Showing posts with label jealousy. Show all posts

0

Huwag Mong Pagnasahan Ang Hindi Iyo

Posted on Monday, 22 January 2018

Huwag Mong Pagnasahan Ang Hindi Iyo
Ni Apolinario Villalobos

·        Huwag mong pagnakawan ang iyon boss para lang masabing gumaganti ka dahil maliit ang suweldo mo. Mag-resign ka at maghanap ng ibang trabaho.

·        Huwag mong pagnasahan ang magandang asawa ng iba at baka maputulan ka ng pututoy….hindi man gawin sa iyo ng misis mo ay malamang asawa ng pinagnanasahan mo. Kung may pera ka pumunta ka na lang sa beerhouse dahil maraming maganda sa lugar na yan. Kung babae ka magtanong ka na lang sa kumare mo kung saan niya nadampot ang pogi niyang kulukadidang.

·        Kung collector ka ng isang kumpanya o gobyeno, i-remit mo ang nakolekta mo dahil darating ang panahong malalaman din ang ginagawa mong panloloko. Tandaan mong kaya ka na-hire ay dahil pinagkatiwalaan ka.

·        Huwag mong pagnasahan ang karangyaang pinagsikapan ng iba. Magsikap ka upang magkaroon din. Huwag kang mamatay sa inggit dahil kung ilalamay ka baka walang pupunta kung alam ang dahilan ng kamatayan mo – heart attack dahil sa inggit!

·        Huwag mang-apak ng iba upang umangat at maagaw mo ang recognition na dapat ay para sa inapakan o tinungtungan mo. Huwag mong pagnasahan ang kaalaman o skills ng iba dahil may ibang uring ganyan ang ibinigay sa iyo ng Diyos na dapat ay gamitin mo sa maayos na paraan at hindi sa panloloko ng kapwa tulad ng ginagawa ng maraming hinayupak na mga opisyal ng gobyerno.

·        Huwag mong pagnasahan na aabot sa inggit ang kagandahan ng iba dahil kapag pinilit mo at pina-retoke mo ang mukha at katawan mo at ang resulta ay hind bagay sa iyo, hindi ka na maibabalik sa dati mong anyo. Tanggapin mo kung anumang katawan o mukha ang ibinigay sa iyo ng Diyos…tandaan mong nandiyan lang palagi ang nanay mo na pupuri sa iyo kahit nililibak ka ng iba…kung buhay pa siya.



Kung ayaw mong namnamin ang nilalaman ng sini-share kong ito, bahala ka sa buhay mo!




0

Hindi Magandang Pakinggan ang "Nakakainggit Ka"

Posted on Saturday, 26 November 2016

Hindi Magandang Pakinggan ang
“Nakakainggit Ka”
Ni Apolinario Villalobos

Dapat ay tanggalin sa talaan ng pansariling expression ang, “nakakainggit ka” dahil lumalabas ang saloobing inggit, kahit pa sabihin ng nagsambit na ito ay biro lang. Kapag nakikipag-usap sa taong umasenso sa tamang paraan kaya naging mayaman, dapat ang sabihin sa kanya ay, “ang galing mo!...tutularan kita!”, o di kaya, “sana ay tumuluy-tuloy ang pag-asenso mo”, o di kaya, “turuan mo naman ako ng paraan”. Kapag nagkataong ang kausap mo ay talagang may layuning inggitin ka, pinasaya mo lang siya.

Maraming taong basta na lang naiinggit sa iba. Sila ang mga tipong ayaw makakita ng mga taong masaya dahil sa tagumpay na tinamo. Meron ding ang gusto ay sa kanila ang lahat ng biyaya at ang iba ay walang karapatang magkaroon kahit isang piraso nito. Sila ang mga taong walang hangganan ang pagka-sakim kaya lahat ng paraan ay ginagawa upang ang iba ay hindi magkaroon ng pagkakataon.


Ilan na ang nakausap kong nagsabi sa akin ng “nakakainggit ka”. Ang iba ay diretsahan kong sinasabihan ng “magsikap ka…..huwag mainggit”. Pero ang ibang pasaway na ayaw paawat sa pag-uusisa ay sinasagot ko ng, “gayahin mo ako….illegal recruiter na, nagbebenta pa ng shabu at bugaw pa…at kung minsan ay holdaper at kidnaper pa, depende sa mood”. Mula noon nginingitian na lang niya ako tuwing magsalubong kami….takot yatang maholdap.

0

Intimidation, Insecurity, and Envy

Posted on Sunday, 6 November 2016

INTIMIDATION, INSECURITY, AND ENVY
By Apolinario Villalobos


Life could be complicated for those who just want to live simply and work hard and honestly, because of people around them, who, they unknowingly intimidate, hence, become incredibly insecure and finally become unbelievably envious. Many people would just be surprised why all of a sudden they have “enemies”.  This is an ordinary occurrence in job sites where the honest and sincere performance of an employee can intimidate his lethargic colleagues.

Bloggers, too, are not safe from the envious viewers whose bloated ego made them believe that they are the best and cannot take the success of low-profile, though, serious internet users who just want to share their ideas with others. They are the bashers and the trolls who make fun of the well-intent bloggers. These bad guys enjoy in spoiling the day of unsuspecting bloggers with their uncalled for comments which, as viewed from all angles are not related to the blogged issue. These spoilers do not even know the bloggers personally and worse, the former may not even be capable of articulating extensively what they have in mind, otherwise, they should not be commenting only, or copy/paste materials taken from other sites, and which they tag with either favorable or unsavory remarks, then post on their facebook.

The cradle of learning, the school, is not spared by this “phenomenon”. Many stories have surfaced in the internet about bullying which is a clear indication of insecurity masked by “superiority complex” on the part of the perpetrator. Victims are students with strong personality due to their intelligence or good looks.

The family is not spared by insecurity felt among siblings. And, most often, the parents are to be blamed due to their favoritism that makes the non-favorites among the brood, feel unloved. Rebellious manifestations in the acts of the “neglected” siblings follow. Ironically, parents wonder why they have a “black sheep” in the family.

Finally, many hardworking and serious employees resign from their job because their commendable performance has intimidated envious colleagues who resorted to doing all possible to pull them down. Specifically, on the national level of politics, many envious and ambitious  officials have been intimidated by Rodrigo Duterte. As he is not corrupt, they could not put him down using this issue, so they focused on his personality – brash, cussing probinsiyano, not-good looking, etc. But there is an adage that says, “you cannot put a good man, down”. It is happening to Duterte, and I personally hope, that his persistence to do good can see him through his six-year term…as long as he does not listen to the whispers of what he says is from “God” that tells him to stop his cussing….(joke only!)



0

Napansin ko lang...

Posted on Friday, 18 December 2015

Napansin ko lang….
ni Apolinario Villalobos


Bago ako nag-facebook at nagbukas ng iba pang websites, sa email ako umasa sa pagbabahagi ng mga isinulat ko. Napansin ko kasing may nagpapadala sa akin ng mga salawikain, tula/poem, at mga kuwento sa email, kaya naisip ko na baka kumalat din ang mga isinulat ko sa tulong nila. May mga messages pang idinidikit ang mga nagpapadala na: “great essay for our spiritual growth”, “nice essay, please share with friends”, “great message in poetry to help the distressed”, etc. Napansin kong ang mga ipinapadala nila ay isinulat ng mga foreigner. Okey lang yong quotes galing sa Bibliya.  Nagkaroon ako ng ideya na sumubok magpadala sa mga ka-email ng mga ginawa ko – maraming beses…sa awa ng Diyos ay may pumansin at ako ay natuwa – dahil marami sila, more than one…. apat sila!

May isang kaibigan na nag-suggest na gumawa ako ng poem tungkol sa pakikipagkapwa pero ang ilagay kong pangalan bilang author ay ka-email niyang manunulat din pero Amerikano, na pumayag naman pagkatapos marinig ang layunin namin. Bago ko ikinalat, pinadala ko muna sa Amerikano ang poem para sa approval niya. At tulad ng inaasahan, medyo marami ang pumansin at malugod pang nagkomento, ibig sabihin ay binigyan nila ng pansin ang poem dahil siguro foreigner ang sumulat.  Mula noon hindi na ako nagpadala ng mga ginawa ko via email.

Napansin ko rin na habang lumalawak at nagiging prangka ang ibinabahagi ko, unti-unti ring nababawasan ang mga kaibigan ko. Noong mga araw na limitado sa kalikasan, buhay ng tao, at pagtulong sa kapwa na may kasamang spiritual message ang poems, tula, at sanaysay na ibinabahagi ko sa facebook, may” ilang” pumupuri at nagla-like man lang. Yong iba ngang inaasahan kong mga “kaibigan” na makakapansin ay ni hindi nagpaparamdam kung nababasa nila, ganoong may facebook naman sila at naka-public naman ako. Kung sabagay karapatan nilang hindi mag-like o mag-comment kung ayaw nila sa mga isinulat ko lalo pa siguro at natumbok sila ng message kaya guilty at nagalit sa akin. Subalit ang matinding kaplastikan ay kung sabihin nila sa akin kung mag-usap kami sa cellphone o magkita na, “ang galing mo”…para tuloy gusto ko silang sagutin ng, “neknek mo!” Ilan lang naman sila na ganito ang ugaling nabisto ko.

 Nang isama ko sa mga isinusulat ko ang korapsyon sa pulitika at edukasyon, at pagbatikos sa mga pekeng Kristiyano, ang iilan na nga lang na nagla-like ay nawala pa…subali’t sa awa ng Diyos ay napalitan naman ng iilan pa rin, na sa tingin ko ay may mas malawak na pang-unawa. May kapwa ko blogger na tumulong sa akin sa pagbukas ng ibang sites upang malagyan ng mga ibinabahagi ko pagkatapos niyang marinig ang kuwento ko, sayang din naman daw kasi kung sa facebook lang ako maglalagay.

Ang ikinababahala ko lang ay baka lumalaganap na itong sakit sa ugali na gusto kong tawaging “crab mentality syndrome” na laganap din sa mga opisina at umaatake sa mga empleyadong umaasa lang sa paninira ng co-employees at paninipsip sa boss upang umasenso. Isa rin siguro itong sakit na gusto kong tawaging “not me syndrome” na umaatake sa mga mapagkunwaring natumbok na ng pangungunsiyensiya ay deny to death pa rin.

Subalit nauunawaan ko pa rin na ang facebook ay para lang dapat sa mga “photos”. Sa pangalan ng site na “facebook” ay dapat nga lang talaga na para ito sa mga “retrato ng mukha”, pero pinalusutan ng mga gustong mag-share ng quotes kaya ini-frame nila ang mga ito. At, ito ang inaasahan ng ilang mga “viewers”, hindi “readers”. Napansin ko lang naman…kaya titigil na ako at baka may atakehin na sa puso dahil sa sobrang inis!

0

Do Not Feel Bad About Unfulfilled Dreams

Posted on Friday, 11 December 2015

Do Not Feel Bad
About Unfulfilled Dreams
By Apolinario Villalobos

There is a popular adage, “life is what we make it”. All of us have limitations, hence, it follows that the life we live is based on our best effort, but hampered by limitations. We cannot be like what others are. We can strive, yes…but the result may not be the same as what others have accomplished. The problem with some of us is that they dream to be like somebody else which is impossible. Successful people can be looked up to as models or be admired, but cannot be exactly copied.

Success is relative. The degree and kind of success varies. In this regard, to avoid getting disappointed, one should accept what he has accomplished based on his capability and just strive a little harder to be able to accomplish more. He should not feel bad, for instance, because he did not become a manager like his friend, or a physician like another friend, or a mayor, etc.

Those who develop grudge because of their “failure” supposedly, equate success to fame which is wrong. Others feel that just because they did not become famous like others, they have become a failure. I can say that such kind of feeling is a manifestation of jealousy which breeds grudge….nothing else. Success in life is the happiness and contentment one feels every morning as he wakes up to another day….it is the joy felt in what he does.

We should not be occupied with gawking at what others are doing or be jealous with what they have accomplished. Each one of us has a different kind of life to live and concerns much different from the rest. On the other hand, the jealous attitude is most often the result of unnecessary and unhealthy rivalry in offices and other work sites. This is called professional jealousy which affects the operation and atmosphere.

Finally, successful people may wonder why some friends have suddenly kept a distance from them for no reason at all that they know of. There is something for these shunned successful people to ponder about…jealousy developed by their friends who have the habit of comparing themselves with others. Such unnecessary feeling made them jealous resulting to grudge that time may not expunge easily. My suggestion: a change in attitude…by being positive in living one’s life….and changing it for the better.


0

Ipaubaya sa Iba ang Hindi kayang Gawin at Huwag Kaiinggitan ang Tinamo nilang Tagumapy

Posted on Friday, 13 November 2015

Ipaubaya sa Iba ang Hindi Kayang Gawin,
at Huwag Kaiinggitan ang Tinamo nilang Tagumpay
Ni Apolinario Villalobos

Marami sa atin ay kakambal na yata ang inggit. Ito ang mga taong ang gusto ay kilalanin sila na pinakamagaling kahit wala naman napatunayan o di kaya ay hanggang salita lang ang kayang gawin. Sila rin yong halos ay dapaan ang mundo, dahil lahat ay gustong gawin, at ayaw magbigay ng pagkakataon sa iba. At sila pa rin yong mga taong mahilig mangpuna o mag-criticize pero wala namang nakahandang suhestiyon.

Dahil sa utak na taglay, lahat ng taong normal ay may kakayahang gumawa ng iba’t ibang bagay subalit ang antas ng kagalingan at tagumpay ay hindi pareho, kaya nga sa bokabularyo ay merong mga katagang naghahambing. Inggit ang dahilan kung bakit ayaw tanggapin ng ibang mayroong mas magaling sa kanila. Ang tao ay may kakayahang magsikap upang makaakyat sa mga baytang ng buhay at marating ang tugatog ng tagumpay. Pero hindi lahat ng tao ay may kakayahang gumawa nito, katotohanan na dapat ay tanggapin. Hayaan na ang ibang makapagpatuloy dahil sa kakayahan ng kanilang talino at yaman. Huwag silang kaiinggitan, sa halip ay pagsikapang makagawa ng mga paraang angkop sa inabot na baytang ng pagsisikap. Halimbawang ang kaya lang na negosyo ay isang sari-sari store, at hindi big time na grocery, pagkitaan na lang na mabuti ang sari-sari store at pagpursigihin ang pag-ipon, sa halip na umutang upang maging grocery ang maliit na tindahan. Applicable ang “no guts, no glory” sa mga angkop na larangan, hindi sa lahat, kaya piliing mabuti kung saang larangan ka magaling at doon mo patunayan ang kasabihang yan, sa halip na isiping kung nagawa ng iba ay kaya mo ring gawin.

May mga tao namang hindi nakakaalam kung sa aling larangan sila magaling kaya kailangan nila ang payo ng iba bilang pag-alalay sa kanila. Kapag nagtagumpay sila sa ini-suggest na gawain, sila mismo ay nagugulat at nagsasabing hindi nila akalain na kaya pala nila. Kabaligtaran ang nabanggit, ng ugali ng ibang Pilipino na mahilig magsabi ng, “kaya ko rin yan”, kahit alam nilang hindi nila kayang gawin ang ginagawa ng taong kinaiinggitan. Sa isang banda,  ang ibang Pilipino ay mahilig ring magsabi ng “nakakainggit ka” na hindi maganda ang dating. Sa halip, ang sabihin dapat ay “nakabibilib ka, gagayahin kita”.

Tulad na lang ng kuwento tungkol sa isang nanay na mahilig maiinggit sa kanyang mga kaibigang magaling magluto, at ang expression ay, “nakakainngit ka”. Ang isang sinabihan ay napuno na kaya binara siya ng “gumaya ka!”. Puro salitang inggit kasi ang palaging lumalabas sa bibig ng nanay na ito sa halip na gayahin ang magandang ginagawa ng iba, kaya hanggang sa nakapag-asawa ang mga anak, ay hindi man lang natutong magluto ng adobo! Kung makita namang maayos ang hitsura ng mga kaibigan dahil marunong mag-manage ng oras, kaya may panahong maligo at maglinis ng katawan, siya namang tamad maglinis man lang ng bahay ay burara pa sa katawan, kaya sa tingin pa lang ay mabaho na!

May isa namang kakilala lang ang tahasang nagsabi sa aking, “kaya ko ring gumawa ng tula”. Nagulat ako sa sinabi niya dahil hindi naman ako nagbabanggit sa kanya ng ginagawa kong blogging. Siya ang nagpasimula ng usapin tungkol sa mga tula na nababanggit pala sa kanya ng mga kakilala naming nakakabasa ng mga isinulat kong ina-upload ko sa facebook. Inisip ko na lang na talagang magaling siya dahil taal siyang “Tagalog”, taga-Batangas kasi, samantalang ako ay hindi dahil taga-Mindanao. Upang hindi na humaba ang usapan, sinagot ko siya ng, “okey lang…trying hard lang naman ako”. Inimbita ko siyang magbigay ng isang tula upang ma-ipost sa mga sites ko….mag-iisang taon na ngayon, ni isang talata ng tula ay wala siyang naibigay sa akin. Mataas ang puwesto niya sa isang kumpanya, kaya feeling niya, dahil sa kanyang trabaho, walang ibang dapat lumamang sa kanya – sa lahat ng bagay, pati na sa paggawa ng tula. Kawawa naman ang tula, ginamit sa walang kapararakang naramdamang inggit!

Hindi magandang pairalin ang inggit dahil nakakahila ito pababa ng ibang taong nagsisikap na mabuhay nang maayos sa abot ng kanilang makakaya. Lalong maganda sana na yong mga nakakaangat na sa buhay, na may napansing nagsisikap na kaibigan o ibang tao kahit hindi kilala, dapat ay tumulong sa pamamagitan ng pagtulak sa mga ito upang mapadali ang kanilang  pag-angat o pagsulong. Ang pagsisikap ng mga taong ito ay hindi naman nakakasakit ng kapwa nila tao, at ang layunin lang nila ay upang magkaroon ng marangal na pamumuhay at upang maiwasan nilang umasa sa limos ng iba!

Kaya bilang pangwakas, sa halip na maiinggit, tanggapin ang mga kahinaan, o kung hindi kayang tanggapin ay doblehin ang pagsisikap sa abot ng makakaya…makipagtulungan sa magagaling na nakakatulong naman sa kapwa at bayan…at, higit sa lahat, tumulong sa pag-asenso ng iba, sa halip na manghila, upang hindi sila makadagdag sa bilang ng mga taong binibigyan ng limos!



0

Ang Pinaniniwalaan ay Dapat Gawin

Posted on Tuesday, 20 October 2015

Ang Pinaniniwalaan ay Dapat Gawin
Ni Apolinario Villalobos

Marami ang may gustong maging “in” sa lahat ng bagay, kasama na diyan ang tungkol sa mga bagay na ispirituwal. Yong iba ay dumadalo sa mga weekend preaching ng mga sikat na evangelists, dahil alam nila na may mga dumadalo ding celebrities. At lalung-lalo kung may slot ito sa TV, kaya sikat, magandang pag-usapan sa mga party. Para bang sinabi nila na dahil okey sa mga celebrities ang preacher at may TV slot, okey ito sigurado. Ito yong mga excited sa pagkuwento na ang preacher ay magaling dahil mga de-kotse pa nga ang dumadalo, mga sikat na tao, mga artista.

Ang mga sini-share ng mga preachers na ito ay ganoon lang din naman, mula pa noong magsimula ang Kristiyanismo hanggang ngayong may mga pari at mga pastor na, na ang iba ay nasobrahan yata ng “paniniwala” kaya naging makasalanan na rin. Lahat ay tungkol sa pagmamahal sa Diyos at kapwa. Bakit kailangan pang makarinig ng salita ng ibang tao upang gawin ito, ganoong marami na tayong nakikita sa ating paligid na dapat ay gamitan nito? Ilang libong taon na mula nang sabihin ito ni Hesus, nababasa sa Bibliya, naririnig sa mga simbahan….hindi pa rin ba natin naiintindihan?

Marami sa mga ganitong mga spiritual kuno ay ni wala ngang concern sa mga miyembro ng kanilang pamilya, lalo na mga anak. Marami diyan na hindi na natakot sa pagsabi na pagod na sila sa pagiging tatay at nanay nila, ganoong may mga anak pa silang maliliit. Nirereklamo ang masamang ugali ng anak…kaya yong isang nag-open sa akin ay binara ko ng, “bakit hindi mo tinuruan ng magandang ugali ang mga bata noong maliit pa lang sila?”.  Dinagdagan ko pa ng pasaring na alangan namang kapitbahay pa ang magtuturo sa mga anak niya. Mayroon diyang nag-aalaga ng mga hayop at halaman, hindi naman inaasikaso na mabuti, dahil ang gusto lang pala ay ayaw patalo sa mga kapitbahay na may mga ganito ring alaga. Ang inggit ay isang napakasamang ugali, hindi man ituro ni Hesus….common sense lang ang kailangan.

Nakakapanindig-balahibo ang ugali ng iba na ang pakay lang pala sa pag-attend ng mga religious activities, tulad ng Misa at weekend preaching sa mga kilalang venues ay upang magdispley ng bagong damit, ang iba backless at plunging neckline pa, pati mukha ay may makapal na make-up! Ang iba, ginagawang dahilan ang pagdalo sa ganitong mga pagtitipon, para sa susunod pa nilang “family bonding” kuno….isang biyahe na nga lang naman. Pero masama pa rin ang dating ng dahilan, dahil sa halip na magkaroon ng sincerity sa pakay ng pagdalo sa religious na pagtitipon, ang isip ay nakatuon na sa kung saang restaurant kakain pagkatapos. Para ring “paggunita” sa pasko na nakalimutan nang ito ay tungkol sa questionable na birthday ito ni Hesus….dahil ang sa isip nila tuwing pasko ay mesang puno ng pagkain, gifts, kumukutitap na bumbilya, Christmas tree, etc.

Simple lang naman ang dapat paniwalaan ng tao pagdating sa spirituality….na may Diyos, mahalin Siya, mahalin ang kapwa-tao at ibang nilalang na may buhay, respetuhin ang kalikasan at mundong tinitirhan natin…at ipakita ito sa mga kilos, hindi lang sa salita upang masabi lang ng iba na may alam ang isang tao…at nang hindi isiping nagkukunwari lang pala siya.

0

Ang Mga Taong Mainggitin, Makasarili at Mapang-api

Posted on Wednesday, 3 June 2015



Ang Mga Taong Mainggitin, Makasarili at  Mapang-api
Ni Apolinario Villalobos

Sa bawat komunidad, hindi maiiwasang makakita ng mga taong may iba’t ibang ugali tulad ng pagkamainggitin, pagkamakasarili, at pagkamapang-api. Dahil dito, hindi rin maiwasan ang  kadalasang  pakikipagplastikan na lamang ng magkakapitbahay o magkakaibigan upang masabi lang na maganda ang kanilang samahan.

Tulad na lang ng isang kwento sa akin ng isa kong kaibigan tungkol sa isa nilang kapitbahay na noong naghihirap pa, halos lahat sa kanilang lugar ay inutangan. Madalas, umaga pa lang ay umiistambay na sa labas ng bahay ng madalas niyang mauto upang hingan ng pagkain. Subalit nang magkaroon ng pera dahil nakapagtrabaho ang mga anak sa abroad, ni hindi na makabati sa mga inutangan niya. Yong katapat lang na kapitbahay daw na madalas niyang hingan ng pagkain ay hindi man lang maimbita kung may okasyon o madalhan man lang ng sobrang pagkaing inihanda. Naging biyang sosyal daw kasi, kaya ang mga iniimbita sa bahay niya lalo na kung may okasyon ay mga kaibigang de-kotse.

Yong isang kapitbahay naman daw niya, tadtad na nga ng mga sakit, pahiwatig siguro ng Diyos na dapat baguhin niya ang masama niyang ugali, ay nagpapairal pa rin ang kanyang pagkamapang-api ng kapwa. Minsan ay nagreklamo  daw ito dahil ang kubo na pinagawa ng homeowners’ association nila ay  pinagpahingahan o tinulugan ng isang taong nangungupahan lamang sa kanilang lugar. Dapat nga daw ay matuwa ito dahil napapakinabangan ng lahat ang kubo. Kung inuutos nga ng Diyos na dapat ay buksan natin ang pinto ng ating bahay sa mga taong nangangailangan, ito pa kayang kubo na nasa labas ng ating bakuran na walang pinto?

Yong isa pa, umasenso lang ang kapitbahay niya na masipag magnegosyo ng kainan, kinainggitan na. Gusto yata niya, lahat ng kapitbahay niya ay gumaya sa kanyang walang ginawa kundi tumunganga sa maghapon!

Ang pakikipagkapwa-tao ay isa sa mga kautusan ng Diyos sa mga taong naniniwala sa Kanya. Kahit araw-araw pang magsimba, halimbawa, ang isang Kristiyano, hindi siya maaaring tawaging ganoon kung ang kanyang puso ay tumitibok sa pulso ng inggit, pang-api, at pagkamakasarili. Kaya nagkakagulo ang mundo ay dahil sa ganitong uri ng mga tao….


0

Ang Kasabihang "Mamatay Ka Sa Inggit"...tungkol ito sa taong mainggitin

Posted on Sunday, 28 December 2014



Ang Kasabihang “Mamatay Ka sa Inggit”
(tungkol ito sa taong mainggitin)
Ni Apolinario Villalobos

Totoo pala talaga ang kasabihang nasa titulo. Akala ko noon ay kantiyaw lang na pabiro, yon pala ay talagang totoo. Nahuli ko ang isa kong kaibigan na idinaan sa mga kantyaw ang kanyang pagkainggit sa mga natamo ng kanyang kaibigang sikat na kolumnista. Masakit ang mga kantiyaw niya sa kanyang kaibigan. Hindi ko personal na kilala ang kolumnista pero bilib ako sa galing niya sa pagsulat kaya bukod sa diyaryo ay may lingguhan din siyang sinusulatang magasin. Ang kaibigan ko namang mainggitin pala ay walang natamo sa buhay, maliban sa negosyong pumalpak kaya nalugi. Nakarma siguro dahil s ugali niyang pagkamainggitin.

Nang minsang hindi na ako makatiis ay pinagtanggol ko ang kolumnista sa pagbatikos ng kaibigan ko kahit walang dahilan. Para bang nabubuo lamang ang araw niya kapag may naibulalas siyang masama laban sa kaibigan niyang kolumnista. Pati sa akin ay nainis na rin ang kaibigan kong maiinggitin kaya mula noon ay iniwasan ko na lang. Para namang pinagtiyap ng pagkakataon ang pagkurus ng landas namin ng kolumnista sa isang handaan. Nagulat ako nang sabihin niyang ang iba pala niyang mga sinusulat sa kolum ay hango sa mga blogs ko na nababasa niya sa internet, kaya pala napansin kong may pagkahawig ang mga ideya.

Mula noon ay nagpalitan na kami ng mga mensahe sa internet at nagtulungan sa pagbuo ng mga sinusulat namin. Ilang beses na rin niya akong nahingan ng pormal na pahintulot na magbatay ng mga isusulat niyang pananaw, sa mga naisulat ko na. Buong lugod ko naman siyang pinagbigayan.

Nang minsan namang biglang magkita kami ng kaibigan kong maiinggitin at banggitin ko sa kanya na magkaibigan na kami ng kaibigan niyang kolumnista sabay sabing nagtutulungan kami, ay napansin kong namutla siya, na para bang aatakehin sa puso. Halos wala akong narinig sa sinabi niya nang talikuran niya ako at biglang lumayo na nakatungo ang ulo. Hindi ko nasakyan ang kanyang inasal dahil ang inaasahan ko ay matutuwa siya dapat.

Makalipas ang dalawang araw, may nagbalita sa aking naospital ang kaibigan kong mainggitin dahil inatake daw sa puso, pero hindi naman natuluyan…tumabingi lang ang mukha at bulol na kung magsalita.

Ang leksiyon: huwag tayong mainggit sa tagumpay ng kaibigan natin sa larangang hindi naman natin kaya. Dapat ikatuwa natin ang tagumpay ng kaibigan natin. Ang inggit ay nangyayari kung ang isang tao ay gustong magpakitang gilas upang masabing lahat ay kaya niyang gawin, kaya ang gusto niyang mangyari ay ituring siyang nag-iisa lamang na magaling at wala nang iba. Ang isa pang gustong mangyari ng taong mainggitin ay pare-pareho na lang sila ng kanyang mga kaibigan na walang pinagtagumpayan dahil siya ay hindi rin nagtagumpay!...ang tawag sa huli kong nabanggit ay ugaling hilahan pababa!

0

The Crabs Among Us

Posted on Tuesday, 1 July 2014



The Crabs Among Us

By Apolinario Villalobos

It is disheartening to note that there are some people who delight in the downfall of others. Worst, these same people cause such downfall, themselves. They cannot bear to see others succeed. In any way possible, they exert some efforts in uttering remarks to discredit the success of others. These people should leave to others what they think they cannot accomplish. They should realize that not everybody has the same talents, abilities and capacities to have the same success in life. Not everybody can be a mayor, doctor, teacher, priest, soldier, businessman, etc. Success can be equated with happiness in what one does. There should be contentment in what one has happily accomplished and not grumble at what others have attained. Competition is healthy if done positively. This is where learning from one’s failure and the success of others come in.

In a conversation between two radio program anchors, they mentioned about an actress who got angry because her Production Assistant (PA) who is obviously prettier than her was taken in for a very short role in a TV episode. Instead, of encouraging her PA, she fired her. In an office where I worked as a consultant, a hardworking staff assistant was fired by his manager because the Vice-President of the company never failed to mentioned the staff assistant every time he held a meeting of managers, for working hard while maintaining a low profile, reporting on time and maintaining a perfect attendance despite floods, giving a hint that the said guy is worthy of a promotion. The VP was implying that the managers should do the same. The staff assistant was fired by his manager for a flimsy reason. Before the VP knew it, the staff assistant was no longer working in the office for almost two weeks. The staff assistant was hired by another company as supervisor.

The diminutive Osang, the Filipina working in Israel as a care-giver showed the world that Filipinos are at par with international singers, by coping the first XFactor - Israel championship, despite her being an alien to that country. If Osang will join a singing competition in the Philippines, will she make it? I doubt… In so many local competitions, the “judges” give preference to the “face” of  the competitors, the external personality, not the talent. Take note that judging is subjective, and judges can always have a reason or two not to favor the “real” talent.  This is the reason why Charice Pempengco did not win the local competition that she joined years ago, but won the approval of the world when her talent was showcased via the internet. Charice do not have the face that merits a second look, compared to the winner of the competition.  Had Lea Salonga not joined the “Miss Saigon” and later another Broadway production “Les Miserables”, I doubt if she was given the recognition in the local show business industry despite her having a good voice.  She has that not-so pretty face compared to other  local show business personalities, by Filipino standard, as some local journalists would say to which her fans disagree. The recognition that she fully deserve is anchored on her being the first “Miss Saigon”, important role in “Les Miserables” and flawless voice, and such recognition was first given to her by a foreign company, with the local admirers joining the wagon later on…yes, only later, when they have no choice but give her the long overdue accolade. Without those foreign exposures, she could have just been another Filipino singers. This is the sad situation of the local show business industry – pulling down deserving talents and wait for them to be recognized abroad before given a due, belated recognition.

While having coffee in the canteen of a university where I delivered a speech on tourism, I overheard a group of students crowding a nearby table about their classmate whose blogs were earning many followers and likes. One of them remarked, “let us not like or follow his blogs, if we do, the more that he will become popular and brag about  his blogs”. The rest agreed to the suggestion. One of them even suggested to make negative comments about the blogs using a username not familiar to the blogger. This is one of the many stories of woe that sadly cram the nooks of learning institutions, cradle of learning for future and responsible citizens. Others involve baseless disclosure to teachers about plagiarized thesis materials and purported cheating during exams to put classmates in a bad light, I was told about this by a student that I befriended in my effort to learn more about their behavior.

My commentary on the state of our educational system written in Filipino elicited a remark pointing at my failure to conjugate a verb. Instead of taking the context of the commentary in its totality, the commentor, a teacher, mentioned such flaw, perhaps to show that I have no right in blogging such material  and such effort should only come from a teacher like her. I clarified that what I wrote even defended the poorly- waged teachers some of whom, those assigned in remote areas of Mindanao, are exposed to dangers. She failed to get through all the sentences which I painstakingly developed to make them “conversational”. Example of this is “ punta ka rito”, instead of “pumunta ka rito” , or “kanta ka na”, instead of “kumanta ka na” It is the trend now, even with the English language, an example of which  is “thanks for the invite” instead of “thanks for inviting” or “thanks for the invitation”. Had I wrote my commentary in the strict “balarila” way, my style would appear “trying hard”. She pulled me down, instead of pushing me on to come out with more of my observations regarding our rotting educational system that require children to drag bags that overflow with books to school, among other things. That was my purpose which she failed to perceive.

The success of others should be taken to mean that the number of people who need help is diminishing. This thought should give us a consolation. If we cannot be instrumental in helping others, we should be happy for the success that they honestly earned in their own way. Most importantly, we should not expect a payback or returned favor, in exchange for the help we give others that spelled their success. Instead, they should be encouraged to pass on to others the favor. It is through this simple task that we can spread the goodwill. Never should one ever think of pulling anybody down so as to impede their success in life because of jealousy. Praise and encouragement should be given to those who deserve them, as an impetus for them to go on. Instead of pulling others down, the attitude should be that of pulling them up.