan. Ang isa pa ay ang pakikialam sa pamamagitan ng tulong na abot-kaya. Huwag nang hangaring makatulong ng malaki kung ang kaya ay para sa isa, dalawa o tatlo lang…dahil kabawasan din sila kahit papaano, sa hanay ng mga nangangailangan.


0

The Pushcart that went Far...this is about the Karitun Klasrum of the Dynamic Teen Company

Posted on Wednesday, 14 January 2015



The Pushcart that Went Far
…this is about the KARITUN KLASRUM
Of the DYNAMIC TEEN COMPANY
By Apolinario Villalobos

As of yet, few knows about the Karitun Klasrum, because the reference is the offshoot of the more popular “kariton classroom” but had to be tagged yet with the name, Efren Peῆaflorida to be recalled. Also, few people know that their group is called DYNAMIC TEEN COMPANY (DTC). For the non-Filipinos, “kariton” is the Pilipino for wooden three or four-wheeled pushcart.

Efren Peῆaflorida hugged the limelight when he won the CNN Hero of the Year Award in 2009 because of his low-profile effort in helping street kids in Cavite City gain knowledge from what meager resources he and his group piled on a pushcart that they, yes, push around the coastal city. They have favorite shady spots where they park their pushcart, so that the kids need not look for them. One of these spots is in the cemetery which was once featured on TV, during which Cris “Kesz” Valdez was shown, demonstrating to the street kids the proper brushing of teeth and washing of hands.

Now on Kesz, he was a neglected child who at the young age of two was forced to scavenge in dumps for junks that can be sold to support the needs of his drug-dependent father. At a young teen age, he was forced to leave his family and lived on his own, finding security in the stillness of the cemetery where he slept. He was adopted by Hernan Manalaysay of the Club 8586, a group of evangelists until he found his way towards the comfort of the Dynamic Teen Company. Kesz won the International Children’s Peace Award in 2012, given at The Hague, Amsterdam.

The Dynamic Teen Company has a project at Amadeo, Cavite, a school that they named Akademus Amadeus. It shall cater to students who find it hard to pursue their studies in the city because of the expenses involving high tuition fees, board, food, and transportation. Construction is on a fast phase and at this stage, the school library is almost finished. According to Ms. Angel Neri, who heads the DTC Operations, and at the same time serves as the secretary/assistant of Efren, book donations are welcome to fill the shelves of the library.

The Akademus Amadeus can be found at 8586 Halang-Aingaro Road, Barangay Halang Banay-banay, Amadeo, Cavite. Book donations can be sent to Efren Peῆaflorida c/o Mrs. Adela Monton or Mr. Mediacio Monton at the school address.

Aside from the Akademus project, the DTC still pursues its objective of establishing 50 more Karitun Klasrum in areas where they are needed. For more details on the ongoing projects of the group, interested parties can get in touch with them through telephone, (046) 4315263 and look for Ms. Angel Neri. In case she is out, a volunteer who answers the phone can help in providing the initial information. The DTC is located at 188 J. Miranda St., Caridad, Cavite City.

Use tags, Efren Florida, Cris Valdez or Dynamic Teen Company, for a quick search in the cyberspace to know more about their advocacy.

0

A Brief Visit to Hospicio de San Jose

Posted on Wednesday, 12 November 2014



A Brief Visit to Hospicio de San Jose
By Apolinario Villalobos

On November 11, I made an urgent trip from Cavite to Quiapo for a visit to the Hospicio de San Jose, the entrance of which is at the southern end of Ayala Bridge. I intended to personally talk to the people in charge of the orphanage which opened its doors to the needy in 1810. What caught my attention was a small window on the left wall through which, perhaps, infants can be turned over discreetly by mothers. Noticeable too, were the courteous staff and cleanliness of the compound.

I was hoping to gather first-hand information about the orphanage for a kind-hearted Filipina who lives in the US whose advocacy is donating books to schools and libraries. As she was thinking of “expanding” her acts of charity, I suggested the hospicio to her. The orphanage administrator, Sr. Maria Socorro Pilar G. Evidente, or just plain Sister Socorro, was not around during the time of my visit. I was entertained, instead, by the two secretaries, Ammie Visitacion and Anne de la Cruz. Our short meeting was fruitful, as I gained more information than I expected, and which elaborated the ones that are printed in the brochure and flyer of the hospicio’s needs that they gave me.

During our meeting, a group of six children whose age ranged from 3-4 years in the care of a house-mother, peeped first, but eventually made their way inside. Anne was prepared for such visit, as she immediately went inside a room to quickly pop a small pack of popcorn in a microwave oven. The contents went around the children who delightfully nibbled them, one by one, with care yet, and in seemingly solemn silence . The scene pinched my heart…they were all smiling.

I was told by Anne and Ammie that they ran out of biscuits, referring to the inexpensive broken kind that come in tin cans, the ones served during wakes, and also popular “pasalubong”, and which they give to the children to stave off their hunger between meals. The wards were all evidently well -scrubbed and wearing neat clothes. I was hesitant to ask if the children were found in unlikely places abandoned by their mothers or were intentionally left in their care . I told myself to just find out more about the wards later. It was enough that I was told by the two secretaries that they also have wards who are attending high school and college outside the orphanage.

Interestingly, the orphanage is not limited to assisting infants, children, and youth but elderlies, as well. There are more than a hundred normal children in its care and about 56 special children. Despite its limited resources, the orphanage also shares its blessings with street children, as shown by a tarpaulin displayed at the entrance of the compound, announcing a scheduled outreach program for them. What I saw during the brief visit gave me another reason to visit Quiapo.

As mentioned earlier, the hospicio is prominently located at the southern end of Ayala Bridge, and overlooks the Pasig River. The commuting visitors can take the LRT train going to Monumento, and get off at Central Station, from where they can stroll leisurely to the bridge, along the way to which, is the SM City-Manila, and behind which is the City Hall of Manila.

Two tin cans of broken biscuits may not be too cumbersome to carry to the smiling kids and bedridden elderlies, or some packs of diapers – any size, including large and extra large for the adults, or some packs of band aids, etc. For those who may have no time to buy any of the basic needs, a few pesos can be left behind, after a brief visit. Don’t forget to ask for their brochure and flyer on which is printed the list of needs. But, if your plan is just to visit for curiosity’s sake or gather information as basis for future visits and charitable acts, please do not hesitate to go ahead. The receptionist at the lobby will refer you to the office of the Administrator where answers to your queries can be had.

I am calling on friends from the provinces, and those who live in Manila and nearby areas, who plan to splurge their bonuses in Divisoria and Baclaran, and those from abroad who plan to come home for the holidays, to please, drop by the hospicio…in the name of Jesus. Your shared blessings will go a long way, even as far as the sidewalks of Manila, as they will surely be shared by the orphanage with children not in their care, as well.

Please take note of the following useful information:

Address:          Ayala Bridge,1099
Quiapo, Manila

Emails  :          hospiciodesanjose@yahoo.com
                        mspg.evidente@gmail.com

Website:          www.hospiciodesanjose.org

Phones            :          +632 7342367 - 68
Telefax :          +6327342366

PLEASE SHARE THIS INFORMATION….