Showing posts with label Department of Social Welfare. Show all posts

0

Ang Department of Social Welfare...kaylan kaya magpapakatotoo?

Posted on Sunday, 6 December 2015

Ang Department of Social Welfare
…kaylan kaya magpapakatotoo?
Ni Apolinario Villalobos

Kaylan lang ay bumulaga sa buong Pilipinas ang balita tungkol sa nadiskubreng 20 sakong relief packs na ibinaon sa isang lugar ng Dagami, Leyte na inilaan dapat sa mga biktima ng bagyong Yolanda. Ang mga relief packs at sako ay may tatak ng DSW at ang masama, mag-iimbistiga daw ang ahensiya pero ang resulta ay ilalabas sa susunod na buwan!...ibig sabihin ay Enero 2016! Ganoon na ba kabagal kung kumilos ang gobyerno? Nang nakawin naman ang mga relief sa isang bodega sa Cebu noong nakaraang taon at nakunan pa ng video, inimbistigahan din daw, pero inabot na ng mahigit isang taon ay wala pa ring narinig tungkol dito. Malinaw na kaya malakas ang loob ng mga kawatan sa gobyerno ay parang may nagkukunsinti sa katiwaliang ito dahil wala man lang napaparusahan…na dapat ay saklaw ng batas tungkol sa “command responsibility”.

Ang pagkasinungaling ng DSW ay lumilitaw na naman dahil sa kabila ng sinasabi ng kalihim nito mismo na si Dinky Soliman na “inililigtas” lang daw nila ang mga batang kalye tuwing may darating na bisita ay malinaw na ganoon na nga….pagsisinungaling lang. Balik na naman sa mga kalye ang mga “batang hamog” sa iba’t ibang kalsada ng Maynila at namemehuwisyo ng mga motorista. At, ngayon dahil pasko, ay nakikipag-patintero pa sa mga sasakyan at humahabol sa mg bus at jeep na kanilang pinagkakarolingan. Nasaan ang katotohanan sa sinasabi ni Soliman na inililigtas ng ahensiya ang mga ito mula sa delikadong kalagayan ng mga kalsada?

Napaga-alaman pa na mismong mga “Street Facilitators”, mga seasonal contract workers ng DSW, na siyang naghahakot ng mga batang kalye tuwing may bisitang darating, hanggang ngayon ay hindi pa nabibigyan ng allowance sa serbisyo nila noong APEC. Ano ang ginagawa ni Soliman sa pondo ng DSW para sa mga ganitong proyekto?

Marami ang bumabatikos  tungkol sa napakalaking pondo ng DSW at kung anu-anong idinadahilang proyekto na kuwestiyonable naman ang relevance o katuturan. Pinagdududahan ng mga bumabatikos na baka ang malaking pondo ay gagamitin lang para sa kampanya ng mga manok ng administrasyon. Ayaw ko sanang maniwala….subalit ilang buwan na lang eleksiyon na at nagsimula na nga ang paglabasan ng mga ads ng mga kandidato na nangangailangan ng milyon-milyong pondo.






0

Claudio....for Claudio Estante

Posted on Friday, 3 July 2015



Claudio

(for Claudio Estante)
By Apolinario Villalobos

Just when others quiver at the sight of a coming storm
Tremble at the sound of a deafening thunder
Give way to the gusty wind of a swirling typhoon
This man stayed put with eyes never blinking -
With courage, he stayed amidst life’s turmoil;
All the way, this man stood tall.

He worked without expecting so much to gain
But trusting and loyal friends surrounded him till end 
For how can one be not drawn to his radiant smile
And teasing twinkle of  eyes that mirrored his soul ?
This man, indeed, friends will never  forget
As even in a milling throng, he stood out tall.

The few miles of his life, he took with careful stride
Knowing that someday come what may, he’ll call it quits
He’ll face the day and reckoning will be made
Hence, just when the light of his life started to flicker
He prepared for the day he’s been waiting;
So even in silence his innocent smile did not leave his lips
For at the pearly gate as he shall wave to all -
He shall do it proudly while standing tall.

(Claudio Estante initiated the operation of the Department of Social Welfare in Tacurong in the mid-70’s during which the encounters between the Christian Ilagas and Muslim Black Shirts were at their worst. He spearheaded the distribution of relief goods throughout the province with Tacurong as the base. Tacurong which was then a struggling municipality during that time was under the mayorship of Jose Escribano. When he retired, Mr. Estante organized the senior citizens of the city. He was at the helm of the organization until he finally rested in July 5, 2012.)

                                               

0

Dapat Magkaroon ng Inventory ng mga Relief Goods na hindi pa naipamudmod

Posted on Monday, 18 May 2015



Dapat Magkaroon ng Inventory ng mga Relief Goods
na hindi pa Naipapamudmod
ni Apolinario Villalobos

Ngayon pa lamang, dapat ay magkaroon na ng inventory ng lahat ng mga relief goods na nakaembak sa mga bodega ng DSW at local government units, na hindi pa naipapamudmod. Mahalaga ding i-check ang mga ginagamit na bag kung may pangalan o mukha ng mga lokal na opisyal na dapat ay bawal. Ang mga listahan ay dapat ilathala sa mga pahayagan upang malaman ng mga tao. Mahalaga ang hakbang na ito upang hindi magamit ang mga relief goods na pang give-away o regalo ng mga ganid na opisyal na tatakbo sa darating na halalan. Ang ganito ay maaaring mangyari upang masupurthan ang mga kandidato ng administrasyon. Ang imbertaryo ay dapat gawin ng COA.

Ang isa pang dahilan kung bakit kailangan imbentaryuhin ang mga relief goods ay ang kumakalat na balitang sa ilang bayan sa Mindanao, may mga binebenta daw na murang mantika, asukal, at iba pang mga items na madalas isinasama sa mga relief bags. Kung matatandaan, mayroong karinderya noon sa Tacloban na nabistong bumili ng ilang sakong bigas na dapat sana ay para sa mga disaster victims ng bagyong Yolanda. Sinundan ito ng balitang “ninakaw” daw ang mga relief goods na nakaembak sa isang bodega sa Cebu, at na-video pa nga. Wala na ring balita sa resulta ng imbestigasyon kung may natanggal dahil sa kapabayaan o kutsabahan.

Sa Cebu pa rin noon, pinagbawalan ang mga reporter na kumuha ng retrato ng mga dumarating na relief goods galing sa ibang bansa…bakit? Nabulgar din na nililipat ang mga relief goods galing sa mga international donors dahil pinapalitan ng mga local na mga relief items…pero buong tapang na pinabulaanan pa rin ng mga ahensiyang pinagdudahan tulad ng DSW.

Kung gusto ng gobyerno na mabawasan man lang ang pagdududa ng taong bayan tungkol sa bagay na ito, dapat ay huwag na itong maghintay na kalampagin pa bilang paalala ng mga grupong nagbabantay sa kapakanan ng bayan at mga Pilipino….isang bagay na nakakahiya!


0

Masabi lang...

Posted on Wednesday, 26 November 2014



Masabi lang…
ni Apolinario Villalobos

Bakit kaya may mga taong mahilig pomorma?
Gagawin ang lahat upang mapansin sila
Kesehodang malagay sila sa alanganin -
Mga sitwasyong nakakahiya sa paningin.

Masabi lang na may ginawang para sa kapwa
Mamimigay ng bagay na patapon at sira
Akala nila, dahil mahirap ang binibigyan
Mga taong  ito ay wala nang karangalan.

Masabi lang na masipag at seryoso sa trabaho
Mga patakara’y susuwayin nang taas noo
Siya ay yong taga-DOH, sa isla ay pumunta
Ibang tao ay mayabang na kinaraykaray pa!

Masabi lang, may naibigay sa mga nasalanta –
Ng nagngangalit na bagyo, ngala’y Yolanda
Itong DSW, alumpihit sa pamimigay ng todo
Ng mga donasyon, balak yata, pampalit-boto!

Masabi lang, may naibigay na nga talaga sila
Ang DSW, nagbitbit ng kaalyado sa pulitika
Relief caravan, mahaba, maraming trak kuno
Umusad nang ilang araw, Tacloban ang destino.

Masaya din naman dahil may masasabi na nga
Tungkol sa makatao kuno nilang pinaggagawa
Nagkodakan pa sa pamimigay ng mga donasyon
Na ang iba pala ay bulok, inu-uod, dulot ay lason!

Masabi lang, nakatulong daw sa mga kababayan
Pinagawa’y ospital, parking building at eskwelahan
Lusot na sana ang isang magiting na dating alkalde
Kung hindi inginusong may milyones siyang nadale!

Bakit kaya may mga taong bantad na sa kasamaan
Puso’y nangingitim sa patung-patong na kasalanan
Banggit pa ng banggit ng Diyos at kanyang honesty
Kasabay ay pa-humble epek na isang mayuming ngisi!

0

Ang Mga "Milagro" sa Pilipinas

Posted on Tuesday, 23 September 2014



Ang Mga “Milagro” sa Pilipinas
Ni Apolinario Villalobos

Ang tao, lalo na ang mga Kristiyano ay naniniwala sa mga milagro. Ang malaking bahagi ng population ng Pilipinas ay Kristiyano, kaya ang bansa ay batbat ng mga milagro kagaya ng imahen ng Virgin Mary na lumuluha, Sto. Niῆo na sumasayaw at sumasapi sa mga taong nagpipilit iniipit ang boses upang maging boses-bata, mukha ni Kristo at Virgin Mary sa dahon, dingding, palapa ng niyog at kung anu-ano pang mga pangyayari. Ito marahil ang nagbunsod sa mga taong tiwali, lalo na yong mga nasa gobyerno, na gumawa ng mga “milagro” dahil iniisip nila na madaling mapaniwala ang mga Pilipino. Kaya’t bukod sa mga nabanggit, may iba’t- ibang klaseng “milagro” pa ang nangyayari sa Pilipinas:

Ang “milagro” ng pagkawala ng pondo mula sa kaban ng bayan.  Mula pa noong naging republika ang Pilipinas hanggang ngayon, lahat ng administrasyon ay may mga sariling milagro tungkol dito. Mula sa maliit na bilang, unti-unting dumami hanggang umabot sa nakakamanghang sukdulan sa kasalukuyang administrasyon. Dahil sa ginawa ng tao na batas tungkol sa pagkainosente ng isang pinagbibintangan hangga’t hindi napatunayan, lahat ng mga sangkot ay nagpipilit na wala talaga silang kasalanan, kaya kanya-kanya sila ng upa ng mga magagaling na abogado na kayang ipagpalit ang puri sa salapi, at animo ay mga de-susing manikang nagsasalita ng mga na-memorize na mga batas na pantakip sa mga kalasalanan ng kliyente nilang magnanakaw.  Ang magandang dahila nila: trabaho lang!

Ang “milagro” sa pagkawala ng mga donasyon sa pangangalaga ng DSW. Maaaring “milagro” na maituturing ang pagkawala ng mga donasyon para sa mga biktima ng kalamidad lalo na ng mga naging biktima ng bagyong Yolanda, kahit pa may nakabantay na guwardiya. Lalong milagro rin ang hindi pagkapansin ng mga taga-DSW ng pagka-expire ng mga de-lata kaya hinayaang mabulok, kesa ipamigay lahat sa mga biktima. At lalung-lalong milagro ang parang walang anumang pagsalita ng namumuno sa harap ng TV, at pilit na naghuhugas- kamay sa pagsabi na marami na rin naman daw ang naipamigay na!

Ang “milagro” sa pinamigay na mga materyales pang-repair ng bahay sa mga taga-Zamboanga. Nagmilagro ang paglambot ng kahoy na nakaya pang bulatlatin at taktakin ng matandang nakatanggap nang ipakita sa TV. At ang yero, ay parang walang anumang pinunit na parang manipis na karton, pero siyempre, hiniwa muna ng kapiraso, sabay hila at ayon…napunit nga! Milagro!

Ang “milagro” sa EDSA hulidap. Nang lumutang ang karamihan sa mga sangkot na nahuli sa video at “nagsurender” daw, ang abogado nila ay nagsalita upang ipagpilitang wala sila sa pinangyarihan ng hulidap! Ang laking “milagro”! Hallelujah!

Ang “milagro” ng pagkabawas daw ng kriminalidad sa bansa dahil sa pinuno nitong si Allan Purisima. Nagmimilagro ang report dahil taliwas sa mga tunay na nangyayari. Nagsalita pa ang pangulo at nagdepensa kay Purisima, ganoong ilang araw na ay sunud-sunod ang balita tungkol sa hulidap na ginagawa ng mga pulis! May nagbebenta pa ng droga! Milagro ang pagkaroon ng lakas ng loob ng pangulo na magsalita sa harap ng kanyang mga cabinet secretaries at mga piling kaalyado sa pulitika, sa isang pagtitipon sa Malakanyang – para siguradong masigabo ang palakpakan! Si Jejomar Binay, Bise-Presidente at cabinet member din…hindi naimbita! May sa tagabulag yata kaya hindi napansin…talagang milagro!  Ang liwa-liwanag na nga eh, hindi pa nakita!

Ang “milagro” ng pananatiling buhay ng mga gutom na Pilipino dahil halos wala nang kakayahang kumain ng sapat sa maghapon. At sa kabila ng ganitong kagimbal-gimbal na eksena, nagawa pang magsalita ng taga-Malakanyang na “tiis-tiis muna”! Baka ibig niyang sabihin ay “mamamatay din kayo, pagdating ng panahon…hintayin ninyo ang ikalawang sigwada!”

Maitututing na ngang isang “miracle” country ang Pilipinas. Ang daming mga pangyayari na hindi maipaliwanag. Kaya bahala na lang si Lord. Tulad ng biglang pagyaman ng isang ordinaryong mamamayan na taga-Makati… ang pagkapantas ng isang babaeng hindi nakatapos ng kolehiyo subali’t napaikot sa palad ang mga mambabatas upang magkamal ng limpak-limpak na salapi at nagawa pang mag-display ng rosary na bigay daw ng santo papa….. at milagro ding nakakangiti at nakakapagsalita pa sa kabila ng kakapalan ng mukha ang ilang mga opisyal ng gobyerno na ayaw umalis sa puwesto sa kabila ng pagka-inutil nila sa pagpatupad ng tungkulin!

 

0

My Stint With the Department of Social Welfare (DSW)

Posted on Monday, 11 August 2014



My Stint with the Department of Social Welfare (DSW)
By Apolinario Villalobos

The Department of Social Welfare (DSW) is among those in the list of corrupt government agencies.  That is what surveys and testimonies say. With this perception, I am deeply saddened, having worked for the said agency when I was yet in third year college, in order to earn the much needed contractual wage. It was in the later part of the ‘70s that the agency’s branch was opened in our town to serve the evacuees who came from as far as Ligwasan Marsh, boundary towns of Maguindanao and villages on the slope of Mt. Dagoma. They practically flocked to our town, being at the crossroads of three provinces, for help. The DSW Regional Office in Davao (then, Region 11), immediately sent a representative, Mr. Claudio Estante, so that a professional help can be given to evacuees. Immediately, Mr. Estante looked around for at least one assistant as a start, and those whom he approached for reference, mentioned me. He had no choice then, but to immediately asked me if I was willing to work even late at night. It was not a formal interview, just a simple inquiry about my willingness to work, to which I immediately answered with a resounding yes. We agreed on a compromise that I would work Saturdays and Sundays until late evening, or wee hours of the morning, if necessary, while I would be free to attend my classes from Monday to Friday.

We made clean lists of evacuees’ names submitted by the mayor’s office, barangay chairmen and the parish priest. The lists supported his request for relief goods to be submitted every Monday to the regional office in Davao City. Upon the reliefs’ delivery, we would mobilize some evacuees to help us with the repacking. Bagful of these reliefs, were then distributed among the evacuees organized into small groups of families in different evacuation centers, not only in our town but the safe neighboring ones.

I was joined by a classmate whom I recommended to my boss, as the required responsibilities proved to be too exhausting.  Much later, other staffs were hired, including a lone full time Social Worker. That was the peak of the Christian-Muslim conflict in the different provinces of central Mindanao, and practically, no day is complete without us witnessing several jeepneys filled with wounded civilians, caught in the crossfire, hurriedly transported to clinics and hospitals. Early mornings would be broken by intermittent explosions from the direction of Ligwasan Marsh and other nearby “encounter” areas. We also made use of the time spent in our visits to evacuation centers and distribution of relief goods, in disseminating information on population awareness and family planning. “Food for work” was later implemented during the time as a sustaining program, with the evacuees made to clean streets in exchange for relief goods.

I left the agency soonest as I have graduated from college. The rest of my classmates were left behind. One was offered a scholarship in Australia for a Social Work course, perhaps, to prepare him for a greater responsibility, which happened years later, as he became the Regional Director and later, transferred to Manila to assume an Asst. Secretary position. The other one, got connected with the Department of Budget and Management in Legazpi City, and later occupied an important administrative position in the state university.

During my stint with the agency, I was not aware that its topmost position had already been made as a “repository” for political appointees. I thought innocently that all positions in government agencies, including their heads are occupied by “career officers”. That has been my perception in view of the required “eligibilities” for the employees who are supposed to work their way up to the highest rung of the agency’s hierarchy. When I invited my friend to join me in the airline that he flatly refused in favor of the government scholarship in Australia, I thought that he made the right choice for his career, with assurance that everything will be alright because of his eligibilities including one that made him a Career Service Officer (CSO). I kidded him that our alma mater would be proud to see a DSW Secretary later on.

When I noticed that the agency became just like the rest of the so-called “political agencies”, I asked him for the second time if he was really serious in pursuing his “career” in such agency. He answered me in the affirmative, as he was almost “there”, being an Assistant Secretary already. Also, he told me that he was well aware of what was going on.  Unfortunately, despite his good performance in braving the ashes of Mt. Pinatubo by being at the frontline for several weeks during its eruption, and wading through waist-deep floods of Manila and neighboring provinces, he was sort of, deliberately ignored. His case brought to my mind another hardworking “Secretary” who while still alive, was not even give a fair air time for interview, although, Filipinos have seen how he worked diligently, practically, a “jack –of- all- trade” as he was made to assume different “responsibilities”, with the last at the DILG, and for which, even at the time of his death, did not receive a confirmation. Or, if he was confirmed posthumously, I don’t know. Just like him, my friend also died, hoping against hope that just before he would retire, he could at least settle his butt in the DSW Secretary’s chair, even for just a few weeks or months….that was what he would always tell me, every time we had fleeting moments for coffee at their unassuming home on one of the floors of an old condo building in Pasay City. We discussed his plans for which he made me give him assurance that I would help him as his “consultant”, when he will be promoted again as Undersecretary. Unfortunately, he succumbed to one of humanity’s dreaded diseases – hypertension. Had he been alive, I do not know if there would be complaints against the DSW regarding the distribution of relief goods when typhoon Yolanda brought havoc to many Visayan provinces. During the eruption of Mt. Pinatubo, during which he was given coordinative responsibilities in relief distribution, no complaint was ever heard against the agency.

Looking back at my good old days with the DSW, I cannot help but smile and be thankful for what it has afforded me as my “training ground” for a better career. But I cannot also help but feel apprehensive, thinking of what could have happened, had I persisted in working in such agency. With incessant exposures made about the agency, that started years ago, yet, God forbid what I could have done. I envied my friend for his cool personality, shrugging off pressures that came his way. His patience was not stretched by a string, but by a rubber with seemingly endless elasticity. My patience is so brittle that I crack easily, especially in the face of questionable happenings around me.