Showing posts with label election. Show all posts

Plans, Promises, and Pleadings of

Candidates During Philippine Electoral Campaigns

By Apolinario Villalobos

The electoral campaigns in the Philippines are treated by Filipinos as both spectacle and financial opportunity. Candidates assume different convincing facial expressions as they blurt out plans and promises if they are voted to the position and these are spiced up with pleadings that are made colorful with courteous vernacular words such as, “po”, “ho”, “opo”, “oho”, “natin”. Audiences are entertained by singers and dancers from the showbiz industry. Virtually, during electoral campaigns, corrupt personalities become saintly, and worse, demean themselves by being funny as they take the risk of being ridiculed – all in the name of the dirty Philippine politics. As a financial opportunity, well….vote-buying is done in the open, no question about that.

Mar Roxas plans to transfer the Manila International Airport to Clark Airbase. He must be dizzy when he mentioned this during an interview. He forgot about the terribly unpredictable traffic along the South Luzon Expressway going through which would take at least three hours before a motorist from Metro Manila could make it to the first Bulacan town. The reality is, if one would come from the Metro Manila area, he or she has to muster, yet, any of the hellish traffic along EDSA, Pasay, Roxas Boulevard, Commonwealth and Rizal Avenue. Passengers are used to reaching the airport today from their residence within the city or the suburbs such as Cavite, Laguna, Novaliches, and Antipolo in just about two or three hours depending on the unpredictable traffic. With the transfer of the airport to Clark, they must allow at least six hours, inclusive of the two hours leeway for the check-in before the published departure time. Worst is if the passenger will have to commute by bus to Clark. To be safe, a passenger will have to spend for an overnight somewhere around Clark Air Base if he or she is taking a flight the following day. Even if the government will offer free shuttle service, the same hellish traffic  will be dealt with along the way.

Roxas keeps on promising the continuance of the programs of the administration to which he is so much attached as if with strong sentimentality. What is there to continue, anyway?...the obvious inept and insensitive attitude?...and still, another big question is, has there been anything accomplished that benefits at least the majority of the impoverished? If he is talking about the cash being doled out, such program is still being questioned, as in some areas it is allegedly tainted with graft.  If he is talking about the “progress” based on statistics, this too, is being viewed as dubiously self-serving. He should also, not forget that the administration still has to answer many questions as regards the fate of donations for the typhoon Yolanda victims, aside from so many other issues with the hottest, as the Mamasapano massacre and the purported well-concealed pork barrel in the just-approved budget. It would do him good at least, if he scraps out the “tuwid na daan” from his campaign statements and just promise what he can do. He should make people believe in his capability, not in his association with Aquino whose reputation is debatable. As for being not corrupt, he could claim that.

Duterte is promising to eradicate criminality and corruption in six months or he would resign. Unless heads will roll at least within the first two months upon his assumption if elected, he better be prepared with a resignation statement. How can he control the undisciplined and financially-pampered Congress? For a town, city, or province, this may be possible, but not for a nation whose law-making bodies got calloused with corruption.

Binay on the other hand, keeps on saying that he is not corrupt. He must be imagining that the Filipinos are idiot! It is suggested that the word “corrupt” be not ever mentioned in any of his campaign ads, or uttered by him. He should, instead, promise hospitals and terminal buildings to be built during his incumbency…and find out if his listeners will boo him just like what he experienced in Cebu.

Candidates for the 2016 election know that plans and promises during the past electoral campaigns were made to be broken, so they will do it, too. They should not be meddling in politics if they are not honestly aware of this fact. Those that will come after them will again make promises, propose plans, and plead, as expected. During the electoral campaign that will follow, it will be done again….still, again and again…..a vicious cycle of the dirty Philippine politics!

Ang Isang Tao ay Pwedeng Maging Lider

Batay sa Likas Niyang Talino at Ugali

Ni Apolinario Villalobos

Ambisyong palpak ang bumubulag sa isang tao na gustong maging lider kahit sa simula pa lang ay alam niyang hindi niya kayang gawin ito. Hindi masama ang mangarap o mag-ambisyon pero dapat ilagay sa ayos upang hindi pulaan ng iba. Ang ganitong sitwasyon ang nakita, hindi lang ng buong bansa, kundi buong mundo nang magdagsaan sa COMELEC ang mga may ambisyon na maging Presidente ng Pilipinas. Ang nakakabahala ay ang isipin ng mga taga-ibang bansa na kaya pala ganito ang kalagayan natin ay dahil sa mga may sayad sa pag-iisip na gustong maging Presidente. Ang karamihan sa nagparehisitro sa COMELEC ay halatang pinag-aralan ang mga kilos at sasabihin upang makakuha ng atensiyon kaya nagmukhang kawawa dahil pinaglaruan lamang ng mga usisero at taga-media. Sa panahong yon, naabuso na naman ang Kalayaan at Demokrasya dahil sa mga taong hangal at may sayad sa utak. Hindi dapat gamitin ang Demokrasya upang “malayang” gawin ang lahat ng gusto, lalo na ang pagsalaula sa sagradong pagpili ng Presidente ng Pilipinas. Hanggang kaylan tatagal ang ganitong kahinaan ng COMELEC, na sana ay may pinatutupad na mga alituntuning maayos, walang mga butas na nasisilip ng mga taong may diperensiya sa pag-iisip? Repleksiyon ba ang kahinaang ito ng uri ng mga taong nagpapatakbo ng nasabing ahensiya?...nagtatanong lang.

Hindi madaling maging lider ng isang maliit na grupo man lang, lalo na ng buong bansa tulad ng Pilipinas. Mapalad ang isang taong may likas na katalinuhan at ugali na angkop sa pagiging lider, dahil ang mga nakapaligid sa kanya ang kumikilala sa mga ito, kaya hindi na niya kailangan pang ipilit upang mapansin. Lumilitaw ang mga katangian niya sa mga kalagayang hindi inaasahan tulad ng kalamidad at agarang pagbigay ng tulong sa iba kahit sa normal na sitwasyon. Subalit maliban sa dalawang nabanggit na katangian, dapat mayroon din siyang tiyaga, determinasyon o katapangan, at pasensiya. Sa madaling salita, ang isang taong likas na matalino, kahit pa nakapagtapos ng kolehiyo, at mabait, ay mahihirapang maging lider kung wala siyang tiyaga at pasensiya, lalo na kung walang determinasyon o tapang sa pagpapatupad ng mga panukala, o utos na dapat masunod. Ang mga iyon ang maglilinang ng respeto para sa kanya bilang lider.

Si Manny Pacquiao ay isang halimbawang nag-ambisyong makilala ng tao. Natanim sa isip niya ang masidhing pagnanais na maipakitang ang kahirapan ay hindi dapat ituring na hadlang upang umunlad ang isang tao. Nagtagumpay naman siya – sa sports. Subalit naudyukan siya ng mga nakapaligid at may balak gumamit sa kanya, na pwede siyang pumasok sa pulitika na ginawa naman niya at nagtagumpay bilang kongresman ng kanilang lalawigan. Tulad ng inaasahan ay ampaw ang tagumpay niya sa pulitika, walang laman, walang sustansiya dahil nakikita namang hindi niya kaya ang trabaho bilang kongresman. Kung gumagalaw man ang opisina niya, ito ay dahil sa mga taong sinusuwelduhan niya upang gumawa ng mga panukala, kaya hanggang pirma na lamang ang papel niya. Nakita naman ng buong bansa na ang panahon niya ay nagamit sa mga ensayo at pagsabak sa boksing. Hindi pa nakuntento ang mga hangal na umuuto sa kanya, dahil gusto pa siyang patakbuhin bilang presidente ng Pilipinas! Ngayon, dahil sa katanyagan niya sa boksing, sumabak na rin sa pulitika ang iba niyang kaanak, lalo na ang asawa, siyempre, dala kasi ang apelyidong “Pacquiao”.

Masakit na sa tenga ang parang sirang plakang linya ni Pacquiao na, “gusto kong makatulong sa mga kababayan (o kapwa) ko”, dahil malabo itong matutupad kung ang iniisip niya ay “gumawa”  ng mga panukala na maaaring hindi maaprubahan, at kung maaprubahan man ay hindi rin maisasakatuparan tulad ng mga libo-libong panukala na inaagiw sa kongreso at senado dahil walang budget. Kung gusto niyang tumulong, lumabas siya sa pulitika para hindi siya magamit ng ibang pulitiko, magtayo siya ng mga boxing gyms sa buong Pilipinas at Foundation para sa mga scholars, at higit sa lahat, ng mga negosyo upang magkaroon ng mga trabaho… ganoon lang ka-simple at wala pang gagamit sa kanya. Sa madaling salita, pasukin niya ang larangan ng negosyo at maging pilantropo, tulad ni Henry Sy ng SM. Huwag na niyang dagdagan ang mga panlolokong ginagawa ng mga pulitikong nagkaugat na ang mga puwet sa pagkakaupo sa kongreso at senado dahil sa hangaring magpayaman. Huwag na niyang dagdagan ng batik ang nagpuputik nang dumi ng pulitika sa Pilipinas.

Ang tao ay hindi dapat maiinggit sa tagumpay na tinatamo ng iba. Ang ugaling maiinggitin ang lason sa kaisipan ng isang taong baluktot ang takbo ng isip. Tulad ng isang taong nakilala ko na nakabalita lang na tatakbo sa pagka-meyor ang kaklase niyang dating councilor sa kanilang bayan, ay gusto na ring tumakbo para sa nasabing puwesto, dahil hindi hamak na mas matalino daw siya, kaya valedictorian siya noong gumadreyt sila. Sana binalikan niya ang nakaraan nila noog nag-aaral pa sila, dahil nagkuwento ang pinsan niyang kumpare ko, na ang kaklase niyang tatakbo sa pagka-meyor ay magaling makisama, nagkukusa sa pagkilos kung may mga school activities, nangunguna sa sports, at higit sa lahat, may lakas ng loob. Taliwas naman sa ugali ng pinsan niyang makasarili kaya walang barkada, at umiiwas sa mga gawain kung may school activities. Ayaw daw paawat ang pinsan niya kaya nag-file ng candidacy.

Hindi dapat magyabang ang taong may ambisyong maging lider. Walang masamang gumamit ng lakas ng loob sa pagsuong sa pulitika. Lalong maganda kung magsimula sa ibaba, maliban na lang sa mga taong miyembro ng mga pamilyang nakababad na sa pulitika, yong mga tinuturing na “political dynasty”, kaya naging senador, kongresman, gobernador o meyor agad. Subalit para sa mga nag-aambisyon pa lang, dapat ay magsimula sa unang baytang ng pagsisikap – sa pinakamababa, tulad ng barangay o homeowners association o non-government organization (NGO). Doon masusubukan ang kanilang kakayahan at pagkatao kung angkop sila sa mas mataas pang tungkulin. Kung ang taong may ambisyong maging barangay chairman, halimbawa, ay hindi naman pala marunong makisama o tumutulong sa mga kapitbahay, kalimutan na lang niya ang ambisyon at magtraysikel na lamang, sigurado pa ang kita at hindi siya hihingan ng tulong, sa halip ay siya pa ang babayaran….. ng pamasahe.

 Humanga at tumulong sa mga kaibigan o mga kakilalang nasa larangan ng pulitika upang lalo pa silang magtagumpay, o di kaya ay kahit sa mga hindi kilala ngunit maganda ang mga hangarin para sa bayan. Kailangang marunong tayong tumanggap ng ating kahinaan at kakulangang mga katangian, kaya hindi tayo pwedeng maging isang epektibong lider. Sa isang banda, kung hanggang suporta lang ang kaya, gawin natin ito ng maayos at taos sa puso, dahil kung hindi matibay ang suporta ng isang lider, magiging dahilan ito ng kanyang pagbagsak, na upang maiwasan ay kinakailangang suportahan, simpleng tulong nga…..mahalaga naman.

Ang  ala-Showbiz at Mapangarap

na Talumpati nina Grace Poe at  Chiz Escudero

Ni Apolinario Villalobos

Malalaman ang katapatan ng isang pulitiko sa kanyang mga layunin kung sa mga talumpati niya ay iiwasan niyang gumamit ng mga corny at  “matulaing” mga pangako. Parehong maraming ipinangako sina Poe at Escudero, kaya lumabas tuloy na para silang nagbasa ng mahabang “wish list”. Mga napaka-imposibleng matupad ang ipinangako nila, kahit pa sasabihing makikipagtulungan ang mga Pilipino. Sa anong paraan? Upang mabawasan ang gutom, gusto yata nila ay isang beses na lang sa maghapon kakain ang mga mahihirap na tao. Upang masabi lang na may trabaho, gusto yata nila ay tanggapin na lang ng isang ama ng tahanan ang trabaho na ang sweldo ay kulang pa sa pamasahe niya sa pagpasok at pag-uwi.

Maraming nakalimutan ang dalawa, habang animo ay nakalutang sa alapaap nang magtalumpati:

Una, hindi sigurado kung may magagamit na pondo ang bagong administrasyon dahil sa ginawang pangungurakot sa ilalim ng kasalukuyang administrasyon ay halos wala nang natirang pera, kaya nga ang mga proyekto sa kasalukuyan ay pinonduhan ng mga bagong inutang. Hindi mawawala ang korapsyon dahil maski matanggal ang mga korap na namumuno sa mga ahensiya, ang mga “ugat” – mga kawaning may kinalaman ay maiiwan.

Pangalawa, walang napilit maipatupad na mga proyekto na saklaw ng kani-kanilang mga komite sa Senado sina Poe at Escudero bilang mga senador. Ang boses nila ay narinig nitong huling mga buwan lamang kung kaylan ay naghahanda na sila para sa kanilang pagtakbo. Sa nakalipas na maraming buwan at taon, sa kabila ng sunud-sunod na problema ng bayan, wala man lang silang ibinahaging kahit pakunswelong mga solusyon bilang mga mambabatas, hindi tulad ni Senador Miriam Santiago, na sumasawsaw sa halos lahat ng isyu, kahit pa ikasasama ng kanyang kalagayan dahil sa kanyang sakit.

Pangatlo, ang kawalan ng disiplina ng mga Pilipino, isang masakit na katotohanan na nagkaanak pa ng ugaling “palusot”…lahat na lang ay gagawin upang kayaning lumusot. Kahit na anong ganda ng proyekto, kung iiral ito, mawawalan din ng saysay. Ang mga halimbawa para dito ay ang hindi pagsunod sa alituntunin sa pagtawid ng kalsada at paninigarilyo sa mga lugar na pampubliko. Hanggang saan aabot ang hinihingi nilang tulong mula sa mga mamamayan?

Pang-apat, ang ugaling ningas-kugon na nakadikit sa kultura ng Pilipino. Magaling lang sa simula ng mga proyekto dahil may mga kodakan at press release na nangyayari kaya marami ang gustong makibahagi. Makaraan ang ilang buwan at taon, “nalanta” na ang proyekto. Tingnan na lang ang LRT at MRT na sa simula ay “nangingintab” sa ganda, subalit bandang huli ay nanlilimahid na, naging dugyot – marumi, palyado. Ang mga ‘tree planting” projects na para makatulong sa Inang Kalikasan, yong mga lugar na malalapit sa lunsod o bayan, ni hindi nadamuhan at hindi man lang o nadiligan, kaya walang nangyari sa mga tanim. Ang pagpapaganda ng mga center island ng mga kalsada na tinamnan ng mga bulaklak, pagkatapos ng kodakan, naging tapunan ng basura. Ang project para sa Pasig river, hanggang kodakan lang din ang inabot. Ang paglinis sa Roxas Boulevard at mga daluyan ng tubig ng Manila, hindi rin consistent. Etc. etc. etc.

Panglima, ang kanilang mga talumpati ay namumutiktik ng mga pantukoy sa kanilang mga “inspirasyon”. Ang kay Grace Poe ay sa kanyang tatay na si Fernado Poe, Jr., isang aksiyon star ng mga pelikulang may kabayanihan, na animo ay pelikulang “Panday” ang mga tema. Kaya halos bawa’t talata ng kanyang talumpati ay may salitang “magpanday”, sa halip na “gumawa” o “humubog”, upang simple lang sana ang dating. Si Chiz Escudero naman ay hindi nagpatalo – gumamit ng  “puso”, tulad ng pagsabi halimbawa ng “mga proyektong may puso”, etc. Gagawin pang tanga ang mga nakikinig ganoong ang pinapatungkulan niya ng “puso” ay si “Heart Evangelista”, asawa niya! Hinaluan pa ng showbiz ang pulitika! Siguro ang mga speech writers nila ay mga script writers ng pelikula, kaya ang laman ay pang-pelikula ang dating! Ganyan ang nangyari nang mangampanya si Erap, at nang umupo, karamihan ng mga itinalaga sa puwesto ay mga artista. Ang hindi ko makalimutan ay ang itinalaga niyang matabang komedyante sa PAGCOR na nagsabi ng “weather weather lang yan”, kaya walang naipakitang ambag ang nasabing pasugalan para sa bayan na siya nitong layunin, kung saan napunta ang pera, siya lang ang nakakaalam.

Kung babasahin ang kasaysayan ng bansa, ang mga pinangako ng dalawa na pagsugpo sa katiwalian, kriminalidad, gutom, etc. ay mga pangako din ng mga pulitiko noon pa mang binigyan ng mga Amerikano ng kalayaan ang mga Pilipino na nagkumahog sa pag-upo sa mga puwesto sa gobyerno. Walang natupad sa mga pinangako nila sa mga kampanya dahil tuloy pa rin ang korapsyon sa gobyerno at kagutuman sa bansa, at lalo pang tumindi sa pag-usad ng panahon. Ngayon, binabanggit na naman nina Poe at Escudero ang mga problema na saang anggulo man tingnan ay talagang hindi mawawala, hangga’t hindi napapalitan ang sistema ng gobyerno upang maaalis ang mga tiwaling mambabatas na gumagawa ng mga batas para sa kanilang kapakanan. Samantala, pwedeng asahan ang “tulong” ng mga korap na ito subalit siguradong may kapalit. Ang isang pruweba ng masamang ugali ng mambabatas ay ang kawalan palagi ng quorum sa Kongreso kaya hindi matapos-tapos ang pagtalakay sa Basic Law para sa Bangsamoro Autonomous Region….sabi nga ng iba, naghihintay yata sila ng “regalo” mula sa presidente, na siya nilang nakagawian.

Paanong matitigil ang kriminalidad kung mismong sa hanay ng kapulisan at ibang opisyal ng gobyerno ay may kakutsaba ang mga sindikato lalo na sa droga? May mga kuwento pang lumalala ang mga kidnapping tuwing panahon ng kampanyahan dahil kailangan daw ng mga financier na pulitiko ang pera para sa pagtakbo nila sa eleksiyon. Paanong matitigil ang gutom kung ang mga ahensiyang nagpapatupad ng mga programa para dito ay korap? Paanong masugpo ang nakawan sa kaban ng bayan kung ang mga batas na dapat nagpopotrotekta dito ay tadtad ng mga butas na sinadyang ginawa upang mapaikutan ng mga opisyal, nang maluwag silang makapagnakaw? Paanong mapaayos ang sistema ng edukasyon, kung kinukunsinte ng mga ahensiya ng gobyernong may kinalaman dito ang pagsulputan ng mga kursong wala namang pakinabang, kundi mapagkitaan lang ng mga kolehiyo at unibersidad, pati na ang pag-commercialize ng mga textbooks?

Nakakapangamba ang mangyayari sa darating na eleksiyon dahil sa simula pa lamang ng kampanyahan ay puro “pangarap” na ang mga sinasambit ng mga may masidhing layunin “daw” na mag-angat sa kalagayan ng Pilipinas at mga Pilipino! 

The Philippines needs a Strongman as President

…could it be Duterte?

By Apolinario Villalobos

With threats from within and outside, the Philippines needs a strongman. By strongman, it means that such a guy should be respectable and with a tested conviction.

From within, the country reels from the overpowering and pestering corruption since the first day of its self-governance. From outside, the country is perceived as lame because of its equally weak leadership. That is the sad state of the country today. No amount of made up report about its “progress” printed in bold black figures has been able to lend an impressive image of the country, as the objective of such report is obviously to encourage the government to borrow more money from lending countries that are salivating at the prospect of its continued indebtedness.

Illegal drug business is having a grand time in the country and crime is steadily on the rise. Illegal mining financed by foreigners in cahoots with corrupt local officials is left unchecked. Poverty and unemployment are practically gnawing up the economic foundation of the country. The educational system is so unreliable, that instead of alleviating the lot of the youth, it has contributed to their shock and confusion due to exploitive schemes of educational institutions resulting from redundant course offerings.

Juveniles are left out on the streets, harassing unsuspecting citizens, and while enjoying sniffs of rugby from bottles and small plastic pouches. On the other hand, the agencies that are supposed to be overflowing with programs for this segment of the population just look the other way. They remove these urchins from the streets only when foreign visitors are coming.

I mentioned in my earlier blogs, Duterte who practically, gave Davao City a 24-degree turnaround with his conviction in implementing the law. Agdao which was known before his time as “Nicaragdao” due to heinous crimes even at daytime, now sports a new genteel image. For a big and veritable tourist destination in Mindanao, curfew is being strictly observed with much respect, together with the non-smoking in public places. Literally, Davao is the only city in the country that celebrates Christmas silently, albeit, with much solemnity, due to the strictly imposed firecracker ban until the eve of New Year.

Some quarters are wary that, although, Duterte has proved his worth as Mayor of Davao City, its scope is just a minuscule compared to that of the Philippines as a nation on matters of “control”, especially, on the personages that comprise the administration. It should be noted that corruption is not limited to heads of offices but subordinates, as well. Add to this the two halls of lawmakers – Congress and Senate, whose support is very necessary. Will the two houses which are immensely enjoying their “benefits” cooperate with a “straight” President in the person of Duterte, just in case? Will the well-entrenched corrupt personalities exchange their monetary benefits for “idealism”?

As dictated by dirty Philippine political tradition, in case Duterte wins, lawmakers will surely change their color again so that they can meld with him. If this happens, will Duterte maintain his steadfastness as a no-nonsense leader, thereby, prove himself as really, a strongman? Personally, I know, he will.

Duterte is the person who qualifies as a leader at the right moment which is 2016, a decisive and tumultuous year for the country. He may not have an experience as a governor, a congressman, a senator, or even as vice-president, but any person on the street knows that most of those who filled those positions are corrupt and even naïve. Of what use then, is having an experience in those positions, before one can become president? 

The Binay Camp has ran out of gimmicks against Poe

….so it resorted to the adoption issue

By Apolinario Villalobos

Desperate is how the Binay camp can be described in its effort to disintegrate the persona of Grace Poe as the formidable opponent of Jejomar Binay in his quest for the presidential post. With nothing else to throw to her face, they used the adoption issue…and the technicalities, yet! The spokesperson of the Binay camp sounded dolefully as its spokesperson, read a litany of technical errors on the adoption process, especially, on the date that Grace Poe was adopted by a yet-to-be-married Susan Roces and Fernando Poe, hence, a question on their “capability” to adopt as “unmarried persons” which shows their lack of “parental personality”.

Whoever thought of such strategy clearly is out of his mind, as it just drives voters to the side of Poe because of the Filipino culture that makes them love the underdog and the oppress. Not even the issue on “inexperience” can be used against Poe, as not all presidents of the Philippines or any country for that matter did not become vice-presidents first. The primary issues on the forthcoming 2016 election are “cleanliness” and “integrity”.

In the Philippines, the experience of the president who held several elected positions in the past, especially, vice-presidency, clearly show that it did not help in improving the situation of the country. On the contrary, because of the experience which is heavily tainted with learned corruption, the situation of the country just got worse. How much more if a guy has decades of such kind of “experience”?

What Osmeῆa, Roxas and Pnoy

Should Do to Help the Country at this Time

By Apolinario Villalobos

On Osmeῆa….he should stop analyzing the presidential capability of Grace Poe, even declaring that she is just good for the vice-presidency. Osmeῆa, himself, has proved nothing as a lawmaker so he is not in the position to judge his fellow politicians. It is a good thing that Grace Poe fought back by saying that many so-called seasoned politicians assumed responsible positions but proved to be just disappointments due to their misdoings. Osmeῆa should open his eyes and ears to understand the message of Poe.

On Roxas….he should stop talking like a puppet echoing the “tuwid na daan” and “reforms” that are the daily mumblings of Pnoy, his boss, to whom he kowtows with all loyalty and sincerity. Roxas is just showing his lack of backbone in all his statements and actions. He should come up with his own platform that may be related to what his boss promised but did not accomplish, if that is what he wants to do – at least he can be original somehow. He should prove that he has his own will power, and not a copycat.

On Pnoy….he should stop talking about his “tuwid na daan” and “reforms” because Filipinos have not seen anything yet that can give substance to those promises. All he showed was insensitivity to the popular clamor of the populace to remove from their positions his inept and questionably performing buddies. Because of his inaction, the country slid miserably more into helplessness. The guy’s promises have been proven to be shams that just became butts of joke. Corruption under his administration got worse, and even assumed a somewhat legal image. He may not be corrupt, himself, but his tolerance of such misdoing makes him one, as he is aware and even becomes a party. If he is not aware of this, it just proves that he is not really listening to his “bosses” as he promised. Unsavory stories about his attitude never fail to fill to pages of tabloid and broadsheets, even the airwaves.

Of late, it has been discovered that the much and perpetually questioned pork barrel is again inserted in the 2016 budget. Is this what Pnoy is saying about his “reforms”? What reform is he talking about when he is obviously tolerating the commission of corruption? He must stop talking about his two trademarks to give relief to the Filipinos who are getting tired of his mumblings!

TWO THOUGHTS ON FAKE RICE AND NOODLES,

AND POISONED DURIAN CANDIES…

By Apolinario Villalobos

IT IS ONLY BY DOING THE ABOVE THAT THE “INTELLIGENT” AND “HARDWORKING” LAWMAKERS CAN SHOW THEIR “SINCERITY” IN PASSING LAWS THAT ARE NOT INTENTIONALLY- MADE DEFECTIVE SO THAT THEY BE EASILY “BROKEN”…IN AID OF CORRUPTION.

THE LAWMAKERS SHOULD TAKE SPECIAL NOTE ON WHY ALL OF THE ABOVE ARE ONLY CENTERED ON DAVAO, THE DOMAIN OF DUTERTE. THEY SHOULD ASK THEMSELVES WHY….WITH ONE MOST IMPORTANT QUESTION…IS IT A DEMOLITION “JOB”?

THE POISONED DURIANS, ALTHOUGH, DISTRIBUTED IN SURIGAO CITY, ARE WITHOUT QUESTION SYNONYMOUS TO DAVAO OR DAVAO CITY…AND, THE PERPETRATORS SEEM WANT TO SHOW THAT DUTERTE IS INUTILE IN CHECKING THEM.

Kung Maging Tapat si Binay sa Pangangampanya

Ni Apolinario Villalobos

Kung maging tapat lang si Binay sa pangangampanya ay maaari niyang barahin ang kanyang detractors ng mga tanong na:

Ako… korap?

Tamang tanong, dahil lahat naman ng mga pulitiko, kahit papaano ay may bahid nitong katiwalian, kahit hindi sinasadya daw, tulad ng mga sinasabi nilang ang pork barrel nila ay ginamit daw ng mga pekeng NGOs, na hindi naman pinaniniwalaan ng mga tao - na hindi nila alam. Kaya ang mga nag-aakusa sa kanya ay dapat magpalit na ng istratehiya. Umamin na lang sila upang hindi lalong humaba ang ilong nila sa pagsisinungaling!

Ako … may malaking mga project na pinagkitaan ng malaki?

Tama pa ring tanong, dahil ang mga pulitiko ay hindi na nagpa-project kung hindi din lang malaki tulad ng basketball court at mga highway, upang siguradong malaki ang komisyon. Kaya upang sigurado, pati mga kalsada at highway na maaayos pa ay pinapatuklap! Hindi na uso ang poso o deep well pump at waiting shed dahil barya lang kung pagkitaan ito…pero yong kabaong ay okey lang dahil madaling dikitan ng sticker na may pangalan ng mayor or governor, at kung sino pang kapalmuks na opisyal! Ang maganda ding ipamigay ay mga diaper na may mukha ng mga pulitiko lalo na sa bandang puwet! Mahal ang diaper kaya marami ang mag-aapreciate, kasi pwedeng basahan din sa lababo at toilet bowl dahil absorbent!

Ako … nangarap na magkaroon ng asyenda?

Marami na ring pulitiko ang hindi lang nagkaroon ng malawak na lupain, kundi pati mga condo, bahay, mamahaling kotse, at napakalawak at hiwa-hiwalay na logging concessions. At saka isa pa, naiinggit ba yong iba dahil wala silang asyenda na may babuyan na ay may greenhouse pa ng mga orchids? Mabuti nga ang ginawa ni Binay dahil maximized ang paggamit ng asyenda! Pero…dapat pang patunayan na kanya yon. Kaya yong naiinggit, mangurakot din ng milyones upang may pambili!...at tumigil na nga sila sa kangangalngal!

Misis ko… mahilig sa orchids?

Dapat lang ipagtanggol ni Binay ang misis niya dahil siguradong mahal niya ito, hindi tulad noong isang matandang binata na walang misis pero mahilig magparinig na may plano daw naman siyang mag-asawa…kaylan?  kung hindi na siya “makwanan”? ….tumigil na nga siya sa pa-machong gimik…kaya pati mga nananahimik na models ay kinakasangkapan sa pakikipag-date kuno!  Si Binay ay proud sa kanyang misis, kaya pati ang hilig nito sa pag-alaga ng orchids ay okey sa kanya. Mabait din ito kaya nga maraming gamit na binili para sa Ospital ng Makati…(ano na kaya ang nangyari sa kaso?) Isa pa, mabuti nga at orchids ang inalagaan, kaysa marijuana…eh di mas malaking problema pa ang inabot! Kaya kayong ang kaya lang alagaan ay gumamela, calachuchi, san Francisco, chichirica, five fingers, katuray at malunggay… manigas na lang sa inggit!

Ako lang ba ang matandang nagsusuot ng Boy Scout uniform?

Yan ang matapang na tanong! Dapat ring pangatawanan ni Binay ang pagsuot ng uniform na yan dahil magkatugma ang kanilang kulay – parehong brown, kulay lupa, humble na kulay ng mahirap. At hindi siya nag-iisa sa pagsuot ng uniform na yan dahil may nakita akong nagtitinda ng sigarilyo sa mga tumitigil na jeep sa bandang Harrison St. sa Pasay, na ganyan din ang suot, complete with whistle pa, at very proud siya! Ang kopyang suot ay may maliit pa na bandila ng Red China! …(sa isang interbyu, nagsabi si Binay na ipaubaya na lang sa mga Tsino ang pag-develop sa West Philippine Sea dahil may pera silang panggastos – wow!) Kaya bilib din ako sa taong cigarette vendor na itong proud sa pagsuot ng Boy Scout uniform…dahil siya ay laging handa sa paglapit sa mga driver na bumubusina upang bumili ng yosi na kadiri tulad ng isang taong may maitim na budhi!

Basta matapat lang si Binay sa pangangampanya baka at marami pang baka na manalo siya. At, kapag nasa Malakanyang na siya, siguradong marami ang mamamangha dahil mabubuhay at makikita nila ang mga inakala nilang patay nang mga dummy niya, tulad ni Limlingan at yong babaeng personal secretary niya, si ginang Baloloy. Marami rin ang magwe-wish sa kanya ng: “…good luck, good health, and more wealth!”….para pantulong sa mahihirap – yon ang sabi niya!

Ang Mga Desperado sa Darating na Eleksyon 2016

Ni Apolinario Villalobos

Binay…..kailangan niyang manalo upang hindi tuluyang makulong dahil sa patung-patong niyang kaso. Ang hindi lang malaman ng mga tao ay kung ang ambisyon bang maging presidente ang nagtulak sa kanya upang “mag-ipon” ng panggastos mula pa noong Mayor siya ng Makati, kaya nangyari ang sinasabing pangungumisyon niya ng malaki sa mga proyekto sa Makati na ang ginawang dahilan na alam ng mga tao doon ay pagmamahal daw niya sa mga ito. Lumalabas kasi, gumawa siya ng long-ranged plan na nakakabilib!

Pnoy….kailangan niyang makahanap ng isang matapang at may paninindigang kandidato na mai-endorso upang kung sakaling manalo bilang presidente, ay ligtas siya sa mga balak ihaing kaso laban sa kanya. Hindi pwede si Roxas dahil walang mga ganoong katangian, kaya maski manalo ay siguradong matatalo lang ng mga kalaban niya (Pnoy) na may balak magpakulong sa kanya.

Roxas….kailangan niyang ma-endorso ng pangulo dahil maski simbahang Katoliko ay wala na ring tiwala sa kanya; ang huling hirit niya ay ang lumapit sa El Shaddai, Quiboloy Group na naka-base sa Davao, at ang Iglesia ni Kristo – kung papansinin siya dahil noon pa man ay hindi naman talaga siya nakitaan ng kahit kapirasong gilas. Ang pinapakita kasi niya hanggang ngayon ay ang pagiging “bow man” ng presidente – bow na lang ng bow!

Allan Peter Cayetano….noon pa man ay maingay na sa pagsabi na lahat naman daw ay may ambisyong umupo sa pinakamataas na pwesto sa gobyerno – kasama na siya doon; kailangan niyang manalo bilang presidente upang lalong malampaso ang mga Binay sa Makati na kapitlunsod ng Pasig.

Trillanes….kailangan niyang maging presidente upang maipakulong ang pinanggigigilang si Jejomar Binay; kung hindi pwede, maski bise-presidente na lang upang patunayang may anghang talaga siya bilang pulitiko…kailangan niyang patunayan na bilang dating taga-military ay matapang siya, kaya nga siya nasangkot sa mga coup d’etat noon.

Ang ibang mga taong binabanggit na maaaring tumakbo ay hindi naman ganoon ka-desperado, tulad ni Grace Poe na hanggang ngayon ay walang pakialam kahit mataas ang rating sa survey. Si Duterte naman ay neutral ang image kaya maski sinong manalo ay pwedeng kumuha sa kanya bilang isang kalihim ng gabinete na aangkop sa kanyang katapangan, at kung hindi naman niya kakagatin ay makakabalik siya sa pinakamamahal niyang Davao City, nagmamahal din sa kanya!

Hindi Dapat Asahan ang mga Survery

Ni Apolinario Villalobos

Obvious na ang mga survey ay hindi naman talaga accurate at kumakatawan sa isip at damdamin ng mga tao sa pangkalahatan. Ibig sabihin ay estimate lamang ang mga ito. Simple lang ang tanong: sa iilang libong iniinterbyu, ilang porsiyento ba sila ng milyones na kabuuhan ng population o bumobotong population? Ang bukod tanging epekto ng survey ay psychological o pangkaisipan lamang, dahil ang mga makakaalam ng resulta ay mag-iisip ayon sa gustong mangyari ng nagpasurvey.

Sa laki ng nagagastos kung gumawa ng survey, hindi makakagalaw ang survey firm kung walang uupa sa kanilang serbisyo. At kung sino man ang nagpapa-survey ay dapat lang na masiyahan sa resulta. Aanhin naman ng survey firm ang resulta ng survey kung walang nagbayad sa kanila upang gumawa nito?

Sa nangyayaring survey kung saan ay pumapaimbulog ang nakuhang resulta ni Poe laban sa nakuha ni Binay, ang tanong ay kung sino ang may gustong matalo si Binay. At sa ganitong plano ay halatang ginamit lang si Poe. Hindi pwedeng gamitin si Roxas dahil alam ng lahat na talagang wala naman siyang hatak sa mga botante kaya siguradong maraming magtataka kung umangat siya maski sa ikatlong puwesto man lang.

Ilang beses nang napatunayang hindi totoo ang ipinapahiwatig ng survey dahil noong nakaraan eleksiyon, ilang senador ang ni hindi man lang napasama ang pangalan sa listahan subalit nanalo pa rin. Ngayon, kahit mataas ang rating ni Poe, hindi nangangahulugang siya na nga ang mananalong presidente, lalo pa at malayo pa ang eleksiyon, at ni hindi man lang siya nagdedeklara ng kagustuhang tumakbo sa nasabing puwesto.

Sa aspeto naman ng ekonomiya, kinilig ng todo ang mga taga-Malakanyang nang malaman sa isang survey na umangat na daw ang Pilipinas kung ihambing sa mga kapitbansa nito sa Timog Asya. Talaga namang nang-insulto ang gumawa ng survey dahil malayo sa katototanan ang nakuha nilang resulta. Malamang na ang nagpagawa ng survey ay mga bangko na inuutangan ng Pilipinas para ipabatid na dahil umangat na ang ekonomiya nito ay pwede na uling umutang!..ganoon lang.

Ang ilan pang resulta ng survey ay tungkol sa pagkabawas daw ng malaki ng unemployment sa bansa, ganoong taon-taon ay nadadagdagan ito ng mga bagong graduates. Tinataon siguro ang survey na ito kung kaylan ay marami ang bagong na-hire na mga contract employees, na pagkalipas ng limang buwan ay tutunganga na naman.

Ang sa pagkain at gutom naman, nabawasan na rin daw ang gutom dahil nagiging self-sufficient na ang bansa, ganoong kasasabi lang ng Department of Agriculture na aangkat na naman uli ng bigas bago mag-Oktubre upang mabawasan ang kakulangan. Ang presyo ng mga bilihin sa palengke lalo na karne at isda, lalo pang tumaas. Dahil sa mga nabanggit, paanong nabawasan ang kagutuman, ayon sa survey, lalo pa at ang take home pay ng ordinaryong manggagawa ay kulang pa sa isang araw na panganailangan ng kanyang pamilya?

Talagang sa mundong ito, lokohan ang takbo ng buhay. Kaya kung minsan ay nakakatamad na ring magbasa ng diyaryo o makinig ng radyo dahil hindi na malaman kung alin sa mga balita ang totoo. Marami na rin kasing diyaryo at brodkaster na binabayaran.

Ang Negosyo sa Kuryente

…at ang maagang “pangangampanya” ni Jericho Petilla

Ni Apolinario Villalobos

Kasama sa pagnenegosyo ang agam-agam sa pagbagsak o pagkalugi nito. Ang negosyante ay dapat maging handa kung ano ang gagawin sakaling ito ay mangyari. Kasama sa kahandaan ang pagbalik ng nawalang puhunan at pagtanggap ng pagkakamali. At, upang hindi na maulit pa, dapat kilalanin ng negosyante ang uri ng kanyang mga kostumer upang makaisip siya ng angkop na istratehiya o pamamalakad.

Ganyan dapat ang MERALCO at iba pang ahensiya na may kinalaman sa negosyo ng kuryente. Ang palaging sinasabi nilang dahilan upang makapagtaas ng singil ay ang pagkalugi daw. Paano silang malulugi, ganoong sila lang naman ang nagpapatakbo ng industriyang ito? Ang mga tao ay walang mapagpilian dahil ang MERALCO ay nag-iisa, kaya walang kakumpetensiya na maaaring maging dahilan ng agawan ng mga kostumer.

Mismong MERALCO ang umaamin na malaking boltahe ng kuryente ay ninanakaw dahil sa mga illegal na koneksiyon. Bakit hindi nila gawan ng paraan upang matigil ito? Bakit nila ipapataw ang kalugian sa ibang mga kostumer na hindi naman gumagawa nito? Ibig bang sabihin, halimbawa, ay magtataas ng presyo ang isang grocery dahil madalas silang kupitan o di kaya ay holdapin?

Yong sinasabi namang “nawawala” na kuryente dahil sa haba ng dinadaluyan nito, kaya pagdating nito sa malalayong customer ay mahina o manipis na, ay isinasama pa rin sa paniningil sa lahat. Kasalanan ba ng mga kostumer kung palpak ang paraan nila sa paglatag ng mga kable?  Ibig bang sabihin, sa pagdeliber halimbawa ng buhangin, dahil hindi maganda ang disenyo ng trak kaya maraming natatapon, ang mga natapon ay ipapataw sa omorder?

Hindi makatarungan na ang ganitong uri ng “pagnanakaw” ay gawin ng mga negosyante ng kuryente sa mga kostumer. Subali’t dahil umiiral, pagpapakita lamang ito ng kahinaan at pagka-inutil ng pamahalaan at ng ahensiyang may kinalaman dito, ang Department of Energy. Dapat, anuman ang mga kalugian ng mga negosyante sa kuryente ay sarilinin nila, dahil inaasahan silang handa sa ganitong pangyayari. Kung hindi naman napaghandaan, dapat ay aminin nila at bitiwan ang negosyo upang mahawakan ng ibang responsable, matino, at matapat – hindi mapanlinlang!

Ang masakit pa ay ang paggastos ng milyones para sa informercial ng hepe ng Department of Energy, si Jericho Petilla na animo ay  nangangampanya na sa pagka- senador sa 2016 election. Ginagawa niyang tanga ang mga tao sa pagsasabi ng mga dapat gawin upang makatipid sa kuryente, ganoong, ang mga ito ay matagal nang alam maski ng mga bata.